‫ما آبی رو می‌شنویم.
‫از نیمکت‌های چوبی و درب‌وداغونِ کلاس‌های قدیمی،
‫صداهای پیچیده در راهروها موقع زنگ تفریح،
‫و های و هوی بچه‌ها توی حیاط بعد از تعطیلی مدرسه.
‫تبدیل به گل‌هایی می‌شیم که با آبی می‌شکفن.
‫تمایل قلبی‌مون به خاص بودن رو ابراز می‌کنیم.
‫خودمون رو آبی‌رنگ می‌کنیم.
‫حتی در میان تمام اشتباهات و سوءتفاهم‌ها،
‫به دنبال همبستگی و درک متقابل می‌گردیم.
‫توی خلاء آبی فریاد می‌زنیم.
‫در حالی که درد می‌کشیم و اشک می‌ریزیم،
‫باز هم از جا بلند می‌شیم و سرمون رو بالا می‌گیریم.
‫با جوهر آبی می‌نویسیم.
‫تا حین پیش رفتن در مسیر طولانی‌ای که به رویاهامون منتهی می‌شه،
‫دلسرد نشیم و به بیراهه نزنیم.
‫شور و شوقِ آبی و آتشین رو شعله‌ور می‌کنیم.
‫آرزو می‌کنیم که از همه‌ی داشته‌هامون مایه بذاریم،
‫و نهایت لذت رو از تک‌تک لحظات زندگی‌مون ببریم.
‫ما دوره‌ی نوجوونی‌مون رو به این شکل سپری می‌کنیم.
‫به لَه لَه می‌افتیم، آبی‌هایی رو که ‫بهار زندگی‌مون رو در بر گرفته زیر و رو می‌کنیم،
‫و در پی کشف و آشکار کردن بازتابِ ‫منحصربه‌فردی از طرز فکر و اندیشه‌مون...
‫به دنبال رنگ آبی خوش‌بینانه‌ی مختص خودمون می‌گردیم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫بهار، فصلِ شروع‌های تازه‌ست.
‫هوی آزاد و آسمون آبی روشن،
‫موهای مشکی و دامن‌هایی که در باد ملایم تکون می‌خورن،
‫و چهره‌های بشاش در سایه‌ی شکوفه‌های صورتی ساکورا...
‫همگی ته‌رنگِ فرصت‌های تازه رو دارن.
‫یه روز در ایام پیری،
‫این روزهای توأم با دلبستگی و اشک و کمی شرم و خجالت رو...
‫مرور می‌کنم.
‫این چیزیه که فصل بهار مجابم می‌کنه باور داشته باشم.
‫زکی.
‫صبح بخیر،
‫ساکو-کون.
‫اوچیدا یوآ.
‫برجسته‌ترین چهره‌ی مدرسه نیست،
‫اما توی اردوهای مدرسه که پسرها دور هم جمع می‌شن ‫تا سر دخترهای جذاب و نه چندان جذاب بحث کنن،
‫اسمش بی‌بروبرگرد تعداد دفعات غیرمنتظره‌ای مطرح می‌شه.
‫موضوع چیه؟
‫صبح بخیر. اینو نگاه توروخدا.
‫آه، این؟ چیزی نیست. ولش کن.
‫هـــــه؟ یعنی می‌گی حق با اون‌هاست و باید خودمو بزنم به اون راه؟
‫ساکو-کون تو خیلی معروفی، پس طبیعیه که ‫هم هواخواه داشته باشی و هم بدخواه.
‫مگه می‌شه؟! من خوب با همه تا می‌کنم،
‫می‌تونم توی هر بحثی از زیرنافی گرفته تا فلسفی شرکت کنم،
‫و فوق‌العاده جذاب، ورزشکار و باهوشم!
‫چرا باید کسی ازم بدش بیاد؟
‫به‌نظرم خودت همه‌ی دلایلش رو گفتی.
‫دیدی دیروز بعد مدرسه لیست اسامی کلاس‌های امسال رو اعلام کردن؟
‫جدی؟
‫باز هم توی یه کلاس افتادیم. امیدوارم سال خوبی رو کنار هم داشته باشیم.
‫فقط ما دوتا نیستیم که توی یه کلاس افتادیم؛ کل اکیپ هستن.
‫بهتر نبود اول یکم با حرفم ذوق کنی و بعد بحث رو ببری جای دیگه؟
دبیرستان فوجی استان فوکویی
‫عـــا، ساکو اومده! صبح بخیر! صبح تو هم بخیر، اوچی!
‫هیراکی یوکو.
‫ خاله‌زنک‌ها ادعا دارن که اون فرد موردعلاقه‌م توی کل مدرسه‌ست.
‫علاقه داره به روی همه، چه دختر و چه پسر، لبخند بزنه،
‫و همین باعث شده که از همه لحاظ، الهه‌ی پایه‌ی ما باشه.
‫صبح بخیر، یوکو-چان. صبح شما هم بخیر، بچه‌ها.
‫آخ جون، امسال هم هم‌کلاسی شدیم!
‫تو هم ذوق کردی، ساکو؟
‫البته. اگه یه‌وقت خدای نکرده کلاس‌هامون رو جدا می‌کردن،
‫با لب‌ولوچه‌ی آویزون و سلانه سلانه می‌اومدم مدرسه.
‫چه حرف‌ها! مگه جنابعالی نبودی که تو راه مدرسه ‫دخترهای جدیدالورود ‫رو دید می‌زدی و حض می‌کردی؟!
‫عجبا! حالمو به هم زدی، ساکو!
‫واقعاً!
‫من که همچین چیزی یادم نمیاد!
‫یوآ، صرفاً چون جور دیگه‌ای به حرف‌های تو ‫واکنش نشون دادم حسودیت شده، مگه نه؟
‫بگیر که اومد!
‫آخ!
‫شرمنده. دیدم لازمه یه حالی ازت بگیرم.
‫آسانو کایتو. سال دومی‌ای که ستاره‌ی تیم بسکتبال پسرهاست.
‫نمونه‌ی بارز یه قلدر که شاسکول به‌تمام‌معناست.
‫اگه دست به کار نشده بودی، یکی به دو کردن‌شون احتمالاً تا ابد ادامه داشت.
‫میزوشینو کازوکی. یکی از اعضای اصلی تیم فوتبال.
‫رفتار خونسردش باعث می‌شه که ‫نفهمی در باطن چه جونوور موذی و آب‌زیرکاهیه.
‫به هر ترتیب امسال هم جمع اکیپ جمعه!
‫تیم چیتوسه!
‫یوکو هیراگی انجلز!
‫کایتو داینامایت بمبرز.
‫کازو کریتویو ایجنسی.
‫یوآ فایو!
‫خب، تفاوت‌های خلاقانه‌ی زیادی داریم!
‫متفرق می‌شیم!
‫صبح بخیر.
‫عــا، چیتوسه اومده!
‫صبح بخیر.
‫انگار موهات بلندتر شده.
‫آئومی هارو.
‫باورش سخته ولی این بمب انرژی فسقلی، ستاره‌ی تیم بسکتبال دخترهاست.
‫یه دختر ورزشکار که سرشار از شور و انرژیه.
‫می‌خوای کوتاهش کنم؟
‫نمی‌خوام دستت به خونم آلوده شه، پس بهت زحمت نمی‌دم.
‫چی زر زدی؟!
‫منظورت چی بود، ها؟! ‫طرز رفتار و حرف زدنش درست مثل پسرهاست،
‫واسه همین وقتی گه‌گداری وجنات دخترانه‌ش رو ‫نشون می‌ده، ‫از تعجب شاخ درمیاری.
