..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‏یعنی دیگه نمی‌تونیم برگردیم خونه؟‏
‏اشکالی نداره.‏
‏خانم اژدها حواسش بهش هست.‏
‏آره، حتماً برمی‌گردیم.‏
‏پدربزرگ موشه خودش اینو گفت، مگه نه؟‏
‏دیگه حتی لازم نیست شمشیر واقعی دستت بگیری، هان؟‏
‏پیر شدی، لین کوجوی.‏
‏آره. دوره‌ی ما تموم شده، وِی.‏
‏می‌شینی و تماشا می‌کنی دو تا خواهر همدیگه رو بکشن؟!‏
‏اونا اشتباهی که تو و ادوارد کردین رو تکرار نمی‌کنن.‏
‏پیرمرد خرفت—‏
‏تو حق نداری تو این کار دخالت کنی!‏
‏شهر به زودی وارد برد توپ‌های لونگ‌من می‌شه.‏
‏بریم.‏
‏نه، ما باید شاهد باشیم...‏
‏که آیا اون مبتلاها می‌تونن از پس کارا بربیان یا نه.‏
‏رُزمونتیس!‏
‏نفس عمیق بکش!‏
‏تعدادشون خیلی زیاده.‏
‏پزشک‌ها هم به آخر خط رسیدن...‏
‏رُزمونتیس، هنوز می‌تونی حرکت کنی؟‏
‏دکتر.‏
‏آره، من خوبم.‏
‏خوبه. دشمنو تحلیل کن و یه سنگر بساز.‏
‏موقعیت واحدامونو طبق دستورات من تنظیم کن.‏
‏باشه.‏
‏کمکم کن.‏
‏آره!‏
‏همگی! بهمون کمک کنین!‏
‏نیروها مونو با احتیاط عقب بکشین!‏
‏حالا.‏
‏بگیر...‏
‏و بِبُر!‏
‏دشمن‌های جدا افتاده رو سرکوب کنین!‏
‏آتیش! آتیش!‏
‏همه خوبن؟‏
‏آره. ممنون بابتش، فرمانده.‏
‏این برامون یکم وقت می‌خره.‏
‏کارت خوب بود، رُزمونتیس.‏
‏تنها چیزی که مونده—‏
‏دکتر.‏
‏تو نگران آمیا هستی، مگه نه؟‏
‏ولی...‏
‏برو.‏
‏تو هم همینطور، دکتر کَلسیت. من اینجا خطو نگه می‌دارم.‏
‏ممنون.‏
‏بریم، کَلسیت!‏
‏تو این عملیات باید حلقه‌هامو در بیارم.‏
‏نمی‌تونی.‏
‏زندگی تو هم جایگزین نداره.‏
‏می‌دونم ترسا یه ابزار برای قتل بهم نداده.‏
‏اینا برای زمانیه که باید به کسی کمک کنم.‏
‏تیغ، تیغه.‏
‏زخمیت می‌کنه.‏
‏از اون نمی‌ترسم. زخما خوب می‌شن.‏
‏بالاخره، من یه آدمم، نه یه سلاح.‏
‏«کی می‌تونه ثابت کنه که من و تو یه جور سلاح نیستیم؟»‏
‏ولی تو بزرگ شدی.‏
‏تصمیماتت مال خودته.‏
‏اون شمشیر چیه...؟‏
‏عجب سلاح شرورانه‌ای انتخاب کردی.‏
‏تو واقعاً ارباب سارکازها... دشمن بشریت هستی.‏
‏نه، من چیزی جز یه مبتلای معمولی نیستم. یه آدمم!‏
‏پس خاطرات منو دیدی؟‏
‏من تمام تکنیک‌های شمشیرزنی تو رو یاد گرفتم.‏
‏پس من تمام اون مدت برای چی تمرین می‌کردم؟‏
‏باشه. فقط هر چیز دیگه‌ای که دیدی رو فراموش کن.‏
‏کاشِی، تنها آدم شرور اینجا تویی!‏
‏اراده‌ی صاحب سلاحه که ارزششو مشخص می‌کنه.‏
‏اگه خشممون یکیه، پس شمشیرامونم همینطورن!‏
‏کار با چی شیائو به تکنیک ربطی نداره، به روحه!‏
