..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::. ..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫می‌خواین بهتون بگن «سگ جهنمی»؟
‫(«سگ جهنمی»: لقبی افتخارآمیز برای تفنگداران دریایی)
‫پس واسه آخرین آزمون آماده شین.
‫یه آزمون ۵۴ساعته ‫از هرچیزی که تا الان یاد گرفتین.
‫باید مسافت ۶۵ کیلومتر رو ‫با کمترین میزان خواب و غذا
‫و با انجام تاکتیک‌های نظامی طی کنین.
‫راه بیُفتین! سریع!
‫اگه موفق بشین، ‫می‌شین یه تفنگدار نیروی دریایی.
‫وگرنه ما رو به خیر ‫و شما رو به سلامت.
‫و یکی از شما قراره
‫بشه سرباز نمونه‌ی این گردان.
‫این آزمون سرنوشت‌ساز شماست.
‫راه بیُفتین!
‫نشونم بدین چندمَرده حلاجـین!
‫[ سـربـازصـفـرهـا ]
‫[ قسمت هشتم: «آزمون نهایی» ]
‫وسایل هم‌رزم‌تون رو بررسی کنین! ‫چیز اضافه بردارین، به ضرر خودتونـه!
‫روز حساب رسیده.
‫- فقط یه آزمونـه. ‫- تو این‌جوری فکر کن.
‫- زانوت چطوره؟ ‫- واسه کار دولتی خوب کار می‌کنه.
‫نگران نباش، پیرمرد.
‫عین آب‌خوردنـه. ‫من که خدای این کارم.
‫لحظه‌ای خدمت‌مون تموم بشه، ‫می‌خوام یک‌کیلو مرغ سوخاری بخورم.
‫مرغ رو بگا بره.
‫من یکی که می‌رم ‫یه صفایی به کیرم می‌دم.
‫البته اگه تمساح‌ها توی آزمون نخورنش.
‫مگه نشنیدین شیش‌تا سرباز ‫توی این آزمون مُردن؟
‫کجاش مُردن؟
‫توی مرداب می‌بینمتون، رفقا.
‫بساطت رو جمع کن!
‫وقت تمومـه، خانم‌ها.
‫حالت خوبـه؟
‫حداقل نشکسته.
‫منظورم دستت نبود.
‫خوبـم.
‫جدی می‌گم.
‫سربازان! ‫خبردار!
‫کوپ.
‫از جلو به عقب، بشمار!
‫یک، دو...
‫این تنه‌لش توی دسته‌ی توئـه.
‫چهارچشمی جونز رو می‌پایی.
‫اگه گند بزنه، تقصیر توئـه.
‫ناامیدم نکن.
‫چَشم، قربان!
‫به چپ چپ!
‫روبه جلو!
‫شروع کنین!
‫منتظر همچین روزی بودین!
‫دوباره سوگولیِ سالیوان شدی، آره؟
‫سربازها، آماده؟
‫راه بیُفتین!
‫راه برین، لامصب‌ها! ‫پیک‌نیک که نیومدین!
‫بجنبین، لاشی‌ها! ‫به شما هم می‌گن سرباز؟
‫آزمون بدون بارون ارزشی نداره! ‫محکم قدم بردارین!
‫اینجا خونه‌ی خاله نیست! ‫سریع باشین، خانم‌ها!
‫سریع‌تر! سریع‌تر! ‫دست بجنبونین!
‫- جونز، بخواب زمین! ‫- برگرد، جونز!
‫کوپ، هم‌رزمت باعث شد ‫کُس‌وکونت متلاشی شه!
‫بُکش!
‫بلند بگو!
‫بُکش!
‫سریع‌تر بخزین!
‫جون‌تون در خطره!
‫بخواب، کسخل!
‫آره!
‫راه برین!
‫سریع‌تر!
‫داد بزنین، کُسکش‌ها! ‫داد بزنین!
‫جونز، دست بجنبون! ‫کوپ، ببین تنه‌لش چه مرگشـه!
‫- گاییدمتون! ‫- دوباره!
‫بلند شو!
‫سریع‌تر!
‫دیوار رو رد کن، لامصب!
‫فکر کن اون‌طرف ننه‌ت منتظرتـه! ‫زود باش!
‫هنوز تموم نشده! ‫دوباره!
‫ببرین بالا!
‫حالا عصبانی شدی؟
‫جالبـه. دیشب که ترِی پیشم بود، ‫اصلاً به تو فکر نمی‌کرد.
‫تو چه مرگتـه، سلیطه؟
‫بگو آقات بیاد.
