‫هویی‌جیه.
‫هیچکس کوچکترین کمکی به مبتلایان نمی‌کنه. ما ارتشی داوطلبانه نبودیم.
‫ما کسی مثل وک شجاع از عصر میخائیل گوش بزرگ نداشتیم. ما هیچ شهری
‫برای خودمون نداشتیم و حتی به قدر کافی زمین‌های کشاورزی برای شخم
‫ زدن در اختیارمون نبود.
‫اوریجینیوم می‌روید بر پوست ما. اندک سلاح در دستمان کوبنده است. برف در
‫دهانمان می‌شود مایه‌ی حیات ما. شکم‌مایمان پر است از پوسته و بذر علف.
‫این آوازی بود که می‌خوندن. تو این مدت کوتاه خیلیاشون رو به خاطر سپردم.
‫ما تنها تعدادی مبتلا بودیم که جایی برای رفتن نداشتیم.
‫من بیشتر و بیشتر مطمئن شدم. از این که اومدن به دشت‌های سردسیر شمالی
‫انتخاب درستی بود. هر جا که می‌رفتی پر از افرادی بود که نه جایی برای برگشتن
‫داشتن و نه جایی برای رفتن.
‫مبتلایان درون شهر‌ها توسط مردم عادی انگشت نما می‌شن. نژاد‌های هر کشور
‫همیشه با بدگمانی به تفاوت‌های یکدیگر نگاه می‌کنن. تنها در
‫دشت‌های شمالی رفتار مردم کمی ساده‌تر است.
‫‏‫اون... تسلیم نقشه‌های تالولا نمیشه!‬
‫پاتریوت نخواهد مرد!
‫اون یه پیر سرسخته.
‫اما تو چی؟
‫رودس.
‫هر کسی... که بخواد به برج فرماندهی برسه،
‫فارغ از این که چه کسی باشه،
‫دشمن ما... به حساب میاد.
‫و کشته خواهد شد.
‫این طرز حرف زدن...
‫بیماری به گلوت سرایت کرده؟
‫مدتی میشه.
‫‏‫برژوکاستی.‬
‫‏‫ویکنت کلتسیت؟‬
باشد برای تمام جانان، محلی برای آرامیدن و خوابی ابدی
آن گل کوچکی که پایمال کردی
آیا شکست قلب تو را؟
آیا به راستی به درد آورد تو را؟
نه محلی که شدیم زاده
نه محلی که می‌شویم غبار
پس چیست که می‌توانیم انتخاب کنیم؟
هر چه می‌بینی
آنچه هست که می‌بینم
وجودم آتش گرفته
نور دوره از ما
آیا نمی‌بینی؟
چه دردناکه
رها کردیم
خطا کردیم
رنجیدیم
و رنجاندیم
پایان این روز‌ها
خواهشا، خواهشا
بده ندای پایان را
To all the lives, a place of peace, a tranquil sleep
Fumitsuketa chiisai hana
Kokoro wa kizutsukimashita ka?
Chanto itai desu ka?
Umareru basho sae
Chiriyuku basho sae
Ja nani ga eraberu no desu ka?
That you see
What I see
Inochi moeteru
Tooku hikari
Don't you see?
Kurushii yo
Ushinatte
Machigatte
Kizutsuke
Kizutsuite
End of days
Douka douka
Owari o
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
آرکنایتز
برخاستن از اخگر
‫شما...
‫عمر نمی‌کنید؟
‫حتی گذر سالیان شما رو تغییر نمیده؟
‫‏‫نخیر، برژوکاستی.‬
‫ما تغییر کردیم.
‫تو کازدل رو ترک کردی و الان به عنوان سپر مبتلایان
‫داری با ظلم و ستم مبارزه می‌کنی.
‫تغییری نکردم.
‫من تحمل کشتار رو... نداشتم... پس والاحضرت رو ترک نمودم.