‏بزن بریم، آمیا!‏
‏بله!‏
‏درد، هان؟‏
‏چقدر حس نوستالژیک بدیه.‏
‏حتی تکونم نخورد...‏
‏نه، تونستیم بهش آسیب بزنیم. اگه ادامه بدیم—‏
‏خوشحالی؟‏
‏از اینکه خواهر خودتو زخمی کردی، هوی-چیه؟‏
‏جرأت نکن اینجوری صدام کنی!‏
‏مادام چِن!‏
‏منو بکش...‏
‏از این وضعیت خلاصم کن!‏
‏تالولا؟‏
‏نمی‌تونم تحمل کنم...‏
‏من هیچ وقت نمی‌تونستم آرزوی کشتنتو داشته باشم...‏
‏ولی من متنفرم.‏
‏از تو، از این سرزمین‌ها، از همه‌ش متنفرم.‏
‏دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، هوی-چیه.‏
‏چرا قولت رو شکستی؟‏
‏من مدام صدات می‌کردم،‏
‏ولی تو هیچ وقت نیومدی دنبالم!‏
‏این خیانت تو بود!‏
‏اون چیزیه که منو عوض کرد!‏
‏تالولا...‏
‏این درست نیست.‏
‏اون خاطرات اشتباهن.‏
‏اون اتفاق واقعاً شب افتاد؟‏
‏نه...‏
‏وقتی اون اتفاق افتاد...‏
‏هنوز خورشید بالا بود.‏
‏خاطرات هر دوتون تحریف شده.‏
‏تالولا، اون این نفرتو تو دلت کاشت.‏
‏یادت بیار!‏
‏ببین چقدر از افکارتو به هم ریخته، و تو چقدر سخت تلاش کردی مقاومت کنی!‏
‏توی گذشته هیچ وقت اینجوری زندگی دوستاتو لگدمال نمی‌کردی!‏
‏خفه شو...‏
‏این جنگ!‏
‏این تراژدی!‏
‏خفه شو.‏
‏خفه شو!‏
‏این واقعاً همونیه که می‌خوای؟!‏
‏خفه شو!‏
‏با خودت روبرو شو، تالولا.‏
‏خفه شو!‏
‏چی شیائو - شب گذرا!‏
‏از تو ممنونم، آمیا.‏
‏حالا می‌دونم خواهرم واقعاً چی فکر می‌کنه.‏
‏تو به اندازه‌ی کافی کار کردی. من با دستای خودم کارشو تموم می‌کنم—‏
‏کشتنش اینجا بی‌معنیه.‏
‏جنایت‌هاش وقتی مشخص می‌شه که حکم صادر بشه.‏
‏تو فقط برای کشتن مجرم‌ها نجنگیدی، جنگیدی؟‏
‏شاید حق با اون بود.‏
‏شاید من تو قتل خانواده‌ام دنبال رستگاری بودم.‏
‏تالولا زنده می‌مونه و با عدالت روبرو می‌شه.‏
‏اعتماد به نفست خیلی رو اعصابمه.‏
‏این اعتماد به نفس نیست. بهش می‌گن مسئولیت.‏
‏ما تعهداتمونو تا آخر انجام می‌دیم.‏
‏این چیزی نیست که یه آدم توخالی مثل تو که حتی بدنش هم قرضیه بتونه تصور کنه!‏
‏فکر کردی منو تو گوشه گیر انداختی؟‏
‏شیطان دشت‌های برفی، سپر مبتلایان...‏
‏هر کی که می‌تونست منو بکشه، مرده.‏
‏حالا دیگه هیچکس نمی‌تونه جلوی نقشه‌مو بگیره.‏
‏مشکلی ندارم این گفتگوی بی‌معنی رو ادامه بدم،‏
‏ولی فقط می‌تونم کاری رو بکنم که این بدن می‌خواد.‏
‏گلوم... می‌سوزه!‏
‏حالا دهناتونو ببندین.‏
‏قدرت‌هامو آزاد می‌کنم.‏
‏من تمام مردم اورسوس رو دوست دارم.‏
‏همشون رو. بدون هیچ تبعیضی.‏
‏هزار ساله که همینطور بوده.‏
