..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫چه مرگته؟ این کارت جرم حساب می‌شه!
‫مادرت اجازه‌شو صادر کرد.
‫شرمنده که اذیتت کردم، رفیق.
‫این‌قدر استرسی نباش، پسر.
‫بیا مرد و مردونه حرف بزنیم، کنتا.
‫هیچی نشده پسرخاله شدی؟
‫هرچی تو دلت هست، همین‌جا بریز بیرون.
‫می‌دونم کلی حرف تو دلت مونده.
‫باشه پس، خودت خواستی.
‫شماهایی که محبوبین ما بازنده‌ها رو از بالا نگاه می‌کنین.
‫فکر می‌کنین چون توی ورزش کارتون خوبه ‫یا چهره‌ی جذابی دارین عن خاصی هستین.
‫اگه می‌خواین ردمون کنین، حداقل اول ببینین چه‌جور ‫آدمایی هستیم بعد هرکاری خواستین بکنین!
‫خب، شاید یه سری‌ها با برتری‌هایی نسبت به بقیه ‫به دنیا اومده باشن، ولی همه‌چی که اون نیست.
‫مثلاً یوکو رو ببین، همیشه حسابی مراقب پوست و موهاشه.
‫ورزشکارها هم نصف جوونی‌شون رو به تمرین‌کردن می‌گذرونن.
‫یوآ هم شب‌های زیادی بیدار می‌مونه تا برای امتحان درس بخونه.
‫اینا که... صرفاً چون برنده‌این از این حرف‌ها می‌زنی.
‫امثال من هرچه‌قدرم تلاش کنن نمی‌تونن بچه‌های ‫بااستعدادو شکست بدن، پس چرا باید زور بزنن؟
‫فارغ از اینکه چه‌قدر می‌تونی پیشرفت کنی،
‫هرچی بیشتر توی یه زمینه‌ای وقت و انرژی بذاری،
‫دانش و مهارت بیشتری هم در موردش به‌دست میاری.
‫برای همین باید به خودت ایمان داشته باشی و ادامه بدی.
‫تازه، همین که تونستی بیای توی این مدرسه، ‫یعنی خودتم برنده‌ای، می‌گیری چی می‌گم؟
‫توی فوکویی، اسم این مدرسه شاید از دانشگاه‌های ‫دولتی بزرگ هم اعتبار بیشتری داشته باشه.
‫قـ ــ قبول دارم که حرف در مورد انگیزه و تلاش‌کردنه،
‫ولی روابط اجتماعی ضعیف رو نمی‌شه کاریش کرد.
‫ببین پسر، ارتباط برقرار کردن با بقیه اونقدرها هم سخت نیست.
‫هـــــــــا؟
‫تمام چیزی که نیاز داری این سه‌تا جمله‌ی جادویی‌ـه: ‫«چرا؟»، «به‌نظرم...» و «منم همین‌طور».
‫پــســر، از سر صبح خوابالو بودم!
‫چرا اون‌وقت؟
‫چون کل هفته رو داشتم تا نصفه‌شب لایت‌ناول می‌خوندم.
‫منم همین‌طور... خیلی خوشم میاد.
‫جدی می‌گی؟ تازگیا چی خوندی؟
‫من... بیشتر از داستان‌هایی که در مورد ‫رشد کردن بازنده‌هاست خوشم میاد.
‫خب. دقیقاً همین‌طوری باید مکالمه رو پیش ببری.
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟!
‫نه بابا. منم با اون لایت‌ناول‌هایی که خودنم خیلی حال کردم.
‫می‌فهمم چرا معتادشون شدی.
‫جون عمه‌ت. عمراً تا حالا لایت‌ناول خونده باشی.
‫«آیا یک بازنده می‌تواند عاشق شود؟» نوشته‌ی شوهِی کوبایاشی.
‫من یه اوتاکوام، ولی یه گیاروی پتیاره کـیرمــو می‌خواد! ‫نوشته‌ی ماناتو هیمورا.
‫«داستان جوانی من به‌عنوان بزرگ‌ترین بازنده ‫در باشگاه نابودکردن افراد خوشال!» نوشته‌ی کازه آئویی.
‫اسم چندتا لایت‌ناولو همه بلدن دیگه!
‫اگه راست می‌گی «عشق بازنده‌ها» در مورد چیه؟!
‫باشه.