‫با این حال... حتی تا امروز که اورسوس تبدیل به میهنم شده... به کشتار ادامه دادم.
‫پس هنوز اونو «والاحضرت» صدا می‌کنی.
‫فرمانروا، همیشه فرمانروا باقی خواهند ماند.
‫‏‫ما برای خونریزی اینجا نیومدیم.
‫اعتماد می‌کنم... به شمایی که معتمد والاحضرت بودین.
‫‏‫اما اون افراد،
‫پوشیده... از رایحه‌ی مرگ دخترم هستن.
‫‏‫اون...
‫دخترم... از روی جوانی چنین عمل کرد.
‫کورکورانه به شما اعتماد کرد.
‫ایشون با تمام وجود جنگیدن تا خشم و آرمانشون رو ثابت کنن.
‫زندگی ایشون، اون نبرد، ارزشی بی‌بدیل داشت!
‫تو... حق گفتن چنین حرفی رو نداری.
‫دخترم... از مبارزه در برابر تقدیر... دست کشید.
‫‏‫نخیر!
‫اون ما رو تایید کرد و اراده‌اش رو به ما سپرد!
‫گوش کن، تالولا قصد داره این شهر رو به لونگمن بکوبه.
‫و در عین حال سیگنال اورسوس رو پخش می‌کنه.
‫اگه اینو می‌دونید پس چرا...
‫«رهبر شما... دیوانه شده.»
‫«هدف والایی در کار نبوده.»
‫انتظار دارید چنین حرفی به بقیه بزنم؟
‫نباید اجازه بدم ریونیون دچار فروپاشی بشه.
‫به دنبال انتقام هستی، پاتریوت؟
‫‏‫نخیر، ویکنت.‬
‫‏‫من... از تقدیر نفرت دارم.‬
‫اگر تقدیر... چنین بخواد... که من رو وادار به روی برگردانی کنید،
‫من هرگز... اجازه‌ی پشت کردن... به خودم نخواهم داد.
‫تو... مسیر‌ی جز مردن هم پیش روت داری.
‫شما هم... حتما فقدان رو تجربه کردین.
‫اگر در جایگاه من بودین... می‌تونستین دست روی دست بگذارین؟
‫این یک جنگه!
‫من، نه برای مرگ دخترم،
‫بلکه برای تمامی مبتلایانی که زنده‌‌اند به جنگیدن ادامه میدم!
‫از این طریق، در طلب مرگی معنا دار هستم!
‫من به تصادفات ساخته‌ی تقدیر... باور ندارم!
‫پس چاره‌ای نیست؟
‫ارزش شما... با کشتن من به اثبات خواهد رسید.
‫نفرات، آماده‌ی نبرد شین.
‫‏‫اگر تقدیر یار من باشد،
‫شما را می‌کشم، و سپس تقدیر را هم خواهم کشت!
‫یعنی چی؟ منظورش چیه؟
‫اگر تقدیر یار شما باشد،
‫من همه چیز را پایمال خواهم کرد!
‫تنها آن که جان به در برد،
‫حق است!
‫رودس!
‫‏‫من پیشروی می‌کنم!‬
‫اخطار: تایید فعال سازی محراب دشمن.
‫‏‫تجهیزات حفاظتی رو بپوشید.
‫‏‫دشمن ما فرمانده ریونیون، پاتریوته.‬
‫اون با فراست‌نوا فرق داره.
‫ اون به هیچ چیز اعتماد نداره.
‫تنها جنگ می‌تونه اونو بکشه.
‫شروع ماموریت.
‫‏‫مانـ3ـتر!‬
‫این واکنش...
‫داره از بدنش به عنوان واسطه‌ی شروع مراسم استفاده می‌کنه.
‫یک طلسم خاصه که باعث فرسایش هر چیز زنده‌ای میشه!
‫حتی با تجهیزات حفاظتی هم نمیشه کاملا مانعش شد!
‫‏‫روسمونتیس.