‏همینطور، این سرزمین هم همیشه اونا رو دوست داشته.‏
‏برای اورسوس، تمام زندگی‌ها برابرن.‏
‏و چون سرنوشت کوره، زندگی‌های بی‌شماری جلوی من ناپدید می‌شن،‏
‏و من براشون غصه می‌خورم.‏
‏با این حال اونا باید اون سختی‌ها رو بپذیرن،‏
‏چون با سختیه که قوی‌تر می‌شن.‏
‏ملت باشکوهی که من تحسینش می‌کنم، تشنه‌ی خون، خشونت و مرگه.‏
‏مار سیاه بی‌مرگ!‏
‏آمیا...‏
‏آمیا.‏
‏شما سر کوچیک‌ترین چیزا گریه می‌کنین،‏
‏خودتونو ناجی اعلام می‌کنین، ولی از دیدگاه محدودتون چی می‌تونین ببینین؟‏
‏اجازه دادن به سقوط رییونیون اینجا، فقط شروع نقشه‌های منه.‏
‏مبتلایان.‏
‏هیچکس دیگه‌ای به اندازه‌ی اورسوس، به اندازه‌ی من، با شما منصفانه رفتار نمی‌کنه.‏
‏ما از فساد مردم اورسوس خبر داریم، با این حال گذاشتیم تو سایه‌شون زندگی کنین.‏
‏امپراتور فقید برای رعیتش عظمت به ارمغان آورد،‏
‏ولی نتونست برای مبتلایان خوشبختی بیاره.‏
‏این امروز تموم می‌شه.‏
‏من سربلندی و برابری جدیدی به وجود میارم.‏
‏مبتلایان شاید سختی بکشن، ولی زنده می‌مونن.‏
‏ولی مردم اورسوس به جنگ نیاز دارن.‏
‏با گذشت زمان، شور و اشتیاق از بین می‌ره.‏
‏وقتی اورسوس حتی نتونه کوچیک‌ترین جرقه‌ای رو روشن کنه،‏
‏اون کشور و مردمش تو صفحات تاریخ گم می‌شن.‏
‏من بهشون اجازه می‌دم وقار از دست رفته‌شونو برگردونن.‏
‏این در مورد مبتلایان هم صدق می‌کنه.‏
‏با این حال چرا؟‏
‏برای خوشبختی ناچیزی که امروز دارین،‏
‏چرا آرامش، شکوه و خردی که هزار سال بعد به وجود میاد رو به هم می‌زنین؟‏
‏چی شیائو.‏
‏بی‌سایه.‏
‏شماها جاهل هستین.‏
‏شما هیچ وقت ناامیدی در آستانه‌ی نابودی رو تجربه نکردین.‏
‏اگه می‌خواین سر راه بازگشت شکوه اورسوس و اتحاد مردمش بایستین،‏
‏پس سعی کنین جلوی من، تجسم اورسوس، رو بگیرین.‏
‏هنرهای من...‏
‏این آخرشه، کاش—‏
‏داری چیکار می‌کنی؟!‏
‏اگه این بدن نخواد، من کاری نمی‌تونم بکنم.‏
‏حالا، برام سواله...‏
‏آیا اون می‌خواد زنده بمونه؟‏
‏شمشیرو بنداز!‏
‏«خواهر»، اگه فقط موفق شده بودم تو رو بکشم،‏
‏همه چی عالی پیش می‌رفت.‏
‏چی؟‏
‏اون مبتلایان بیچاره...‏
‏تمومش کن.‏
‏تمام زندگی‌هایی که می‌تونستن قربانی‌های باارزشی تو مسیر فتح اون باشن‏
‏حالا به هدر رفتن.‏
‏جرأت نکن مردم منو مسخره کنی!‏
‏همه‌ش نقشه‌ی تو بود!‏
‏من فقط آموزشش دادم.‏
‏مثل تو و وِی، این فقط یه نوع تربیت کردنه.‏
‏من دختر تو نیستم!‏
‏روتو برم که اینو می‌گی؟!‏
‏اشکالی نداره.‏
‏خانم تالولا! لطفاً یادتون بیارین واقعاً کی هستین.‏
