‫آنچه که در سریال : گذشت "Pereval Dyatlova"
‫- اسلحه‌ی کیه؟ ‫- س. آ. ز ، سیمون الکساندروویچ زولتاروف.
‫گوش کن ، ساشا ، اوضاع داره بد پیش می‌ره. ‫سه تا از دانشجوها جراحت‌های سختی برداشتن.
‫- خیلی شبیه ضربه با قنداق تفنگه. ‫- این‌ها دو نفر از فرمانده‌هان گروه‌های ضربت ما هستن.
‫- کاپیتان‌ها آخرومف و بولیگین. ‫- اون عاشق شکار آدم‌هاست.
‫- فقط منتظره یکی فرار کنه. ‫- بهش اجازه دادی که بره؟
‫- باید چیکار می‌کردم ، رفیق کاپیتان؟ ‫- یه گروه رو جمع کنید!
‫« گذرگاه دیاتلوف »
‫« 8 مِی 1959 ، کمپ تادیبیِ اودال »
‫من سردرنمیارم ، ساشا ، ‫چرا جلوش رو نگرفتی.
‫این دیوونگیه!
‫اگه این مرد گردشگرها رو کُشته ، ‫پس چیزی برای از دست دادن نداره.
‫ما یکی از سربازهای گروهش رو ‫بازداشت کردیم. لوکین.
‫اون قسم خورد که ‫اونا گردشگرها رو نکُشتن.
‫هر چند اگه این کار رو کرده باشن ، ‫بهش اعتراف نمی‌کنن.
‫مثل اینه که حکم مرگ رو ‫امضاء کنن. به هر حال...
‫وقتی که زمانش برسه ، ‫زبون‌شون باز می‌شه.
‫فکر می‌کنی طبیعت زنده‌اس؟
‫- منظورت چیه زنده‌اس؟ ‫- مثل من و تو.
‫می‌تونه مثل یه انسان فکر کنه؟
‫عشق بورزه ، متنفر بشه ،
‫آرزوی مرگ کنه ،
‫بُکُشه...
‫من یه زنی رو توی ‫سوردلوفسک می‌شناختم ، آنوتونینا.
‫با گُل‌ها حرف می‌زد. ‫اونا رو توی گلدون‌هایی روی رف پنجره نگه می‌داشت.
‫به محض اینکه گُلی شروع می‌کرد ‫به زرد یا پژمرده شدن ،
‫کُل شب رو باهاش حرف می‌زد. ‫بهش می‌گفت چقدر دوستش داره.
‫و اون به زندگی برمی‌گشت ، هر چند ‫به اونم مثل بقیه آب می‌داد.
‫گوش دادن به حرف‌هاش رو دوست داشتم.
‫- چرا باهاش ازدواج نکردی؟ ‫- خب ، اون ازدواج کرده بود.
‫نکته اینه که ، ‫اگه گُل‌ها می‌فهمن ،
‫شاید در مورد باقی هم همینطور باشه.
‫خب! من می‌رم کتری رو بیارم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫نذار اتفاق بدی براش بیفته ، ‫خواهش می‌کنم!
‫به محض اینکه برف شروع بشه ، ‫ردها پاک می‌شن.
‫- اون متوجه این هست؟ ‫- البته. اینجا ، ببین؟
‫برای همین داره از مسیری می‌ره ‫که اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫- وقتی بارش برف زیاد بشه ، برمی‌گرده. ‫- به کجا؟
‫به احتمال زیاد به ویژای ، ‫اونجا نزدیک‌ترین جاست.
‫بدون آذوقه و چادر رفته.
‫شب دما کمی پایین‌تر از صفره. ‫بولیگین می‌دونه چجوری زنده بمونه ،
‫- اما هر چیزی محدودیتی داره. ‫- رفیق کاپیتان!
‫شاید بهتر باشه که بریم به ویژای ‫و اونجا منتظرش بمونیم؟
‫- این پسر درست می‌گه؟ ‫- نه ، ما باید ردش رو دنبال کنیم.
‫شاید یه چیزی باشه که ما ندونیم ‫یا بارش برف قطع بشه.
‫بیاید عقب! همه پناه بگیرین!
‫کجا می‌ری؟ برگرد! ‫اون یه اِی‌کِی-47 داره ، مستقیم شلیک می‌کنه.
‫- عوضی! ‫- چرا در مورد تله‌ها بهمون نگفتی؟
‫ما تله نمی‌ذاریم ، اون تصادفی با یکی از ‫تله‌های شکارچی‌ها برخورد کرده.
‫تصمیم گرفته ازش استفاده کنه. ‫و برامون کمین کنه.
‫بولیگین!
‫بولیگین ، تسلیم شو! تضمین می‌دم ‫که نمی‌ذارم با تیر بزننت.
‫چطوری؟
‫اگه خودم زنده بمونم ، یه کاریش می‌کنم.
‫منو پوشش بدین!
