..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی معذرت میخوام که اینقدر دیر رسیدم.
‫این شخص...
‫قسمت یازدهم: "شاهزاده خانم خالی از سکنه زنده است"
‫واقعا اناستازیاس؟
‫آره. موهاش و لباساش فرق داره...
‫ولی اشتباه نیست.
‫صبر کن. این صدا!
‫ماری! ماری تویی؟
‫بله.
‫خواهر... تویی، نه؟
‫آره.
‫واقعا زنده ست.
‫چه خبره؟
‫پس شما کنت گرانادو هستید.
‫ماری رو فوری از این نامزدی آزاد کن!
‫اگه فقط دنبال کسی هستی که بچه‌ی اشرافی برات به دنیا بیاره، من کافیم!
‫چی—؟
‫خ-خواهر، منظورت این نیست که میخوای با لرد کیروس ازدواج کنی، نه؟
‫البته که نه!
‫اون یه آشغاله که با پول و قدرت رحم زن می‌خره.
‫آ-آشغال؟
‫خانم اناستازیا، چرا بعد از این همه مدت الان ظاهر شدی؟
‫چ-چون...
‫انگار یه چیزایی اینجا در کاره.
‫به نورمن خبر میدم.
‫فعلا بیا قلعه.
‫ولی من...
‫اشکال نداره، خواهر بزرگ.
‫درخشان
‫حالا برق میزنی خواهر!
‫آ-آره.
‫این اتاق توئه ماری؟
‫خیلی قشنگه!
‫معذرت میخوام خواهر.
‫خسته شدی دیگه.
‫فردا بعد از یه کم خوابیدن حرف میزنیم.
‫نه.
‫باید راجبش حرف بزنم.
‫من... میخوام معذرت خواهی کنم.
‫هیچ وقت نتونستم ازت محافظت کنم ماری.
‫خواهر...
‫از کجا شروع کنم...
‫اون موقع که تب داشتی...
‫اون شب که مادربزرگ ساشا سرم داد زد...
‫مادربزرگ؟
‫ماری خوابش برد.
‫بقیشو به من بسپار.
‫آره.
‫زبانای کلی کشور...
‫از بس که آدمای خیلی کشورا براشون فرستادن.
‫این... اسم باباست، نه؟
‫چرا امضا می‌کنی، مادربزرگ؟
‫چون هر کسی یه چیزایی رو بلده، یه چیزایی رو نه.
‫درسته. مثلاً من. هوش ماری رو ندارم.
‫آناستازیا.
‫یه خلاقیتایی داری که بقیه ندارن.
‫این استعداد فقط با درس خوندن دیده نمی‌شه.
‫مادربزرگ!
‫با اینکه نشون نمیده، گرگور تو نواختن ساز خیلی خوبه.
‫اون راه واسه پسر بود...
‫م-مامان! بابا!
‫صداشون نکن!
‫ولی...
‫خیلی دیره.
‫تو دوره ما، نمی‌شد زندگی خودمونو انتخاب کنیم.
‫ولی دوره شماها فرق داره.
‫امیدوارم هر کدوم از شما از استعدادتون استفاده کنین و کاری رو انجام بدین که دوست دارین.
‫همین یه آرزومه.
‫مامانم مرده.
‫حالا چی میشه؟
‫ماری!
‫چقدر از مامانم یاد گرفتی؟
‫فلاریان رو می‌فهمی؟
‫ک-کم یاد گرفتم.
‫حتماً مریض ماری رو گرفته.
‫ماری لیدی ساشا رو کشت!
‫مگه میشه تقصیر ماری باشه!
‫ولی از اون روز مامان دیگه ماری رو دختر خودش نمیدونه.
‫ماری.
‫مدرسه رفتن دوست نداری امتحان کنی؟
‫چی؟
‫مدرسه شهره،
‫ولی شنیدم زبانای خارجی جدید رو اونجا درس میدن.
‫درس خوندن دوست داری، نه؟
‫آره، می‌کنم... ولی خرجشم واسه من نمی‌شه؟
‫اشکال نداره. نگران این چیزا نباش.
‫ولی خدمتکارا میگن دو ماهه حقوق نگرفتن.
‫چون لازم نیست به بی‌کفایتا حقوق بدیم.