‫خانم‌ها و آقایان، ترِی رو ‫خدمت‌تون معرفی می‌کنم.
‫عع... ظاهراً داری اسباب جمع می‌کنی.
‫آره.
‫وقتشـه بذارم و بگذرم.
‫کمک نمی‌خوای؟
‫نه، تنهایی راحت‌ترم.
‫می‌دونم اوضاعت با ‫مامان‌های سربازها خوب پیش نرفت
‫ولی کاریش نمی‌شه کرد. ‫مدل‌شون همینـه.
‫من بهشون دروغ نگفتم.
‫نگفتم کَمرون مُرده.
‫البته الان با مُرده فرقی نداره. ‫رفته جایی که قراره نابود بشه.
‫بس کن، باربارا.
‫چیزیش نمی‌شه.
‫کَمرون بچه‌ی باهوشیـه ‫و تازه رِی هم کنارشـه.
‫مطمئنـم چیزیش نمی‌شه.
‫پسرم هم‌جنس‌گراست، جون.
‫می‌دونستی؟
‫حقیقتش... مطمئن نبودم.
‫ولی می‌دونی توی ارتش ‫با این‌جور افراد چی‌کار می‌کنن، درستـه؟
‫این رو دیگه مطمئنـی.
‫تازگی همه‌ش یاد یه خاطره می‌افتم...
‫از دوران شیش‌سالگی کَمرون.
‫داشت جلوی خونه بازی می‌کرد...
‫روی پیاده‌رو با گچ نقاشی می‌کِشید.
‫یه‌هو چندتا پسر ‫دوچرخه‌سوار اومدن
‫و عمداً از پیاده‌رو رد شدن تا بترسوننش.
‫و پسرم به‌جای این‌که ‫بکشه کنار، چی‌کار کرد؟
‫مستقیم بهشون خیره شد، ‫دست‌هاش رو گذاشت روی کمرش
‫و بهشون گفت ‫«پیاده‌رو مخصوص پیاده‌هاست».
‫مخصوص پیاده‌هاست.
‫شیش سالش بود.
‫اون‌زمان...
‫بچه‌م پُر از شوروشوق بود.
‫خیلی... نترس بود.
‫بعدش... یکی از پسرها ‫از دوچرخه‌ش پیاده شد
‫و کَمرون رو هُل داد و خورد زمین.
‫به بچه‌م خندیدن و رفتن.
‫من همین‌طور نشسته بودم
‫و از دور گریه‌ش رو تماشا می‌کردم.
‫با خودم می‌گفتم...
‫«بغلش نکن».
‫«باید این‌طوری یاد بگیره».
‫«این باعث می‌شه سرسخت بار بیاد».
‫باید بدونه پسرهای ‫دوچرخه‌سوار چجوری‌ان.
‫دنیا پُر از پسرهای دوچرخه‌سواره.
‫همه‌ش به این فکر می‌کنم ‫که چرا نرفتم بغلش کنم.
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫تنها ولش کردم تا با خودش کنار بیاد.
‫هیچ‌وقت دیر نیست
‫که بخوای براش مادری کنی.
‫سریع باشین، سربازها!
‫واسه شب آماده شین، آقایون.
‫خب، خانم‌ها!
‫واسه شب آماده شین.
‫۱۲ ساعت مونده. ‫غذا رو تقسیم بندی کنین.
‫اون کشیش پایگاه نیست؟
‫- الان کشیش می‌خوایم چی‌کار؟ ‫- شاید یکی می‌خواد تؤبه کنه.
‫بومَن!
‫اینجائـم، قربان!
‫پشمام. ‫اون جان‌ـه؟
‫- پشمام. ‫- باریکلا، بومَن.
‫- چرا این‌جوری شده؟ ‫- بنازمت، بومَن.
‫- خوش‌تیپ شدی، پسر! ‫- خدا قوت.
‫کِی برمی‌گردی پیش ما؟
‫کوپ!
‫تو تنه‌لش برین از منبع آب بردارین. ‫واسه هرکی دو قوطی پُر کنین.
‫چَشم، قربان!
‫می‌دونم خبر خوبی نیست.
‫می‌تونین ۷۲ ساعت مرخصی بگیرین.
‫می‌بریمتون پیش خونواده‌تون.
‫تسلیت می‌گم.
‫ممنون، قربان.
‫چرا وایستادی؟
‫باید بریم.
‫من می‌مونم.
‫بابامون مُرده، جان.
‫باید بریم خونه.
‫اگه دوست داری بری
‫خب برو.
