..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫از این‌ کارت مطمئنی، ناناسه یوزوکی؟
‫عـــــه؟
‫این چیزیه که می‌خواستی؟
‫وایسا، ساکو!
‫دیگه برای این حرفا دیره. دست به مهره یعنی حرکت.
‫خواهش می‌کنم، ساکو. این‌طوری نه.
‫لوس‌بازی در نیار. اگه چشم‌هاتو ببندی که هیچی نمی‌بینی.
‫می‌ترسم... داری می‌ترسونیم.
‫تمام زور یوزوکی همینه؟ برو بابا مسخره‌مون نکن.
‫یعنی این‌قدر از اون یارو می‌ترسی...
‫که حاضری مغزتو خاموش کنی و بذاری هرکاری خواست باهات بکنه؟
‫بعد از اون‌همه مدت که ادای آدمای بی‌نقص ‫رو میاوردی، واقعاً ناامیدکننده است!
‫یالا!
‫یعنی ناناسه یوزوکی واقعاً این‌قدر دختر ضعیفیه؟
‫گــــــور بابات!
‫آیــــــــــــــی...
‫خــ ــ خیلی محکم زدی... بــ ــ بهت که گفتم، ‫یه لگد آرومم بزنی کفایت می‌کنه...
‫اگه حالشو داری، می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫من از خشونت وحشت دارم.
‫همونی که فکرشو می‌کردم.
‫ولی... نمی‌تونستم تشخیص بدم چیزی که ‫اذیتش می‌کرده آزار فیزیکی بوده یا جنسی.
‫سال دوم راهنمایی که بودم،
‫تجربه‌های تلخی که به لطف تیپ و قیافه‌م به سرم اومد...
‫باعث شده بود یاد بگیرم چطور گلیمم رو از آب بکشم.
‫با پسرها و دخترها گرم می‌گرفتم...
‫اما می‌دونستم کجا خط قرمز بکشم و فاصله‌م رو حفظ کنم...
‫و جوری نقش بازی کنم که انگار اون دختری ‫نیستم که ارزش وقت‌گذاشتن داشته باشه.
‫اما همون موقع ها بود...
‫که شنیدم یاناشیتا-سنپای... بهم علاقه‌مند شده.
‫از اون اراذل و اوباش بدنام بود، ولی در واقع از خانواده‌ی سرشناسی بود...
‫و اوایل خیلی هم محبوب بود.
‫کلی دختر هم براش سرودست می‌شکوندن.
‫یه روز، منو کشید کنار.
‫ترسیده بودم، اما با خودم گفتم با زبون‌ریختن از پس این قضیه برمیام.
‫تو قراره مال من بشی.
‫منم بهترین لبخند الکی‌مو تحویلش دادم.
‫پیش خودم فکر می‌کردم خیلی ماهرانه دارم دست‌به‌سرش می‌کنم.
‫ولی...
‫دیگه بسه.
‫اولش برق از سرم پرید، بعد از اون درد سوزناکی شروع شد.
‫عصبانی و ناراحت بودم،
‫اما بیشتر از هر چیزی، تا حد مرگ ترسیده بودم.
‫از این وحشت داشتم که هرچه‌قدر هم توی زندگیم زرنگ باشم،
‫بازم فقط دختری‌ام که با سیلی‌خوردن از یه پسر، ‫مغزش از کار میفته و ذهنش به جایی قد نمی‌ده.
‫این اون بخش از گذشته‌م بود که حتی از تو هم مخفی کرده بودم.
‫شاید چون خیلی رقت‌انگیز زدم زیر گریه،
‫فقط همون یه عکس رو گرفت و گذاشت برم.
‫امیدوار بودم تا الان کلاً منو فراموش کرده باشه...
‫ساکو؟
‫ممنونم، یوزوکی.
‫تو برای چی تشکر می‌کنی؟
‫ممنون که بعد از اون‌همه اتفاق، بیخیال «ناناسه یوزوکی» بودن نشدی.
‫ممنون که تمام این‌مدت سرت رو بالا گرفتی.
‫خودم دلیلشو نمی‌دونم، اما واقعاً از این بابت خوشحالم.
‫همه توی زندگی‌شون با چیزهای ناخوشایندی ‫روبه‌رو می‌شن که دوست دارن فراموشش کنن.
‫اما اون، دردش رو توی جعبه‌ای به اسم «تراوما» نذاشت تا به‌ حال خودش بپوسه.
‫توی اون لحظه، حضورش در قالب ناناسه یوزوکی، ‫برام درست شبیه یه معجزه بود.
‫حالا بگذریم، اون‌موقع دیگه خیلی زیاده‌روی کردی.
