‫[AidinOrkhani] ‫[samphonyofdead@gmail.com]
‫سلام. من ایگور دیاتلوف‌اَم. ‫می‌تونم بیام تو؟
‫ایگور! بیا تو ، بیا تو! ‫همین الان داشتیم حرفت رو می‌زدیم.
‫این الکساندر زولتاروفه ،
‫مربی وگردشگر پایگاه "کارُو".
‫می‌تونی منو ساشا صدا کنی ، ‫از دیدنت خوش‌وقتم.
‫من برای اجازه‌نامه اومدم. ‫اونا گفتن که مسیر تایید شده.
‫بگیر بشین.
‫تو مسیر سختی رو انتخاب کردی ، ایگور. ‫دشواریِ زیادی داره...
‫آب و هوای سخت ، ‫زمین بسیار ناهموار...
‫نه جاده‌ای ، نه مسیری. ‫و دو تا دختر باهاتن.
‫لِف سیمونوویچ ، ما از پسش برمیایم ، همه‌ی بچه‌ها ‫آماده‌اَن. خودم شخصاً همه‌شون رو می‌شناسم.
‫می‌فهمم ، می‌فهمم.
‫به هر حال ، رفیق زولتاروف ‫باهاتون میاد.
‫- چطور؟ ‫- راستش رو بخوام بگم ، خودم خودم رو دعوت کردم.
‫خیلی وقته که برای اردو زدن جایی نرفتم. ‫زیادی یه جا نشستم.
‫یه گروه "کارُو" رو ترک کردن ، ‫اما من سر وقت بهشون نرسیدم.
‫پس از باشگاه شما خواستم ‫که منو به گروهی اضافه کنه.
‫لِف سمونوویچ ، ‫بذار رُک بگم.
‫به ما اطمینان نداری؟ ‫یا فکر می‌کنی که...
‫- نمی‌تونیم این کار رو بدون یه مربی انجام بدیم؟ ‫- زیادی گنده‌اش نکن.
‫همه چیز برات شرح داده شده. ‫بعداً ازم تشکر می‌کنی.
‫رفیق زولتاروف آدم با تجربه‌ایه ، ‫خیلی چیزها ازش یاد می‌گیری.
‫و بذار کاملاً صادق باشم ، ‫ما هم حس می‌کنیم اینجوری امن‌تره.
‫این پروتکل کمیسیون مسیره. ‫می‌تونی نگهش داری.
‫- ممنونم ، می‌تونم برم؟ ‫- بله ، برو.
‫ایگور!
‫می‌دونم کمی غیرمنتظره بوده ، ‫ولی فکر می‌کنم ما با هم دوست می‌شیم.
‫« گذرگاه دیاتلوف »
‫« قسمت دوم »
‫- یورا ، تویی. ‫- سلام ، زینا.
‫سلام.
‫- گوسیا هنوز سر و کله‌اش پیدا نشده؟ ‫- نه.
‫فکر می‌کنی اونا اجازه‌ی مسیری ‫به این دشواری رو بهمون می‌دن؟
‫اونا نمی‌تونن به گوسیا نه بگن. ‫اون کارمند قابلیه.
‫زینا!
‫من مدام به تو فکر می‌کنم.
‫- هنوزم از دستم ناراحتی؟ ‫- نه ، مدتی می‌شه که اینطور نیست.
‫گوسیا!
‫- خب چطور پیش رفت؟ ‫- ما می‌ریم به اُتورتِن.
‫یورا ، مسیر تایید شد. ‫خوشحال نیستی؟
‫- البته که خوشحالم. ‫- عجله کن ، باید به همه بگیم.
‫دفترچه می‌خریم. و همه‌ چیز رو ‫به صورت خاطرات روزانه می‌نویسیم.
‫- دقیقاً! ‫- دوربین هم می‌خوایم.
‫یورا! این بوریاست.
‫اون فارغ‌التحصیلِ ‫دانشکده‌ی راه و ساختمانه.
‫بوریا دوست داره بره اردو ، ‫مثل روزهای خوش گذشته.
‫اون رو با خودت می‌بری؟ ‫پسر خوبیه ، ورزشکاره.
‫- جای خالی نداریم ، گروه پُر شده. ‫- شاید...
‫اتفاق خاصی نمی‌افته!
‫خب ، همه این روزا عصبی‌اَن. ‫ببخشید ، یِلتسین ، جواب نداد.
‫مشکلی نیست ، تقصیر تو نبود.