‫هوی، درستش اینه که اول با من حرف بزنی. ‫ناسلامتی جفت‌مون توی تیم بسکتبالیم ها.
‫عـــــه؟ تو دیگه تکراری شدی جونم.
‫دقیقاً. باید یه دل سیر قیافه‌ی تودل‌بروی چیتوسه و ‫میزوشینو رو نگاه کنیم تا اینو بشوره ببره.
‫ناناسه یوزوکی.
‫هم‌تیمی هارو توی بسکتبال و رفیق جینگشه.
‫وقتی پسرها سر خوشگل‌ترین دخترهای پایه‌ی ما بحث می‌کنن،
‫اسم اون و یوکو در صدر لیست می‌درخشه.
‫یوکو ذاتاً یه الهه‌ست،
‫ولی ناناسه یه بازیگره، یه دختر کاملاً مرموز.
‫چیزه... فکر کنم این اولین باره که با هم برخورد داشتیم.
‫می‌شه با یه معرفی مختصر شروع کنیم؟
‫عـــه، اوچی، چه قاعده‌مندی دختر.
‫درست همون‌طوریه که تعریف می‌کردن.
‫اهم.
‫خب، وقتشه از اعضای جدید تیم چیتوسه تقدیر به عمل بیاریم.
‫اوه، آئومی دنجرس چلنجرز!
‫مبارزان مهتابی یوزوکی!
‫خب، انتظارشو داشتم.
‫تف، گمونم یکم زیاده‌روی کردیم.
‫ولی خب، همیشه همین بساطه دیگه.
‫یه‌سری‌ها برام غش و ضعف می‌رن،
‫و بقیه سایه‌م رو با تیر می‌زنن.
‫چرخ روزگار همون‌طوری که باید می‌چرخه.
‫ایوانامی هستم، معلم‌تون.
‫بیاین سخت نگیریم و سال خوبی رو کنار همدیگه داشته باشیم.
‫ایوانامی کورانوسوکه، یا به اختصار کورا-سن.
‫سال اول هم معلم‌مون بود.
‫بی‌خیال و ولنگار بودنش اصلاً با این دبیرستان غیرانتفاعی جور درنمیاد،
‫اما بچه‌ها بهش اعتماد دارن.
‫جون! معلومه از اون معلم‌های سخت‌گیر نیست.
‫والا خودشم لباس اداری نپوشیده.
‫من اون بیرون توی تمرین شُر شُر عرق می‌ریزم.
‫انتظار بی‌جاییه که بعدش کراواتم رو محکم کنم.
‫خب چرا پاپیون نمی‌بندی؟
‫نسبت به کراوات راحت‌تره.
‫جناب، واقعاً خیال کردی آدمی با شخصیت من می‌تونه پاپیون ببنده؟
‫آه...
‫خب، چیتوسه، تشریفتو بیار.
‫جان؟
‫فقط بپا سوتی ندی، ساکو.
‫گرفتم.
‫اهم.
‫خب، بعید می‌دونم کسی توی این کلاس اسمم رو نشنیده باشه.
‫خدمتکار شخصی ایوانامی سنسه،
‫چیتوسه ساکو-چان هستم!
‫و البته ملت پشت‌سرم منو «دخترباز»‌ صدا می‌کنن!
‫ساکو، گند زدی پسر!
‫لوس.
‫بذارین سریع سروته‌ش رو هم بیاریم.
‫اولاً، نماینده‌ی کلاس.
‫چرا مثل پارسال خودت نماینده نمی‌شی؟
‫بهترین انتخاب.
‫اعتراضی نیست!
‫همه راضی‌ان؟
‫اوکی، پس خودم می‌شم نماینده.
‫بعدشم می‌رسیم به معاون نماینده‌ی کلاس.
‫من، من، من!
‫اگه نماینده تو باشی ساکو، پس منم معاونت می‌شم!
‫کی بود که پارسال هم داوطلب شد و...
‫عملاً همه‌ی کارها رو انداخت گردن من؟
‫مسئله‌ای نیست!
‫توی دوره‌ی ابتدایی به بهترین نحو از خرگوش‌ها و ماهی‌ها نگه‌داری می‌کردم!
‫پس شاید بهتر باشه بزنی تو کار حیوون‌ها؟
‫گوگولی!
‫هیراکی یوگو هستم. همه‌ی تلاشم رو می‌کنم.
‫خب، پس امیدوارم امسال هوام رو داشته باشی.
‫هی. اومدی.
‫خیال می‌کردم سیگار دود کردن توی کل محوطه‌ی مدرسه ممنوع شده.
‫هـــه. به‌شرطی که دودشو توی صورت بچه‌ها فوت نکنم، خیالی نیست.
‫منم که لابد شلغمم.
‫تو یه بچه سرتقی که درعوض داشتن کلید زاپاس ‫در پشت‌بوم، به کسی نمی‌گی سیگاری‌ام.
‫نظر لطف‌تونه.
‫سیگاری بودن هم این روزا معضلیه برای خودش. ‫ملت چپ و راست به امثال شما می‌توپن.
‫آدم‌ها دشمن مشترکی دارن، می‌دونی که.
ناشناس چیتوسه ساکوی کلاس 5 دختربازه ناشناس خدا می‌دونه تا حالا دل چندتا دخترو شکسته
‫قشنگ می‌فهمم چی می‌گین.
‫خب، باهام چیکار دارین؟
‫یامازاکی کنتا. از ترم سوم سال اول، مدرسه نیومده.
‫هـــــــــه؟
‫تنها چیزی که ازش دست‌گیرم شده، اینه که ‫خوره‌ی انیمه و لایت‌ناول و این چیزهاست.
‫خب این چه ربطی به من داره؟
‫پسر جون... فکر کردی من به این خوش‌تیپی چرا ‫توی سی و اندی سالگی هنوز مجردم؟
‫می‌دونی چرا حقوقم رو توی «نه، این کت من نیست،» ‫که یه باشگاه مردانه توی کاتاماچی‌‌ـه، حیف و میل می‌کنم؟
‫من فقط می‌دونم که تو نمونه‌ی فاسد یه معلم و یه انسانی.
‫فقط بچه‌ها می‌دونن چی توی دل بچه‌های دیگه می‌گذره.
‫همون‌طور که فقط آدم بزرگ‌ها می‌دونن چی توی دل آدم بزرگ‌های دیگه می‌گذره.
‫ای بابا.
‫پس درواقع ازم می‌خوای این یارو یامازاکی-کون رو راضی کنم که برگرده مدرسه؟
‫صرفاً‌ جهت اطمینان می‌پرسم، اگه قبول نکنم تکلیف چیه؟
‫این یه مسئله‌ایه که راه‌حلش پیش خودته.
‫مطمئنی می‌خوای ازش شونه خالی کنی؟
‫تو، یعنی ابرقهرمان همه‌فن‌حریف‌مون،
‫چیتوسه-کون؟
‫ایش، چقدر این بابا رومخمه.
‫مرگ شرف داره به زندگی‌ای که زیبا نیست.
‫این فلسفه‌ی منه.
‫یه حسی بهم می‌گفت که امروز می‌بینمت.
‫چی داری می خونی؟
‫شبح بانو از ویلیام آیریش.
‫«اولِ شب بود و آن مرد در عنفوان جوانی.
‫اما شب شیرین بود و آن مرد ترش‌رو.»
‫می‌بینم این ترجمه‌ی جدیده.
‫پس می‌دونستی.
‫ای مارمولک.
‫سپتامبر سال پیش با آسو-نه آشنا شدم.
‫بس کنین!
‫وایسا، وایسا!
‫نمی‌خوام!