‫ببخشید. می‌دونم روشم خیلی اجباری و تند بود.
‫باورم نمی‌شه اونجوری گفتی «آیــــــــــــــی»!
‫هرچی ژست پسر خفنا رو گرفتی پرید!
‫خیلی خنده‌دار بود!
‫اشتباه برداشت نکن.
‫قصدم این نبود بگم می‌تونی با یه لگد به ‫تخم‌های طرف، از شرّ هر پسری خلاص بشی.
‫ممکنه نتیجه‌ی عکس هم بده.
‫پس منظورت اینه که نباید هیچ‌وقت مغزمو تعطیل کنم، درسته؟
‫توی جشنواره بهم نشون دادی چطور باید این کار رو کرد.
‫حتی وقتی طرف مقابل قوی‌تره، تا وقتی از ‫مغزت استفاده کنی، هنوز راه چاره داری.
‫درسته که خشونت چیز ترسناکیه،
‫اما نذار درد، قلب و ذهنت رو هم تسخیر کنه.
‫فکر نکنم مشکلی پیش بیاد.
‫ترسناک‌ترین و خنده‌دارترین چهره‌هایی که ‫توی ذهنم داشتم، همین الان به‌روز شدن...
‫واسه همین نسخه‌های قدیمی کلاً پاک شدن.
‫کاش می‌تونستم زودتر و بهتر از این‌ها کمکت کنم.
‫نه بابا.
‫تو این کارو کردی چون بالأخره بهت گفتم «کمکم کن»، مگه نه؟
‫ممنونم، قهرمان من.
‫این مشکلِ خودِ یوزوکیه که باید باهاش کنار بیاد.
‫اگه خودش حرکت نکنه، فایده‌ای نداره.
‫هیچ تضمینی نیست که اگه دوباره ‫ اتفاق مشابهی افتاد، من اون‌جا پیشش باشم.
‫اما اون تصمیم گرفت که بهم تکیه کنه و رو به جلو قدم برداره.
‫و حالا، این می‌شه مشکل «ما».
‫می‌گم...
‫می‌خوای برگردیم سر همون کاری که داشتیم می‌کردیم؟
‫واقعاً فکر کردی با اون کارت دیگه بلند می‌شه؟ انگار تخم‌هام به باد رفتن!
‫ســاکـــو! می‌خوای بیای پیشم؟
‫دست از این کارا بردار، تا صد بشمار و تا شونه‌هات برو زیر آب!
‫ایــــش.
‫یک، دو...
‫سه، چهار...
‫چه بی‌خیاله.
‫صـــــــد!
‫چه بوی خوبی میاد!
‫حتماً گشنه‌ته.
‫موهات رو خشک کن تا غذا بخوریم.
‫چــــشـــم!
‫شامپوت بوی خیلی خوبی می‌ده.
دقیقاً. یوآ پیشنهادش کرده.
‫هــــــــا...
‫از قدرت سشوارت خوشم میاد.
‫یوکو وقتی واسه خودش یه جدید خرید، اینو داد به من.
‫جـــــــدی؟
‫نفست بند اومد؟
‫بگم نه که دروغ گفتم.
‫شکست رو قبول می‌کنم، پس لطفاً یه شلوارکی چیزی بپوش.
‫چـــــاهــــاشـــم!
‫یوزوکی، تو روی تخت بخواب. من روی کاناپه می‌خوابم.
‫نــــمـــی‌خــــوام.
‫پس من روی تخت بخوابم؟
‫چه‌قدر بی‌رحمی پسر.
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫بوی تو رو می‌ده.
‫ببخشید، بوی بدی می‌ده؟
‫نه، بوی آرامش‌بخشیه.
‫راستی می‌گم...
‫کسی هست که ازش خوشت بیاد، چیتوسه؟
‫این دومین‌باریه که داری اینو ازم می‌پرسی.
‫می‌دونی... فکر نکنم تا حالا واقعاً از هیچ پسری خوشم اومده باشه.
‫پسرهای زیادی بهم ابراز علاقه کردن،
‫اما وقتی فهمیدم اون‌ها ظاهر ناناسه یوزوکی رو ‫رو بیشتر از خودِ من دوست دارن...
‫دیگه برام مهم نبود.
‫تنها چیزی که می‌خواستن، یه صندوقچه‌ی گنج پر از فانتزی‌های خودشون بود.
‫ولی خودتم وقتی از دخترهای دیگه تعریف می‌شه عصبی می‌شی،
‫وقتی هم بدن یه پسر رو می‌بینی، دست‌وپات رو گم می‌کنی.
‫آره. تازه بعضی وقت‌ها ازم باد هم در می‌ره.