‫صبر کن! کجا داری می‌ری؟
‫توی فوریه چه اتفاقی افتاد؟
‫اون زنده‌اس؟
‫- زنده‌اس. ‫- دنیلکین ، کارت عالی بود!
‫- چشم عقاب رو داری! ‫- من یه شکارچی‌ام ، رفیق کاپیتان.
‫آخرومف ، یکم آب بهم بده!
‫بهم بگو چیکار کردی.
‫بهت می‌گم.
‫- اما به یه شرط. ‫- تو توی شرایطی نیستی که خواسته‌ای داشته باشی!
‫- ولودیا! ‫- وگرنه چیکار می‌کنی ، ولودیا؟
‫- منو می‌کُشی؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫بهم قول بده ، رئیس.
‫که تقصیرات رو به پای کس دیگه‌ای می‌نویسی ، ‫برام مهم نیست کی.
‫و منو بدون سابقه‌ی جرمی دفن می‌کنی.
‫نمی‌خوام مادرم با اون سن و سالش ‫در مورد این کثافت‌کاری‌ها چیزی بدونه.
‫خب. هر کاری بتونم می‌کنم.
‫بهت قول نظامی می‌دم.
‫سه تا زندانی از کمپ فرار کردن.
‫ما دوتاشون رو کُشتیم ، ‫اما سومی تونست فرار کنه.
‫اون خطرناک‌ترین‌شون بود.
‫ژمیخ.
‫توی دومین روز تعقیب اون ، ‫با دانشجوها برخورد کردیم.
‫- چه اتفاقی افتاد؟ درگیری پیش اومد؟ ‫- نه.
‫ما یکم ترسوندیم‌شون ، ‫همش همین.
‫- حتی بهشون دست هم نزدیم. ‫- به من دروغ نگو!
‫من چیزی ندارم که بخوام ‫براش دروغ بگم ، رئیس.
‫من به اون بچه‌ها دستم نزدم.
‫زولتاروف به شما شلیک کرد؟ ‫اون یه اسلحه داشت.
‫زولتاروف. ‫همون که از همه مُسن‌تر بود؟
‫همچین اتفاقی نیفتاد.
‫ژمیخ سانیا رو کُشت.
‫خلاصه بگم. ما تعقیبش کردیم.
‫ردش ما رو رسوند به یه خونه ‫اطراف روستا.
‫کف زمین پُر از خون بود ‫جوری که پاهامون سُر می‌خورد.
‫یه شوهر ، زن و سه تا بچه.
‫اونا رو با تبر قصابی کرده بود ‫و بعدش گرفته بود خوابیده بود.
‫فرمانده ، کار من نبود.
‫فکر می‌کنی کار من بوده؟ ‫چطور می‌تونستم؟ اون دوتای دیگه بودن ،
‫- گرای و وِنیا. ‫- و الان کجان؟
‫وقتی خواب بودم فرار کردن. ‫می‌خواستن برن به اودال.
‫شما بهشون می‌رسین. ‫نمی‌تونن زیاد دور شده باشن.
‫بهتون قول می‌دم ، ‫من هیچ کاری باهاشون نداشتم.
‫اگه من بهت بگم ‫که ما اونا رو دیروز کشتیم چی؟
‫- بلند شو! ‫- چرا اونا رو کُشته بود؟
‫- چیزی برداشته بود؟ ‫- نه.
‫سرد بود.
‫اون فقط می‌خواسته یه شب رو ‫اونجا بمونه ، عوضی!
‫اون شب مثل امشب دیوانه‌وار بود...
‫من فکر می‌کنم دانشجوهاتون...
‫همون شب مُردن...
‫اون چهار نفر رو کُشت ‫تا گرم بمونه؟
‫آره ، ولودیا.
‫فقط برای اینکه گرم بمونه.
‫بلند شو!
‫تا زمانی که به مرگ خدمت کنم ، ‫ازم محافظت می‌کنه.
‫کَری؟ بلند شو!
‫مستی یا کله‌ات خرابه؟
‫- بلند شو! ‫- فقط کارش رو بساز!
‫تا زمانی که به مرگ خدمت کنم ، ‫ازم محافظت می‌کنه.
‫چی شد؟
‫حیوون عوضی!
‫لوکین و من...
‫ردش رو دنبال کردیم.
‫حتی یه قطره خون هم پیدا نشد.
‫می‌تونین تصور کنین؟ ‫من کُل خشاب رو خالی کردم.
‫و حتی یه قطره هم نبود! ‫هرگز همچین چیزی ندیدم.
‫- دنبالش رفتین؟ ‫- رسیدیم به خط‌آهن.
‫انگار که پریده بود ‫روی یه قطار باری.
‫عوضیِ خوش‌شانس.
‫فکر می‌کنی ما حرفات رو باور می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم...
‫اون چی بود؟
‫شاید دست سرنوشت بود ،
‫چون نمی‌تونست کار خدا بوده باشه.