‫جای من اینجاست.
‫پسرم.
‫اگه بخوای بری، همه بهت حق می‌دن.
‫می‌تونی بعدش برگردی ‫و با یه گردان دیگه ادامه بدی.
‫ولی باید زود تصمیم بگیری.
‫- بله، قربان. ‫- نباید برنامه‌مون به هم بریزه.
‫هرکی بدبختیِ خودش رو داره.
‫باباش مُرده، داداش.
‫زندگی همیشه تخمیـه. ‫می‌خوای الان چی‌کار کنم؟
‫باهاش حرف بزن. ‫بهش روحیه بده.
‫چرا؟
‫چون هم رفیقتـه و هم هم‌رزمتـه.
‫و چون من ازت می‌خوام.
‫به‌خاطر منـه که ‫الان توی زندان رایکرز نیستی.
‫این کار رو بکنی، بی‌حساب می‌شیم.
‫تا نظرم عوض نشده، بگیرش.
‫- گشنه نیستم. ‫- این‌قدر چُسی نیا.
‫بخور جون بگیری.
‫حرف بزن.
‫یه‌چیزی بگو.
‫چرا شما دوتا نرفتین تعزیه؟
‫بابای من که یه لاشیِ درجه‌یک بود.
‫ولی روزی که غزل خدافظی رو بخونه
‫با اشتیاق کامل می‌رم ‫می‌چپونمش توی تابوت.
‫حسابی خوش‌تیپ می‌کنم
‫و می‌رم بالا سرش بهش می‌گم
‫«حالا کی بالاتره، لاشی؟»
‫اگه جای تو بودم، می‌رفتم.
‫لطفاً ببند.
‫فکر کردی اوپرا وینفری‌ام؟ ‫(«اوپرا وینفری»: مجری معروف تلویزیون آمریکا)
‫این‌قدر وول نخور.
‫اگه این قضیه رو به کسی بگی، ‫کونت می‌ذارم.
‫اگه با این پات بهم رسیدی، باشه.
‫- این چیـه؟ ‫- برات یه پابند خوشگل درست کردم.
‫نابغه‌ی کی بودی؟
‫ولی بدون شوخی...
‫اگه مربی‌ها دوباره ‫بفهمن زانوم به گا رفته
‫کارم تمومـه.
‫اگه این‌دفعه برینم، ‫با آب جمع نمی‌شه.
‫پاره‌م می‌کنن.
‫تموم شد. ‫چطوره؟
‫دم شما گرم. ‫خوبـه.
‫کون لقش. ‫خیلی گشنه‌ام.
‫خودت هم گشنه‌ای.
‫واقعاً عجله داری که برگردی اونجا؟
‫بیخیال.
‫فقط پنج دقیقه.
‫ناموساً خوراک لوبیا؟
‫من خورش گوشت دارم.
‫عوض کنیم؟
‫لوبیا هم دوست دارم.
‫واقعاً نمی‌فهمی اینجا چه خبره؟
‫سالیوان کون هر دومون گذاشته.
‫داره از من استفاده می‌کنه تا تو رو ‫به چیزی که دوست داره، تبدیل کنه.
‫فقط واسه همین نگهم داشته.
‫گفت اگه یه‌مدت کنارت باشم، ‫بهم مرخصی پزشکی می‌ده.
‫این رو قبل‌از ماجرای ‫جنگل گفت یا بعدش؟
‫وقتی گفتی فقط خودم و خودتـیم، ‫پس دروغ گفتی.
‫یه‌هو دروغ‌ها واسه‌ت مهم شدن؟
‫- خودت به همه دروغ می‌گی. ‫- به تو هیچ‌وقت دروغ نگفتم.
‫- بس کن، کَمرون. ‫- من...
‫تو هرروز داری دروغ می‌گی ‫که فقط اینجا بمونی.
‫جفت‌مون می‌دونیم که ‫اگه حقیقت رو بفهمن
‫ما رو از اینجا می‌ندازن بیرون.
‫تنها فرق من و تو اینـه که
‫تو فکر می‌کنی کارشون اشتباه نیست.
‫بلند شو. ‫راه بیُفت. ‫ببخشین.
‫سریع بلند شو.
‫ببخشین دیگه.
‫می‌گم ببخشین.
‫معذرت می‌خوام.
‫آخه نمی‌فهمم آدمی مثل تو
‫چجوری دوست داره ‫شبیه آدمی مثل سالیوان بشه.
‫اون لاشیـه.
‫می‌دونم ظاهر ماجرا گول‌زننده‌ست، ‫ولی اون قهرمان نیست.
