..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تصمیم گرفتم برم تو خونه‌ی شادران.
‫برم پیش پدر و مادرم، حقیقتو بفهمم.
‫پیام خیلی مهمی برای بارون شادران دارم!
‫لطفاً درو باز کن!
‫اگه باز نکنی، یه اتفاق خیلی بد میفته!
‫غیرممکن که غیرممکنه! حالا برو کنار!
‫راستش، قبلنا ندیدمت؟
‫تو داری خیال می‌بافی!
‫مهم اینه که الان این درو باز کنی!
‫ماری، مطمئنی از این کارت؟
‫نمی‌خوام!
‫درو باز کن! همین الان بازش کن!
‫آره. نگه ندار.
‫نه! انجامش نمیدم!
‫باشه.
‫درو باز کن!
‫اگه باز نکردن، باید خودمون راهو باز کنیم، نه؟
‫چند بار بگم آخه؟ دیگه بسشه…
‫رینگومارو، حمله کن!
‫چه اسم مزخرفی داره!
‫من... من سعی کردم بهش بگم.
‫قسمت دوازدهم "وقتشه تمومش کنیم"
‫میو.
‫چشم.
‫چ-چی کار می‌کنی؟ ول کن!
‫ولم کن!
‫ا-اون واقعا خدمتکاره؟
‫ول کن نبود، مجبور شدم بگیرمش.
‫این چه وضعشه؟ چی کار می‌کنی؟
‫خیلی وقته که دلم می‌خواست ببینمتون، بارون شادران.
‫یا بهتر بگم... پدر.
‫بارونس و پسرشون رو آوردم.
‫خیلی وقته ندیدمتون، نه؟
‫پدر. مادر.
‫ماری خانوم؟
‫سدریک!
‫انگار تو خونوادت کسی نفهمیده تو کی هستی.
‫خب، وقتی اومدی کارگاه، فکر کردی من یه پسرم، نه؟
‫حالا که گفتی، آره!
‫ولی چرا بازم خودتو قایم می‌کنی؟
‫با چشم خودم باید ببینم...
‫که دیگه همچین اشتباهاتی پیش نیاد.
‫ماری! داری چیکار می‌کنی؟
‫به خواستگاری جواب ندادی، هرچی منتظر موندیم،
‫برای همین خودمون اومدیم ببینیمت.
‫امیدوار بودیم به عشقمون جواب مثبت بدی.
‫اگه باور نداری که همو دوست داریم،
‫پس اینا رو نگاه کن.
‫یه دفترچه‌س که توش دقیقاً نوشتم چقدر ماری رو دوست دارم.
‫لرد کیروس...
‫اون مرد واقعا خوبه؟
‫نه، خیلی خرابه.
‫حالا هرچی، میخوام یه حرف حسابی بزنم.
‫بریم سالن.
‫بابام و مامانم... چی میشه حالشون؟
‫اشکالی نداره، نگران نباش.
‫به آبجیای بزرگت اعتماد کن.
‫آبجیای بزرگ؟
‫اوهوم... فقط نگران نباش، باشه؟
‫باشه.
‫احتمالش کمه که نقاب آبجیمو بفهمن.
‫حالت خوبه؟
‫آ-آره.
‫این همه یهویی بود، یه کم حالم بد شد.
‫چ-چرا این خدمتکار اینجاست؟ چه موهای قرمز وحشتناکی!
‫همون موهای لعنتی ماری!
‫خانم بارونس، این یه خرافاته.
‫خرافات نیست!
‫به خاطر ماری، هم لیدی ساشا و هم آناستازیا مردن!
‫پس چرا فقط ماری...
‫مثل پرنسس بودن!
‫هم لیدی ساشا و هم آناستازیا خیلی لایق تر بودن، اما...
‫مامان، موهات...
‫به خودت زحمت نده!
‫لطفا ولم کن!
‫چه جرئتی داری باهام اینجوری حرف میزنی!
‫واقعا از وحشیا به دنیا اومدی، نه؟
‫باهات حرفی ندارم!
‫زود باش برو!
‫بابا، لطفا فرار نکن.
‫ف-فرار؟ فکر میکنی با کی داری حرف میزنی؟
‫من ارباب این سرزمینم و پدرتم!
‫ارباب سرزمین؟ پدر؟
‫خندم میگیره.