‫اگه اصلاً وجود داشته باشه.
‫اون حقیقت رو گفت.
‫- خجالت نکش ، کاتیا! ‫- الکله.
‫مسئولیتش با من.
‫تایید شد! اون سرباز ، لوکین ، ‫هر چیزی که بولیگین گفت رو تایید کرد.
‫پس کی دانشجوها رو کُشته؟
‫ما برمی‌گردیم به اودال.
‫البته ، فقط اول...
‫- این برای خانم! ‫- این برای چیه؟
‫روز پیروزی مبارک ، رفقا! ‫(منظور پایان جنگ جهانی دوم ، ۸ مِی ۱۹۴۵ است)
‫در ارتباط با اطلاعات جدید ‫در مورد صدمات قربانی‌ها ،
‫و طبق اون چیزی که تو بهمون گفتی. ‫ما باید به یه احتمالِ...
‫نچندان خوشایند دیگه فکر کنیم.
‫اینکه دلیل اتفاقی که افتاده ‫درون خود گروه بوده.
‫- منظورت چیه؟ که اونا همدیگه رو کُشتن؟ ‫- چنین چیزی رده.
‫من خاطرات‌شون رو خوندم ، ‫هیچ نشونه‌ای از درگیری درون گروه نبوده.
‫همه‌مون اونا رو خوندیم ، چنین چیزی نیست ، ‫حتی اگه بین‌شون درگیری وجود داشت.
‫حتی اگه یه دیوونه بین‌شون بود ،
‫که قادر بود توی همچین شرایطی ‫دعوا راه بندازه.
‫این بعضی از صدمات رو توضیح می‌ده ،
‫اما ترک کردن چادر ‫در نیمه‌شب رو توضیح نمی‌ده.
‫اونا با هم فرار کردن ، کنار هم.
‫حالا روشنه که چرا ‫رد 8 نفر اونجا بود ،
‫اما هر نُه تا جسد ‫اون پایین بودن.
‫جراحات تیبو-بریگنول ‫خیلی سخت بوده ،
‫طوری که حتماً بیهوش شده ‫و اونا حملش کردن.
‫گروه اتحادشون رو حفظ کردن ، ‫با هم دست به عمل می‌زدن.
‫هر اتفاقی که افتاده ، ‫اونا با هم برعلیه‌اش بودن.
‫خب. پیشنهاد دیگه‌ای هم هست؟
‫کی می‌تونه اینقدر از ‫مناطق مسکونی دور باشه ،
‫قوی باشه ، مثل یه استاد ورزشی ‫و همینطور هم بی‌رحم.
‫فقط مانسی‌ها جوری هستن ‫که می‌تونن اونجا زنده بمونن.
‫اونا مردم بومی اونجان ، ‫اما بی‌آزارن.
‫جستجوگرا می‌گفتن ‫اونا به این کوهستان چی می‌گن؟
‫- کوهستان مردگان. ‫- نه بابا!
‫اما من فکر می‌کنم اینجوری ‫می‌گن تا با افسانه‌هاشون مطابقت داشته باشه.
‫من به زبون مانسی حرف می‌زنم ، ‫اونا می‌گن این کوهستان عاری از زندگیه.
‫- مثل اینکه هیچ چیزی اصلاً اونجا رشد نمی‌کنه. ‫- اونا همچین چیزایی رو از خودشون در نمیارن.
‫- پس باید شروع کنیم دنبال یه چیز ماوراء‌الطبیعه باشیم؟ ‫- موضوع ماوراء‌الطبیعه نیست.
‫بیشتر در مورد اینه که همیشه کسایی هستن ‫که به چیزی باور دارن که واقعی نیست.
‫فقط این آدما هستن که ‫می‌تونن هر کاری رو با دستاشون انجام بدن.
‫خیلی خب ، همکارها! ‫برگردیم سرکار!
‫من می‌رم به اودال.
‫خونه‌ام توی اورال زیباست.
‫تا حالا به اودال رفتی؟
‫نه تنها اونجا بودم ، ‫که اولین بار از زبون خودت در موردش شنیدم.
‫اونجا زیباست ، اولِگ ، ‫قلبت رو به لرزه در میاره.
‫فقط توی زمستون نرو اونجا.
‫هرچند توی زمستون هم زیباست.
‫وقتی که جنگ تموم بشه ، ‫تو باید بیای پیشم.
‫من تو رو به کاتیا معرفی می‌کنم ، زنم. ‫می‌ریم ماهیگیری. ماهیگیری دوست داری؟
‫- من شکار رو بیشتر دوست دارم. ‫- پس می‌برمت شکار.
‫« 30 آوریل 1945 ، برلین »
‫سیب‌زمینی!
‫- ویتیا ، از کجا پیداشون کردی؟ ‫- آخری‌هاش بود.