‫بی‌خیال دیگه!
‫بگیر که اومد!
‫ریدی!
‫خودت تنها برو خونه. چندش.
‫ای بابا، بیخیال دیگه!
‫اینجوری نکنین!
‫چندش!
‫اونه-سان...
‫وارد می‌شود!
‫آب بازی! آب بازی!
‫چیه؟‌ چی شده؟ بیا جلو.
‫خودت خواستی!
‫آه، شما دوتا هم بیاین.
‫یالا، بجنبین!
‫بگیر!
‫این دختره یه تخته‌ش کمه!
‫بگیرش!
‫خـــــب... شما همه من تک!
‫بیاین!
‫هی!
‫بگیرش! ‫نامردیه!
‫خداحافظ، اونه-چان خل‌وچل!
‫خداحافظ!
‫دخترِ توی دریاچه هوش از سرت پروند؟
‫نه، تو در بهترین حالت «روح یه دختر غرق‌شده»ای.
‫اینجوری به‌نظر میام؟
‫ای خدا. لباس‌هام رو باید بدم خشک‌شویی.
‫می‌گما...
‫هوم؟ چیه؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫اگه می‌خواستی یه کمکی کرده باشی، صرفاً ‫می‌تونستی اون بچهه رو از آب بکشی بیرون،
‫و یه‌کوچولو اون دوتای دیگه رو دعوا کنی.
‫هوم...
‫به‌نظرت بهتر نیست که سه‌تایی، خندون و شلخته، با هم برن خونه؟
‫حتی اگه این باعث بشه توی غریبه مثل موش آب کشیده بشی...
‫و رهگذرهای بی‌شعور بهت تیکه بندازن؟
‫به‌نظرم اینجوری باحال‌تر بود.
‫پس تو یه‌کوچولو در اشتباهی.
‫می‌تونم یه سؤال دیگه هم ازت بپرسم؟
‫البته.
‫می‌شه لطفاً اسمت رو بهم بگی؟
‫نیشینو آسوکا ام.
‫آسوکا مثل «بادِ فردا» نوشته می‌شه.
‫«باد فردا.»
‫به‌عنوان کسی که ظاهراً زندگی توفانی و آزادانه‌ای داره،
‫به‌نظرم این اسم کاملاً برازنده‌شه.
‫کورا-سن باز داره ازم بیگاری می‌کشه.
‫مثل همیشه انقدر بی‌نقصی که انگار نقصت همینه.
‫عین یه پارک خوشگل کوچولو که آتیش‌بازی رو ممنوع کرده.
‫چه مثال گنگی.
‫پارکی که زمین بازی نداره تا بچه‌ها موقع بازی زخمی نشن،
‫و حتی بازی با توپ هم ممنوع کرده.
‫فقط یه‌مشت آدم بزرگ پرادعا با قیافه‌های افاده‌ای ‫داره که سرشونو کردن تو کتاب‌هاشون.
‫فرض کن جفت من و صمیمی‌ترین دوستِ دخترت ‫توی کلاس داریم غرق می‌شیم.
‫کدوم‌مون رو نجات می‌دی؟
‫با یه قایق قرمز براق که ظرفیتش فقط دو نفره، به سرعت میای کمک‌مون.
‫نمی‌شه یکی‌تون از قایق بگیره؟
‫و همین‌طور کوسه‌ها و پیراناها و کروکودیل‌های خون‌خواری توی آب هستن.
‫فکر نکنم توی همچین جهنمی قایق‌سواری کنم.
‫من لحظه‌ای تردید به دلم راه نمی‌دم و تو رو نجات می‌دم.
‫آخه تو رو بیشتر از صمیمی‌ترین دوستِ پسرم توی کلاس دوست دارم.
‫ای‌ کاش با سناریوی خیالی عاشقانه‌تری احساست رو بهم اعتراف می‌کردی.
‫شرط می‌بندم تو بین ما انتخاب نمی‌کردی.
‫می‌گفتی، «نگران من نباشین. شما سوار قایق بشین و فرار کنین.»
‫به‌نظر خودت این زیباترین تصمیمی بود که می‌تونستی بگیری.
‫نه بابا. دلم نمی‌خواد پیراناها گوشتم رو بجوئن.
‫همون‌طور که انگشت کوچیکه پاهات، لاله گوش‌هات، ‫و لب‌هات کنده می‌شن، پیش خودت فکر می‌کنی که...
‫«چیتوسه ساکو اینه.»
‫مدتی بعد از اینکه تمام آدم‌های توی خیابون ‫به این خونه یا اون خونه پناه می‌برن،
‫حتی صدای ماشین‌هایی که هرلحظه کمتر می‌شن ‫هم نشون می‌ده که ساعت 10 شده،
‫نصف جمعیت در عالم خواب و رؤیا به سر می‌بره،
‫و نصف دیگه چیزی نمونده تا بهش برسه.
‫در چنین لحظات کوتاهی، یه فکری به ذهنم خطور می‌کنه.
‫آیا جایی برای خودم توی این شهر پیدا کردم؟
‫آیا توی این گوشه از دنیا که گاهی غیرواقعی ‫به‌نظر می‌رسه، نقشم رو به درستی دارم ایفاء می‌کنم؟
‫یامازاکی کنتا-کون، الان چی تو فکرته؟
‫به ماه خیره شدی؟
‫همون ماهی که من الان دارم بهش نگاه می‌کنم؟
‫عـــا، ترکیدم.
‫چیتوسه.
‫چیه، ناناسه؟
‫می‌خوای باهات قرار بذارم؟
‫ایده‌ی بدی نیست، ولی سؤال دیگه‌ای ازت دارم.
‫مشکلی برات پیش اومده؟
‫پس شستش خبردار شده.
‫یکی از هم‌کلاسی‌هامون مدرسه نمیاد.
‫کورا-سن ازم خواسته راضی‌اش کنم برگرده.
‫فعلاً امروز بعد مدرسه می‌رم یه سر بهش بزنم.
‫می‌خوای من هم همراهت بیام؟
‫خوبیت نداره تنهایی بری.
‫ناناسه وجهه‌ش رو کنترل می‌کنه و ‫همیشه به دیدی که مردم نسبت بهش دارن، دقت می‌کنه.
‫انقدر بی‌نقصه که واقعاً عجیبه.
‫مرسی، ولی قبلش از یکی دیگه خواستم باهام بیاد.
‫پس پام رو از گلیمم درازتر کردم؟
‫خب، اگه فکر کردی کمکی ازم ساخته‌ست، بی‌رودروایسی بیا پیشم.
‫من دوست دارم واسه آدم‌هایی که برام محترمن، صدم رو بذارم.
‫ببخشید! معطل شدی؟
‫نه. مشکلی با گروه موسیقی پیش نیومد؟
‫نه. امروز تمرین انفرادی داشتیم.
‫ولی چرا از من خواستی باهات بیام؟
‫من یه آدم صفر و صدم، یا ازم خوشت میاد یا بدت میاد،
‫ولی تو بلدی چجوری کم کم تفاوت‌ها رو به حدأقل برسونی.
‫فکر نمی‌کنم اینطور باشه.
‫این دوچرخه رو از کایتو قرض گرفتم.
‫هـــــــــه...
‫نگران نباش. بهش نمی‌گم داشتم به‌زور پدال می‌زدم.
‫من اونقدرا هم سنگین نیستما!
‫اگه پاهات رو دو طرف دوچرخه بذاری، برات راحت‌تره.
‫با دامن نمی‌تونم اون‌طوری بشینم.
‫ولی مواظب باش و از شونه یا کمرم بگیر، خب؟
‫باشه.