‫« 23 ژانویه ، 1959 »
‫رفقای در حال بوس و کنار ، ‫پنجره رو ببندین!
‫- باد تا مغز استخون آدم نفوذ می‌کنه. ‫- فقط یه دقیقه.
‫- برای چی هنوز وایسادیم؟ ‫- دارن لوکوموتیو رو عوض می‌کنن.
‫و دختره چی؟
‫گرفتی؟ و دختره چی.
‫می‌بینم که حسابی با هم آشنا شدین.
‫ساشا برامون جُک‌های ‫بامزه‌ای تعریف می‌کنه.
‫تو تیم خوبی ساختی ، ایگور. ‫با کُلی حِس شوخ‌طبعی.
‫- درسته. ‫- گوسیا ، بیا جاگیر بشیم.
‫- ساشا ، تو هنوز آواز خوندن ما رو نشنیدی. ‫- بفرمایید!
‫روستیک ، بیا یه چیزی بخونیم.
‫- گوسیا ، جریان این یارو چیه؟ ‫- منم برام سواله که چرا باید اونو با خودمون ببریم؟
‫منم موافق نبودم ، اما گوردو ‫منو با واقعیتی مواجه کرد.
‫اون با ما میاد ، تمام.
‫اوه ، گروه بِلِن! ‫اون داره با ما میاد به ویژای.
‫شماها اونجا چیکار می‌کنین؟ ‫بیاین با ما آواز بخونین.
‫- داریم میایم. ‫- تو میای؟
‫- من همینجا می‌مونم. ‫- ساشا ، سرود ما رو بلدی؟
‫بیاین الان بخونیم.
‫لیودا ، قطار هنوز ایستگاه رو ترک نکرده ، و تو ‫کنسرت آهنگ‌های درخواستیت رو شروع کردی؟
‫حالا دیگه کاملاً می‌تونیم.
‫یورا!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سلام ، گوسیا. اومده بودم سیگار بکشم.
‫همه دارن آواز می‌خونن. ‫خوش‌گذرونی رو از دست می‌دی.
‫- منم می‌رم. ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫تو چته؟
‫چیزی نیست. راستش...
‫- دلواپسم. ‫- این یعنی چی ، یورا؟
‫چیزی نیست! هر باری که ‫می‌رم اردو ، اینجوری می‌شم...
‫فراموشش کن!
‫- سلام. ‫- سلام ، ایگور.
‫سلام ، بچه‌ها.
‫نگاه کن ، ژکا ، ‫استعداد جدید در حال رشده.
‫- پس شما دارین می‌رین اُتورتِن؟ ‫- آره.
‫فکر نمی‌کردم اجازه بدن برین. ‫مسیر خیلی سختیه.
‫- نه ، سیگار نمی‌کشم. ‫- اون یارو سیبیله کیه؟
‫توی یه پایگاه گردشگری مربیه. ‫کلوب ورزشی گفت که اون با ما بیاد.
‫- اوه ، پس جریان اینه. ‫- حالا روشن شد.
‫- چی؟ ‫- چرا با یه مربی ول‌تون کردن؟
‫- چه فرقی می‌کنه. هنوزم من رهبر گروهم. ‫- این چیزیه که تو فکر می‌کنی.
‫باشگاه ورزشی بهتر می‌دونه. ‫اگه گُم بشید چی؟
‫برای همینه شما رو با یه بابا فرستادن. احتمالاً ‫توی ویژای یه مامانی هم منتظرتونه.
‫سیگار کشیدن ضرر داره.
‫- ایگور! ‫- چش شد؟
‫بچه‌ها ، تمومش کنید! ‫برای امروز آواز خوندن دیگه بسه.
‫- چرا؟ ‫- چون دیره...
‫و ما باید نیرومون رو حفظ کنیم. ‫برید بخوابید!
‫- گوسیا ، جدی که نمی‌گی؟ ‫- چرا.
‫- برای چی باید بریم بخوابیم؟ ‫- خیلی خب ، گوش کنین ، راه‌پیماییِ آسونی نیست.
‫و اول از همه ، ‫به دیسیپلین و هماهنگی نیازه.
‫اگه کسی از تصمیم من راضی نیست ، ‫می‌تونه ایستگاه بعدی پیاده بشه.
‫بچه‌ها ، من فکر می‌کنم حق با ایگور‌ـه. ‫ما برای آواز خوندن وقت داریم.
‫کُلی وقت پیش‌رومون هست. ‫بیاین بریم بخوابیم!