‫یه زورگوئـه که از خودش متنفره.
‫من بیشتر از تو با زورگوها آشنائـم.
‫سالیوان آدم ضعیفی نیست.
‫و من هم نمی‌خوام دوباره ضعیف بشم.
‫به چی نگاه می‌کنی، اُسگل؟
‫فرمانده اومدن.
‫- روز به‌خیر، خانم. ‫- آزاد باشین، گروهبان ارشد.
‫تو دنبالم بیا.
‫سریع بهم توضیح بده، گروهبان.
‫یه کلانتر اومده پایگاه ‫و دنبال گروهبانی می‌گرده
‫که یه شهروند رو توی کافه ‫تا سرحد مرگ کتک زده.
‫طرف هنوز توی کماست.
‫چیزی دراین‌رابطه می‌دونی؟
‫آخه مشخصاتش خیلی شبیه توئـه.
‫دست‌هات رو ببینم، گروهبان.
‫برای مجازاتش آماده‌ام، خانم.
‫مجازاتش اینـه که
‫خونواده‌ش ازت شکایت کردن.
‫جُرم سنگین مرتکب شدی. ‫می‌فهمی؟
‫کل اعتبار و شغلت نابود شد.
‫به‌خاطر یه دعوای مسخره؟
‫گفتم اگه ماجرای گوآم پیش بیاد، ‫من هوات رو دارم...
‫نمی‌تونستین کاری بکنین، خانم.
‫یعنی ترجیح می‌دی به‌خاطر کتک‌زدن ‫یه مَرد آبروت بره و اخراج بشی؟
‫گور پدرشون.
‫و گور پدر تو که مقاومت نمی‌کنی.
‫اگه می‌شد، همین‌الان ‫دستور می‌دادم ببرنت
‫ولی نیروی کافی ندارم که حریف تو بشن.
‫و نمی‌خوام سربازهام ‫این‌وسط آسیب ببینن.
‫مأموریت فعلی‌ت رو تموم می‌کنی.
‫تک‌تک این سربازها باید ‫به‌عنوان یه تفنگدار پیش من برگردن.
‫و بعدش می‌ری پیِ کارِت. ‫مفهومـه، گروهبان؟
‫بله، خانم.
‫اینجا رو می‌گی؟
‫بله، خانم.
‫- تفنگداران! ‫- تا جان در بدن دارم، تفنگدارم!
‫تفنگداران!
‫- نمی‌شه. ‫- جونز! جونز!
‫قربان!
‫قربان، من به حرف‌تون گوش دادم ‫و کَمرون هم برگشته به برنامه.
‫طبق فرمایش خودتون، ‫برگه‌ی مرخصی رو امضا بزنین.
‫خواهش می‌کنم، قربان.
‫برنامه عوض شده، سرباز. ‫دیگه خودتـی و خودت.
‫داشتم برنده می‌شدم.
‫جمعش کن.
‫ای خدا.
‫ای وای.
‫جان.
‫چیـه، کودی؟
‫حرفت رو بزن.
‫نمی‌شه تنهایی برم.
‫این‌قدر کُس نگو.
‫فقط زر می‌زنی، کودی.
‫حالا یادت اومده بیای پیش من
‫چون فهمیدی نمی‌تونی تنهایی برگردی؟
‫توی کل زندگی‌مون...
‫تو و بابا می‌گفتین من ضعیفـم...
‫من بی‌عرضه‌ام... ‫من ترسوام...
‫ولی می‌دونی الان چی فهمیدم؟
‫من اونی نیستم که محتاج برادرشـه.
‫صبح به‌خیر، خانم‌ها! ‫چادرها رو جمع کنین!
‫بلند شین، سربازها! ‫سریع‌تر!
‫دست بجنبونین! ‫بلند شین دیگه!
‫صبح به‌خیر، خانم‌ها! ‫وقت کاره!
‫جونز؟
‫چادر رو جمع کنین و آماده شین!
‫چهار دقیقه‌ی دیگه راه می‌افتیم!
‫چی شده؟
‫جونز رو می‌گم.
‫بیدار شدم دیدم نیست.
‫دریافت شد. ‫تمام.
‫گروه جست‌وجو داره می‌آد.
‫پسره یه‌کم کسخل می‌زد، ‫ولی فکر نمی‌کردم بپیچونه بره.
‫یه‌کم زودرنجـه، ولی احمق نیست.
‫توی گردان کریپ به‌خاطر ‫راه‌رفتن توی خواب تحت‌نظر بود.