‏همه‌ی اونایی که به خاطر باور به شما جنگیدن رو به یاد بیارین.‏
‏شما شاید تعداد زیادی اشتباه نابخشودنی مرتکب شده باشین...‏
‏ولی بازم...!‏
‏به عنوان تالولایی که با اعتقاد در برابر سرنوشت ایستاد...!‏
‏مهم نیست این سرزمین‌ها چقدر بی‌رحم باشن،‏
‏و مهم نیست چند بار شکست خوردی، تو...‏
‏ما باید مسیری که بهش ایمان داریمو ادامه بدیم، بدون اینکه تسلیم بشیم!‏
‏این واقعاً چیزیه که برای رسیدن بهش تلاش کردی؟‏
‏تمام توان رهبر مبتلایان همینه؟!‏
‏اینجوری صدام نکن.‏
‏تالولا؟‏
‏تو به من آموزش دادی؟‏
‏در مورد این سرزمین، دشت‌های برفی، و همه‌ی دوستام که دنبال نور خورشید بودن چی؟‏
‏تو اصلاً چیزی از چیزایی که اونا بهم یاد دادن می‌فهمی، کاشِی؟!‏
‏من تبدیل به تو نمی‌شم.‏
‏فکر کردی می‌تونی از دستم فرار کنی؟‏
‏تو خواهر من جایی برای تو نیست!‏
‏حالا گمشو بیرون!‏
‏نفرت من جون خیلی‌ها رو گرفته،‏
‏ولی دیگه حتی فکر استفاده ازش هم به سرت نزنه.‏
‏تو واقعاً اونو دختر خودت می‌دونی—‏
‏خفه شو، ارباب شیاطین دورگه.‏
‏خیلی خب. فعلاً می‌تونین پیروزیتونو جشن بگیرین.‏
‏همیشه یه چرنوبوگ دیگه و یه عروسک خیمه‌شب‌بازی دیگه وجود خواهد داشت.‏
‏یادت باشه، تالولا.‏
‏من بی‌پایانم، و برای همیشه بخشی از این سرزمین خواهم بود.‏
‏تالولا!‏
‏هنوز نفس می‌کشه.‏
‏حضورش از بین رفته—‏
‏اوه.‏
‏نمی‌کشیش، هان؟‏
‏دبلیو؟!‏
‏کلیدو بده به من.‏
‏من متوقفش می‌کنم.‏
‏عمراً بتونیم تو این مورد بهت اعتماد کنیم!‏
‏تا این سرزمین به خوابی آروم فرو بره.‏
‏...به خوابی آروم فرو بره.‏
‏این رویای منه.‏
‏نمی‌خوام هیچکس اشک از دست دادن بریزه، بلکه به خوابی لطیف فرو بره.‏
‏بذار این کارو برای ترسا و برای همه‌ی اونایی که هنوز زنده‌ان انجام بدم!‏
‏خواهش می‌کنم!‏
‏بهت اعتماد می‌کنم.‏
‏ممنون.‏
‏آمیا...‏
‏لطفاً مراقب تالولا باش.‏
‏باشه.‏
‏این آخرین خواسته‌ی اون پیرمرده.‏
‏هان؟‏
‏«مجوز ناکافی»؟‏
‏کلید هم بلوف بود؟!‏
‏اون اژدهای عوضی!‏
‏باید یه کلید دیگه باشه...‏
‏عمراً یکی جا گذاشته باشه!‏
‏قرار نبود اینجوری بشه... میشا...‏
‏بگیرش.‏
‏رمزو می‌دونی، مگه نه؟‏
‏البته.‏
‏اوه...‏
‏«برای سیر کردن تمام بشریت.»‏
‏مأموریتو لغو کنین!‏
‏همه‌ی تیم‌ها، آرایش گلوله‌بارانو لغو کنین!‏
‏کارت عالی بود، چِن.‏
‏سریع!‏
‏می‌بینم.‏
‏چِن، تال!‏
‏فکرشم نمی‌کردم واقعاً متوقفش کنن.‏
‏امید زیادی بهشون داشتی، لِیزی؟‏
‏نه. هرچند...‏
‏این «رود آیلند» توجهمو جلب کرده.‏