‫شما چقدر حوصله سر برین!
‫حتی با گروه هِنبان هم ‫بیشتر خوش می‌گذره.
‫خب ، ما توی قطاریم.
‫می‌خوام بدونم که چی توی ‫راه‌پیمایی منتظر ماست؟
‫چه چیز جدیدی انتظارمون رو می‌کشه؟
‫امروز ، بچه‌ها موقرانه قسم خوردن ‫در طول راه‌پیمایی سیگار نکشن.
‫کنجکاوم بدونم چقدر اراده دارن؟
‫می‌تونن بدون سیگار کشیدن سَر کنن؟
‫همه‌مون داریم ‫برای خواب آماده می‌شیم...
‫و بیرون پنجره‌ها تایگایِ اورال بیداره.
‫زینا!
‫چه اتفاقی بین تو یوری دوروشِنکو افتاده؟ ‫اون بنظر خیلی ناراحته.
‫- ما بهم زدیم ، لیودا. ‫- چطوری؟
‫خیلی ساده.
‫- بعلاوه ، هیچ چیز خاصی نبود. ‫- شاید نیازی نباشه تو کاری بکنی.
‫اما اون داره بال بال می‌زنه. ‫من دیدمش.
‫زینا!
‫دخترهای توی ‫خوابگاه پیش‌بینی کردن...
‫که یه نفر توی این ‫راه‌پیمایی عاشقم می‌شه.
‫البته ، شاید احمقانه بنظر بیاد.
‫به هر حال ، اگه این اتفاق بیفته ، ‫فکر می‌کنی کی ممکنه باشه؟
‫شاید روستیک؟
‫دخترا حسودی‌شون شد وقتی که ‫فهمیدن اون قراره با ما به راه‌پیمایی بیاد.
‫اون خیلی بانمکه. ‫و ماندولین هم می‌زنه.
‫می‌گن از یه خانواده‌ی ‫تحصیل‌کرده اومده.
‫اما فکر نمی‌کنم به من ‫علاقه‌ای داشته باشه.
‫کولیا تیبو چی؟
‫به هیچ‌وجه. ‫اون بنظر خودشیفته‌اس.
‫اون متوجه هیچکسی ‫غیر از خودش نیست.
‫شاید بخاطر اسم خانوادگیشه؟ ‫تیبو-بریگنول.
‫اون فکر می‌کنه خون فرانسوی توی ‫رگ‌هاشه و حسابی هم خودش رو می‌گیره.
‫یوری کراوانیشینکو چی؟
‫یورا؟
‫چرا که نه؟ می‌گن اون شعر می‌نویسه. ‫باید عاشق‌پیشه باشه.
‫یورا! یورا! یورا!
‫یورا! زینا!
‫زینا ، بلند شو!
‫زینا! لیودا! لیوداچکا! بچه‌ها!
‫بلند شید! بلند شید!
‫با ما نیا!
‫زینا! زینا!
‫یورا ، چته تو؟
‫یورا ، چرا از جات پریدی؟ ‫بگیر بخواب!
‫فکر کردم چیزی دیدم.
‫« 25 ژانویه‌ی 1959 »
‫یورا ، تو واقعاً شعر می‌نویسی؟
‫- واقعاً. ‫- می‌تونی یه چیز برامون بخونی؟
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫یورا ، خواهش می‌کنم! یه چیزی بخون ، ‫تماشاچیا ازت درخواست می‌کنن.
‫دست از سرم بردارین!
‫بچه‌ها ، نگاه کنین! فیلم!
‫امکان نداره! تفریحات فرهنگی ‫تا این جاها هم اومده.
‫- بیاین بریم! ‫- یالا!
‫ما باید اقتصادی فکر کنیم ، ‫وگرنه بی‌پول می‌مونیم.
‫درسته! هیئت منصفه ‫گفتنی‌ها رو گفت!
‫ما می‌خواهیم به دیدن فیلم‌ها برویم ، ‫دریغا ، توانش را نداریم.
‫حیف . "صداهای سمفونی" ‫فیلم مورد علاقه‌ی منه.
‫صبر کنین!
‫- بیاین بریم ببینیم! ‫- لیودا ، تو همین الان رای ما رو زدی.
‫من همه چیز رو محاسبه کردم ، ‫به اندازه‌ی کافی پول داریم.
‫واقعاً می‌گم. دیگه کِی می‌شه که ‫با هم بریم فیلم ببینیم؟
‫- گوسیا؟ ‫- خیلی خب ، برید.