‫اگه رسیده باشه به مرداب، توی دردسره.
‫اجازه بدین برم دنبالش، قربان. ‫الان هر ثانیه ارزش داره.
‫مطمئنـم پیداش می‌کنن. ‫تو حواست به آزمون باشه.
‫بی زحمت بهشون بگو رفتم دنبال جونز.
‫چی؟ ‫کَم!
‫چی‌کار می‌کنی، کوپ؟
‫خبردار. ‫سریع.
‫با تو هم هستم، مک‌آفی.
‫پَت و مَت.
‫دقیقاً اینجا چه گُهی می‌خورین؟
‫قربان، خودتون فرمودین ‫جونز عضو دسته‌ی منـه.
‫قربان، کوپ هم جزو دسته‌ی منـه.
‫- قربان. ‫- چارلی ۳۲.
‫فاکسرات آکتال صحبت می‌کنه. تمام.
‫چارلی ۳۲. ‫دوتا مسافر غیرمجاز دارم: کوپ و مک‌آفی.
‫می‌فرستمشون به اردوگاه. ‫تمام.
‫منتفیـه. شما هم باهاشون می‌آی. ‫دیگه ادامه نمی‌دی.
‫خانم، جسارتاً...
‫بهم دستور دادن که همه‌ی سربازها رو ‫برگردونم و همین کار رو می‌کنم. تمام.
‫دارم بهت دستور می‌د...
‫اردوگاه دوکیلومتر به‌سمت شرقـه.
‫فوراً می‌رین اونجا ‫و به گردان ملحق می‌شین.
‫چَشم، قربان.
‫کَم.
‫سالیوان جلوی چشمت ‫از دستور فرمانده سرپیچی کرد.
‫کونش پاره‌ست. ‫اگه ما هم برنگردیم، پاره‌ایـم.
‫حق با توئـه. نباید به‌خاطر من ‫توی دردسر بیُفتی. برگرد.
‫- من تنهات نمی‌ذارم. ‫- نگران نباش، رِی.
‫دیگه نیازی نیست مراقبم باشی.
‫چیزیم نمی‌شه.
‫حواسم هست.
‫بهم اعتماد کن.
‫توی پایگاه می‌بینمت.
‫نفهمیدم چی شد، سرباز.
‫چی باعث شده فکر کنی
‫واسه خودت خری هستی ‫و می‌تونی راحت از گردانم بذاری بری؟
‫- قربان... ‫- ببنند دهنت رو!
‫فکر می‌کردم لیاقت ‫سرباز نمونه رو داری.
‫دیگه باهاش خداحافظی کن.
‫- حالا گم شو! ‫- چَشم، قربان!
‫گردان! آماده! حرکت!
‫۲۰ دلار شرط می‌بندم ‫جونز کف مرداب غش کرده.
‫۵۰تا شرط می‌بندم ‫که غذای تمساح‌ها شده.
‫تا الان فرار کرده و رفته فلوریدا. ‫خوش به حالش. عقلش کار می‌کنه.
‫عقلش کار می‌کنه؟
‫ناسلامتی قرارداد نیروی ‫دریایی رو امضا کردی.
‫فرارکردن کار بی‌خایه‌هاست. ‫مگه نه، غول‌تشنگ؟
‫آدم بی‌خیال برادرهاش نمی‌شه.
‫این چه باور کُسشعریـه؟
‫مرتیکه بی‌خایه.
‫من بودم، کونش می‌ذاشتم.
‫شوخی‌ت گرفته؟
‫کودی، برگرد سر جات!
‫نه! جان!
‫دارم کمکت می‌کنم، لاشی.
‫ای بابا. ‫بابامون مُرده!
‫- ولم کن! ‫- آخ!
‫بسـه!
‫- همین‌الان می‌ریم خونه! ‫- آروم بگیر!
‫- آروم بگیر، لامصب! ‫- جان!
‫آروم بگیر.
‫اروم. آروم.
‫آروم باش.
‫یه ماشین خبر کنین و ببرینش پیش کشیش.
‫بهت گفتم برگردی.
‫خودتون هم از دستور سرپیچی کردین.
‫شنیدم فرمانده چی گفت.
‫می‌خوان اخراج‌تون کنن؟
‫به همین راحتی؟
‫پس چی شد می‌گفتین ‫تا آخر عمر تفنگدارم؟
‫- دیگه ساکت. ‫- نه.
‫هر کار ازم خواستین، ‫براتون انجام دادم.