‫من... یه دختری بود که یه زمانی خیلی ازش خوشم میومد.
‫عـــــــه؟
‫دوران ابتدایی، تعطیلات تابستون رو خونه‌ی مادربزرگ پدری‌ام می‌گذروندم.
‫برای من، اونجا خود تصویر تابستون بود.
‫اون‌جا با دختری آشنا شدم که هر سال توی اون محله پیداش می‌شد.
‫با اون صورت ظریف و عین عروسکش، همه‌جا دنبال من راه میفتاد.
‫وقتی هم که لباس سفیدش توی رودخونه کثیف می‌شد، گریه می‌کرد.
‫ولی...
‫یادمه همیشه می‌گفت بهم حسودی می‌کنه چون من خیلی آزادم.
‫اون تنها کسی بود که تا حالا این حرفو بهم زده بود.
‫حرفش خوشحالم می‌کرد.
‫اما یه سال، دیگه اون‌طرفا پیداش نشد.
‫داستان عشق بچگی من این‌جوری شروع و تموم شد.
‫که این‌طور، پس اون تنها رویایی بود که هیچ‌وقت ناامیدت نکرد.
‫فکر می‌کنی در آینده بتونی عاشق کسی بشی، ساکو؟
‫فکرش هم می‌ترسونتم.
‫نمی‌خوام ورق علیه خودم برگرده.
‫نمی‌خوام یه‌طرفه عاشق کسی بشم و یه‌طرفه هم ازش متنفر بشم.
‫شبت بخیر باشه، ساکو.
‫شب تو هم بخیر، یوزوکی.
‫اگه عشق واقعی توی دنیای ما وجود داشته باشه،
‫حس می‌کنم فقط توی خاطرات کم‌رنگ و رویایی می‌شه پیداش کرد.
‫مثلاً وقتی که در آینده، به‌عنوان یه مرد بالغ با حسرت به این شب نگاه کنم.
‫وقتی بیدار شدم... یوزوکی رفته بود.
‫صبح بخیر، یوآ.
‫صبح بخیر. یوزوکی-چان کجاست؟
‫باهام به‌هم زد.
‫ساکو-کون، اون چیه؟
‫هــــــــا...
مرسی واسه قیافه‌ی خوابالوت
‫ساکو-کون، نکنه با همه از این کارها می‌کنی؟
‫بی‌خیال بابا. «اولین‌بار» چیزیه که فقط می‌تونی با یه‌ نفر تقسیمش کنی.
‫واقعاً که...
‫باز چی می‌خوای؟ ترجیح می‌دم بشینم امتحانمو بخونم.
‫آیاسه، فکر نمی‌کردم از اون آدم‌هایی باشی ‫ که تا لحظه‌ی آخر کله‌شون رو می‌کنن توی کتاب.
‫فکرم می‌کنی تو؟ تو اصلاً هیچی در مورد من نمی‌دونی.
‫اوهوم، هیچی نمی‌دونم.
‫واسه همین بابت حرفی که دیروز آخر کار زدم، معذرت می‌خوام.
‫هــ ــ هـــــا؟
‫درضمن، ممنون که اومدی بازی رو تماشا کردی.
‫جدی فازت چیه؟
‫با خودم گفتم...
‫تا وقتی جرئت قبول‌کردن اشتباهاتم رو نداشته باشم، ‫نمی‌تونم با بقیه‌ی مسائل روبه‌رو بشم
‫اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫عـــــــــــــه؟!
‫دیگه نمی‌خوای با ساکو برای این‌ور اون‌ور؟!
‫ولی اون اراذل دبیرستان یان همین دیروز این‌جا بودن ها!
‫با خودم فکر کردم شاید منم که دارم هیزم توی این آتیش می‌ریزم.
‫شاید اگه فقط باهاش حرف می‌زدم و ردش می‌کردم، همه‌چی تموم می‌شد.
‫واقعاً فکر می‌کنی به این راحتی دست از سرت برمی‌دارن؟
‫خب، بالأخره یه نفر باید یه کاری کنه که این قضایا رو فیصله بده.
‫و اون یه نفر هم باید شخص خودم باشم.
‫دست‌تون درد نکنه.
‫ساکو، بچه‌ها... از همه‌تون ممنونم.
‫همه‌چی رو جمع‌وجور می‌کنم و برمی‌گردم به همون ‫ناناسه یوزوکی‌ای که می‌شناسین و دوستش دارین!
‫من که هنوز نمی‌خوام بیخیالش شم، ساکو.
‫راحت باش.
‫ببخشید، می‌دونم من گفتم بیای اینجا. معطل شدی؟
‫نه بابا، راحت باش.