‫هورا!
‫من توی خونه‌ی جنگل‌بان می‌مونم. ‫اون یه نقشه‌ی با جزئیات داره.
‫با تمام راه‌هایی که به گذرگاه می‌رسه. ‫بهش احتیاج داریم.
‫یورا ، چی شده؟
‫با من میای؟
‫منم با شما میام پیش جنگل‌بان ، بچه‌ها.
‫- هر طور میلته. ‫- من این فیلم رو بارها دیدم.
‫ترجیح می‌دم قدم بزنم.
‫بذار بگیم ، من نقشه‌ی ‫این منطقه رو دارم.
‫ممکنه بذاری ما ببینیمش؟
‫چرا توی شهر نمی‌مونید؟
‫چرا دارین می‌رین اونجا؟
‫این وقت سال ، حتی ‫مانسی‌ها هم نمی‌رن اُتورتِن.
‫ما مانسی نیستیم ، ما گردشگرهای کارکشته‌ایم ، ‫با بیشتر از یک تجربه‌ی راه‌پیمایی.
‫اونجا سه متر برف هست ، ‫پُر از گلوگاه و حفره‌اس.
‫باد خیلی سخت می‌وزه...
‫مانسی‌ها می‌گن حتی می‌تونه یه گوزن رو ‫هُل بده بندازه توی یه گودال.
‫این که برای ما روشنه. ‫حالا نقشه رو بهمون نشون می‌دی ، یا نه؟
‫بهش فکر کنین ، ‫برای چی باید بهتون کمک کنم؟
‫اگه یه اتفاقی براتون بیفته ، ‫اونا منو مسئولش می‌دونن.
‫ما که نمی‌خوایم ازت بگیریمش ، ‫فقط می‌خوایم یه نگاهی بهش بندازیم.
‫رمپل ، ریشه‌ی اسم ‫خانوادگیت کجاییه؟
‫- آلمانی. ‫- آلمانی هستی ، پس.
‫جالبه.
‫پوست می‌فروشی؟
‫یا فقط ذخیره‌شون می‌کنی؟
‫- برای تو چه اهمیتی داره؟ ‫- فقط کنجکاوم.
‫تو یه عالمه...
‫ذخیره‌ی پوست اینجا داری. ‫باید کسب و کار سودآوری باشه.
‫آلینا!
‫بیا.
‫این نقشه قدیمیه. ‫برای حدود 70 سال پیش.
‫اما هیچی از اون موقع عوض نشده.
‫- اون چه کاری بود؟ ‫- منظورت چیه؟
‫اونجا ، توی خونه‌ی رمپل ، ‫ماجرای پوست‌ها.
‫اون داشت مقاومت می‌کرد ، و من تصمیم گرفتم ‫با اتهام شکار غیرقانونی بترسونمش.
‫- وگرنه ، ما نقشه رو نمی‌دیدیم. ‫- من بالاخره یه راهی پیدا می‌کردم.
‫بدون نیاز به این مسائل مجرمانه. ‫تو نباید دخالت می‌کردی.
‫ببخشید اگه مناسب نبود. ‫فقط می‌خواستم کمک کنم.
‫صبر کنین!
‫شما نمی‌تونین برین به اُتورتِن. ‫همینطور به خولات شاخیل.
‫سورنینای اونجا زندگی می‌کنه ، ‫اون آدمیزاد نیست ، یه روحه.
‫اون اجازه نمی‌ده وارد قلمروش بشین. ‫خولات شاخیل کوهستان مرگه.
‫پرنده‌ها اونجا پرواز نمی‌کنن ، ‫گرگ‌ها اطرافش می‌چرخن...
‫- شما نباید این کار رو بکنین. ‫- جنگل‌بان تو رو فرستاده؟
‫تو می‌خوای ما رو بترسونی. ‫اما این کارت جواب نمی‌ده ، اینو بهش بگو.
‫ما باید بریم.
‫سورنیانی منتظر شماست.
‫توی زمستون ، اون گرسنه‌اس.
‫هر کسی بره سمتش ، اون می‌بلعتش. ‫زبونش رو می‌خوره ، چشم‌هاش رو...
‫موسیقی فوق‌العاده‌ایه ، اینطور نیست ، یورا؟ ‫سخت می‌شه توی لغات توصیفش کرد.
‫- خوشبختی محضه! ‫- چی؟
‫اوه ، آره ، آره.