‫می‌شه خواهش کنم کتم رو عین یه دستمال کثیف نگیری؟
‫پشتت.
‫هوم؟
‫ساکو-کون، پشتت.
‫پهن‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم. ورزیده و مردونه‌ست.
‫شاید باورت نشه، ولی من یکی از بهترین بازیکن‌های بسکتبال استان بودم.
‫می‌دونم. پارسال توی تعطیلات تابستونی یکی از بازی‌هات رو دیدم.
‫از توی کلاسی که برای تمرین گروهی موسیقی رفته بودم، نگاهت می‌کردم.
‫قبل از این بود که دوست بشیم، نه؟
‫یواشکی طرفدارم بودی؟
‫کسی چه می‌دونه؟ شایدم بودم.
‫ساکو-کون، چیزی فکرت رو مشغول کرده؟
‫اوهوم. داشتم فکر می‌کردم کی باید یهو ترمز بگیرم...
‫تا یه صحنه‌ی برخورد ممه به پشت مشتی نصیبم بشه.
‫ببخشید، غلط کردم! حالا می‌شه دیگه رگ‌های کاروتیدم رو فشار ندی؟
‫از دست تو! چرا همچین می‌کنی؟
‫منظورم یامازاکی-کون بود. قصد داری باهاش چیکار کنی؟
‫خیلی سعی کردم یه راهی پیدا کنم،
‫ولی متوجه شدم فکر کردن بدون اطلاعات، بیهوده‌ست.
‫می‌رم سراغش و زورش می‌کنم برگرده.
‫منظورت اینه که «همه‌ی زورتو می‌زنی تا راضی‌اش کنی که برگرده.» ‫خواهشاً اون بدبخت رو کاریش نداشته باش.
یامازاکی
‫بله؟
‫سلام، هم‌کلاسی کنتا-کون، چیتوسه ساکو هستم!
‫یه‌سری جزوه رو خدمت‌تون آوردم.
‫آها...
‫وقت بخیر، اوچیدا یوآ هستم.
‫می‌خواستم جویای حال کنتا-کون بشم و ببینم ‫در چه حاله، چون این چند وقته مدرسه نیومده.
‫یه‌خرده دل‌نگرانش بودم.
‫ای وای من. پس این‌همه راه رو برای دیدنش اومدین؟
‫یه لحظه صبر کنین لطفاً.
‫کنتا-کون با شما هم درموردش حرف نزده؟
‫منظورم اینه که... بهتون نگفته برای چی نمیاد مدرسه؟
‫نه، چیزی نگفته.
‫اگه موردی نداره، می‌شه ما چند کلوم باهاش صحبت کنیم؟
‫ولی شاید برخورد خوبی نداشته باشه.
‫مطمئنم یه‌سری مسائل هست که فقط می‌تونه با ما ‫هم‌کلاسی‌هاش مطرحش کنه، نه شما که مادرش هستین.
‫پس لطفاً منتظر باشین تا باهاش صحبت کنیم.
‫ممنون می‌شم.
‫شنیدم!‌ چیکارم داری؟
‫سلام، چیتوسه ساکو، نماینده‌ی کلاس 5-2 ام.
‫تو هم باهام توی یه کلاسی، یامازاکی-کون. از آشناییت خوش‌وقتم.
‫چیتوسه... ساکو؟ اون بکن درروی لاشی اومده اینجا چیکار؟
‫آروم باش، آروم.
‫یامازاکی-کون، آز آشناییت خوش‌وقتم.
‫منم هم‌کلاسی‌ات، اوچیدا یوآ ام.
‫ببخشید که سرزده مزاحم شدیم. شنیدیم خیلی وقته که مدرسه نمیای.
‫او ــ اوچیدا؟ یکی از اون هرزه‌های توی حرم‌سرای چیتوسه؟
‫آروم، آروم، آروم، آروم!
‫یه‌سری سوءتفاهم‌ها برات پیش اومده، ‫ولی فهمیدی کدوم چیتوسه و اوچیداییم.
‫چطوره حالا که فرصتی هست، یکم با هم اختلاط کنیم؟
‫شرط می‌بندم معلم مجبورت کرده که بیای خونه‌مون.
‫نمی‌گم معلم هیچ دخلی نداشته، ‫اما خودم هم شخصاً می‌خواستم باهات صحبت کنم.
‫تو اطلاعات زیادی از انیمه و لایت‌ناول داری، درست می‌گم؟
‫باز شروع شد، لابد می‌خوای جمله‌ی مسخره‌ی ‫«چه خبرا، رفیق اوتاکو؟»‌ رو تحویلم بدی.
‫اگه واقعاً به این چیزها علاقه داری،
‫باید حدأقل اسم یکی از این لایت‌ناول‌هایی که می‌گم رو شنیده باشی.
‫آیا یک بازنده اجازه دارد که عاشق شود؟
‫من یک اوتاکو هستم، اما یک پتیاره‌ی گیارو دودولم را می‌خواهد!
‫نوجوانی من به‌عنوان بزرگ‌ترین بازنده‌ در باشگاه نابودی مردم خوش‌حال!
‫زمانی که تناسخ پیدا کردم و از پست‌ترین آدم ‫تبدیل به کسی شدم که حرم‌سرای خودش را دارد!
‫ظاهراً چهره‌ی من در دنیایی دیگر معیار زیبایی است؟!
‫محبوب‌ترین پسر توی مدرسه به دلایلی نوکرم شد!
‫من یک درونگرا هستم، اما سنپای فوق‌العاده زیبایم به من علاقه دارد!
‫ببخشید، اسم هیچ‌کدوم رو نشنیدم.
‫یامازاکی-کون، من هم زیاد از این چیزها سرم نمی‌شه.
‫پیشنهادی داری؟
‫نه،‌ خب...
‫فکر نکنم تو از هیچ‌کدومشون خوشت بیاد، اوچیدا-سان.
‫که اینطور، ولی من دوست دارم مانگاهای شونن داداش کوچیکم رو بخونم.
‫می‌شه کتابخونه‌ی تو هم نگاه کنم؟
‫نــ ــ نه، اتاقم بهم‌ریخته‌ست.
‫پس بیا از پشت در با هم صحبت کنیم.
‫نمی‌دونم شما بچه معروف‌های جذاب راجع‌به چه چیزهایی صحبت می‌کنین.
‫من شخصاً فکر می‌کنم آدم کسل‌کننده‌ایم.
‫نه، از دید من که خیلی هم آدم پرزرق‌وبرقی هستی.
‫احتمالاً به‌خاطر اینه که اطرافیانم ستاره‌های مدرسه‌ان.
‫تو جزء اون دسته افرادی هستی که ‫اوقات تنهایی رو به فعالیت‌های گروهی ترجیح می‌دن؟
‫آره، فکر کنم.
‫خوش‌حالم چیزی پیدا کردی که همچین حسی بهت داده.
‫یامازاکی-کون، این عالیه که تو و یوآ به یه وجه اشتراک رسیدین.
‫می‌خوای یکم تنهاتون بذارم؟
‫عا به‌نظرت چیز مهمی نیست؟ یعنی چون ‫هرموقع بخوای می‌تونی باهاش حرف بزنی، خیلی خفنی؟
‫نه، شرمنده، منظورم این نبود.
‫ما هیچ وجه اشتراکی نداریم!
‫حــلــه. ما داریم می‌ریم خونه.
‫هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫بری دیگه برنگردی، دخترباز دوزاری!
‫نظرت چیه، یوآ؟
‫حس کردم انگار از یه چیزی می‌ترسید.
‫تازه با تو هم یه دشمنی به‌خصوصی داشت.