‫چی گفتی؟ تو-
‫بارون شادِران، این حکمِ لغوِ قدرتته.
‫فلاریانی بلد نیستی، نه؟ برای اداره‌ی زمینات لازمه.
‫چی میگی تو؟
‫از زبانای خارجی بدم میاد، همین!
‫خب یه چیزی به فلاریانی بگو.
‫یه حرف زدن ساده کافیه.
‫این...
‫بعد مرگ ساشا شادِران، به تاج و تخت خبر ندادی که ماری دخترت به جات کار میکرد. ما تحقیق کردیم.
‫گرگور شادِران، نمی‌شه زندگیِ مردم رو به تو بسپاریم.
‫به خاطر ول کردنِ وظایفت...
‫و پنهون کردنِ این کار...
‫گران تموم میشه برات.
‫یعنی... همه چی رو از دست میدم؟
‫نه.
‫Please provide the subtitle texts you want me to translate.
‫یه راه واسه حفظ بارونی هست.
‫خانواده گرانادو، در اصل، همه چیو میگیرن،
‫ولی تو عنوان و خونتو نگه میداری.
‫پرسنل ماهر اینجا فرستاده میشن.
‫اما یه شرط داره.
‫شرط؟
‫از من معذرت خواهی کن.
‫به خاطر اینکه به آبروش آسیب زدی، شستشوی مغزی‌ش کردی، و به این خونه بستیش...
‫اگه از این کارای غیرانسانی معذرت خواهی کنی و کمک بخوای، قول میدم کمکت کنم.
‫همه ما اینجا راجع بهش حرف زدیم، و این تصمیمی بود که گرفتیم.
‫بابا، لطفا جوابمو بده.
‫چرا طبق اصول عمل نکردی؟ چرا همه چیو بهم تحمیل کردی؟
‫بس کن غر زدنو!
‫طبیعیه که یه دختر بی‌خاصیت از پدر و مادرش حرف شنوی داشته باشه!
‫نه تنها هیچ قدرشناسی نسبت به ماری نداری، الانم اینجوری برخورد می‌کنی؟
‫به عنوان یه نجیب زاده، یه چیزی بگم.
‫معذرت خواهی. کمک خواستن. قدرشناسی.
‫هر کدوم از اینا واسه یه ارباب واجبه.
‫اگه کاری ازت برنمیاد، کمک بخواه و به بقیه تکیه کن.
‫اگه درست قدرشناسی کنی، هیچ شرمندگی یا گناهی نیست.
‫گناه واقعی اینه که بخوای با دروغ گفتن، غرورتو حفظ کنی،
‫و بقیه رو حقیر بدونی.
‫اون خودخواهی، گناهه.
‫بارونس قبلی، ساشا، امیدوار بود که تو اینجا رشد کنی به عنوان یه ارباب، نه؟
‫بس کن حرف زدنو!
‫تو چی میدونی؟
‫مامان... مادرم...
‫هیچ انتظاری ازم نداشت!
‫پس همینه!
‫می‌خواستی ساشا خانوم ازت خیلی انتظار داشته باشه.
‫من... من...
‫کافیه! از خراب کردن خونوادت خوشحالی؟
‫چقدر بدبختی باید بیاری تا راضی شی؟
‫اون موهای قرمز، واسه همه بدبختی میاره!
‫ساشا خانوم و آنستازیای عزیزم... هر دوتاشونو کشتی!
‫خب، نگاه کن.
‫ببخشید که میگم، ولی من نمردم.
‫آناستازیا؟
‫میشه ماری رو واسه این همه کارای عجیب غریب مقصر ندونی؟
‫راستش، فکر کنم فقط موهای بورمو میدیدی تو من.
‫برگشتی پیشم آناستازیا!
‫وای چه موهای بور قشنگی! شاهزاده من!
‫بس کن.
‫ولم کن!
‫مامان، من هیچ وقت آناستازیای تو نبودم.
‫مامان. همونطور که فکر میکردم...
‫موهام... موهام!
‫م-موهاش قرمزه؟
‫انگار بارون میدونسته.
‫اینجوری به ماری نگاه کردن، اونم وقتی موهای خودش هم همرنگه...
‫مریم اصلاً نمیتونه خوشبخت بشه!