‫من از فیلم‌هایی که ‫درباره‌ی عشق‌اَن خوشم میاد.
‫مخصوصاً اونایی که موزیکال هستن.
‫چی؟
‫گفتم خوشم میاد ‫وقتی در مورد عشق باشه.
‫- خب ، آره. ‫- یورا!
‫بزن بریم!
‫کجا دارین می‌رین بچه‌ها؟
‫ما اینجاییم که فیلم رو ببینیم. ‫پس من برای چی بلیط گرفتم؟
‫دختر خانوم ، می‌شه ‫صدات رو بیاری پایین؟
‫- خب...همگی اینجان؟ ‫- نه ، نه همگی.
‫یه سری دل‌شون نمی‌خواد ‫خداحافظی کنن.
‫- بچه‌ها ، عجله کنین ، ما باید بریم! ‫- فقط یه لحظه.
‫- یالا ، بگیر. ‫- دختربازهای الکی خوش.
‫دخترا ، ممنون بخاطر این روز خوب.
‫- ما رو یادتون باشه ، به عنوان آدمای جوون! ‫- شاید ما رو یادتون نمونه...
‫ما برمی‌گردیم و خودمون رو ‫به یادتون می‌ندازیم. رفقای گردشگر!
‫لطفاً به لنز نگاه کنین!
‫« 26 ژانویه‌ی 1959 »
‫«6 روز پیش از مرگ گروه دیاتلوف »
‫- این شمال دومه؟ ‫- بنظر که نمیاد.
‫شمال دوم متروکه‌اس ، و اینجا ، ظاهراً مردم ‫زندگی می‌کنن. نگاه کنین اونجا چراغ هست.
‫شمال دوم کمی از اینجا فاصله داره.
‫شب رو اینجا بمونین ، ‫فردا خودتون راه بیفتین.
‫خب ، ما یه معامله‌ای ‫کرده بودیم ، مگه نه؟
‫معامله معامله‌اس ، اما هوا داره ‫تاریک می‌شه ، و من باید برگردم.
‫نگران نباشید ، اینجا ناحیه‌ی 41‌‌ـه. ‫روستای درودگرهاست.
‫50تا کارگر اینجا زندگی می‌کنن. ‫اونا ازتون پذیرایی می‌کنن.
‫نوش جان.
‫- ممنون ، خیلی خوش‌مزه‌اس. ‫- بخورید ، از غذاتون لذت ببرید.
‫کی بیشتر می‌خواد ، تعارف نکنید.
‫- نگه‌دار. ‫- ممنون.
‫- پس اینجوریاست ، تامارا؟ ‫- چطوریه؟
‫وقتی ما ازت سهم اضافه‌تری می‌خوایم ، ‫انگشت وسطت رو بهمون نشون می‌دی.
‫تو هر روز به اندازه‌ی ‫سه نفر غذا می‌خوری.
‫اونوقت این بچه‌ها برای راه‌پیمایی ‫باید مثل آدمیزاد غذا بخورن؟
‫بخورید ، بخورید!
‫- شما رهبر گروهی؟ ‫- منم.
‫من رهبر گروه هستم.
‫من فقط یه عضو اضافه شده‌ام. ‫تصمیم گرفتم ایام جوونیم رو زنده کنم.
‫- متوجه‌ام. خب کجا دارین می‌رین؟ ‫- باید برسیم به شمال دوم.
‫نقطه‌ی شروع ما اونجاست ‫و بعدشم اُتورتِن.
‫شما تنهایی نمی‌تونین ‫شمال دوم رو پیدا کنین.
‫باید راه رو بشناسین.
‫بابابزرگ اسلاوا ، بیا اینجا!
‫فردا این گردشگرها رو برای رسیدن ‫به شمال دوم همراهی می‌کنی؟
‫گردشگرها؟
‫اگه تو بهم بگی این کار رو می‌کنم. ‫اما اونا اونجا دنبال چی هستن؟
‫- شنیدی که ، می‌خوان برن به اُتورتِن. ‫- به اُتورتِن؟
‫من با یه کالسکه‌ی استولپین اومدم اینجا.
‫و این بچه‌ها مشتاقن تنهایی ‫برن اونجا. آدمای عجیبی هستن!
‫شما بچه‌ها کجا قراره برین؟
‫فقط فکر کنین بیرون چقدر سرده. ‫چطور پدر و مادرهاتون اجازه می‌دن؟
‫ما از کسی اجازه نگرفتیم. ‫خودمون یه پا آدم مستقل‌ایم.