‫چی بگم والا.
‫ساکو-کون، چیزی متوجه شدی؟
‫هـــــوم...
‫این یامازاکی-کون می‌خواد سر به تنم نباشه، مگه نه؟
‫گل گفتی.
‫هـــــق، هـــــق.
‫ولی، بگی‌نگی می‌فهمم چرا همچین حسی داره.
‫یوآ-چـــان؟
‫چیزی نیست بابا.
‫چیزی از جذابیتت کم نمی‌کنه.
‫عـــــا، داری الکی می‌گی که دلم خوش شه.
‫یامازاکی-کون هنوز به اون نقطه‌ای نرسیده بود ‫که از همه‌چیز و همه‌کس متنفر بشه.
‫احتمالاً فقط فرصت درستی که داشته رو از دست داده.
‫نور خورشیدی که داشت غروب می‌کرد ‫ابرهای دنباله‌دارو به رنگ خودش در آورده بود.
‫از نارنجی به پرتقالی،
‫از پرتقالی به زرد،
‫از زرد به‌سمت آبی و نیلی‌رنگ می‌رفت...
‫طیف زیبایی از رنگ‌ها که باورت نمی‌شد طبیعی باشن.
‫همین‌طور که ما دوتا به‌هم تکیه داده بودیم،
‫شبیه تصویری از صفحات یه داستان جوون‌پسند شده بودیم.
‫آروم می‌ری! زود باش دیگه!
‫یه هفته گذشت.
‫بعد از کلی کلنجار رفتن، برای بار دوم ‫از یوکو خواستم که باهام بیاد.
‫برای یه مکالمه‌ی صادقانه،
‫فهمیدم که به کمک یه آدم صاف و ساده عین یوکو نیاز دارم.
‫عجب صفاییه، نه ساکو؟
‫بگیر بشین. تمام عالم شورتتو می‌بینن.
‫عــــــــــــــه، حالا اومدیم و یه بنده‌خدایی هم داشت ‫رد می‌شد و شورتمو دید، آسمون به زمین نمیاد که.
‫پس اجازه می‌دین بنده‌ی حقیر هم شاهد چنین ضیافتی باشم، بانوی من؟
‫ساکو، تو فرق می‌کنی. نــــه‌خــیــرم.
‫در واقع اونی که فرق می‌کنه نباید همچین چیزی رو ببینه؟
‫بالأخره می‌بینی، وقتی که اون روز خاص برسه.
‫امسال دیگه به‌اندازه‌ی پارسال بوی عرق نمی‌دی.
‫خـــب، دیگه توی باشگاهی چیزی نیستم.
‫حـــــــیــــــف شد که. مشکلی با بوی عرقت نداشتم.
‫خب حالا، ایده‌ای داری چی‌کار کنیم؟
‫نــه، هیچی.
‫ولی با شناختی که از تو دارم، می‌دونم آخرش همه‌چی درست می‌شه.
‫تو قهرمان منی.
‫بگذریم، تنها کاری که لازمه بکنی، اینه که با یامازاکی-کون حرف بزنی.
‫حتی اگه اوضاع به‌هم ریخت، خودم جمعش می‌کنم.
‫اطـــــــــــــاعت می‌شــــــــــه! ‫عــــ ـــ عـــــا... یوکو-سان؟!
‫چی باعث می‌شه یه نفر قهرمان بشه؟
‫جوابش اینه: هیچ‌وقت، هیچ‌جا، دست از قهرمان بودن برنداره.
‫یامازاکی-کون، منم چیتوسه.
‫من که بهش گفتم ما باهم رفاقتی نداریم و نذاره بیای تو.
‫مادرت فقط نگرانته.
‫اوچیدا-سان هم اومده؟
‫نه، یوآ تمرین داشت و نتونست بیاد.
‫می‌دونستم.
‫فقط اومده بود که تو رو آدم‌حسابی نشون بده،
‫ولی بعدش فهمید این قضیه دردسره و بی‌خیال شد.
‫یوآ همچین آدمی نیست.
‫اون واقعاً نگران حالت بود، یامازاکی-کون.
‫خب، این‌دفعه یکی دیگه رو با خودم آوردم.
‫سلام عرض شد! هیراکـــی یـــــوگـــــوام!
‫شنیدم یه مدته نمیای مدرسه، آره؟
‫حتماً شرایط سختی بوده. چی شده؟
‫هـ ــ هیراگی، همون هیراگی معروف؟
‫ملکه‌ی هرزه‌ی حرم‌سرای چیتوسه؟!
‫این پتیاره رو برداشتی آوردی این‌جا چی‌کار؟
‫«پتیاره» چیه؟
‫گمونم دختری که راحت می‌ره تو تخت.
‫پـــــــــــــدرســــــــــــــــوخته! خیلی بی‌ادبی که برگشتی بهم می‌گی پتیاره!
‫من چشمم فقط دنبال ساکوـه!
‫هـــــه. شرط می‌بندم تو هم فقط اومدی اینجا که با چیتوسه بریزی رو هم.
‫عـــــه... خب معلومه. اگه ساکو کمک لازم داشته باشه، کمکش می‌کنم.
‫دیدی؟ می‌خوای با نشون دادن اینکه حتی می‌تونی با ‫یه بازنده هم مهربون باشی، دلشو ببری.
‫چرا نباید بخوام کسی رو که دوست دارم تحت تأثیر قرار بدم؟
‫اون‌وقت من چرا باید پلّه بشم که تو اونو تحت تأثیر قرار بدی؟!
‫باهام مهربون می‌شی و بعدش که سفره‌ی دلمو ‫باز کردم، قشنگ می‌کشی زیرم.
‫شرط می‌بندم بعدشم حسابی بهم می‌خندین؛
‫به این می‌خندین که چطور عین آب‌خوردن ‫یه بچه‌ی خونه‌نشینو بازی می‌دین!
‫عــــه... یامازاکی-کون نکنه تو...
‫سعی کردی با دختری که باهات مهربون بوده ‫صمیمی بشی و بعدش خراب‌کاری کردی یا همچین چیزی؟
‫خـ ــ خودتم همچین وضعت بهتر از من نیستا!
‫همین بابایی که کنارت وایساده به اوچیدا-سان ‫و چندتا دختر دیگه هم نون قرض می‌ده!
‫خودم خوب می‌دونم ساکو چه‌قدر با همه مهربونه.
‫همینه که باعث شد جذبش بشم، ‫و برای همینم هست که می‌خوام شماره‌ی یکش باشم.
‫البته که، اگه یه دختر دیگه رو انتخاب کنه نابود می‌شم.
‫ولی اون‌موقع یعنی من به‌اندازه‌ی کافی برای ساکو ‫خوب نبودم که منو انتخاب نکرده، غیر از اینه؟
‫حداقل، هیچ‌وقت بابت اینکه مهربون بوده ازش کینه به دل نمی‌گیرم.
‫ممنون. برو پایین یه چایی چیزی بخور.
‫از این‌جا به بعدش با من.
‫اطـــــاعـــــــــــت!
‫الان فهمیدم قضیه چیه. شاید بتونم کمکت کنم.
‫دلسوزیت مال خودت. برو گمشو دیگه.
‫می‌شه لطفاً فقط این درو باز کنی؟
‫نمی‌خوام.
‫بیا بریم یه چای بزنیم، در کنار منظره‌ی دل‌انگیز ۸۵ـهای یوکو.
‫گورتو گم کن. عمراً این درو باز نمی‌کنم.
‫مطمئنی؟ هرچی هم بشه؟
‫وقتی می‌گم نه، یعنی نــــه دیگه!