‫شخصیت اصلی، شو گوتو، از نظر همه یه بازنده‌ست...
‫به‌نظرتون واقعاً جواب می‌ده؟
‫شک نکنین می‌ده! طرفمون ساکوـه ها!
‫راستی، این چای خیلی خوش‌طعمه.
‫راستی، مادرجان دوره‌ی دبیرستان خودتون چه‌جوری بود؟
‫فــ ــ...
‫فوق‌العاده بود.
‫باورت بشه یا نه، منم خیلی کتاب می‌خونم.
‫پسر، ولی سر خوندن اون ده‌تا سری کل هفته‌م رفت.
‫چـ ــ چرا همچین کاری کردی؟
‫چون من... از آدم‌هایی که بدون ذره‌ای شناخت ‫بقیه رو قضاوت می‌کنن، حالم به‌هم می‌خوره.
‫اساس ارتباط برقرار کردن با بقیه اینه که ‫بخوای طرف مقابلت رو بهتر بشناسی.
‫مثل توپ‌‌بازی کردن با میل به شناخت.
‫یوآ و یوکو هم همین‌ کارو کردن، با پرسیدن «چرا؟» ‫ و گفتن نظرشون، توپ‌بازی رو ادامه دادن، مگه نه؟
‫اگه موضوعی رو نمی‌فهمی، فقط گوش کن.
‫و بعدش نظرتو در موردش بگو.
‫یادت هست چی گفتی؟ «اول ببینن چه‌جور ‫آدم‌هایی هستیم بعد ردمون کنن»؟
‫خب حالا بگو کی بود که خواست بدون اینکه ‫یکی رو بشناسه باهاش فاز دشمنی برداشت؟
‫یه داستانی هست درباره‌ی دوران کودکی یه مرد بزرگ.
‫به‌عنوان یه پسر، مادرزادی خوش‌چهره بود،
‫تلاش زیادی توی درس و ورزشش کرد، ‫و خیلی زود از بقیه پیشی گرفت.
‫از اون گذشته، با همه هم مهربون بود.
‫الان اینو از کجا در آوردی؟
‫فعلاً گوش کن ببین داستان چیه.
‫ولی بقیه‌ی بچه‌ها اونو گذاشتن زیر ذره‌بین...
‫شاید چون زیادی بی‌نقص بود.
‫حتی از کوچیک‌ترین اشتباهش داستان می‌ساختن و قضاوتش می‌کردن.
‫بگی‌نگی می‌فهمم چرا می‌خواستن عیب‌هاشو پیدا کنن.
‫بعد از کلی فکر کردن،
‫پسرک شروع کرد از عمد توی درس و ورزش کم‌کاری کنه.
‫فکر می‌کرد اگه معمولی و کم‌اهمیت باشه، ‫مردم بیشتر ازش خوششون میاد.
‫خب... این کار باعث شد بدخواه‌هاش دست از سرش بردارن؟
‫نه. بعد از کلی ادابازی برای اینکه نشون بده آدم خاصی نیست،
‫حتی بیشترم ازش متنفر شدن.
‫یعنی چی آخه؟
‫اون‌ موقع بود که یه معلم باهاش حرف زد.
‫«کسایی که با استعدادهای زیادی از طرف خدایان به دنیا اومدن...
‫وظیفه‌شون اینه پا پیش بذارن و بقیه رو رهبری کنن.»
‫بعد از اون، پسرک دیگه از نشون دادن استعداد و توانایی‌ش ابایی نداشت...
‫و بدون لحظه‌ای شک‌و‌تردید، تلاش کرد بهتر از قبل بشه.
‫درسته، پسرک اون‌ لحظه چیزی رو فهمید.
‫فقط باید بیشتر و بلندتر پرواز می‌کرد.
‫می‌تونست توی جایی که هیچ‌وقت دست کسی ‫بهش نمی‌رسه، یه زندگی قشنگ داشته باشه.
‫مثل ماه آبی‌رنگِ توی آسمون شب...
‫مثل یه تیله‌ی درخشان توی بطری رامونه. رامونه: یکی از نوشیدنی‌های معروف و محبوب در کشور ژاپن
‫خب... این داستان مال کی بود حالا؟
‫اسم اون مرد بزرگ...
‫چیتوسه ساکو بود.
‫اعتماد‌به‌نفسو برم!