‫می‌خوای یکم دیگه ‫برات غذا بیارم ، آقای مستقل؟
‫- بله ، لطفاً. ‫- بده بیاد اینور.
‫اگه فردا صبح اینجا رو ترک کنین ، ‫عصری می‌رسین به شمال دوم.
‫کوله‌ها رو بذارین توی کالسکه ، ‫اینطور براتون راحت‌تره.
‫گوش کن ، اون مرد میانسال که باهاتونه...
‫- خیلی وقته که می‌شناسیش؟ ‫- اصلاً ، اونو قبل از اینکه راه بیفتیم بهمون اضافه کردن.
‫اون یه مربیه. مشکلش چیه؟
‫اون یه مربی نیست ، ‫از طرف دپارتمان ویژه‌اس.
‫- از چه نوعش؟ ‫- نوع مستقیمش.
‫نمی‌تونه اینطور باشه. برای چی باید یه نفر ‫رو از دپارتمان ویژه با ما راهی کنن؟
‫کی می‌دونه. ممکنه به دلایل امنیتی باشه.
‫کمپ ما اطراف شهره.
‫اما ممکنه چند نفر از شماها براش ‫جالب باشن ، خودت باید بهتر بدونی.
‫بابابزرگ اسلاوا این چیزها رو حس می‌کنه ، ‫پس مراقب خودتون باشین.
‫و به رفقات خبر بده.
‫تو خیلی خوبی!
‫دختر باهوش!
‫- گوسیا! ‫- چی شده ، یورا؟
‫من همش به...
‫حرفای اون زن فکر می‌کنم.
‫اونی که در مورد ‫ارواح بهمون هشدار داد.
‫- کوهستان مرگ ، یادته؟ ‫- اینا داستان‌های پیرزناست ، یورا.
‫- از کجا معلوم. ‫- از کجا معلوم؟
‫مانسی‌ها کافرن ، اونا به ارواح باور دارن.
‫تمام ارواح‌شون شرورن. ‫غریبه‌ها رو با اینا می‌ترسونن.
‫اینطوری از قدیس‌هاشون محافظت می‌کنن.
‫نه ، متوجهم ، اما...
‫تا حالا فکر کردی اونا چیزهایی هستن ‫که ما در موردشون نمی‌دونیم؟
‫نمی‌دونم ، یه جور نیرو.
‫مزخرفه. کافیه ، یورا!
‫چه جور حشره‌ای نیشت زده؟
‫من یه خوابی دیدم.
‫- که ما نباید بریم اونجا. ‫- کافیه!
‫دست از القای شوروی‌ستیزی بردار.
‫حرفشم نزن! ‫مخصوصاً جلوی دخترها.
‫اونا خیلی سریع تحت تاثیر قرار می‌گیرن.
‫گوسیا! یورا پشت سرمون جا مونده.
‫یورا! شما ادامه بدین!
‫یورا! مشکل چیه؟
‫وضعیت پام خوب نیست. فکر کنم ‫دیروز توی کامیون سرما خوردم.
‫دردت خیلی زیاده؟
‫تا اینجا که ، قابل تحمل بوده. ‫امیدوارم بگذره.
‫خب.
‫سرعتت رو کم کن و یکم منتظر بمون.
‫ما پشت این تپه یه نفسی می‌گیریم. ‫وقتی که استراحت کردی ، با ما ادامه بده.
‫- آره ، خوبه. ‫- رد اسکی‌ها رو گُم نکنی.
‫«27 ژانویه 1959 »
‫کجاها می‌تونم هیزم جمع کنم؟
‫کناره‌ی رودخونه ، اونطرف.
‫ممنون.
‫ما هنگام غروب رسیدیم.
‫مدت زیادی دنبال ‫یه کلبه با در و پنجره گشتیم.
‫شمال دوم یه روستای متروکه ، ‫هیچکس اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫مکان‌های اطراف اینجا به طرز دلربایی ‫زیباست ، مثل رودخونه‌ی چوساوایا.
‫من باید یه چیزی رو بهتون بگم.
‫در مورد زولتاروف.
‫بیخیال ، گوسیا ، اون از طرف ‫دپارتمان ویژه نیست.
‫اون مثل ماست ، یه گردشگر ‫معمولی که اومده به راه‌پیمایی.
‫بله ، البته. باید دیروز می‌دیدیش. ‫کاری کرد جنگل‌بان کم بیاره ، با اون پوست‌ها.