‫هوم.
‫این ترفند‌ها بی‌فایده‌ان!
‫‏‫مانـ3ـتر.‬
‫‏‫اوریجینیوم...‬
داره ‫بدن میزبانش رو درمان می‌کنه.
‫بیش از حد با بدنش ادغام شده.
‫احتمال داره بسیاری از عملکرد‌‌های فیزیولوژیکیش رو هم تصرف کرده باشه.
‫روسمونتیس.
‫یک اپراتور خودشو به محل رسونده.
‫الان!
‫‏‫فهمیدم.‬
‫بگیر!
‫‏‫آمیا.‬
‫‏‫بله.‬
‫مقاومت کنید ببینم!
‫‏‫مانـ3ـتر!‬
‫‏‫آمیا!‬
‫توانتون همین بود؟
‫‏‫اگر دخترم تمام قدرتش رو به کار می‌گرفت،
‫به راحتی کشته می‌شدین.
‫حملات ما تاثیر دارن!
‫ما یک قدم هم به عقب بر نمی‌داریم.
‫‏‫تو...‬
‫مانعی هستی که باید بهش غلبه کنیم.
‫تا جایی که توان بازسازیش کم بیاره به حمله ادامه بدین.
‫‏‫بله!‬
‫همگی با همین روند محیط پیرامون رو نگه دارید.
‫دریافت شد!
‫‏‫مانـ3ـتر، به دستگاه حمله کن!‬
‫ضعیفی.
‫کارتون خوب بود.
‫ عقب‌نشینی!
‫‏‫خوبه.
‫‏‫مراسم... متوقف نشده.
‫بدن خودشو پیشکش کرده؟
‫جفتمون چند دقیقه بیشتر دوام نخواهیم آورد.
‫به حمله ادامه بدین!
‫نمی‌ایستن... چرا؟
‫تا کجا می‌‌خوان ادامه بدن؟
‫برژوکاستی...
‫‏‫مانـ3ـتر، شلیک کن!
‫حتی اگه من برم... این بچه کنارت می‌مونه.
‫بچه‌ها ادامه‌ی مسیر زندگی ما هستن.
‫تو با عشق آشنایی.
‫به همین خاطر، حتی منی که با عشق غریبه بودم، تونستم عاشقت بشم.
‫لطفا نگو که تا ابد تنها می‌مونی.
‫عاشقت خواهم موند. هم عاشق تو و هم خانواده‌ای که در آینده پیدا می‌کنی.
عاشق ‫تک‌تکتون.
‫هلن... من نتونستم ازت محافظت کنم.
‫من لیاقت عشق رو ندارم.
‫‏‫تو... قوی هستی.‬
‫ای ‏‫کودک گربه‌سان.‬
‫حسرت تو چیست؟
‫آن را به دوش بکش و به زندگی ادامه بده.
‫چون که کسی باید این حسرت را بر دوش کشد!
‫خواهش می‌کنم، دیگه به دستور امپراتوری عمل نکن!
‫پدر! اینا همه دروغ‌هایی ظالمانه برای نفرات پراکنی علیه مبتلایان هستن!
‫اگه منم اوریپاتی بگیرم، مثل همیشه به چشم‌پوشی ادامه میدی؟
‫پدر...
‫هویتت به عنوان برژوکاستیِ سرباز تا این حد برات مهمه؟
‫گرووازیل، تو بی‌گناه بودی.
‫پدرت در مسیر درست قدم برنداشت.
‫شما...
‫چنین حسرت سنگینی رو...
‫به تنهایی...
‫‏‫آمیا؟‬
‫نباید... دست از مبارزه بردارم.
‫دردشان، نفرتشان، اندوهشان...
‫حتی مرگشان... همه بی‌نتیجه خواهند شد.
‫دیگه کافیه.
‫دیگه...
‫کافیه...