‫تازه، ۹۰ درصد داستانم همین‌طوری از خودم سراییدم.
‫الان دیگه نمی‌دونم کجاش راست بود، کجاش دروغ!
‫ولی راست می‌گی، قبول دارم.
‫واقعاً بدون اینکه بشناسمتون، شماها رو کردم آدم‌بده.
‫اگه بخوایم به زبون لایت‌ناول‌هایی که خوندی حرف بزنیم،
‫اون‌ها زیادی از محبوبیت بت ساختن، ‫ولی همزمان همون محبوبیتو بد هم جلوه می‌دن.
‫ولی شماها توی زندگی برنده‌این.
‫دارین زندگی رو روی حالت آسون بازی می‌کنین.
‫محض اطمینان، منم تو دسته‌ی آدم‌هایی که توی زندگی برنده‌ان قرار می‌گیرم؟
‫به‌نظرم از هرکی بپرسی همینو می‌گه.
‫اون‌قدرا که فکر می‌کنی هم روی «حالت آسون» نیست.
‫آدم‌هایی که حتی تا حالا باهاشون یه کلمه هم حرف نزدم ‫هر روز خدا برمی‌گردن بهم می‌گن «لاشی» یا «دخترباز».
‫شرمنده.
‫ولی خب... یه سری کثافت معروفم هستن ‫که سعی می‌کنن ما رو تحقیر کنن.
‫حق داری، ولی دوست‌های من همه‌شون آدم‌های خوبی‌ان.
‫راست می‌گی، هیراگی و اوچیدا باهام مثل یه آدم معمولی حرف می‌زدن.
‫اینکه بخوای بقیه رو تحقیر کنی و ازشون بری بالا، ‫باعث نمی‌شه توی زندگی آدم بهتری بشی.
‫گور بابای بقیه. مهم اینه خودتو همین‌جوری که هستی بپذیری.
‫ولی چیتوسه، روابط عاشقانه‌ت واقعاً روی «حالت آسون»ـه، مگه نه؟
‫اوهوم، شکی توش خوشگل محله‌م.
‫البته اون‌طرف قضیه هم هست، باید با آدم‌هایی ‫که نسبت بهم حسی دارن سروکله بزنم.
‫تلاش می‌کنن که باهام دوست بشن، ‫ولی وقتی ردشون می‌کنم، من می‌شم آدم‌بده...
‫همچین داستانایی.
‫فکرشو بکن؛ یکی از کسایی که به چشم دوست خوبت ‫می‌بینیش، ازت بخواد باهاش بری سر قرار...
‫و تو هم مجبور باشی ردش کنی.
‫باور کن هیچ حس خوبی نداره.
‫مـــ ـــ می‌گم...
‫می‌خوای داستان منو هم بشنوی؟
‫بالأخره داریم به یه‌جایی می‌رسیم.
‫راستش... من...
‫عـــا، فکر کنم بتونم حدس بزنم.
‫عــــــــه؟
‫تو عاشق یه دختر تنها توی یه گروه اوتاکوییِ بیرون ‫از مدرسه شدی، چون باهات مهربون بود،
‫ولی چشم اون دنبال یه پسر خفن‌تر از تو بود.
‫بعدش به‌طور کلی از معاشرت با آدم‌ها ترسیدی، ‫و برای همینم دیگه نیومدی مدرسه، درست گفتم؟
‫تـ ــ تو از کجا می‌دونی؟!
‫چیزی هست که بخوای بهش اضافه کنی؟
‫وقتی احساسمو بهش گفتم، اون گفت؛
‫«چی؟ توهم زدی؟ محاله با آدمی مثل تو برم سر قرار.»
‫صاف توی صورتم گفت.
‫عــــــــــــــا! باورم نمی‌شه بعد از همچین اتفاقی ‫هنوزم می‌تونی پاتو از خونه بیرون بذاری!
‫من که اصلاً از خونه بیرون نمی‌رم!
‫پسر، ولی خیلی بامزه‌ای.
‫نمی‌شه فرق شوخی و جدی‌تو از هم تشخیص داد!
‫اوضاع چطوره؟
‫چطوری بگم، انگار خیلی باهم رفیق شدن!
‫خب، هنوزم بهش فکر می‌کنی؟
‫احساساتم به اون دختره... میکی-چان، کاملاً از بین رفته.
‫دخترهای سه‌بعدی همه‌شون آشغالن.