‫همه‌ی آزمون‌های مسخره‌تون رو قبول شدم ‫که بهتون ثابت کنم این‌کاره‌ام
‫و حالا می‌خواین ‫همه‌چی رو بریزین دور؟
‫آخه... منطقی نیست.
‫رفتارتون منطقی نیست.
‫جونز درباره‌تون راست می‌گفت.
‫- می‌خوای مثل جونز بشی؟ ‫- نه، می‌خوام مثل شما بشم.
‫چند سالتـه، کوپ؟
‫۱۸ سال.
‫قربان.
‫من هم همون‌موقع عضو ارتش شدم.
‫اولین باری که رفتم پیش مسئول استخدام
‫بهم گفت وزنم کمـه.
‫از تو هم لاغرتر بودم.
‫بهش گفتم باز برمی‌گردم.
‫یه‌کم وزنم بیشتر شد، ولی...
‫فکر کنم سهمیه‌ی استخدامش کم بود
‫چون خیلی بهم سخت می‌گرفت.
‫بالاخره اون‌روز من رو ‫برد برای آزمون فیزیکی.
‫قبل‌از این‌که برم روی وزنه...
‫یه تیکه فلز سنگین به پام بست ‫که وزنم بیشتر بشه.
‫بعدش ازش پرسیدم ‫«این تقلب حساب نمی‌شه؟»
‫«مگه تفنگدارها ‫این چیزها رو ننگ نمی‌دونن؟»
‫گفت اگه بتونی بعداً ‫جبرانش کنی، دیگه حلـه.
‫ولی همیشه این طوری نیست.
‫بعضی چیزها رو نمی‌شه جبران کرد.
‫من...
‫من آدم مهمی نیستم، کوپ.
‫ولی می‌خواستم بشم.
‫منظور فرمانده چی بود؟
‫گفت ترجیح می‌دین ‫این‌طوری آبروتون بره...؟
‫تو احمق نیستی، کوپ. ‫پس خودت بفهم.
‫کمک.
‫وِرنون و روبین، سریع‌تر!
‫دستت رو بداز روی من.
‫نه. دیگه بسـه. ‫کارم تمومـه.
‫زود باش.
‫سربازها باید با توان خودشون ‫آزمون رو تموم کنن، مک‌آفی.
‫کمکت به ضررش می‌شه.
‫آخر خطـیم و تازه می‌خوای بیخیال شی؟
‫- دکتر می‌خوای؟ ‫- نه، قربان!
‫پس دست بجنبون!
‫همین کار کافیـه.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- کاریت نباشه.
‫بار رو تقسیم کنین، بچه‌ها.
‫- خودش وسایلش رو ببره. ‫- بگیر دیگه.
‫امروز به‌اندازه‌ی کافی پاره شدم.
‫باریکلا، اوپرا.
‫بده بغلی.
‫این یکی با خودتـه.
‫نگران نباش.
‫کمک‌های اولیه توی کوله‌مـه.
‫سه‌تا هورا بِکشیم واسه ‫اون‌هایی که تقلبی وارد ارتش شدن.
‫انرژی‌ت رو هدر نده.
‫آتل لازم داره.
‫- فاکسرات آکتال. چارلی ۳۲ هستم. ‫- بگو.
‫سرباز جونز رو پیدا کردم. ‫دچار شکستگی و پارگی ماهیچه شده.
‫وضعیتش پایداره. ‫درخواست گروه امداد دارم. تمام.
‫امداد توی راهـه. تمام.
‫تمومـه، قربان. ‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫دیگه رسیدیم، کله‌پوک‌ها!
‫چیزی نمونده!
‫بُکش! بُکش! بُکش!
‫توی جهنم می‌بینمت، سگ جهنمی.
‫برام یه صندلی نگه دار.
‫ردیف اولـی.
‫- زخمی شدی، سرباز؟ ‫- نه، خانم.
‫گروهبان سالیوان کجاست؟
‫نمی‌دونم، خانم.
‫تبریک می‌گم، تفنگدار.
‫براش زحمت کشیدی... تفنگدار.
‫تبریک می‌گم، تفنگدار.
‫سرباز وطن، تفنگدار.
‫خانم، اجازه می‌دین ‫آزمونم رو تموم کنم؟
‫سرباز وطن.
‫تبریک می‌گم، تفنگدار.
‫زود باش، کَم!
‫بدو، کوپ!
‫- اجازه هست بدوم، خانم؟ ‫- برو، سرباز.
‫بیا دیگه! بدو!
‫عرق آدم خشک می‌شه.
‫خونه بالاخره لخته می‌شه.