‫یورا ، یادته چجوری باهاش برخورد کرد. ‫انگار داره بازجوییش می‌کنه.
‫- این که دلیل نمی‌شه. ‫- پس چی دلیل می‌شه؟
‫این حقیقت که توی پاسپورتش ننوشته ساشا ، ‫که نوشته سیمون ، این دلیل خوبیه؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫- من دیروز به مدارکش نگاه انداختم. ‫- منظورت چیه؟
‫- وقتی که خوابیده بود این کار رو کردم. ‫- گوسیا!
‫- چیه؟ ‫- حتی اگه توی پاسپورت اسمش سیمون باشه.
‫- این چه چیز مهمی رو ثابت می‌کنه؟ ‫- مغزتون رو بکار بگیرین!
‫چرا باید یه نفر خودش رو ساشا ‫معرفی کنه ، اگه اسمش این نیست؟
‫شماها دارین در مورد چی بحث می‌کنین؟
‫ما...
‫در این مورد بحث می‌کنیم که ‫چی مهم‌تره. عشق یا دوستی؟
‫- به چه نتیجه‌ای رسیدین؟ ‫- دیدگاه‌ها متفاوتن.
‫برای مثال ، من ‫فکر می‌کنم دوستی مهم‌تره.
‫ساشا ، تو چی فکر می‌کنی؟
‫من فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز صداقته.
‫اگه با خودت صادق نباشی ، ‫با رفقای هم‌رزمت هم صادق نیستی.
‫و دوستی به حقیقت نمی‌پیونده.
‫پس ، اگه ما ازت صادقانه بخوایم ، ‫صادقانه جواب‌مون رو می‌دی؟
‫می‌دونم می‌خوای چی ازم بپرسی.
‫دیشب دیدمت که ‫داشتی کوله‌ام رو می‌گشتی.
‫مطابق پاسپورت ، من سیمون هستم.
‫فرمانده‌ی سابقم اسمش ساشا بود.
‫من بهش مدیونم. اون ‫یجورایی زندگیم رو نجات داد.
‫برای همین اسمش رو برداشتم.
‫پاداشی هم گرفتی؟
‫مدال ستاره‌ی سرخ و چند تا مدال دیگه.
‫وقتی که رفتم به خط مقدم ، از شماها ‫جوون‌تر بودم ، فقط 20 سال سن داشتم.
‫بدون اینکه زخمی بردارم ‫به برلین رسیدم. خوش‌شانس بودم.
‫جنگ چیزهای زیادی بهم یاد داد.
‫فهمیدن آدم‌ها ، ‫اینکه توی ذهن‌شون چی می‌گذره.
‫- مثل جنگل‌بان. ‫- گفتی ، در طول جنگ یه زخم هم برنداشتی؟
‫چطور ممکنه؟
‫- فکر کنم جادو شده بودم. ‫- منظورت چیه ، جادو شده بودی؟
‫گمون کنم ، حرف احمقانه‌ای زدم.
‫نه ، فقط خوش‌شانس بودم.
‫خب ، بچه‌ها ، من می‌رم ‫قبل از خواب یه سیگاری بکشم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫دفعه‌ی بعد هم تفنگت رو بده بهش!
‫راه بیفت! تو برو آخر صف.
‫« 21 آوریل 1945 ، ایالت براندنبورگ ، آلمان »
‫بذار ما بریم ، من باید برم خونه. ‫خواهش می‌کنم!
‫- من باید برم درسدن. ما تسلیم شدیم. ‫- ولم کن!
‫بذار برم! بذار برم!
‫این...
‫این دخترمه. ‫اون خونه منتظرمه.
‫- بذارش کنار! ‫- خواهش می‌کنم!
‫چیه؟ دلت به حال این عوضی‌ها می‌سوزه؟ ‫نمی‌تونی غذات رو بخوری؟
‫نگران اون هرزه‌ای؟
‫اصلاً برات سوال شده که اونا ‫روس‌ها رو چی می‌دونن؟
‫هر کدوم از اینا توی اردوگاه کار بودن. ‫این عوضی‌ها رفقای هم‌رزم ما رو شکنجه کردن.
‫به چی زُل زدی؟
‫عوضی! امیدوارم خیلی زود بمیری.
‫چی گفتی؟
‫دوباره بگو چی گفتی! ‫دوباره بگو!
‫بیا اینجا!
‫اون کاری نکرده. بذار بره!
‫- راه بیفت! ‫- نه!
‫نه!
‫برو جلو!
‫بیا اینجا!