‫گریه می‌کنی؟
‫بابا، تو برای من مهم‌ترین عضو خانواده‌ای.
‫برام مهم نیست که آدمای خوبی هستیم یا بد.
‫همین که با هم باشیم برام کافیه.
‫یلنا...
‫من حتی برای تویی که دخترم بودی،
‫هیچ کاری نکردم.
‫‏‫دختر کاتوسی!‬
‫‏‫تو حتی از شکست دادن من عاجزی.
‫با این حال، قصد داری این جنگ،
‫و ‏‫تالولا رو متوقف کنی؟!‬
‫‏‫آمیا؟‬
‫دیگه... کافیه.
‫من... هنوز قادر به کشتنت هستم!
‫شما به حد خودتون رسیدین.
‫من می‌تونم تشخیصش بدم.
‫‏‫پاتریوت سان...
‫شما دیگه...
‫به اندازه کافی جنگیدین.
‫شما... پیروز شدین.
‫این... کلید متوقف کردن... شهره.
‫‏‫پاتریوت سان...
‫‏‫اشتباه برداشت نکن.‬
‫‏‫من... مثل دخترم نیستم.‬
‫من... تنها به نتیجه‌ی نبرد اعتماد دارم.
‫ویکنت... از شما می‌خوام که شاهد باشین.
‫شما لیاقت دارین... تا در محضر اجدادم بایستین.
‫با کمال میل.
‫من در این لحظه، به عنوان شاهدی از یک سارکاز اینجا حاضر شدم.
‫‏‫برژوکاستی، وندیگویی از کازدل-
‫فکر کردین ساکت می‌مونیم و می‌ذاریم یه مشت عروسک خیمه شب بازی ما رو بکشن؟
‫اونا رو نکشین.
‫بذارید اونا فرار کنن.
‫عوضش می‌تونم بدن‌هایی بهتون بدم که درد رو حس نمی‌کنه.
‫می‌خوای ما رو تبدیل به گله‌ات کنی؟
‫نه یک گله‌ی عادی.
‫من جونمو به شما میدم.
‫شما هم می‌تونید تا ابد به جنگیدن ادامه بدین.
‫من این پیشنهاد رو قبول می‌کنم.
‫اما اونا باید تحت نظر بمونن.
‫هنوز قصد نداریم از تالولا سرپیچی کنیم.
‫‏‫برید.
‫برید.
‫ببینید، یه جایی هست که دلم می‌خواد برم.
‫روح و روان وی به شریان گرم وندیگو‌ها باز خواهد گشت.
‫تشکر می‌کنم.
‫سروان...
‫این آخرین دستور منه.
‫به زندگی... ادامه بدین.
‫مسیر خودتون رو...
‫با دستان خود... بسازید.
‫همین بهتره.
‫تنها منم که خواهم مرد.
‫بالاخره... عمر من... به پایان خواهد رسید.
‫‏‫هلن!
‫‏‫گرووازیل.
‫‏‫یلنا...
‫بالاخره...
‫برگشتم پیشتون.
‫‏‫نه!‬
‫‏‫این... چی بود؟
‫چه کسی... این خیالات رو... به من نشون داد؟
‫بس کن، آمیا!
‫پسش زد؟!
‫‏‫تو بودی؟
‫‏‫دختر کاتوسی!‬
‫گفته شده در گذشته‌ها، اربابان سارکاز،
‫به عنوان پاداش به جنگجویان خیالاتی نشان می‌دادن که باب میلشان بود.
‫تو... وارث هستی؟
‫تو... فرمانروای شیاطین هستی؟!
‫من نمی‌خواستم پایان زندگیتون این شکلی باشه!
‫برای دویست سال به جنگیدن ادامه دادین!
‫همه چیز... همه چیز رو از دست دادین!
‫می‌خواستم... کمی آرامش-
‫نـخـیـر!!
‫نیازی به دلداری نیست!
‫احساس آرامش؟!