‫- چند تا سیب‌زمینی بهم بده ، حریص نباش! ‫- ایگوروو ، بزن به چاک!
‫گروهبان! بیا بگیر!
‫ممنونم ، رفیق کاپیتان. ‫خیلی ازتون ممنونم.
‫اولِگ ، چرا این کار رو کردی؟ ‫حالا دیگه سوپ‌مون آب خالیه.
‫تمام چیزی که داریم یه پیاز کوچولو‌ـه ‫و یکی و نصفی سیب‌زمینی برای هر نفر.
‫ویتیا ، ما داریم توی برلین پیشروی می‌کنیم ، ‫این ممکنه آخرین سیب‌زمینیِ عمرش باشه.
‫- هیچکسی نمی‌دونه کی زنده می‌مونه. ‫- درسته.
‫و کاتیا ، زنم ، همیشه می‌گه مردم ‫باید کارهای خوب بیشتری بکنن.
‫حتی می‌گه همه‌ی کارهایی که می‌کنی ‫دوباره بهت برمی‌گرده ، خوب یا بد.
‫- آفرین ، زن خوبیه. ‫- آره ، اون باهوشه.
‫می‌دونی می‌خواد کجا درس بخونه؟
‫دانشگاه پزشکی ، کالبدشکافیِ اجساد. ‫من به سختی باهاش در موردش حرف می‌زنم.
‫اگه به حرف این زن گوش کنی... ‫همه چیز به آدم برمی‌گرده.
‫چطور می‌شه هیچی چیزی به من برنگرده؟
‫از میز ما برای شما ، رفیق کاپیتان. ‫ممنون بابت سیب‌زمینی‌ها.
‫- اونا رو از کجا پیدا کردی؟ ‫- همینجا توی رودخونه. باورتون می‌شه؟
‫ما فکر می‌کردیم فقط ‫پُر از پوکه‌ی فشنگ باشه.
‫معلوم شد که زنت حق داشته. ‫ممنون ، برادر.
‫- تمیزش کن! سوپ ماهی می‌خوریم. ‫- ویتیا!
‫- می‌خوای اون والتر رو با یه چیزی عوض کنی؟ ‫- دستت رو از والتر من بکش!
‫من با این والتر هیتلر رو می‌زنم. ‫زمان زیادی تا انجام این کار باقی نمونده.
‫بیا مسابقه بدیم. تو هیتلر رو بُکُش ‫منم پرچم‌مون رو می‌زنم بالای ساختمون رایشتاگ.
‫ایگوروو ، اگه تو پرچم‌مون رو ‫بزنی بالای رایشتاگ ،
‫من این ماهی رو خام می‌خورم. ‫با سر و دُم و پولک و همه چی.
‫قبوله.
‫- سرگُرد کوستین؟ ‫- خودمم.
‫سلامت باشید. من افسر ارشد ‫پلیس اودال هستم ، گاربوشکین.
‫- چیکار می‌تونم برات بکنم؟ ‫- شما یکی از افرادتون رو فرستادین.
‫یه مرد چاق. اون در مورد ‫مانسی‌ها پُرسید ، در مورد جرایم‌شون.
‫که ما کسی از اونا رو گرفتیم؟ ‫کسی ازشون محاکمه شده؟ قتلی انجام دادن؟
‫بله ، من دستورش رو دادم.
‫اون گفت که اگه اطلاعات جدیدی باشه ، ‫می‌تونیم مستقیماً بیایم پیش شما.
‫این اتفاق توی مارس افتاد ، ‫وقتی که اونا دانشجوها رو دفن می‌کردن.
‫- آدمای زیادی اومدن. ‫- 9ام بود.
‫دقیقاً یادم نمیاد. ‫من اون موقع در حین انجام وظیفه بودم.
‫و من و بچه‌ها بحث می‌کردیم چه اتفاقی ‫ممکنه برای اون دانشجوها افتاده باشه.
‫و بعدش این مانسی اومد پیش من.
‫من قبلاً ندیده بودمش. ‫برای یه سری مدارک اومده بود.
‫اسم فامیلش کوریکوو‌ـه.
‫اون گفت که یه خانواده‌ی آستیک ‫نزدیک اون کوهستان ترسناک زندگی می‌کنن.
‫اما منزوی هستن...
‫- با روس‌ها یا مانسی‌ها حشر و نشری ندارن. ‫- آستیک‌ها؟
‫مثل وحشی‌ها هستن. ‫حتی هرگز به شهر نیومدن.
‫اون گفت اونا می‌تونن ‫گردشگرها رو کُشته باشن ،
‫چون داشتن از اون ‫کوهستان ترسناک بالا می‌رفتن.
‫- خولات شاخیل؟ ‫- چی؟
‫- این اسم اون کوهستانه؟ ‫- اون اسمی نگفت ، نمی‌دونم.