‫مدرسه چی؟
‫اونو... فکر کنم... اگه قول بدی که بهم یاد بدی ‫چطوری معروف بشم برمی‌گردم مدرسه.
‫راه نداره. همین الان بگم قرار نیست که هر روز خدا باهات بگردم.
‫عـــــــــــــه؟!
‫بزرگ شو پسر! مسئولیت داستان زندگی خودتو قبول کن...
‫و هرجور می‌خوای بنویسش!
‫ولی، اگه بخوام طبق فلسفه‌ی زندگی خودم پیش برم، ‫با اینکه کمکت کنم دوباره روی پاهات وایسی مشکلی ندارم.
‫نظرت چیه؟
‫کمکم کن! چیتوسه احساس می‌کنم... مـ ــ می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫قرار نیست تا ابد استادت باشم ها.
‫حداکثر سه هفته.
‫تنها کمکی که می‌تونم بهت بکنم اینه که ‫یادت بدم چطوری با اعتماد‌به‌نفس زندگی کنی.
‫ولی برای این کار اول باید یه هدف داشته باشیم.
‫چیزه، خب... دلم می‌خواد به میکی-چان و بقیه‌شون نشون بدم دنیا دست کیه.
‫اوه، هدف ساده و سرراستیه.
‫بیا بهش نشون بدیم که چه گل‌پسری رو از دست داده.
‫ولی دیگه نباید خزعبلاتی مثل «دختر‌های سه‌بعدی» و این چیزها رو بگی.
‫ولی... اصلاً نمی‌تونم بفهمم چی توی ذهنشون می‌گذره.
‫اینکه تلاش کنی جلوی یه دختر خفن به‌نظر بیای، نشونه‌ی مردونگیه دیگه.
‫ولی... عــه... نمی‌خوام. دخترهای سه‌بعدی ترسناکن.
‫یعنی تو... دلت نمی‌خواد بدونی ممه‌های همون ‫دخترهای سه‌بعدی که می‌گی، چه‌قدر نرمن؟!
‫اگه توی زندگیت پیشرفت کنی، شاید حتی بتونی ‫با یوکو هم بریزی رو هم و یه حرکتی بزنی!
‫جدی می‌گی؟
‫جدی‌ترین جدیِ جدی‌ام.
‫دلت نمی‌خواد سرت بره لای ممه؟
‫دلم سرلای‌ممه می‌خواد!
‫ممه‌های واقعی رو دوست داری؟
‫عاشقشونـــم!
‫حالا صدام کن پادشاه!
‫زنده باد پادشاه!
‫بلندتر! از ته دلت داد بزن!
‫دلم می‌خواد سرم لای ممه‌های واقعی باشه!
‫حالا روحتو بهم بفروش!
‫یــــــــــــــــــــــــــــــــــا! مـــــــــــــــمــــــــــــــــــه!
‫گه خوردی. اونا ممه‌های خودمن!
‫خودت ممه پیدا کن.
‫عــــــــــــــــه؟!
‫مامان، معذرت می‌خوام که این‌همه وقت نگرانت کردم.
‫عــــا، هردوتون خسته نباشین.
‫عـه‌وا، بالأخره اومدی بیرون.
‫شنیدم یه دختر دلتو شکسته؟ بهتره از فردا دوباره بری مدرسه.
‫عــ ــ عا... چشم.
‫هــ ــ هیراگی-سان، معذرت می‌خوام.
‫یوکو هم بگی کافیه، کنتاچــی.
‫اگه از ساکو معذرت‌خواهی کردی، پس همه‌چی ردیفه.
‫ولی، واقعاً باید اول بری یه دوش بگیری.
‫دقیقاً.
‫من موهاتو برات کوتاه می‌کنم!
‫بزن بریم! بریزیم پایین هرچی هست!
‫دوتا مسئله هست که باید روشون تمرکز کنیم.
‫یک، تقویت کردن مهارت‌های ارتباطی‌ت.
‫چــ ــ چشم.
‫دومی هم ظاهرته که باید درست کنیم.
‫اول از همه، باید یکم رژیم بگیری.
‫تـ ــ تلاشمو می‌کنم.
‫یه لحظه گوشی‌تو می‌دی؟
‫تا یه‌مدت فعالیت توی شبکه‌های اجتماعی ‫و انجمن‌های ناشناس غدغنه.