‏دشمن داره عقب‌نشینی می‌کنه...‏
‏تموم شد...‏
‏ما بردیم!‏
‏موفق شدیم...‏
‏کارت خوب بود، فلاین!‏
‏مأموریت تموم شد.‏
‏به زودی پیشتون برمی‌گردیم، کاپیتان.‏
‏موفق شدیم...‏
‏خانم تا—‏
‏چند وقته کلیدو داری؟‏
‏از همون اول.‏
‏به دیوار اتاق کنترل آویزون بود.‏
‏پس می‌تونستی همون موقع نابودش کنی.‏
‏تمام این مدت، وجدانت نمی‌ذاشت این کارو بکنی.‏
‏بلند شو، تالولا!‏
‏کاشِی تنها شیطان این سرزمین‌ها نیست.‏
‏اونا بهت آسیب می‌زنن و سعی می‌کنن سرکوبت کنن.‏
‏ولی تو نمی‌تونی تسلیم بشی.‏
‏باید اون جنگ بی‌پایانو ادامه بدی و به جلو حرکت کنی.‏
‏تا وقتی زنده‌ای، می‌تونی اشتباهاتتو جبران کنی.‏
‏ما شاید عوض شده باشیم، ولی هر دومون کارهایی برای انجام دادن داریم.‏
‏وقت برای ایستادن نیست.‏
‏مسیر هر دومون به همون اندازه طولانیه.‏
‏واو، سخنرانی خوبی بود...‏
‏فهمیدم. اینقدر چپ چپ نگاه نکن.‏
‏دیگه واقعاً حرفاتو رک و پوست‌کنده می‌زنی، هوی-چیه.‏
‏کاش آلینا می‌تونست اینو ببینه.‏
‏ولی مرده‌ها هیچ وقت برنمی‌گردن.‏
‏این سرزمین اجازه‌ی دوباره شروع کردنو نمی‌ده.‏
‏من هیچ وقت نمی‌تونم گناهانی که مرتکب شدمو جبران کنم.‏
‏با این حال—‏
‏ولی...‏
‏غیرقابل بخشش می‌بود اگه این ماجرا رو با مرگ خودم تموم می‌کردم.‏
‏آدمایی که جونشونو گرفتم، و متحدانی که اسمشونو فقط من به یاد دارم...‏
‏تا زمانی که اجازه پیدا کنم به خاطر اونا بمیرم، زندگی می‌کنم.‏
‏تالولا، من تو رو دستگیر می‌کنم.‏
‏کی قراره منو قضاوت کنه؟‏
‏هیچ کشوری قادر به قضاوت بی‌طرفانه‌ی یه مبتلا نیست.‏
‏برای همینه که...‏
‏جایی که همه بتونن عادلانه قضاوت بشن،‏
‏بدون توجه به پیشینه، ابتلا، یا هر چیز دیگه‌ای...‏
‏وظیفه‌ی منه که اونجا رو به وجود بیارم.‏
‏خیلی وقته ندیدمت، خواهر.‏
‏خیلی وقته ندیدمت، هوی-چیه.‏
‏ممنون.‏
‏اگه قراره از کسی تشکر کنی، از آمیا تشکر کن.‏
‏اون کسیه که واقعاً تو رو نجات داد، همراه با مبتلایانی که کنارش جنگیدن.‏
‏و همه به خوبی و خوشی زندگی کردن.‏
‏خانم دبلیو...‏
‏از کجا رمزو می‌دونستی؟‏
‏نمی‌خوام مثل پدرم بزرگ بشم.‏
‏تا وقتی زنده‌ام، می‌جنگم.‏
‏اَلکس بهم گفت.‏
‏پیرمردش قبل از اینکه بمیره بهش گفته بود.‏
‏هرچند خیلی طول کشید تا بفهممش.‏
‏به خاطر حقه‌های کاشِی و حماقت خودم.‏
‏واقعاً باورم شده بود وقتی گفت اگه میشا بمیره هیچکس نمی‌تونه شهرو راه بندازه.‏
‏مطمئنم سرنوشت می‌خواسته همه‌ی اینا اتفاق بیفته!‏
‏ما نمی‌تونیم وانمود کنیم که اشتباهاتمون‏