‫چی اونا رو اینقدر عصبانی کرده؟
‫چرا این کوهستان ترسناکه؟
‫اونا اونجا عبادت می‌کنن ، ‫تا اونجایی که من فهمیدم.
‫اومدیم. ‫مرد مسکویی برگشت.
‫- ممنون که رفتی دنبالش. ‫- سلام ، مامان.
‫کولیا ، چی شده؟
‫کولیا!
‫اتفاقی افتاده؟
‫نمی‌دونم ، کاتیوشا ، ‫از وقتی از قطار پیاده شد همینجوریه.
‫شاید از یه چیزی خوشش نیومده ، ‫یا از اینکه تنها بوده ناراحت شده.
‫نه ، من مطمئنم که ‫همه چیز خوب بود.
‫باهاش حرف می‌زنم. ‫ممنونم.
‫کاتیوشا...
‫من سر قبر ویتیا بودم.
‫نگهبان اونجا بهم گفت که تو ‫بازم یه نصفه روز کنار قبرش وایسادی.
‫دختر عزیزم...
‫من بیشتر از هر کسی ‫پسرم رو دوست دارم و بیادش هستم.
‫تو هم همینطوری ، مطمئنم.
‫اما سال‌های زیادی گذشته.
‫بذار بره!
‫رهاش کن!
‫اون 15 سال پیش ‫زندگیش رو از دست نداد ،
‫که ما امروز ‫زندگی کردن رو متوقف کنیم.
‫اون دوست داره ما زندگی کنیم.
‫رهاش کن!
‫رهاش کن...
‫برات یه چیز شیرین آوردم.
‫نمایش هوایی چطور بود ، کولیا؟
‫خیلی شگفت انگیز بود ، مامان.
‫بعدش اتفاقی افتاد؟
‫پس چت شده؟
‫بعد از نمایش ، من بعد از ظهر رو ‫با مادر اولِگ دیمیتروویچ گذروندم ،
‫چای خوردیم و اون بهم گفت ‫پسرش توی جنگ کجاها بوده ،
‫مدال‌هاش رو نشونم داد ،
‫و چیزای دیگه که توی آلبوم بود. ‫عکس‌ها ، مقالات نظامی...
‫خب؟
‫اونجا یه مقاله توی روزنامه بود... ‫وقتی حواسش نبود برش‌داشتم.
‫- چیکار کردی؟ دزدیدیش؟ ‫- مامان!
‫صبر کن! فقط نگاش کن.
‫این باباست ، درسته؟
‫مامان!
‫چرا اولِگ دیمیتروویچ بهمون نگفت؟
‫من مطمئنم...
‫که دلیلی داشته.
‫اولِگ!
‫اولِگ ، منم. ‫ما باید حرف بزنیم.
‫خانم ، چرا سر و صدا راه انداختین؟
‫ببخشید ، نشناختم‌تون. ‫شما کارشناس هستین ، درسته؟
‫من؟ بله.
‫- من باید با سرگُرد کوستین حرف بزنم. ‫- اون نگفت که شما دارین میاین.
‫هیچکس اینجا نیست. اونا با هلیکوپتر ‫اومدن دنبالش و رفتن به گذرگاه دیاتلوف.
‫- دیاتلوف؟ ‫- بله ، گذرگاه دیاتلوف ،
‫جایی که گردشگرها مُردن. ‫الان دیگه اسمش رو این گذاشتن.
‫- اونا اصلاً روسی بلدن؟ ‫- حتی بهتر از تو.
‫سلام.
‫شما خانواده‌ی راتیمُف هستین؟
‫اسم من کوستینه ‫و من یه افسر پلیسم.
‫همونطوری که قبلاً بهتون هشدار داده شده ، ‫ما اومدیم ازتون بپرسیم...
‫که تو فوریه‌ی امسال این نزدیکیا با ‫یه گروه از گردشگرها برخورد نکردین؟
‫جوان‌سال ، هنوز بچه. ‫یه فرد میان‌سال هم باهاشون بود.
‫نه ، ما ندیدم‌شون. ‫مردم به ندرت میان این طرفا.
‫بله ، البته.
‫اگه کسی رو هم ببینین ، ‫یادتون نمیاد ، درسته؟
‫کل زمستون رو همینجا می‌شینین؟ ‫یا ماهیگیری و شکار هم می‌رین؟
‫زمستون سخته.
‫توی پاییز آذوقه جمع می‌کنیم.
‫گردشگرهایی که ما ‫در موردشون می‌پرسیم مُردن.
‫بله ، می‌دونیم ، ‫جنگل‌بان بهمون گفت.
‫- برای عبادت به کوهستان می‌رین؟ ‫- عبادت؟ به کدوم کوهستان؟
‫یا هر چیزی که بهش می‌گید ، ‫"پرستش ارواح"؟
‫و این کوهستان...
‫- اولِگ دیمیتروویچ ، تلفظش رو بلد نیستم. ‫- خولات شاخیل.