‫گورتو گم کن دیگه، مرتیکه‌ی دخترباز پدرسگ!
‫که این‌طور. چاره‌ای نیست پس.
‫کاش منم می‌تونستم اون‌طرفِ در، کنار تو باشم.
‫نگران نباشین. همه‌چی درست می‌شه.
‫امیدوارم همین‌طور بشه. ‫مادر جان.
‫واقعاً روم سیاه که همچین حرفی می‌زنم، ولی...
‫نفر سوم، از سمت راست زمین، چیتوسه-کون!
‫شـــمـــاره‌ی... ۹!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یــــــــــو.
‫خــــب...
‫بیا بزنیم اون عقایدشونو با خاک یکی کنیم.
قسمت بعدی ‫«بیا بزنیم عقایدشونو با خاک یکی کنیم.»
‫به انیمه‌ی «چیتوسه-کون در بطری رامونه» خوش اومدین!
‫اسم این برنامه «سفری برای تجربه‌ی ‫چیرامونه: بخش خوراکی‌های فوکویی»ـه!
‫ســـلام، دوستان. من صداپیشه‌ی ناناسه یوزوکی، ‫هاسه‌گاوا ایکومی هستم.
‫منم صداپیشه‌ی آئومی هارو، اوکوبو رومی‌ام.
‫بــــلـــه. پخش انیمه‌ی «چیتوسه در بطری رامونه» ‫یا همون چیرامونه شروع شده.
‫اینم یه برنامه‌ی ویژه‌ست که هدفش معرفی ‫چیزهای جالب مربوط به همین انیمه‌ست.
‫اوهـــــــــــــــه! اوهـــــــــــــو!
‫همین الانم می‌شه صدای غرشش رو شنید.
‫ما الان بیرون ایستگاه فوکویی ایستادیم.
‫و تا چشم کار می‌کنه دایناسور این‌جا هست!
‫فوکویی برای فسیل‌هاش معروفه دیگه.
‫و دارن مثل دایناسور واقعی هم غرش می‌کنن.
‫هم تکون می‌خورن، هم غرش می‌کنن!
‫ارزششو داره که فقط برای دیدن این‌ها پاشی بیای این‌جا.
‫خب قسمت اول هم پخش شد.
‫بله، همین الان پخش شد.
‫یه نسخه‌ی ویژه که ۴۵ دقیقه زمان داشت! ‫خیلی عالیه که قسمت اول طولانی‌تر بود!
‫امیدوارم که همه ازش لذت برده باشن.
‫از دیدنش لذت بردین، دوستان؟
‫شخصیت‌های ما توی همون قسمت اول وارد داستان شدن.
‫آره، درسته.
‫به‌نظرت بیننده‌ها تونستن اون حس‌وحال ‫جوونی و پر از انرژی قسمت اول رو بگیرن؟
‫انیمیشن هم فوق‌العاده بود، داستانشم عالی بود، ‫و آخرشم که دیدی چی داشتیم...
‫بـــــنـــــگ! یه پایان تأثیرگذار!
‫درست همون لحظه که بیننده‌ها ‫برای دیدن قسمت دوم هیجان‌زده شدن،
‫ما دوتا اومدیم. ‫راست می‌گه، راست می‌گه. تازه این‌طوری به شکل واقعی.
‫البته داستان هم که داشت توی فوکویی روایت می‌شد.
‫دقیقاً همین‌جاست!
‫درست همین‌جاست!
‫بله، ما این‌جا توی فوکویی هستیم.
‫چه‌قدرم امروز هوا خوبه.
‫همه‌جا آفتابیه.
‫جون می‌ده برای فیلم‌برداری.
‫این قسمت مربوط به خوراکی‌های فوکویی‌ـه؛
‫پس قراره بریم و یه سری به خوراکی‌های مخصوص این‌جا بزنیم.
‫می‌خوایم نظرمون رو باهاتون به اشتراک بذاریم،
‫که شاید اگه یه‌وقت اومدین فوکویی به دردتون بخوره.
‫درسته! امیدوارم بیننده‌ها بعد از دیدن این ‫برنامه وسوسه بشن که بیان فوکویی.
‫و شاید حتی محل غذا خوردنشون رو هم با این برنامه انتخاب کنن.
‫خلاصه که بله، قراره شخصاً بریم به رستوران‌ها سر بزنیم.
‫بدون معطلی، بزنین بریم!
‫چیرامونه.
‫اولین رستورانی که امروز معرفی می‌کنیم،
‫یوروپا-کن-سان‌ـه!
‫رسیدیم!
‫یوروپا-کن یه رستوران غربی با بیش از یه قرن سابقه‌ست.
‫امروز به شعبه‌ی تویوشیمای اون‌ها سر می‌زنیم.
‫اینجا می‌تونین «کاتسودون با سس» که غذای ‫محلی فوکویی حساب می‌شه رو امتحان کنین.
‫راستی یوروپا-کن-سان توی لایت‌ناول هم خیلی حضور داره.
‫ولی بدجوری دلمون می‌خواد همین الان غذاشو امتحان کنیم، نه؟
‫بریم داخل و یه نگاهی بندازیم!
‫فضای داخلش خیلی قشنگه. ‫دقیقــــاً. خیلی خوب و آرامش‌بخشه.
‫هم جاداره، هم راحت و دنجه. حتی کنار پیشخوان هم صندلی دارن.
‫کلی جا برای نشستن هست.
‫یوروپا-کن توی استان فوکویی ۱۹ تا شعبه داره.
‫مزه‌ی غذاهاشم بین شعبش یکمی فرق می‌کنه. ‫عــــا... جدی می‌گی؟
‫آره، این شعبه‌ی تویوشیما معمولاً با ادویه ‫یکم طعم‌هاشو قوی‌تر می‌کنه.
‫برای یه رستوران زنجیره‌ای یکم عجیبه، نه؟ ‫آره، دقیقاً.
‫رستوران‌های این‌طوری معمولاً طعم غذاشون بین شعب فرق نمی‌کنه. ‫طاقت ندارم ببینم چطوریه
‫آره، منم. عاشق طعم‌های قوی‌ام.
‫خب، حالا اجازه‌ بدین غذاهای پیشنهادی ‫هیرومو-سنسه رو معرفی کنیم؛ ‫هیرومو، نویسنده‌ی لایت‌ناول چیرامونه
‫«برای اولین بار، پیشنهاد می‌کنم کاتسودون ساده رو امتحان کنید،
‫ولی اگه می‌خواید طعم‌های مختلف رو تست کنید،
‫بشقاب سه‌تایی رو بگیرید که شامل یه کتلت، ‫یه میگوی سوخاری و یه کتلت گوشت چرخ‌کرده‌ست!
‫ویراستار لایت ناول، که چند بار به فوکویی اومده،
‫در نهایت به ست سه‌تایی پرخورها با یه کتلت اضافه رسید!»
‫خودش گفته بود: «حداقل دوتا کتلت لازمه،
‫ولی نمی‌خوام از بقیه هم بگذرم! لول.»
‫عجب شکمویی‌ـه.
‫ماشالا به این اشتها. خیلی عالیه.
‫اوه اومــــــــــد! ‫بشقاب سه‌تایی و کاتسودون با سس خدمت‌تون.
‫خیلی ممنـــــــــون!
‫وایـــــــــــــــی!
‫ببینیم چی به چیه.
‫هنوز نمی‌دونیم. ‫چه هیجان‌انگیزه.
‫خب، با همدیگه بازشون کنیم؟ ‫بزن بریم.
‫یک، دو...
‫خب، مثل اینکه مال من کاتسودون با سس بـــــــود!