‫ولی...
‫من اینجا آقام. میخوای سرپیچی کنی؟
‫میبینی؟ زنایی که یه کم درس خونده باشن زود عصیان میکنن.
‫اصلا دوست داشتنی نیستی.
‫درسته.
‫زن بی‌شخصیت و زشتی هستی.
‫من... زیبا نیستم.
‫زشت و پررویی.
‫هیچ جای دیگه دووم نمیاری.
‫حداقل درس بخون و واسه آقا مفید باش.
‫بابا!
‫چرا همچین حرفای زشتی میزنی؟
‫همه چی که بابات گفت درسته، آنستازیای عزیزم.
‫ماری، میفهمی نه؟
‫میدونی که همه آنستازیا رو دوست دارن ولی تو مثل اون نیستی.
‫آره.
‫ماری...
‫اخراج خدمتکارا، پول شهریه تو رو جور می‌کنه.
‫کارای خونه رو انجام میدی. لباساتو هم میفروشیم.
‫آره.
‫خیلی خوب.
‫اگه اینجوری از حرفم اطاعت کنی، یه کم جذابیت پیدا میکنی.
‫بله پدر.
‫اون روز، زندگی ماری کلا عوض شد.
‫از صبح تا پاسی از شب مجبورش کردن کار کنه.
‫یهو ماری پاره پوره و ژنده پوش شد.
‫مامان، چرا اینجوری با ماری رفتار میکنی؟
‫چاره دیگه ای دارم؟
‫اون موهای قرمز نحس و بدشانس...
‫خانم ساشا به خاطر اون بچه نفرین شد و مرد.
‫چی میگی؟ مادربزرگ چه ربطی به این داره؟
‫آها، اما تو که هستی، آنستازیا.
‫این موهای بور قشنگ و این چشمای آبی...
‫انگار خانم ساشا برگشته پیشمون.
‫واقعا انگار زنده شده.
‫مامان... من زنده ام.
‫ماری پاره پوره بود، ولی میتونست بره بیرون،
‫ولی من مثل یه عروسک، تو خونه حبس بودم.
‫لعنت به همه چی!
‫چرا آدمای مهمتر خواستگاری نمیکنن؟
‫ماری که با کسی ازدواج نمی‌کنه؟
‫چه مردی حاضر میشه اونو زن بگیره؟
‫اما تو فرق داری.
‫دختر اشراف زاده ای،
‫وظیفه‌ی مهم ازدواج رو مثل یه دختر خوب انجام میدی، نه؟
‫آره. عالیه!
‫راستش دوست دارم یه مغازه تو پایتخت بزنم.
‫ولی...
‫فقط اجازه دارم یه عروسک خوب و حرف گوش کن باشم.
‫لعنتی! کجا رفت این دختره؟
‫اون دختره‌ی مغرور... خودش پرید!
‫انگار گولش زدم!
‫احمق! بخور اینو!
‫آناستازیا خودش رو انداخت تو رودخونه و مرد.
‫چه کار میکنی؟
‫چشماش...
‫اسم تو چیه؟
‫آ-آنا...
‫آرتور! مشکلی باهاش داری؟
‫این بچه انگار یه کم غیرت داره.
‫چی شده؟ اینجا چیکار میکنی؟
‫آها، خب، من...
‫اونجا یه داستان سرهم کردم.
‫دروغ گفتم و گفتم که فروخته شدم.
‫پیرمرد نورمن گفت یه مدت می تونم خونش بمونم.
‫یعنی... اینجا لباس می دوزین؟
‫آره. بالاخره من یه دکمه دوز حرفه ای ام.
‫البته، الان دیگه تقریبا بازنشسته شدم.
‫حالا جدی میگی پیرمرد؟ شاگردت میشم!
‫چی؟
‫دوختن لباس رو دوست دارم! ببین، اینا رو خودم دوختم!
‫اینا...
‫آره، درست میگی. واسه لباس مردا کوچیکن، اما...
‫چون واسه زناییه که لباس مردونه می پوشن! یه سرگرمیه واسه من.
‫لباس مردونه پوشیدن؟
‫البته، لباسای معمولی هم می تونم بدوزم.