‫اگر غم‌انگیزه، پس بگذار باشه!
‫اگه احمقانه‌ست، پس بگذار باشه.
‫من در تقابل با تقدیر از پای افتادم!
‫این هم تقدیر بود!
‫پایانی که لایقش بودم!
‫تو هم مثل دخترم، تنها یک کودکی که به پایان خوش اعتقاد داره.
‫هم ایشون و هم من مدت‌ها جنگیدیم!
‫‏‫به سن ربطی نداره!
‫شما خودتون می‌دونید که این پایان نقشه‌ی تالولا بود.
‫‏‫پس چرا شما-
‫آنچه تالولا زمانی به من عطا کرد... تو الان حتی در اختیارش نداری!
‫فکر می‌کنی لایق این هستی که وارث والاحضرت باشی؟
‫تو قدرت تغییر این سرزمین برهوت رو داری؟
‫حتی اگه به تنهایی محال باشه؛
‫من تنها نیستم.
‫در این صورت، همه چیز رو تغییر بدین.
‫شما تقدیر رو سرنگون کنید!
‫من... درست طبق پیشگویی به دست تو... خواهم مرد!
‫«به دست فرمانروای شیاطین...»
‫نکنه... همون پیشگویی سارکاز...
‫«من دیدم. ویرانی شهر‌های بی‌شماری را به چشم دیدم.»
‫«به چشم دیدم که سرزمین به زیر انبوهی از سنگ دفن شده.»
‫تمامی اپراتور‌ها!
‫به هیچ کدوم از حرف‌هاش گوش ندین!
‫حتی یک کلمه رو باور نکنید!
‫«تو را دیدم که با تاجی سیاه به سر میلیون‌ها روح را بدل به خاطره کردی.»
‫«تویی ای فرمانروای شیاطین؛ تویی که تمامی مردمان این سرزمین را به بردگی خواهی گرفت.»
‫‏‫چی شد؟
‫‏‫بهش گوش نده، برژوکاستی!‬
‫این همون چیزیه که کل عمرت باهاش جنگیدی!
‫نه... این پیشگویی سارکاز بود.
‫تمامی پیشگویی‌ها به حقیقت خواهند پیوست.
‫فرمانروای جوان شیاطین! تو وحشتناک‌ترین بلا در این سرزمین خواهی شد!
‫تو نباید زنده بمانی!
‫‏‫آمیا!‬
ما ‫نباید اونی که الان می‌بینیم رو بکشیم.
‫اگر هم بعدا تغییر کرد، اون وقت با هم فکر می‌کنیم که باید چیکارش کنیم.
در ‫آینده هر طور که هم بشه؛
‫کسی که الان جلومون می‌بینیم حقیقیه، درست نمیگم؟
‫بیا همراهش تو این مسیر قدم برداریم.
‫پدر.
نجواگری در گوشانت
شاید بگوید تقدیر تو را
‫همچو قصه‌ی شاه‌پریان-
‫چه صدای افتضاحی.
‫‏‫داری می‌خندی؟‬
‫بی‌فایده‌ست... نمی‌تونم به خوبی تو آواز بخونم.
‫اومدم تا به قولمون عمل کنم، تالولا.
‫نگرانید که دیگه برنگردن؟
‫ساکت شو.
‫واقعا که... اون اژدهای احمق.
‫نگران نباشین.
‫بهشون میگن چنِ لونگمن.
‫«اگر به زندگی ادامه دهیم، روزی دوباره همدیگر را خواهیم دید.»
‫این جمله‌ی مورد علاقه‌ی منه.
‫چه بلایی قراره سر کمیته امنیت بیاد؟
‫من که کاری ازم بر نمیاد...
‫این رفتارا خوب نیست.
‫‏‫لین یوشیا!‬
‫من دشمنتون نیستم.
سوایر، ‫انرژی همیشگیت کجا رفته؟
‫ساکت شو دیگه!