‏هیچ وقت اتفاق نیفتادن، یا اون دو نفر هیچ وقت نمردن.‏
‏باید تمام زندگیمونو صرف جبرانش کنیم.‏
‏تو یه جورایی شبیه اونی، می‌دونی؟‏
‏«اون»؟‏
‏خداحافظ. امیدوارم دیگه هیچ وقت همو نبینیم.‏
‏آمیا!‏
‏دکتر!‏
‏خدا رو شکـ...‏
‏آمیا؟!‏
‏حالت خوبه؟‏
‏علائم اوریپاتیِ سوژه به سرعت در حال وخیم شدنه.‏
‏اقدام درمانی فوری لازمه.‏
‏اگه در مورد تالولاست...‏
‏بذارش زمین.‏
‏باشه.‏
‏دکتر، دستتو بهم نشون بده.‏
‏همتون، هیچ وقت به هیچکس در مورد کاری که الان می‌کنم نگین. باشه؟‏
‏ب-باشه.‏
‏چرا خون من؟‏
‏هیچی نمی‌تونم بهت بگم، دکتر.‏
‏علائم حیاتی پایدار. وضعیت عادی.‏
‏خدا رو شکر.‏
‏تیم تخلیه‌مون به زودی می‌رسه.‏
‏تالولا آرتوریوس.‏
‏رود آیلند به طور موقت تو رو تحت بازداشت می‌گیره.‏
‏چی؟!‏
‏قراره برگ برنده‌ی شما باشم؟‏
‏فقط ما حق داریم اونو قضاوت کنیم!‏
‏اون قضاوت نیست. انتقامه.‏
‏نگران نباش. برای همیشه نیست.‏
‏ما اونو به هیچکس جز شما تحویل نمی‌دیم.‏
‏فقط همین یه بار به رود آیلند اعتماد می‌کنم، چون تو هستی.‏
‏ولی اگه از تالولا برای کارای شیطانی استفاده کنین—‏
‏اگه به اونجا بکشه، خودم جلوشونو می‌گیرم.‏
‏پس قول منو داری که تا وقتی تو اونجا باشی، ما بهشون دست نمی‌زنیم.‏
‏و اگه شماها هیچ وقت به مشکل خوردین، ما اونجا خواهیم بود.‏
‏چون کاپیتان و یِلِنا هر دو اونو انتخاب کردن.‏
‏آمیا!‏
‏دکتر...‏
‏کارت خوب بود.‏
‏موفق شدی.‏
‏دکتر...‏
‏من... من...‏
‏همه‌ی اونایی که دنبالش بودن مردن.‏
‏هه، ما هم زیاد تو این دنیا دووم نمیاریم.‏
‏هیچ جا برای ما جایی نیست.‏
‏پس، می‌خواین با من بیاین؟‏
‏تو زنده‌ای...؟‏
‏شماها آزادین.‏
‏چی؟‏
‏از این به بعد، ما راه خودمونو می‌ریم.‏
‏فاوست می‌خواست شما زنده بمونین. حالا برین.‏
‏فکر کنم این آخرشه.‏
‏مطمئنی نمی‌خوای به رود آیلند برگردی؟‏
‏آره.‏
‏من اراده‌ی اونو ادامه می‌دم.‏
‏می‌دونم وقتی زمین می‌خوریم می‌تونیم خودمونو بالا بکشیم.‏
‏تالولا شعله رو روشن کرد.‏
‏و هنوزم با قدرت می‌سوزه. به این راحتی نمی‌تونی خاموشش کنی.‏
‏بچه‌ها، شما باید دنبالش برین.‏
‏لیودمیلا...‏
‏من دیوانه‌وار دنبال انتقام بودم و فقط تونستم اجازه بدم ازم استفاده بشه.‏
‏قوی‌تر می‌شم، قول می‌دم.‏
‏اینجا راهمون از هم جدا می‌شه، ولی نه برای همیشه.‏
‏حالا، بیاین بریم.‏
‏به جایی که آتیش از همه جا داغ‌تره.‏
‏کی با شنل سیاه‌ها تماس گرفتی؟‏
‏اونا گذاشتن مبتلایان فرار کنن.‏
‏کی می‌دونه؟‏
‏معلوم شد بعضی‌هاشون قلب انسان دارن.‏