‫دلم می خواد یه مغازه تو پایتخت بزنم!
‫شاگرد قبول نمی‌کنم.
‫من نه خونه دارم نه جای دیگه ای برای رفتن.
‫کارای کوچیک یا هر چی که باشه انجام میدم!
‫می خوام اینجا دوباره متولد بشم و آرزومو برآورده کنم!
‫لطفاً!
‫می تونی اینجا بمونی خونم.
‫کار من... باید تماشا کنی و یاد بگیری.
‫هر روز مثل یه رویا بود.
‫سلام نورمن، خوبی؟
‫ببخشید که مستقیم میرم سر اصل مطلب، اما می خوام این نگین رو تو یه انگشتر جواهر بدوزید.
‫این یه سنگ خیلی با کیفیت و گرونه.
‫حک روی انگشتر رو توی فرم نوشته شده، اما...
‫مشکلی نیست. بعدا میگم شاگردم بخونتش.
‫اوه، شاگرد برداشتید؟ پس خیالم راحت شد که کارگاه امنه.
‫آرتور، این یه گنج ملیه که کنت گرانادو از شاهزاده لویفون گرفته.
‫از اونجایی که داری این حرفه رو یاد می گیری، باید یه نگاهی هم بندازی.
‫خیلی قشنگه.
‫شنیدم دنبال یه سنگ قرمز خوشرنگ می گشته که با موهای عروسش ست بشه.
‫موهای قرمز؟
‫این انگشتر واسه خواهر کوچیکتر نامزدش بود، اون تو یه تصادف مرد.
‫نوشته: ماری
‫ماری؟
‫"رویا تموم شد."
‫واقعیت اینو تو گوشم زمزمه کرد.
‫ماری؟
‫چرا؟
‫چرا فقط خواهر بزرگم باید خوشبخت باشه؟
‫چرا باید جای اونو بگیرم؟
‫هیچوقت خواهرمو که فرار کرد نمیبخشم!
‫ببخشید. ببخشید! ببخشید!
‫واقعا هیچ راهی نیست؟
‫نه، حالم خوب نیست.
‫نامه‌ی کنت گفته بود که باید تورو هم بیاری، نه؟
‫باشه. از کنت معذرت خواهی می‌کنم.
‫چون نمی‌دونم چی کار کنم... بدنم نمی‌چرخه.
‫می‌دونم ماری خیلی داره عذاب می‌کشه.
‫می‌خوام ازش محافظت کنم، اما...
‫تو تنها کسی هستی که بیشتر از همه دوست دارم بتونی تو زندگیت راه خودت رو بری.
‫پس این دفعه، ازت محافظت می‌کنم!
‫لطفاً...
‫به من شجاعت بده...
‫و اینجوری اومدی این قلعه...
‫آره.
‫ماری، ببخشید که اینقدر طول کشید.
‫از این به بعد، ازت محافظت می‌کنم.
‫خواهر؟
‫بله؟ بیا تو.
‫تقریباً تموم شد؟
‫آره. ممنون که گذاشتین دوتایی تنها حرف بزنیم.
‫خواهر، خوشحالم که اینجوری احساس می‌کنی.
‫ولی...
‫کاملاً اشتباه می‌کنی!
‫ما واقعاً عاشق همیم!
‫گیج...
‫چی؟
‫آقا، چرا صورتتون مثل یه دختر عاشق پیشه شده؟
‫مشکوک...
‫ماری، داره گولِت می‌زنه.
‫چرا اینجوری فکر می‌کنی؟
‫چون حرف زدن آسونِ!
‫مخصوصاً برای بزرگترا بی‌ملاحظه!
‫باورم نمی‌شه که به عشقم شک می‌کنی!
‫اگه پول و قدرت می‌تونست همه چی رو اونجوری که می‌خواستم پیش ببره،
‫همون روز که دیدمش می‌دزدیدمش!
‫خانواده‌ی Shaderan رو به خاطر آزار دادن ماری نابود می‌کردم و باهاش می‌رفتم مسافرت!
‫از صبح تا شب، یه لحظه هم ولش نمی‌کردم!
‫اگه این عشق نیست، پس چرا بالش عروسکی خریدم، احمق!
‫ماری جون، زندگیه!