‫چه‌قدر خوشگلـــــــــــــــه!
‫که یعنی... ‫مال من اون کاسه‌ی سه‌تایی‌ـه.
‫وایــــــــــی! بوش که محشوره!
‫چه رایحه‌ی سس خوبی داره.
‫خیلی خفن می‌زنه.
‫شنیدم حرفه‌ای‌ها یه ترفندی دار.
‫تیکه‌های اضافه‌ی کتلت رو می‌ذارن روی در کاسه،
‫و فقط یکی رو داخلش می‌ذارن.
‫ظاهراً حرفه‌ای‌ها این‌طوری می‌خورنش. ‫عـــــــــــــــــــــــــــــــــه!
‫بریم که نوش‌جان کنیم.
‫عـــا، چه‌قدر بوش خوبه.
‫خوشمزه‌ست!
‫وای، انگار اون «خوشمزه» رو از اعماق وجودت گفتی.
‫خیلــــی خـــــوبه! گوشتش خیلی نرمه!
‫عــــــــــــــــه؟
‫تو هم باید زود غذاتو شروع کنی.
‫دل تو دلم نیست ببینم میگوش چطوریه.
‫آره، می‌فهمـــــم!
‫وایـــــــــــــی، چه بزرگه!
‫عــــــــــــــو وای، بزرگه!
‫میگو رو نوش‌جان کنیم.
‫خوشمزه‌ســـــــــــــت!
‫خیلی خوبه، نه؟
‫خودت ببین.
‫وایـــــــی، کتلتش چه پرملاته.
‫آره، توش پر از میگوـه.
‫خیلی خــــــــــــــوبه!
‫کی فکرشو می‌کرد ترکیب سس و برنج این‌قدر خوب باشه؟
‫عالیه.
‫از اونجایی که هرکدوم از بخش‌های کاسه‌ی سه‌تایی یه طعم داره،
‫دلت می‌خواد ببینی بعدیش چطوریه.
‫عـــــا، می‌فهمم.
‫پسر واقعاً عاشقش شدم.
‫خیلی عجیبه که اصلاً چرب به‌نظر نمی‌رسه.
‫هــــــــوم.
‫هـــــــــوم! خوشمزه‌ست!
‫توی توکیو هم میشه از اینا پیدا کرد؟
‫نمی‌دونم.
‫دقیقاً. اگه بود رئیس کمیته‌ی تولید این انیمه ‫یه ضربدر گنده روی پروژه می‌زد.
‫می‌فهمم. اگه از بچگی فکر می‌کردی همه‌ی کاتسودون‌ها با سس سرو می‌شن،
‫دیدن نوع تخم‌مرغی‌ش شوکه‌ت می‌کنه.
‫آره، کاملاً فرق دارن.
‫ای‌وای، آخرشم جفتمون تا تهشو خوردیم.
‫هیچی نموند!
‫شاید این اولین‌باری باشه که توی این تابستونه یه وعده غذای کامل خوردم.
‫عـــــــا... خیلی خوشمزه بود. ‫آره، خیلی خوشمزه بود.
‫آره واقعاً بود.
‫دقیقاً.
‫پس اگه یه‌وقت گذرتون به فوکویی افتاد، حتماً یه سر به «یوروپا-کن» بزنین!
‫چیرامونه.
‫رستوران بعدی که قراره معرفی کنیم، «تاکوهاچی-سان»ـه.
‫همین‌طور که می‌بینین اون‌جاست.
‫«تاکوهاچی» یه رستوران تِپان‌یاکی‌ـه که سال ۱۹۸۷ تأسیس شده.
‫یاکیسوبای مخصوصش با سس خاصشون واقعاً افسانه‌ایه.
‫مردم محلی، از پیر تا جوون، عاشقشن!
‫ساکو و بقیه توی داستان هم زیاد میان اینجا غذا بخورن.
‫پارسال که برای آشنایی با دنیای «چیرا‌مونه» رفته بودم،
‫می‌خواستم اینجا بیام ولی وقت نکردم.
‫پس الان انگار آرزوم برآورده شده.
‫چه هیجان‌انگیز! یه تصادف خوشحال‌کننده!
‫آره! بریم داخل امتحانش کنیم!
‫بزن بریم.
‫وای، چه بویی!
‫صدای گریل و بوش از وقتی اومدیم داره وسوسه‌مون می‌کنه.
‫آره، حتی بدون اینکه بخوریم می‌فهمیم خوش‌مزه‌ست.
‫کاملاً مشخصه.
‫بوی سسش خیلی غلیظه.
‫خب، حالا بریم سراغ غذاهای پیشنهادی هیرومو-سنسه.
‫«یاکیسوبای سس‌دار اون خانوم واقعاً کلاسیکه!
‫همچین طعمی رو هیچ‌جا پیدا نمی‌کنی!
‫من معمولاً نوع گوشتی‌ش رو می‌گیرم، ‫ولی مرغ و مخلوطش هم عالی‌ان!
‫طرفدارای «چیرا‌مونه» یه علاقه‌ی عجیب به بادمجون ‫پنیری پیدا کردن.اگه جا داری، حتماً امتحانش کن، خخ!»
‫خب، اینم از یاکیسوبای سس‌دار. ‫وای، چقدر خوش‌قیافه‌ست!
‫بوش هم عالیه!
‫زود امتحانش کنیم.
‫ببین ببین، بخار ازش بلند شده!
‫معلومه قراره خوش‌مزه باشه.
‫صدای هورت کشیدنش خیلی باحاله!
‫خب خب، چطوره؟
‫خوشمــــــزه‌ست! ‫می‌دونستـــــــــــــم!
‫آره، طعمش کاملاً با سس معمولی فرق داره.
‫واقعاً؟
‫الان می‌فهمم وقتی می‌گن «یه طعم خاص تاکوهاچی» یعنی چی.
‫عـــــــــــــه، جدی؟
‫وایـــی، واقعاً بوش عالیه.
‫ببین چه بخاری ازش بلند می‌شه!
‫به‌به.
‫خوشمزست، نه؟
‫آره، انگار...
‫نه طعم معمولیه، نه طعم سس سویا.
‫واقعاً یه سس مخصوصه.
‫به‌به.
‫انگار تو بهشتم.
‫این سس دیپ واقعاً محشره!
‫هیچ‌جا نمی‌تونی مثل اینو پیدا کنی.
‫به‌نظرت از یاکیسوبای معمولی یه‌کم ملایم‌تر نیست؟
‫یه ذره شیرینی داره.
‫خیلی خوشمزست!
‫به‌به.
‫می‌تونم تا ابد اینو بخورم.
‫واقعاً می‌شه بهش گفت «کار»؟
‫آفرین!
‫من خودم یه خورنده‌ی حرفه‌ای‌ام بی‌شوخی.
‫واقعاً اینم تخصص حساب می‌شه؟ ‫معلومه که می‌شه.
‫منم استادانه می‌خورمش.
‫می‌خوام بگم تو خوردن طوری‌ام که باعث می‌شم غذا خوش‌طعم‌تر بشه.
‫واو، معلومه واقعاً لذت می‌بری!
‫اون حالت چهره‌ت عالیه.
‫آدم عاشق یاکیسوبایی می‌شه که هر لقمه‌ش مزه‌ی بیشتری بگیره.
‫خب، حسابی از غذای تاکوهاچی لذت بردیم. ‫عالی بود.
‫اون سس دیپ رو هیچ‌وقت نمی‌تونم درستش کنم.
‫آره، واقعاً فقط این‌جاست که می‌شه تجربه‌ش کرد.
‫پس لطفاً همه بیاین امتحانش کنین. ‫خواهش می‌کنیم!