‫عــــــــه؟ تا کی؟
‫خدایا، این‌قدر تکون نخور.
‫تا وقتی بفهمی تنفر از آدم‌هایی که ‫حتی نمی‌شناسیشون، چه‌قدر احمقانه‌ست.
‫خــدایــــا!
‫زمان کوتاه اما عجیبی بود.
‫اگه حتی فقط یه دکمه‌ رو اشتباه فشار می‌دادیم،
‫فکر نکنم هیچ‌وقت می‌تونستیم به چنین لحظه‌ای برسیم.
‫یا شایدم به‌خاطر اینه که همه‌ی دکمه‌ها رو اشتباه فشار دادیم...
‫که ما سه‌تا الان اینجا کنار همیم.
‫چه‌جوری تونستی راضیش کنی؟
‫فقط بهش گفتم بی‌خیالش بشه و یه دختر دیگه پیدا کنه.
‫خب، من که می‌دونم با آدمایی که تازه ‫باهاشون آشنا شدی چه‌قدر سرد برخورد می‌کنی.
‫تازه، حتی اگه اولین برخوردت باهاشون فاجعه هم باشه،
‫بعضیاشون به‌خاطر همون رفتارات عاشقت می‌شن!
‫مثل خود من.
‫می‌شه این‌قدر اون گذشته‌ی شرم‌آورمو یادم نندازی؟
‫اگه اون روز برسه که واقعاً سفره‌ی دلتو پیشم باز کنی،
‫یه‌عالمه حرف دارم که باهات بزنم.
‫چیزایی که می‌خوام بگم، چیزایی که می‌خوام بپرسم، ‫و حتی چیزایی که می‌خوام در موردشون غر بزنم.
‫اون‌قدر زیادن که فکرشم نمی‌تونی بکنی.
‫بذار آهسته و پیوسته پیش بریم، باشه؟
‫ولی پسر... اینکه سعی کنی از خونه بزنی بیرون، مثل امروز دعوا کنی،
‫راجع‌به دخترایی که دوست‌شون داری بحثای داغ راه بندازی،
‫یا دوباره شکست عشقی بخوری و کشتی‌هات غرق بشن.
‫ظاهراً، مردم می‌گن اینا همه‌ش بخشی از بزرگ‌شدنه.
‫پـ ــ پادشاه، دلم واقعاً درد می‌کنه.
‫مـ ــ می‌شه واسه امروز بی‌خیالش شیم؟
‫گوش کن. تغییر واقعی توی یه لحظه اتفاق می‌افته.
‫همون لحظه‌ای که یه نفر تصمیم می‌گیره ‫قدم اول رو برداره، دیگه همه‌چی شروع شده.
‫پـ ــ پس یعنی منم دارم تغییر می‌کنم؟
‫دقیقاً همین‌طوره.
‫یالا، بزن بریم.
‫صبح بخیر!
‫گل‌پسرمون یامازاکی کنتا-کون که یه مدت ‫نمیومد مدرسه، دوباره برگشته پیشمون!
‫یه کف مرتب بزنین!
‫راستی، دلیلشم این بود که یه دختره ‫توی یه گروه بیرون از مدرسه ردش کرده بود.
‫پـ ــ پادشاه، واقعاً لازم بود اینو بگی؟
‫الان همه‌شون دستم میندازن!
‫دقیقاً، بذار دستت بندازن.
‫هـــــــا؟
‫احتمالاً خودش دلش نمی‌خواست کسی بفهمه، ‫پس شما هم جایی صداشو در نیارین!
‫ای‌ بابا، خودت که همین الان کل دنیا رو خبردار کردی.
‫ساکو هم بگی‌نگی یه تخته‌ش کمه،
‫پس قبل از اینکه بیشتر از این چیزی بگه برو بشین.
‫نکنه... دختره برات کاسپلی و اینا می‌کرد؟
‫خنگ خدا. یامازاکی، یه کاسه کاتسودون بزن تا شارژ شی!
‫پادشاه... چه خبره؟
‫بهت که گفتم، بذار مردم بهت بخندن.
‫هرچی بیشتر بخوای این چیزها رو قایم کنی، ‫مردم بیشتر می‌خوان فضولی کنن.
‫پس خودت مایه‌ی خنده‌ی بقیه شو.
‫ولی این‌قدر عادی انجامش بده،
‫که انگار چیز مهمی نیست.