‫می‌رم سر اصل مطلب.
‫دیشب... یوزوکی خونه‌ی من موند.
‫دیگه نمی‌تونم در مورد اون هیچ مشاوره‌ای بهت بدم.
‫عــــــــا، کار از کار گذشت.
‫چیزه... می‌دونم معذب می‌شی، ولی این‌طور ‫برداشت کنم که الان باهم رابطه‌ی «اون‌جوری» دارین؟
‫کارو به جاهای باریک نکشوندیم.
‫ولی بازم... یه کارهایی کردیم. جوری دیدمش که لباس زیادی تنش نبود،
‫و تونستم ازش عکس هم بگیرم...
‫فکر کنم بتونم به این وضعیت عادت کنم.
‫منظورت اینه که قراره واقعاً باهاش قرار بذاری؟
‫نه، دیگه نمی‌خوام ادای دوست‌پسرش رو دربیارم.
‫ببخشید، اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫چون این آخرین نصیحتی بود که می‌تونستم بهش بکنم،
‫به شخصیتش اعتماد کردم و جزئیات ‫اتفاقی که با یوزوکی افتاد رو بهش گفتم.
‫هـــــــوم...
‫بعد از شنیدن این حرف‌ها، حس می‌کنم اصلاً شانسی برای برنده‌شدن ندارم.
‫دیگه پای خودته که همین‌جا پا پس بکشی یا یه قدم به جلو برداری.
‫بابت همه‌چی ممنون، ساکو.
‫هرچند فکر نمی‌کنم هیچ پیشرفتی کرده باشم.
‫خـــنـــگـــول، چون اصلاً هیچ تلاشی نمی‌کنی.
‫بالأخره کی می‌خوای بری باهاش حرف بزنی؟
‫هروقت شانس موفقیتم رفت بالاتر...
‫پس به خواب‌دیدن ادامه بده.
‫آسو-نه؟
‫بریم یه قدمی بزنیم؟
‫آسو-نه، توی انتخاب مسیر شغلی‌ت به مشکل خوردی؟
‫بگو ببینم... تا حالا به این فکر کردی که این شهر کوچیک رو ترک کنی؟
‫نصف ما بومی‌های فوکویی حداقل یه‌بار توی زندگی‌مون بهش فکر کردیم،
‫و نصف دیگه اصلاً همچین ایده‌ای به ذهنشون هم خطور نمی‌کنه.
‫من هم عاشق این شهرم، هم ازش متنفرم.
‫آره، به مشکل خوردم.
‫اگه بخوام دقیق‌تر بگم، نمی‌تونم تصمیم بگیرم ‫که می‌خوام اینجا بمونم یا برم توکیو.
‫توکیو...
‫جالبه، توکیو تنها جاییه که وقتی به جایی ‫غیر از فوکویی فکر می‌کنم، به ذهنم میاد.
‫کلان‌شهری که زده رو دست بقیه.
‫وقتی فهمیدم آسو-نه هم اسیر همین فانتزی کلیشه‌ای شده،
‫هم‌زمان هم یه‌کم ناامید شدم و هم یه‌کم خیالم راحت شد.
‫و همین حس، باعث شد حالم بد شه.
‫راستی، قضیه‌ی یوزوکی احتمالاً به خوشی حل می‌شه.
‫نمی‌خوای مثل همیشه کل داستان رو برام تعریف کنی؟
‫دارم خودم رو برای روزی آماده می‌کنم ‫که تو دیگه نیستی تا داستان‌هام رو بشنوی.
‫چه حرف غم‌انگیزی زدی.
‫آره، چون همین الان یه حرف خیلی غم‌انگیز شنیدم.
‫راه بزرگ‌شدن من و تو... شاید مسیر درستش همین باشه.
‫کلاه‌های حصیری و لباس‌هامون رو می‌ذاریم توی کمد...
‫ به جاش کت‌وشلوارهای رسمی و اتوکشیده رو در میاریم.
‫من... شخصاً هیچ‌وقت نمی‌خوام شلوارک و صندل‌هام رو فراموش کنم.
‫مطمئنم... اون‌ها کاملاً برازنده‌ی تو هستن.
‫آسو-نه، ولی...
‫فکر کنم توی یه لباس سفیدِ ساده، خیلی ‫قشنگ‌تر از یه کت‌وشلوار اتوکشیده به نظر میای.
‫ولی...
‫فکر نمی‌کنم تو عاشق اون نسخه‌ی من می‌شدی...
‫که توی لباس سفید ساده قشنگ به‌نظر میاد.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
ماه دوردست
«ماهِ دوردست»