‫موهاش مثل من قرمزه!
‫اون مثل لیدی ساشا و اناستازیا نیست!
‫بالاخره فهمیدم.
‫مامان، تو میخواستی باور کنی، نه؟
‫مریم... چی میگی؟
‫مامان، برای تو، شبیه مادربزرگ و اناستازیا بودن،
‫زنای ریزه میزه و مو بلوند قشنگ، برای "پرنسس" بودن واجب بود.
‫حتما خیلی تحسینشون میکنی و حسودی میکنی بهشون.
‫و به خاطر همین میخواستی باور کنی...
‫باور کنی که زنایی مثل ما، با موهای قرمز و قد بلندمون، بدشانسی میارن...
‫که این طبیعیه.
‫حرف نزن.
‫حرف نزن! حرف نزن! حرف نزن!
‫تو اصلاً چی میدونی؟
‫کسی که موهاش قرمزه هیچوقت خوشبخت نمی‌شه!
‫هیچوقت نمیتونه پرنسس بشه!
‫حتی لیدی ساشا هم هیچوقت دوستم نداشت!
‫همیشه همین بوده برام!
‫همیشه خودم رو هم پس میزدم.
‫فکر میکردم هیچکس نمیتونه دوستم داشته باشه، ‫ ‫و قلبمو بستم.
‫اما...
‫بعد از ملاقات با لرد کیروس و همه تو قلعه، بالاخره یه چیزی رو فهمیدم.
‫اینکه شجاعت نداشتم... شجاعت روبرو شدن با خودم.
‫لرد کیروس، و تو هم میو...
‫و همه کسایی از قلعه که اینجا نیستن...
‫واقعا متاسفم که با تصورات اشتباه خودم گولتون زدم و اذیتتون کردم.
‫مریم.
‫مامان...
‫میخوام با لرد کیروس و همه تو قلعه گرانادو، قدم تو آینده بذارم.
‫پس بیاین به اینا پایان بدیم.
‫آ- اناستازیا! تو، تو تنها کسی هستی که همیشه...
‫مامان... نه. الویرا شدران، مریم و من عروسکای تو نیستیم.
‫لطفاً دیگه مارو اسیر خودت نکن.
‫آخر سر، خاندان گرانادو سرزمینای شدران رو تصرف کردن.
‫سِدریک داره تو پایتخت حسابی درس می‌خونه که برگرده و ارباب بشه.
‫باباشم همون مدرسه‌اس، یه دوره خیلی سخت می‌گذرونه.
‫اگه فارغ‌التحصیل بشه، می‌تونه خدمتکار سِدریک بشه.
‫ارباب
‫پسره
‫خدمتکار
‫و برگرده سرزمین شیدران.
‫آیندش پر از سختی می‌شه.
‫ولی اون بارون حسابی داره زحمت می‌کشه.
‫خب، دفتر خاطرات لیدی ساشا رو تو انبار پیدا کرده.
‫دفتر خاطرات؟
‫آره.
‫ظاهراً توش درباره احساساتش نسبت به بارون و زنش نوشته بود.
‫حتماً کلی بهش فکر داده.
‫مامانش از مجازات خلاص شد،
‫درشو باز نمی‌شه، خب از پنجره بریم تو؟
‫خاک تو سرت! ممنونم که سوارم کردی، اما...
‫چقدر بی مزه ای! میدونم اگه تنها باشی داغون میشی.
‫ا-این... اینطور نیست...
‫نه، راستش خیلی نگرانم، نمیدونم چی کار کنم.
‫از وقتی پیرمرد نورمن رو دیدم، دروغ میگم بهش.
‫من آرتورم! مشکلی داری؟
‫ازش بخوام که بازم باهام کار کنه خیلی خودخواهه.
‫یه زندگی عروسکی رو ول کردی،
‫و شانس یه زندگیِ دلخواهتو گرفتی، نه؟
‫پس باید شجاع باشی!
‫من همیشه طرف آدمای زحمتکشم.
‫خب، برو دیگه!
‫صبر کن!
‫پیرمرد نورمن...
‫امم، من...
‫کنت همه چی رو بهم گفت.
‫شنیدم اسمت آرتور نیست، آناستازیاس.
‫آره.
‫چی؟ اینا...
‫مال توَن.
‫چکش و دستکش سفارش دادم.