اونا اونجا مُردن؟ - نه -
‫اونا اونجا نمُردن ، ‫اونجا کُشته شدن.
‫مانسی‌ها خیلی وقته که ‫در خولات شاخیل عبادت نمی‌کنن.
‫ارواح همه جا هستن ، ‫اگه باهاشون حرف بزنی صدات رو می‌شنون.
‫متوجه شدم.
‫پس هیچکدوم از شما ، ‫هیچ گردشگری ندیدین.
‫نه.
‫و تو چی؟
‫- اون خیلی خوب روسی رو متوجه نمی‌شه. ‫- من که باور نمی‌کنم.
‫گردشگرها رو دیدی؟
‫هی...
‫پسر ، تو چی می‌گی؟
‫اونو نگاه نکن ، منو نگاه کن! ‫بیا اینجا!
‫- تو چی فکر می‌کنی؟ ‫- ما هیچکسی رو ندیدیم.
‫پسر خوب!
‫اما تو هنوز دروغ گفتن رو یاد نگرفتی.
‫این چیه؟
‫- یه قطب‌نماست. ‫- یه قطب‌نما.
‫یه قطب‌نماست. نگاه کن!
‫اون اعداد رو می‌بینی؟ ‫اونا اعدادِ فهرست هستن.
‫ما فهرست چیزایی که گروه ‫از کمپ برداشته رو داریم.
‫تکون نخور!
‫هیچکس تکون نخوره!
‫این قطب‌نمای کیه؟
‫قطب‌نمای کیه؟!
‫اونا باید انداخته باشنش.
‫پس اونا اینجا بودن.
‫پس چرا بهمون دروغ گفتی؟
‫اولِگ ، محض رضای خدا...
‫برو بیرون ، تو متعلق به اینجا نیستی!
‫اون چی گفت؟
‫قول می‌دی اگه حقیقت رو بگیم ‫کاری باهامون نداشته باشی؟
‫من فقط می‌تونم قول اینو بدم که ‫باهاتون مطابق قانون رفتار می‌شه. گرفتی؟
‫من بهت می‌گم ‫چه اتفاقی برای اونا افتاد ،
‫اما...
‫- ...فقط تو. ‫- چرا فقط من؟
‫بقیه درک نمی‌کنن.
‫و همه چیز رو اونجا بهت می‌گم ، ‫در خولات شاخیل.
‫اولِگ دیمیتروویچ ، ‫بیا ببریمش و ازش بازجویی کنیم.
‫تو که نمی‌خوای ‫باهاش به گذرگاه بری؟
‫چرا که نه؟ ‫بالاخره اون حقیقت رو می‌دونه.
‫تقریباً رسیدیم.
‫می‌تونی حرف بزنی ، شروع کن!
‫هی!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫این صدای اونه ، ‫پس اونه که می‌گه. هونتروم.
‫هونتروم؟ اون کیه؟
‫اونی که با تو‌ـه.
‫کی با منه؟ اوکنوف؟
‫اون بیست ساله که باهاته.
‫بعد از اینکه اولین خون رو ریختی.
‫اولین خون...توی جنگ؟ ‫چه ربطی به این پرونده داره؟
‫هونتروم. الهه‌ی جنگ ‫توی حرف زدنات هست.
‫اون می‌خواد از بین ببرد‌شون ، ‫اونایی رو که خوب بهش خدمت کردن.
‫تو گفتی می‌دونی چه اتفاقی ‫برای اون گردشگرها افتاده.
‫- من منتظرم. ‫- ببین اونجا چیه.
‫خیلی خب ، تکون نخورید.
‫عالیه! تمومه ، رفقا! ‫فردا توی روزنامه‌اس.
‫- موفق باشید! ‫- سلامت باشی.
‫« 2ام مِی 1945 ، برلین »
‫باورم نمی‌شه ایگوروو پرچم رو ‫زد اون بالا! واقعاً باورم نمی‌شه!
‫یکی دیگه هم باهاش بود. ‫کانتاریف ، فکر کنم.
‫یه گرجیِ بی‌نظیر!
‫اما این باعث نمی‌شه ‫اون ماهیِ خام رو نخوری!
‫من یه گروه پرتاب نارنجک می‌بینم.
‫- و یه آشیونه‌ی مسلسل توی اون پنجره. ‫- بیا مختصات‌شون رو بدیم.
‫بدیم به رگبار ببندشون ، ‫تا رفقای ما رو نزنن.
‫تحمل کُن! تحمل کُن ، اولِگ!
‫تسلیم شید! رایشتاگ سقوط کرده!
‫ویتیا! بدو! فرار کن!
‫ویتیا! فرار کن!
‫نه! احمق!
‫اولِگ...کاتیا...
‫ویتیا! ویتکا!
‫چی؟...
‫چیکار کردی!؟
‫ویتکا!
‫همه می‌دونن من با تو اومدم اینجا. ‫به خانواده‌ات فکر کن.