‫خودتم از این که نتونستی جلوی اون اژدهای احمقو بگیری ناراحتی.
‫شاید.
‫اما نمیشه به برف بگیم که نباره.
‫«اگر به زندگی ادامه دهیم، دوباره همدیگر را خواهیم دید.»
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫دیگه بسه.
‫می‌خوای مرگش رو بی‌ارزش کنی؟
‫ساکت شو!
‫خیال کردین ما رو شکست دادین؟
‫آبنبات فراست‌نوا مزه‌ی تندی داشت.
‫تو... چطور می‌‌دونی؟
‫هم اون و هم پاتریوت تا آخرین لحظه به اراده‌ی خودشون عمل کردن.
‫تو هم با اراده‌ی خودت دست به عمل می‌بری؟
‫این اراده باری سنگین‌تر از جون اون دو تا داره؟
‫بسه.
‫دیگه کافیه.
‫سروان قصد داشت تالولا رو بکشه.
‫نقشه داشت برای جلوگیری از فروپاشی سازمان، رودس رو متهم کنه و تقصیر‌ رو گردن اونا بندازه.
‫به نظر نمیاد دیگه کسی مونده باشه که گوش به فرمان تالولا بده.
‫حالا که سروان مرده، ما خودمون اونو می‌کشیم.
‫رودس؛ همچنین، فرمانروای شیاطین.
‫اگر قدمی از مسیر منحرف بشین بهتون رحم نمی‌کنیم.
‫خودتون رو آماده کنید.
‫That night, with a hope colored light
‫Shone you against the bleak
‫Last night, how your eyes gleamed so bright
‫Now to the sky they seek
‫Why must fate write these cards
‫Carved by blood that the stars left
‫In the morrow, trail with sorrow
‫But I'll still embrace the truth
‫آن شب، همراه با نوری به رنگ امید
‫تابیدی تو در برابر تیرگی
‫دیشب، چه برق روشنی بود در چشمانت
‫حال ‌جویند به سوی آسمان آن‌ها
‫چرا باید تقدیر نویسد دفتر را چنین
‫منقش به دمی که ریختند ستارگان
‫فردا که رسد، می‌کشم به دوش اندوه را
‫اما من همچنان در آغوش گیرم حقیقت را
‫‏‫می‌ریم به سمت برج فرماندهی!‬
‫‏‫آره!‬
‫تمام احساساتشون ناپدید شدن.
‫در آخرین لحظه، تنها خشمی شدید نسبت به تقدیر باقی موند.
‫ایشون می‌تونستن منو بکشن، اما دست نگه داشتن.
‫می‌تونستم صداشون رو بشنوم که ازم می‌پرسیدن.
‫من به تقدیر اعتماد نمی‌کنم.
‫ای فرمانروای جوان شیاطین، سرانجام هر چیز در دستان ماست.
‫«ای فرمانروای من... شما به کدام سو می‌روید؟»
‫اون در طول عمرش دو بار به اربابانش خیانت کرد.
‫وقتی که ترزا رو رها کرد و زیردست امپراتور اورسوس شد؛
‫و وقتی که در برابر امپراتوری ایستاد و به تالولا ملحق شد.
‫الان هم مرتکب سومی شد.
‫اون به تمام رنج‌هایی که در عمرش کشید چیره شد و تو رو برگزید.
‫محلی در اعماق قلبش، جایی که متعلق به تالولا بود، الان به تو تعلق داره.
‫اون جا در عین حال، متعلق به فراست‌نوا هم هست.
‫همانطور که تا الان بوده و از این پس هم خواهد بود.
‫اون آینده رو به تو سپرد.
‫به جای پافشاری بر چیزی که عذابش می‌داد،
‫انتخابی رو انجام داد که واقعا به درستیش ایمان داشت.
‫بیایید به این جنگ پایان بدیم.
‫‏‫همین جا.
‫هر طور که شده.
‫تقدیر