‫اسخون‌ها درمان می‌شن.
‫ولی چیزی که شما به دست آوردین
‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌شه.
‫از اینجا که رفتین، ‫به کیرتون یه صفایی بدین.
‫- عــورا! ‫- عــورا!
‫ما رو ببر خونه، سرباز نمونه.
‫آماده!
‫به‌پیش!
‫به راست راست!
‫اسمت چیـه، سرباز؟
‫می‌خوای تفنگدار بشی؟
‫بله، قربان! ‫عــورا!
‫تمومـه، قربان.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫تو می‌بریش.
‫آخه... ‫کار من آموزش به تو بود.
‫شاید بهت سخت گرفته باشم
‫ولی هدفم این بود ‫که ازت سرباز خوبی بسازم.
‫ببخش که ناامیدت کردم
‫ولی دیگه به من نیازی نداری.
‫تو آماده‌ای، کوپ.
‫دیگه یه تفنگدار شدی.
‫روبه جلو!
‫یکی دیگه هم بگیریم، مشنگ‌ها. ‫همه بگین «دودول‌طلا»!
‫دودول‌طلا!
‫با بابات هم یکی بگیر.
‫آفرین، پسرم.
‫معرفی نمی‌کنی؟
‫عع، قربان این‌ها...
‫گروهبان ارشد.
‫پدر و مادرم هستن.
‫خانم و آقای نَش، ‫من گروهبان ارشد مک‌کینن هستم.
‫حتماً خیلی به این ‫تفنگدار افتخار می‌کنین.
‫آره خب... خوش‌تیپ شده.
‫الان برمی‌گردم. ‫باشه.
‫- یادم رفت اسمت رو بپرسم. ‫- بعله.
‫ولی درهرصورت برات ‫هدیه‌ی تبریک آوردم.
‫خوش بگذره، تفنگدار.
‫تو هم همین‌طور، تفنگدار.
‫حالا چی هست؟
‫باید زنگ بزنی تا بفهمی.
‫سرباز یکم کوپ.
‫- بله، گروهبان ارشد. ‫- فرمانده باهات حرف داره.
‫وای.
‫نیگاش کن.
‫مادرت بهم موضوعی رو گفت
‫که توی پرونده‌ت ذکر نشده بوده.
‫یعنی عمداً این رو به ما نگفتی؟
‫تقصیر اون نیست.
‫تقصیر منـه که بهش نگفتم.
‫چهار سالت که بود، ما توی ‫مینیاپولیس زندگی می‌کردیم.
‫یادتـه خونه‌ی زردی داشتیم ‫که ورودی چوبی داشت؟
‫برای ثبت‌نام توی مهدکودک ‫محدودیت سنی وجود داشت
‫ولی تو هشت ماه کوچیک‌تر بودی.
‫واسه همین تاریخ تولدت رو ‫یه‌کم دست‌کاری کردم.
‫تو ۱۸ سالت نیست، در اصل ۱۷ سالتـه.
‫متوجه نمی‌شم.
‫خب... چیزه...
‫تو زیر سن قانونی هستی، عزیزم.
‫یعنی نمی‌تونی عضو ارتش بشی.
‫امکان نداره. ‫دروغ می‌گه.
‫دروغ می‌گی. ‫همیشه کارِت همینـه.
‫این‌دفعه نه، عزیزم.
‫این خبر خوبیـه.
‫دیگه می‌ذارن بری. ‫آزاد شدی.
‫اگه مادرت امضا نکنه، ‫نمی‌تونی عضو ارتش بشی.
‫یعنی می‌گین باید برم؟
‫من یه تفنگدار نیستم؟
‫انگار اصلاً اتفاق نیُفتاده.
‫ولی افتاده.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫اجازه هست برم سرویس، خانم؟
‫دیگه باید چی بشه، کَمرون
‫تا بفهمی شانس دَرِ خونه‌ت رو زده؟
‫بهمون یه راه فرار داده.
‫شاید نخوام فرار کنم.
‫خودت می‌خواستی که آقای خودم بشم.
‫می‌خواستی تغییر کنم و قوی بشم.
‫اینجا باشم.
‫کنار برادرهام.
‫مفت به دست نیاوردمش.
‫براش زحمت کشیدم.
‫و حالا می‌دونی چندمَرده حلاجـی.
‫ولی دیگه وقتشـه بیخیال شی.
‫حق نداره یه‌هو بیاد و مثل همیشه ‫همه‌چی‌م رو ازم بگیره و ...
‫الان موضوع اون نیست، کَمرون.