‫راستش...
‫باید همه ابزارو اندازه دستای تو عوض کنم.
‫زودتر باید راستشو میگفتی، شاگرد احمق من!
‫متاسفم.
‫خیلی متاسفم!
‫ممنون!
‫خوب. خیلی خوب.
‫خب، بریم رینگو مارو؟
‫و اوج تابستون رسید.
‫امروز...
‫عروسِ کسی که دوستش دارم میشم.
‫این خیلی خوشمزست!
‫و چیدمانش قشنگه!
‫غذای توپو بهترین دنیاس!
‫پای سیب مخصوص رو هم پیشنهاد می‌کنم!
‫وای چه قشنگ!
‫چون مواد خیلی خوبی داشتم!
‫می‌بینی؟ اگه این‌جا این کارو بکنیم...
‫وای چه مدرن!
‫راستی،
‫این روغن مو رو میشه از شرکت تجاری گرانادو تو پایتخت سفارش داد!
‫وای چه با شکوهه!
‫فقط ظاهر نیست! خیلیم کاربردیه!
‫ماری خیلی زیباست!
‫کاش یه وقت یکی مثل این همراه من میشد.
‫شاهزاده خانم؟
‫لطفا دستمو بگیر!
‫با من میرقصی؟
‫آره!
‫این روزو خیلی بی صبرانه منتظر بودم.
‫خانمم! آقا!
‫ماری، خیلی قشنگ شدی!
‫بیا دیگه، تو هم قشنگی!
‫عه، باز تو؟
‫خوشم اومد!
‫این راستگویی تو که حتی جلوی شاهزاده هم مکث نمی‌کنه.
‫یه تیپ جدیدی هستی که تا حالا ندیده بودم.
‫راستی، زن من شدنو امتحان نمیکنی؟
‫حتما.
‫چی؟
‫چیه؟ دیگه نامزد شدین دیگه، نه؟
‫راستش، یه چیزایی هست، من پنج تا نامزد دیگه هم دارم که تا حالا ندیدمشون.
‫واقعا؟
‫هی! من که شاهزاده ام، میدونی؟
‫وای، خیلی معذرت میخوام.
‫وقت ندارم یه شاهزاده غرغرو رو نگاه کنم.
‫نگران بودم چی میشه، ولی سالم به این روز رسیدیم.
‫باورم نمی‌شد ببینم پسرم اینقدر می درخشه.
‫حتما بخاطر اینه که با عشق بزرگش کردین، بانو لیو لیو.
‫نه، بخاطر توئه میو.
‫چی؟
‫کنار این دوتا بودی و ازشون حمایت کردی. ممنون.
‫خب، به عنوان کسی که باید ازشون مراقبت میکردی، چی فکر میکنی؟
‫فکر میکنی یه زوج خوب میشن؟
‫نمیدونم.
‫هر دوشون هنوز تو حال رشد هستن، آقا هم تو اوج بلوغش هست.
‫بس کن! نباید اینجوری راستشو بگی.
‫ولی مطمئنم یه آینده‌ی خوبی منتظرشونه.
‫اینکه باورش میشه یا نه...
‫صورت همه تو قلعه همه چی رو میگه، نه؟
‫لرد کیروس.
‫ماری، چی شده؟
‫هیچی، فقط یادم اومد.
‫هرچی از روز اول دیدنت تا حالا یادمه.
‫اگه فکر کنم، بیشتر وقتا با هم فرق داشتیم.
‫اون روز که دیدمت، دنیام عوض شد.
‫تو اولین نفری هستی که واقعا خواسته‌ام.
‫ماری، بخاطر اینکه بدنیا اومدی، بخاطر اینکه کنارمی... ممنون.
‫نه، من باید از تو تشکر کنم.
‫اون روز، نور تو دنیای کوچیک و بسته‌م تابید.
‫چشمای سبزت، قشنگ‌تر از هر ستاره ای، رنگ به دنیام آورد.
‫وقتی مردد بودم، دستمو گرفتی و با هم جلو رفتیم.
‫چیزایی که یادم رفته بود... چیزایی که واسه اولین بار یاد گرفتم...
‫هر کدومشون "ما"ی الانمونو ساختن.
‫خوشبخت میشیم.
‫تا وقتی کنار همیم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.