‫داری خانواده‌ی منو تهدید می‌کنی؟
‫تو همچین آدمی نیستی. ‫این هونترومه.
‫اون وادارت می‌کنه همچین حرف‌هایی بزنی ‫و این کارها رو بکنی.
‫بعضی وقتا می‌تونی جلوش وایسی. ‫مثل اون بچه‌ها.
‫گاهی وقتام نمی‌تونی. ‫مثل اون آلمانیِ عینکی.
‫من تو رو می‌شناسم؟
‫- کی این رو بهت گفته؟ ‫- خب تو به کی گفتی؟
‫به هیچکس.
‫نومتروم می‌تونه درون روح شما رو ببینه...
‫و اون بهم می‌گه.
‫یه آدم معمولی ، ‫که توی جنگل قدم می‌زنه.
‫یه درخت می‌افته روش ‫و اون می‌میره.
‫این چیه؟ ‫یه تصادف. این یه تصادفه.
‫هیچ تصادفی وجود نداره. ‫ارواح اراده می‌کنن و اون رو می‌برن.
‫اگه از اون درخت قِسِر در می‌رفت ، ‫سقوط می‌کرد توی یه چاله‌ی پُر از یخ.
‫اگه از اون چاله شنا می‌کرد ‫و در می‌اومد ،
‫- یه وَشَق تیکه پاره‌اش می‌کرد. ‫- تو داری در مورد سرنوشت حرف می‌زنی ، پیرمرد.
‫- که نمی‌شه ازش فرار کرد. ‫- می‌تونی اسمش رو این بذاری.
‫خب که چی؟ ‫هیچ راه نجاتی نیست؟
‫هست.
‫اگه اون چیزی که ارواح می‌خوان ، ‫توسط یه نفر دیگه پرداخت بشه.
‫همونطوری که خودت می‌دونی!
‫- این چه معنی‌ای می‌ده. ‫- هونتروم می‌خواست تو رو ببره.
‫اما یه نفر دیگه بجای تو ‫بهاش رو پرداخت کرد.
‫و حالا اون پابه‌پای تو میاد و منتظره.
‫کی! کی پرداخت کرد؟
‫خودت می‌دونی کی.
‫- چه اتفاقی برای گردشگرها افتاد؟ ‫- همون اتفاقی که برای تو افتاد.
‫بعضی وقتا ارواح اونقدر قوی هستن ، ‫که با بهایی که می‌خوان راضی نمی‌شن ،
‫حتی هشت برابر بهایی ‫که برای تو پرداخت شد.
‫چرا آدما زندگی‌شون رو ‫برای آدمای دیگه‌ای فدا می‌کنن ،
‫که حتی نزدیک‌شون هم نبودن؟
‫- بهم بگو اگه می‌دونی ، پیرمرد. ‫- من هیچی نمی‌دونم.
‫بعضی وقتا اونا یه چیزایی بهم می‌گن.
‫ویتیا می‌تونست زنده بمونه.
‫اون بچه‌ها می‌تونستن زنده بمونن.
‫چرا؟
‫می‌تونست اینطوری زندگی کنه؟
‫اونا می‌تونستن اینطوری زندگی کنن؟
‫اما تو اینطوری زندگی کردی.
‫بیا.
‫بریم!
‫- ما می‌ریم. ‫- چی؟ چه اتفاقی افتاد؟
‫ما می‌ریم.
‫اون همونجا موند. ‫دیگه با من نیست.
‫چی؟
‫هونتروم.
‫پس ما مرگ ‫بر اثر خشونت رو رد می‌کنیم؟
‫هیچکدوم‌شون ثابت نمی‌کنن ‫این یه تسویه ‌حساب بوده.
‫هیچکس نمی‌تونسته اون موقع شب ‫و توی اون سرما اونجا باشه.
‫با کمال احترام ، ‫باید بگم شما دارین حقایق رو دست‌کاری می‌کنین.
‫من اطلاعات رو دیدم ، و پروتکل‌های ‫بازجویی از شاهدین ،
‫- با اشاره به گوی‌های آتشین توی آسمون. ‫- اونا هیچ ربطی به این ماجرا ندارن.
‫- هیچی؟ پس داشتن از چی فرار می‌کردن؟ ‫- نه از چی ، برای چی.
‫اونا فقط می‌خواستن از رفیق‌شون ‫که آسیب دیده بود محافظت کنن ،
‫تیبو-بریگنول ، کسی که روی دست ‫حملش می‌کردن ، دوبینینا و زولتاروف.
‫اونا عجله داشتن که به اون اسطبل برسن ، ‫جایی که بتونن آتیش روشن کنن.
‫- دوستاشون رو گرم کنن. ‫- چرا این کار رو نکردن؟
‫خودت دیدی عاقبت‌شون چی شد. ‫اونا گُم شدن.
‫اونا گیج شده بودن. ‫و بعدش باید کولاک شروع شده باشه.