‫حالم بهم خورد...
‫الان یه جور دیگه نگران این مردَم.
‫استاد، فکر کنم کافیه. همه حسابی وحشت کردن.
‫همه اینا از یه اشتباه کوچیک شروع شد. اسم رو اشتباه نوشتم تو نامه خواستگاری.
‫ببخشید.
‫چی؟
‫ولی عشقی که به ماری دارم، واقعیِ.
‫هر سختی که بیاد سرمون،
‫تا آخر عمرم ازش محافظت میکنم.
‫میخوام جزئی از خانواده ماری بشم.
‫حتی منم قدر خانواده رو میدونم.
‫حاضری جواب این حرفاتو بدی؟
‫اگه نه، ماری رو ازت پس میگیرم.
‫آره، قسم میخورم.
‫قول میدم با هم خوشبخت میشیم.
‫ماری، دوستت داشتن، حقته.
‫اینجا لبخند زدی، جات همینه.
‫آره!
‫اون دختر کوچولویی که باید نجاتش میدادم، دیگه نیست، نه؟
‫خواهر.
‫همه، ممنون که به دعوت من اومدین.
‫ام...
‫حقیقتش اینه که این چیزیه که دوست داشتم خواهرمم بشنوه.
‫چیزی که میخوای من بشنوم؟
‫راجع به جرمای باباس.
‫خواهر، تا حالا دیدی‌شون؟
‫اون نوشته‌ها یا نامه‌هایی که به جای بابام، مادربزرگ یا من مینوشتیم...
‫حالا که گفتی، آره دیدم.
‫بعد از حرفات مطمئن شدم.
‫فقط زبان پادشاهی نیست... بابا فلاریانی هم بلد نیست.
‫چی؟ این جرمه؟
‫آره.
‫چون سندای رسمی به فلاریانی، زبان اشراف، نوشته و رد و بدل میشه،
‫بدون اون اداره کردن قلمرو و نظارت بر مردم سخت میشه.
‫ولی بر خلاف وقتی که مادربزرگ بود، بابا به پادشاهی خبر نداد.
‫به جای اون، فقط از من می‌خواست به جاش سند بنویسم.
‫جعل سند رسمی و ترک وظایف اربابی...
‫اینا جرمای بابان، نه؟
‫دقیقا.
‫یه اشرافی که باید به فکر حال مردم باشه، کاملا شکست خورده.
‫بدرفتاریش با ماری خانم و بقیه، نشون میده که به عنوان یه انسان هم شکست خورده.
‫بارون میخواست بی لیاقتیشو قایم کنه،
‫برای همین ماری رو به طور غیر قانونی جایگزین خودش کرد.
‫بعد با پارچه‌های کهنه ماری رو بست
‫و ازش برای نجات خونواده اشرافی‌ش استفاده کرد.
‫متاسفم.
‫نمیدونستم کار کردن به جای یه ارباب بدون اجازه تاج و تخت جرمه.
‫حتی اگه میدونستی، تو اون شرایط نمیتونستی رد کنی.
‫من بررسی کردم و دیدم که تو هیچ تقصیری نداری.
‫حواست باشه، ازت محافظت می‌کنیم!
‫ماری، خودت تصمیم می‌گیری چی سر عمارت Shaderan بیاد.
‫ماری، بگو ببینم چی می‌خوای بکنی؟
‫تا حالا همیشه فرار می‌کردم.
‫ولی حالا فهمیدم تصمیمای من میتونه خوشبختی یا بدبختی بقیه رو بسازه.
‫دیگه نمیتونم وانمود کنم نمی‌بینم.
‫میخوام حقیقتو ببینم، با چشمای خودم.
‫بعدش اجازه بده تصمیم بگیرم.
‫باشه.
‫ماری.
‫آخه دلم میخواد یه حالی از پدر و مادرم بگیرم!
‫م-ماری؟
‫خیلی قوی شدی، نه؟
‫بریم...
‫به عمارت Shaderan!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫این آناستازیاست.
‫حالا که ما خواهرها با همیم، یه کار باید بکنیم، نه؟
‫بار بعد، "وقتشه حساب کنیم".
‫قسمت ۱۲ "وقتشه حساب کنیم"
‫بریم ماری!