‫عـــه، اتفاقاً دختر خیلی خوشگلی بود، ‫فکر می‌کردم بینمون یه خبرایی هست.
‫همیشه سیب‌زمینی‌های مک‌دونالدشو باهام تقسیم می‌کرد،
‫وقتی هم دستمالشو بهم قرض داد، گفت باشه مال خودت.
‫از بس ساده‌ای، کنتا. آدم فکر می‌کنه همچین چیزایی نشونه‌ست.
‫آی‌کیوی عاشقانه‌ی جنابعالی چنده؟
‫منم اگه حوله‌مو به کایتو قرض می‌دادم، ‫هیچ‌وقت ازش پسش نمی‌گرفتم.
‫چرا؟
‫احتمالاً بوی گند عرقت روش می‌موند.
‫فکر می‌کردم دخترا از این چیزا خوششون میاد. ‫چی شده؟
‫پس منم...
‫یعنی من بوی بدی می‌دم؟
‫اون فقط یه شوخی دوستانه بود بابا.
‫ولی...
‫اساس ارتباط برقرار کردن چی بود؟
‫میل به شناختن طرف مقابلت، درسته؟
‫درسته. بین زورگویی و شوخی‌کردن یه مرز باریک هست.
‫با داشتن اعتماد و درک متقابل می‌تونین ببینینش.
‫وقتی اون‌ها رو بشناسی، خودت می‌تونی بفهمی که دارن اذیتت می‌کنن...
‫یا صرفاً از سر محبت دارن دستت میندازن.
‫اگه واقعاً قصدشون بد بود چی؟
‫اون‌وقت با تمام قوا بزن نابودشون کن.
‫اگه همچین اتفاقی افتاد خودم هواتو دارم.
‫این چــیــه؟
‫چیزه، نودل توفو با مرغ و سوپ سبزجیات.
‫دختری مگه؟!
‫راستش الان رژیم گرفتم. پادشاه گفته باید اینو بخورم.
‫من که همین‌جوری به‌زور وزنمو نگه می‌دارم، کم کردنش مصیبته.
‫ما هم باید یه حرکتی بزنیم دیگه.
‫عـــا، می‌بینم که امروز دوباره لهجه‌ی فوکویی برقراره.
‫راستی، اصلاً چرا رژیم گرفتی؟
‫چیزه، از وقتی جواب رد گرفتم، با خودم گفتم...
‫خب، بگو ببینیم قضیه چیه. خودتو خالی کن.
‫خب، من توی یه گروه اوتاکویی بودم.
‫سه‌تا پسر بودیم و یه دختر.
‫تو هم عاشق دختره شدی؟
‫اوهوم. اسمش میکی-چان بود.
‫کــ ــ کاسپلی هم می‌کنه؟!
‫اگه رویدادی چیزی بود، بعضی وقتا.
‫ناموساً؟ وایسا بینم، بذار تصور کنم یوزوچــی و اوچــی چه شکلی می‌شن!
‫بمیر دیگه.
‫الان به لهجه‌ی فوکویی بهش گفتن «بشین دیگه»، ‫یا واقعاً بهش گفتن بمیر دیگه؟ پشمام!
‫من و میکی-چان اولش اون‌قدرا صمیمی نبودیم،
‫ولی یه‌دفعه شروع کرد بیشتر باهام حرف زد، ‫یا از نوشیدنیش بهم تعارف می‌کرد و این چیزا.
‫واقعاً به‌نظر می‌رسه یه چیزی بینتون بوده.
‫منم همین فکرو می‌کردم و بالأخره جرئت کردم حسمو بهش بگم.
‫ولی بعدش...
‫اون گفت، ‫«چی؟ توهم زدی؟ محاله با آدمی مثل تو برم سر قرار.»
‫عــــا، یعنی چی آخه؟
‫اون بیشتر دلش پیش سرگروه‌مون بود ‫و فقط می‌خواست کاری کنه اون حسودیش بشه.
‫بعد از اینکه با همدیگه دوست شدن، دوتایی نشستن ‫و به اینکه من چطور ضایع شدم حسابی خندیدن.
‫پس می‌خوای حالشون رو بگیری.
‫می‌دونم خیلی کار شرافتمندانه‌ای نیست، ولی آره.
‫عیبی نداره.
‫کسایی که با ضعف‌هاشون روبه‌رو می‌شن، قوی‌تر بار میان.