‫خب، بریم سراغ جای بعدی!
‫چیرامونه!
‫رستوران بعدی که قراره معرفی کنیم...
‫«آکیوشی-سان»ـه!
‫این دفعه اومدیم شعبه‌ی نزدیک ایستگاه فوکویی.
‫ایستگاه فوکویی دقیقاً همون‌جاست.
‫آره، همون‌جایی که صبح اول ویدیو رو گرفتیم.
‫با اون دایناسورهایی که داشتن غرش می‌کردن. ‫آره، اوناهاشون!
‫دقیقاً اون‌جان.
‫آکیوشی یه رستوران زنجیره‌ای یاکیتوری معروف در سراسر کشوره،
‫ولی در اصل سال ۱۹۵۹ تو فوکویی تأسیس شده.
‫می‌گن یاکیتوریاش با اون سس مخفی ‫مخصوصش محشره، طوری که آدم می‌میره براش!
‫هورا، یاکیتوری!
‫تا حالا کاتسودون با سس داشتیم، یاکیسوبای با سس... یکی از یکی خوشمزه‌تر.
‫امید زیادی دارم.
‫دقیقاً! انتظارمون خیلی بالاست.
‫بریم تو؟ ‫بریم.
‫یه ایزاکایای معمولیه. بیشتر شبیه پاتوق «کورا‌سن» ‫تا محل دورهمی «ساکو» و بقیه‌ست.
‫اون اینجا کاملاً راحت می‌شد.
‫صد در صد.
‫آره، می‌تونستی همین‌جا پیداش کنی.
‫ولی می‌گن خانواده‌ها و دانشجوها هم عاشق این‌جان.
‫بین همه‌ی سنین محبوبه.
‫قراره حسابی لذت ببریم. بزنین بریم.
‫بریم که رفتیم.
‫اون‌طرف پیش‌دست پیشخون دارن مرغ‌ها رو کباب می‌کنن.
‫می‌تونیم کارشونو ببینیم.
‫نشستن سر پیشخونم باید باحال باشه، نه؟
‫بوی اینجا هم که دیوونه‌کننده‌ست!
‫می‌گن رزرو کردن اینجا خیلی سخته.
‫شعبه‌های بیرون شهر هم همیشه صف دارن ظاهراً.
‫خیلی خوش‌شانسیم که تونستیم بیایم. ‫معلومه خیلی محبوبه.
‫آره، واقعاً خوش‌شانس بودیم. ‫دقیقاً، ممنونم!
‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم!
‫خب، بریم سراغ غذاهای پیشنهادی هیرومو-سنسه.
‫«جون‌کی، شیرو و کوشیکاتسو انقدر محبوبن ‫که هیچ‌کس بدون سفارش دادن‌شون نمی‌ره.
‫کلم (که ترکیبش با سس و مایو رو دوست دارم‫) و ‫خیار هم گزینه‌های خوبی برای تازه‌کردن ذائقه‌ان.
‫بقیه‌ش بستگی به سلیقه‌ت داره، ولی ‫من همیشه پیتورو سفارش می‌دم.
‫در آخر هم، خوردن سوپ میسوی قرمز و ‫توپ برنج گریل‌شده رسم فوکوییه.»
‫ایشون اینو گفتن.
‫ببخشید خانم‌های جوان.
‫عــــا... ها؟ «خانم‌های جوان»؟
‫من به «خانم‌های جوان» واکنش نشون دادم در واقع.
‫این‌ها جون‌کی‌ان.
‫جون‌کی رو می‌ذارن اون‌جا؟
‫با نمک گریل شده، پس یا همین‌جوری بخورین یا با سس تند.
‫چشم، مرسی.
‫عــــــه، یعنی اون‌جا می‌ذارنش؟
‫آره دیگه، نه؟
‫آهان، یعنی اون‌جا می‌ذارنش؟
‫داشتم فکر می‌کردم این وسیله برای چیه. ‫آره، از همون لحظه‌ای که اومدیم تو.
‫اوه، بازم هست.
‫بعد از اون، می‌ریم سراغ شیرو.
‫عــــــــا... شیروـه! ‫و کوشیکاتسو.
‫ممکنه هنوز یه‌کم داغ باشه، مراقب باشین! ‫چــــــشـــــــــم!
‫برای این یکی از اون سس‌های توی ظرف قرمز استفاده کن.
‫اوه، همه‌شون فرق دارن؟
‫آره، چند بار توی اون بغلتون و بعد بخورش. ‫چــــــشـــــم، خیلی ممنــــــــون!
‫خب، خانم‌های محترم، بریم سراغ غذا؟ ‫به عنوان یه «خانم محترم»، بله، بریم.
‫ولی احتمالاً من از خودش بزرگ‌ترم.
‫کی گفته،‌ ها؟
‫خب...
‫جون‌کی...
‫اینا همونان که گفت.
‫گفت می‌تونیم همین‌جوری بخوریم. ‫باشه، می‌رم سراغش.
‫اوه، عالیه. هم تُرده، هم آبدار.
‫این کدوم قسمتشه؟
‫معمولاً یاکیتوری با گوشت مرغ جوون درست می‌شه،
‫ولی تو فوکویی از مرغ پیرتر استفاده می‌کنن.
‫این قسمت رون جون‌کیه، و اون قسمت سفید زیرش چربیشه.
‫می‌تونی هم یه‌جا بخوریش، هم تکه‌تکه.
‫برای شیرو باید سس بزنی، درسته؟
‫آره، خودش گفت همین‌طوره.
‫خب زدم. نوش‌جان کنیم.
‫بزن بریم.
‫چطوره؟ ‫خــــــوشــــــمزه‌ست!
‫بافتش مثل پوست مرغه.
‫شیرو مرغ نیست، در واقع خوکه.
‫دل و جگر خوکه.
‫ها؟ دل و جگر؟
‫آره، واقعاً طعم دل و جگر می‌ده.
‫خلاصه که آکیوشی-سان هم خیلی خوشمزه بود.
‫جای خیلی خوبیه، حتماً اگه اومدین فوکویی یه سر بزنین.
‫چیرامونه.
‫خب، سه‌تا از مکان‌هایی که به چیرامونه ربط ‫داشتن رو معرفی کردیم. خوشتون اومد؟
‫خیلی باحال بود، نه؟
‫دقیقاً. آره، هم خوش گذشت هم غذاها محشر بودن! ‫من انقدر سیرم که دارم خوابم می‌بره.
‫گل گفتی. واقعاً چسبید، نه؟ ‫واقعاً چیزی نمونده بود که خوابم ببره.
‫آره، مخصوصاً با این نسیمی که می‌وزه.
‫خیلی دلچسبه.
‫تازه این لیوان همکاری با «رویال ساوایاکا» هم هست.
‫آره، رو هرکدوم‌شون چهره‌ی شخصیت‌ها رو زدن.
‫چه بانمکه!
‫نسخه‌ی کامل این برنامه قراره از کانال یوتیوب انیمه‌ی «کادوکاوا» پخش بشه.
‫تو نسخه‌ی یوتیوب می‌تونین ببینین که ‫ما کل غذاهامونو تو هر رستوران می‌خوریم.
‫یه‌سری بخش سوال و جواب هم داره که فضای ‫برنامه رو بانمک‌تر می‌کنه، پس حتماً ببینین.
‫و اینکه، لطفاً هفته‌ی آینده قسمت دوم چیرامونه رو هم ببینین!
‫لطفــــــــــاً!
‫خب فعلاً، خداحـــــافــــظ. ‫بـــــــــای‌بــــــــــــای!
‫چیرامــــونه!