‏همین.‏
‏اون اژدهای احمق! بدون اینکه حتی خودشو نشون بده رفت! این دیگه چه کوفتیه؟‏
‏(تابلو) برای سوایر‏
‏(تابلو) برای هوشیگوما‏
‏احتمالاً روش اون برای تموم کردن کارهاست.‏
‏اونقدر بهت اعتماد داره که عنوان سرپرستو بهت بسپره.‏
‏همف! به همه نشون می‌دم که چقدر من درخشان‌ترم!‏
‏«یه روزی، یه جایی دوباره همو می‌بینیم.»‏
‏درسته، چِن؟‏
‏اوضاع تنها می‌شه، ولی این کارا بهش میاد.‏
‏حالا، وقتشه یه پاداش مناسب برای خانم آمیا آماده کنیم.‏
‏جدی می‌گم...‏
‏یه خداحافظی می‌کشتت؟‏
‏ما رو مثل موم تو دستش بازی داد.‏
‏اینجا جاییه که پدر تالولا و مادر تو دفن شدن.‏
‏اون موقع، ادوارد کنار ما با کاشِی جنگید.‏
‏ولی کاشِی وضعیتشو به عنوان یه نجیب‌زاده‌ی تبعیدی فاش کرد، و آتیشی به پا کرد.‏
‏پس به خاطر خواهرم و بچه‌ی به دنیا نیومده‌اش، من اونو کشتم.‏
‏نتونستم راهی پیدا کنم که هیچکس مجبور به مردن نباشه.‏
‏همه‌ش مال گذشته‌اس.‏
‏فقط بهم قول بده.‏
‏بهم قول بده که نمی‌ذاری لونگ‌من تبدیل به یه قبر بشه.‏
‏بهت قول می‌دم.‏
‏حرفمو باور می‌کنی؟‏
‏فقط اگه اینو به من می‌گفتی، نه به سرپرست چِن.‏
‏اوه، و به خاله فومیزوکی سلام منو برسون.‏
‏هوی-چیه.‏
‏لونگ‌من منتظر می‌مونه تا تو و تالولا برگردین خونه.‏
‏مسیر پیش روت طولانی و سخته. ولی می‌دونم از پسش برمیای.‏
‏آره.‏
‏مراقب خودت باش،‏
‏عمو وِی.‏
‏ما زیادی خودمونو درگیر این ماجرا کردیم.‏
‏ممکنه هر لحظه له بشیم.‏
‏تالولا برای همین کاره.‏
‏حضورش برای به هم زدن تعادل بین اورسوس و یان کافیه.‏
‏هر دو کشور اعلام کردن که هیچ ربطی به این ماجرا نداشتن.‏
‏فکر کنم اجازه دادن به رود آیلند بی‌طرف برای نگه داشتنش در بازداشت، یه سازش منطقی براشون باشه.‏
‏از وقتی اومده اینجا یه کلمه هم حرف نزده.‏
‏شاید برای حفظ اون بی‌طرفی.‏
‏به تمام اپراتورها:‏
‏به لطف تلاش‌های همه، این حادثه حل شد.‏
‏اگه اون پایانی بوده که برای خودش انتخاب کرده،‏
‏دلیلی برای سرزنش تو وجود نداره.‏
‏ناراحتی؟‏
‏می‌خوای یه چرت بزنی؟‏
‏این سرزمین‌ها بی‌تفاوتن.‏
‏بخش بزرگی از حقیقت زیر خرابه‌ها دفن می‌مونه.‏
‏ولی ما نباید فراموش کنیم.‏
‏اون گرم بود.‏
‏یاد گرفتم آدمای خوب زیادی هم هستن.‏
‏اپراتورهای شجاع ما بهمون نشون دادن زندگی یعنی چی.‏
‏چطور یه زندگی می‌تونه اینقدر ارزش و معنی داشته باشه.‏
‏این فوق‌العاده‌اس! می‌تونیم اینو خیلی ارزون کنیم...‏
‏به دست همه‌ی اونایی که بهش نیاز دارن می‌رسه!‏
‏اسمشو چی بذاریم؟‏