‫صاف رفتی حستو بهش گفتی، یامازاکی!
‫همین خودش پر از شرافته!
‫موافقم. حالا که داری تلاش می‌کنی، ‫بهترین نسخه‌ی خودت شو، باشه؟
‫اگه مشکلی پیش اومد به خودم بگو،
‫کنتا.
‫منم هستم!
‫تا آخرش به ساکو اعتماد کن، همه‌چی درست می‌شه!
‫ولی شوخی‌هایی که می‌کنه رو جدی نگیر، باشه؟
‫دیدی؟
‫بچه‌های خوبی‌ان، نه؟ یالا.
‫راستی، به این می‌گن کسی که عقلش به چشمشه.
‫این نمایشی که راه انداختی چی بود؟
‫مثل اینکه مچمو گرفتی.
‫خدایا.
‫همه‌ش وانمود می‌کنی که فقط به فکر خودتی، ‫ولی صرفاً یه آدم ساده و خوبی.
‫اشتباهه. دارم این کارها رو برای خودمم می‌کنم.
‫بگذریم، نظرت در مورد کنتا چیه؟
‫من با کسی دشمنی ندارم، ولی می‌دونم کجا باید مرز بکشم.
‫به نظر نمیومد از اون‌هایی باشه که توی زندگی‌شون بهونه نمیارن.
‫آدم‌های این‌طوری به راحتی عوض نمی‌شن.
‫خب، در مورد کسی که قبلاً بود درست می‌گی.
‫عــــه؟ پس یعنی به چیزی که قراره بشه ایمان داری؟
‫مرد بودن یعنی روی چیزایی شرط ببندی که برای بقیه هیچ معنایی ندارن.
‫روش کارت مثل همیشه چیتوسه‌ای بود.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی بی‌دلیل پرزرق‌وبرق و دراماتیک.
‫پس اون‌قدری که باید کارآمد نبود؟
‫بی‌خیال. تقدیر قهرمان‌ها اینه که اسیر فلسفه‌های بی‌معنی باشن.
‫فلسفه‌های بی‌معنی، ها؟
‫نمی‌گم که اشتباهه.
‫انتخاب‌کردن مسیر پرپیچ‌وخم، همون چیزیه که زندگی رو ارزشمند می‌کنه.
‫می‌شه یه چیزی بپرسم؟
‫چهار روز مونده تا حقوق بدن. فقط ۱۲۰۰ ین برام مونده.
‫پولی ندارم بهت بدم.
‫کورا-سن...
‫به‌نظرت اینکه توی زندگی با خودت روراست باشی یعنی چی؟
‫سؤال عجیبیه، اونم از تو.
‫این حرف‌های گل‌و‌بلبل از دور قشنگن، ‫ولی هیچکدوم‌مون قطب‌نمای دقیقی نداریم...
‫که بهمون نشون بده دقیقاً کجاییم و کجا می‌خوایم بریم.
‫برای همینه که مدام به بقیه نگاه می‌کنیم ‫و فکر می‌کنیم اونا دارن بهتر پیش می‌رن،
‫یا سعی می‌کنیم بکشونیم‌شون پایین ‫پیش خودمون، تا دردمونو درک کنن.
‫ولی، حس می‌کنم قطب‌نمای تو از خیلی آدم‌بزرگای دیگه دقیق‌تر کار می‌کنه.
‫نه بابا. هیچ‌کس قطب‌نمای دقیقی نداره.
‫تنها فرقش اینه...
‫آیا واقعاً می‌تونیم به قطب‌نمای خودمون باور داشته باشیم یا نه.
‫فقط روی همین می‌شه حساب کرد.
‫آیا این قطب‌نمایی که توی دستمه، هنوزم داره آسمون رو نشون می‌ده؟
‫به سمت اون ماهی که اون‌شب، با دلتنگی دستمو به‌ سمتش دراز کردم؟
‫در نهایت،
‫کارت عالی بود.
‫راستی، برای جایزه‌م...
‫ای‌وای، وقتشه بریم باشگاه مخصوص آقایون!
‫وایسا بینم، پیری!
‫الو؟ ساعت نُه، برای چهار روز دیگه.
‫داری واقعاً همین الان رزرو می‌کنی؟!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قهرمان تـــنـــهـــا ‫«قهرمان تنها»