‫برف ، بارون ، هر چیزی که بوده.
‫مجموعه‌ای از اشتباهات ‫که به قیمت جون‌شون تموم شده.
‫اما اونا مثل قهرمان‌ها عمل کردن.
‫پس این آسیب‌دیدگی‌ها از کجا میاد؟
‫یکی از جستجوگرها چی گفت ، ‫فکر کنم اسمش سلابتسوف بود.
‫یه تیکه‌ی بزرگ برف جدا شده ، ‫و به چادر برخورد کرده.
‫یه تیکه‌ی بزرگ برف رو تصور کن ، ‫که از یک متر و نیم سقوط می‌کنه ،
‫فکر می‌کنی جمجمه‌ات رو بشکونه؟ ‫من که فکر می‌کنم می‌شکونه.
‫توی عکس‌ها دیدی ‫که چه دیوار برفی‌ای اونجا بود.
‫هیچکس از من نپرسید ، ‫اما بهتون می‌گم ، به هر حال.
‫در نظر من ، برای آدم‌هایی ‫که به کوهپیمایی‌های خیلی سخت می‌رن ،
‫اونا بی‌فکر و احمقانه عمل کردن.
‫درک می‌کنم ، اونا زمان ‫برای فکر کردن نداشتن.
‫رفیق‌شون داشته روی ‫دست‌هاشون می‌مُرده.
‫احمقانه‌اس ، البته.
‫تو می‌تونی بگی که احمقانه‌اس ‫زندگیت رو برای یه آدم دیگه فدا کنی.
‫اما آدمایی هستن که اینطورن.
‫و این گردشگرها از اینجور آدما بودن.
‫آره ، اونا می‌تونستن بمونن ‫و چادر رو بکنن ،
‫اما اینکه بِدوَن ‫سمت اون اسطبل سریع‌تر بوده.
‫اونا اشتباه کردن ، اما فقط بخاطر اینکه ‫عجله داشتن تا جون رفیق‌شون رو نجات بدن.
‫باشه ، بذار بگیم این اتفاق افتاده ، ‫من که واقعاً باور نمی‌کنم ، اما بیاین اینطور در نظر بگیریم.
‫اما چجوری باید ثابتش کنیم؟
‫ممکن نیست.
‫هیچکس هرگز نمی‌فهمه دقیقاً چه اتفاقی افتاده ، ‫بجز آدمایی که اونجا بودن.
‫هیچ اثبات قطعی‌ای وجود نداره.
‫کار من این بود که مطمئن بشم قتل نبوده ، ‫و این یه قتل نبوده.
‫از اینجا به بعدش با خودتونه. ‫نمی‌دونم.
‫به تلاش کردن ادامه بدین. ‫من از نتیجه‌گیریم مطمئنم.
‫و همین برای گزارشم کافیه.
‫ممنون.
‫رفقای همکار!
‫اومدم دنبالت ، ‫اما تو اونجا نبودی.
‫بهم گفتن که تو پیش ایوانوفی.
‫می‌خواستم بهت بگم.
‫- تمام این مدت قصد داشتم بهت بگم. ‫- سردرنمیارم.
‫این یه تصادفه؟
‫تمام این سال‌ها ‫می‌خواستم بیام.
‫تمام این سال‌ها.
‫پس تو کاپیتانی هستی ‫که مدام در موردش برام می‌نوشت.
‫متاسفم ، کاتیا.
‫بیا قدم بزنیم.
‫ماموریت توی سازمان تعیین می‌شه.
‫یکی از پرونده‌ها ‫توی منطقه‌ی سوردلوفسک بود.
‫من به عهده‌اش گرفتم. ‫می‌دونستم تو یه کارشناس کالبدشکافی هستی.
‫می‌دونستم. و من بودم که خواستم ‫تو روی این پرونده کار کنی.
‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم ، کاتیا.
‫تمام این مدت که حرف می‌زدیم.
‫اما من خیلی بهت فکر می‌کردم.
‫متوجه نمی‌شم چه اتفاقی داره می‌افته.
‫چی رو متوجه نمی‌شی؟
‫اینکه حس‌هایی که دارم... ‫مال خودم هستن...
‫یا اون؟
‫- مال ویتیا. ‫- خوبیش اینه که من مطمئنم.
‫- حسی که دارم مال خودمه. ‫- می‌خواستم بهت بگم...
‫نمی‌خوام چیزی بدونم.
‫باید بهت بگم.
‫کاتیا ، اون مُرد تا منو نجات بده.
‫من باید می‌مُردم ‫و اون باید زنده می‌موند.
‫من زخمی شدم.
‫اون دوید سمت منو ‫با بدنش منو پوشوند کاتِنکا.
‫اون می‌تونست زنده بمونه.
‫می‌تونست فرار کنه ، می‌دونی؟
‫نمی‌تونست.
‫وگرنه ، خودش نبود.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.