‫رفیق کاپیتان! رفیق کاپیتان! نکن!
‫بیا بریم. یالا ، بجنب.
‫اون یکی رو کُشت. ‫حالا دیگه تنهاست.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- باید از این فرصت استفاده کنیم.
‫بزن!
‫نه ، تو نمی‌تونی بذاری ما بریم.
‫ما هیولاییم. ما کارهای وحشتناکی ‫توی اون قلعه انجام دادیم.
‫اون دختری که مارتا نشونت داد. ‫اون دختر یه زندانیه یهودیه.
‫مارتا چشم‌های اون زن رو ‫درآورد و زبونش رو بُرید.
‫بعد گذاشتش توی یه وان پُر از یخ ‫و شروع کرد به بیرون آوردن قلبش.
‫من هنوز هم می‌تونم صدای ‫جیغ‌هاش رو بشنوم ، سرم داره منفجر می‌شه.
‫ما همگی مرگ رو می‌پرستیم.
‫اما مرگ چیزیه که ما مستحقش هستیم.
‫این حلقه...
‫نمی‌ذاره که بمیری.
‫ساشا ، منم...
‫اومدم معذرت‌خواهی کنم.
‫- ببخشید اونطوری باهات رفتار کردم. ‫- مشکلی نیست ، ایگور.
‫- پس ، ازم دلخور نیستی؟ ‫- چه دلخوری‌ای؟
‫بیا بریم بخوابیم. فردا ‫قراره بریم به راه‌پیمایی.
‫- زینا ، کجا می‌ری؟ ‫- هیچ جا.
‫گوسیا!
‫به حرف‌شون گوش نکن.
‫- من می‌دونم با دلایل خوبی این کار رو کردی. ‫- اما احمقانه از آب در اومد.
‫چطور بعد از این ‫می‌تونین بهم اعتماد کنین؟
‫من چجور رهبر گروهی هستم.
‫نه گوسیا.
‫ما بازم بهت باور داریم.
‫خب ، من باور دارم.
‫یادته وقتی که ‫رفته بودیم کوهستان سایان؟
‫چطور مار نیشم زد؟
‫بعد تو بهم گفتی ‫همه چیز روبه‌راه می‌شه.
‫من حرفت رو باور کردم.
‫بعد تو یه نصف روز منو کول کردی ، ‫تا نزدیک‌ترین روستا ، یادته؟
‫یادمه.
‫بعدش من همینطور به نبضت نگاه ‫می‌کردم که روی گردنت می‌زد.
‫اونجا ، زیر گوشِت.
‫و می‌دونستم تا وقتی که می‌تپه...
‫هیچ اتفاق بدی برای من نمی‌افته.
‫تو سردته.
‫بیا بریم داخل کلبه.
‫یورا ، بلند شو! بلند شو!
‫باید از اینجا بریم بیرون! ‫چاقو رو کی داره؟ چادر رو پاره کن!
‫لیودا! بیا اینجا!
‫بچه‌ها! بچه‌ها!
‫دستت رو بده من!
‫لیودا!
‫چی شده؟
‫بازم کابوس دیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫مثل یه خواب نبود. ‫انگار که واقعی بود...
‫با همه‌ی ماها.
‫فکر می‌کنی ‫من دارم دیوونه می‌شم؟
‫نه ، اینطور فکر نمی‌کنم.
‫به هیچ وجه...
‫بهتره از هیچکدومِ ‫این خواب‌هات حرفی نزنی.
‫چیزهایی هست که...
‫نباید به کسی گفته بشه.
‫باور کن.
‫تمومه ، مرد فرانسوی! ‫الان یه دونه خودتم می‌گیری.
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫صبر کن ببینیم! ‫یورا یودین کجاست؟
‫یورا!
‫نگاش کن! همه آماده‌اَن و تو ‫هنوز نشستی اینجا. ما منتظر توییم.
‫یورا!
‫گوسیا ، منو ببخش. ‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫پات؟
‫به بقیه بگو بخاطر پاته.
‫خیلی خب ، یورا ، زود خوب شی!
‫کاش تو هم با ما می‌اومدی. وقتی برگشتیم ، ‫همه چیز رو برات تعریف می‌کنیم.
‫یورا! تو چته؟
‫ناراحت نباش! ‫بازم با هم می‌ریم اردو.
‫بعداً می‌بینمت!
‫« 28 ژانویه 1959 »
‫« چهار رو پیش از مرگ گروه دیاتلوف »
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.