‏فراست‌نُوا.‏
‏نمیشه. اون هیچ وقت رسماً به ما ملحق نشد.‏
‏اعتقادش برای نجات آدما مثل ما بود.‏
‏برای التیام زخم‌های این سرزمین،‏
‏بهای سنگینی پرداختیم.‏
‏جوخه‌ی ریدیان، یک عضو، لیکوسا.‏
‏فکر کنم نزدیکم به استاندارد خودم برسم.‏
‏جوخه‌ی اِیس، سیزده عضو.‏
‏اِیس، بَد تام، هارد بریک—‏
‏می‌تونم تشخیص بدم کی خوبه و کی بده.‏
‏جوخه‌ی اِسکاوت. سیزده عضو. اِسکاوت، میلیِم...‏
‏اِیس، اِسکاوت، بلویش‌سیلور!‏
‏بچه‌گربه‌ی کوچولومون بزرگ شده!‏
‏گ-گریه نکن...‏
‏جوخه‌ی رُزمونتیس، یک عضو، بلویش‌سیلور.‏
‏جوخه‌ی آمیا، سیزده عضو. دیم نیدل...‏
‏اون گفت، «من با تو راه می‌رم.»‏
‏هوی، ایندیگو جِید،‏
‏فراست‌نُوا.‏
‏در کل چهل و یک نفر.‏
‏ما هیچ وقت اونا رو فراموش نمی‌کنیم.‏
‏حتی اگه رود آیلند دیگه وجود نداشته باشه،‏
‏نشونه‌هایی که روی این سرزمین به جا گذاشتن برای همیشه باقی می‌مونه.‏
‏تا کی می‌خوای گریه کنی؟‏
‏می‌بینمت.‏
‏آره.‏
‏آموزش نیروهای جدید؟‏
‏آره.‏
‏تو این مأموریت؟ به نظر سخت میاد.‏
‏اوه، راستی.‏
‏اون گفت «اونا رو به مأموریتت ملحق می‌کنیم.»‏
‏م-من تمام تلاشمو می‌کنم که الگوی خوبی باشم!‏
‏آمیا، دکتر روی عرشه‌ی بالاییه.‏
‏ممنو—‏
‏از قبل قابل اعتمادتر شدی، هان؟‏
‏هی، حالا.‏
‏آمیا!‏
‏بالاخره تونستم ببینمت!‏
‏هان؟‏
‏برگرد سر کار.‏
‏دوباره؟!‏
‏آمیا.‏
‏زیاد به خودت فشار نیار.‏
‏دکتر.‏
‏آمیا.‏
‏حالت خوبه؟‏
‏بله!‏
‏هرچند، یه جورایی خیلی گریه کردم.‏
‏ببخشید.‏
‏هان؟‏
‏با وجود تمام زخم‌هات، تنها کاری که می‌تونم بکنم فرستادن آدما به میدون جنگه.‏
‏دکتر؟‏
‏فکر می‌کردم خاطرات از دست رفته‌ام ارزش دارن...‏
‏و اینکه شناختن خودم می‌تونه یه جوری بهت کمک کنه.‏
‏ولی هر بار که با بی‌رحمی این سرزمین‌ها روبرو می‌شم،‏
‏نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم و خودمو تصور نکنم.‏
‏تو تمام استراتژی‌هایی که به ذهنم میاد، بیشتر پیروزی‌هامون آغشته به خونه.‏
‏منِ واقعی—‏
‏اشکالی نداره.‏
‏هر وقت می‌خوام با دستای خودم به کسی آسیب بزنم، قلبم تیر می‌کشه.‏
‏شاید بتونی بهش بگی ضعف.‏
‏ولی مطمئنم تا وقتی این حسو از دست ندم، همه چی خوب پیش می‌ره.‏
‏دکتر، این درد چیزیه که بهمون می‌گه ما هنوز سلاح نیستیم.‏
‏همین باعث می‌شه بتونیم تو تاریکی قدم برداریم.‏
‏آمیا...‏
‏ممنونم.‏
‏مادام چِن!‏
‏یه وعده غذا؟‏
‏بله! منتظرتون می‌مونیم!‏
‏دکتر!‏
‏بریم!‏
‏آره.‏
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::