‫خوب می‌دونی اگه ‫اینجا بمونی، چی می‌شه.
‫یا مثل جونز شکست می‌خوری ‫و یا مثل سالیوان نابود می‌شی.
‫- از کجا معلوم؟ ‫- معلومـه دیگه.
‫شاید فقط همین دو حالت نباشه.
‫- اگه راه خودم رو پیدا کنم چی؟ ‫- توهم نزن، کَمرون!
‫از سالیوان عبرت بگیر.
‫زندگی با دروغ بهای سنگینی داره.
‫هرچی بیشتر توش بمونی
‫به خودِ واقعی‌ت بیشتر ظلم می‌کنی.
‫تا این‌که یه‌روز...
‫دیگه یادت می‌ره کی بودی
‫و فراموش می‌شی.
‫اون‌وقت من چی می‌شم؟
‫گفتی معذرت می‌خوای که اومدی اینجا.
‫ببخش، عزیزم.
‫پس بهم ثابت کن.
‫- برگه‌ی عضویتم رو امضا کن. ‫- کَمرون.
‫- ازت می‌خوام یه کار واسه‌م انجام بدی. ‫- خوب بهش فکر کن.
‫تو الان خودت نیستی.
‫اتفاقاً هستم.
‫ممنون.
‫توی زندگی‌ت هرچی که بشی
‫همیشه پسر من می‌مونی.
‫جبرانش کن، سرباز.
‫جبرانش می‌کنم، خانم.
‫پس برو پیش برادرهات.
‫همه‌ش می‌خواستم ازت بابت این‌که ‫من رو کشیدی بالا تشکر کنم.
‫کاری نکردم که.
‫موفق شدیم، داداش!
‫- آره. ‫- ما تفنگداریـم!
‫- بیا. ‫- دمت گرم.
‫دوستت دارم، هیکس!
‫- چی شده؟ ‫- آخه نَش...
‫سرباز نمونه شده.
‫ولی می‌تونست تو باشی.
‫به‌خاطر من این مقام رو از دست دادی.
‫تو رو با دنیا عوض نمی‌کنم.
‫وگرنه سرباز نمونه نیستم.
‫بعدش هم... مهم اینـه که ‫واسه خودت سرباز نمونه باشی.
‫ولی تا آخر عمر ‫حساب‌های کافه‌م با توئـه.
‫حلـه.
‫شنیدم واسه جونز چی‌کار کردی.
‫من هم شنیدم ‫واسه کودی چی‌کار کردی.
‫آره خب...
‫کار تفنگدارها همینـه.
‫حالا بریم بگاییم!
‫عــو! عــو!
‫- عــورا! ‫- عــورا!
‫تحول سیاسی بزرگی ‫در نزدیکی خلیج فارس رخ داد.
‫گزارش شده که دولت عراق ‫به کشور همسایه، کویت، حمله کرده
‫و درگیری همچنان ‫نزدیک مرز ادامه دارد.
‫دولت واشینگتن تأیید کرده
‫که تا قبل‌از طلوع فردا، نیروهای زمینی ‫کویتی و عراقی رسماً جنگ را آغاز می‌کنند.
‫ساکنان منطقه خبر از صدای مهیب ‫مسلسل و تجهیزات سنگین نطامی داده‌اند.
‫گزارش شده که در هفته‌های اخیر
‫سربازان عراقی در نزدیکی ‫مرز تجمع می‌کردند.
‫کشورهای عرب در تلاش هستند ‫تا آتش این درگیری را خاموش کنند.
‫وزیر محترم دفاع، ‫آقای دیک چِینی رو فرستادم
‫تا اقدامات راهبردی لازم صورت بگیره.
‫دولت عربستان از ما درخواست کمک کرده.
‫و من هم در پاسخ به این درخواست
‫به نیروهای هوایی و زمینی آمریکا ‫دستور دادم که وارد خاک عربستان بشن.
‫حمله‌ی عراق امنیت کل منطقه‌ی ‫اطراف خلیج را به خطر انداخته.
‫سؤال اصلی این است که ‫آیا با رسیدن ارتش آمریکا
‫رژیم وحشیانه‌ی ‫صدام حسین به پایان می‌رسد
‫یا این اقدام منجر به جنگی بزرگ‌تر ‫در سطح جهانی خواهد شد؟
‫من رو این‌همه خوشبختی محالـه.
‫[ به یاد و خاطره‌ی نورمَن لیر ]
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫(امیدواریم از تماشای این اثر ‫با ترجمه‌ی ما لذت برده باشید.)