‫خب، فکر کنم همه‌تون تا الان گرسنه‌تون شده.
‫بیاید همگی بریم سر میز.
‫کلارا، توی دردسر افتادیم!
‫نمی‌تونم اوول رو پیدا کنم.
‫بقیه هم نیستن.
‫این‌جا چه خبره؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌ری سر کار؟
‫بیا یکم بیشتر بازی کنیم!
‫ببخشید بچه‌ها.
‫ولی زودی کارو تموم می‌کنم و برمی‌گردم.
‫راست بگی ها.
‫قول دادیا.
‫آره، قوله.
‫خب..
‫من دیگه برم.
‫باشه!
‫رافائل، تا من نیستم حواست به اوول باشه.
‫نمی‌خوام.
‫گوش کن، رافائل.
‫تو تنها برادر اوول‌ـی.
‫اگه اتفاقی برای من افتاد، رافائل تو باید حواست به اوول باشه.
‫نمی‌خوام.چون من که نمی‌تونم.
‫اشکالی نداره. قطعاً می‌تونی.
‫هرچی نباشه، پسر خودمی.
‫چیزی نمی‌گی؟
‫مثلاً چی؟
‫مثلاً یه خداحافظی با محبت با بابایی.
‫نخیرم. بچه که نیستم.
‫خیلی بی‌چاره‌ای.
‫ولی راحت باش!
‫عزیزم!
‫خب باید بعدش توپ‌بازی کنیم.
‫بیاید توی اتاق بازی کنیم.
‫ولی باید یکم آروم‌تر بازی کنین...
‫واقعاً که خیلی بچه‌این.
‫درسته.
‫ماها بچه‌ایم.
‫انقدر صداتون بلنده که نمی‌تونم چیزی بخونم. یکم آروم بگیرین.
یعنی چی؟
‫لازم نیست انقدر بداخلاق باشی.
‫خب خب، صرفاً یعنی بهتره که یکم آروم‌تر باشید.
‫اینطوری تئودور-ساما هم می‌تونن...
‫فهمیدم! چطوره تو هم بیای باهامون بازی کنی!
‫آره عالیه!
‫اوه، النا-ساما... حالتون خوبه؟
‫از النا عذرخواهی کن!
‫خفه شو.
‫اگه کار اشتباهی انجام بدی، باید عذرخواهی کنی.
‫عذرخواهی نمی‌کنم.
‫عذرخواهی کن!
‫خفه شو! برو کنار.
‫چطور جرئت می‌کنی؟!
‫عذرخواهی کن! عذرخواهی کن!
‫لطفاً اینطوری نکنین.
‫عذرخواهی کن!
‫تو...!
‫بسه دیگه.
‫چی شده؟
‫تئو با النا بدجنسی کرد.
‫می‌دونم که دارم دخالت می‌کنم،
‫اما ممنون می‌شم با همدیگه بیشتر کنار بیاین.
‫ما هم دوست داریم با همه دوست باشیم.
‫وقتی با هم دعوا می‌کنین، باید فوراً از دل همدیگه در بیارین.
‫فهمیدین؟
‫اوهوم، باشه.
‫بیاید همه با هم دوست باشیم.
‫ارباب تئودور، ارباب آنجلیکو، شماها هم همینطور.
‫باید از هم عذرخواهی کنین.
‫ببخشید.
‫ارباب تئودور؟
‫یالا. زود باش عذرخواهی کن.
‫نه. من عذرخواهی نمی‌کنم.
‫حتی با اینکه می‌دونی کار اشتباهی کردی؟
‫من کار اشتباهی نکردم.
‫ولی تو هم دوست داری با بقیه دوست باشی، نه؟
‫من لازم ندارم به یه مشت بچه دوست باشم.
‫چی داری می‌گی، تئو؟
‫تو هم یه بچه‌ای.
‫نه نه نه.
‫من بچه نیستم! برید کنار! انقدر منو اذیت نکنید.
‫چی شده؟ کسی این‌جا نیست.
‫ارباب تئودور؟
‫گویا،
‫داره توهمات فاز پیله رو تجربه می‌کنه.
‫شما....
‫مامان!
‫با اجازه.
‫زنگ زدم، ولی جوابی نشنیدم.
‫من کیت لورکا از آژانس ولد هستم.
‫مادر لوسیا و النا.
‫پس یعنی... جناب انریکه...
‫درسته، مامان ماست.
‫مامان و بابای ما «ازدواج سیاسی» کردن.
‫اونو دیگه لازم نیست بگین!
‫چشم!
‫و من مادر ارباب تئودور هستم.
‫دقیق‌تر بگم،جانشین مادر ایشون.
‫اسم بنده آلبرت هست، به عنوان خدمتکار خاندان کلاسیکو خدمت می‌کنم.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫شما گفتین اتفاقی که یکم پیش افتاد فاز پیله‌ست...
‫ارباب تازه هفت سالشون شده.
‫غیرممکنه.
‫در گذشته نمونه‌های دیگه‌ای هم بوده.
‫به‌نظر من ایشون فاز پیله‌ی زودرس رو دارن تجربه می‌کنن.
‫عموماً، علائم فاز پیله از دوران بلوغ خودشون رو بروز می‌دن.
‫تقریباً از سن سیزده تا چهارده‌‌سالگی.
‫خون‌آشام‌ها توی فاز پیله می‌تونن توهماتی رو تجربه کنند، ‫هم صوتی و هم تصویری،
‫همراه با هذیان، حسادت و بدخلقی.
‫وضعیت خیلی ناپایداریه...
‫برای همین برای اینکه تحت مراقبت باشن به قبیله می‌فرستیمشون.
‫و، در بعضی موارد نادر،
‫یه بچه ممکنه فاز پیله‌ش رو از سنین کمتر تجربه کنه.
‫چی باعث همچین چیزی می‌شه؟
‫من باید برم دستشویی.
‫خودت برو دیگه. بچه که نیستی.
‫به‌نظر من ارباب جواب می‌خوان که هرچه سریع‌تر بزرگ بشن.
‫احتمالاً به خاطر اینکه ارباب دینو ازشون می‌خوان...
‫تا رهبر بعدی خانواده باشن.
‫این می‌تونه...
‫همون احساساتی باشه که تمام مدت به ارباب جوان فشار میاره.
‫اونم وقتی هنوز انقدر بچه‌ست...
‫این سرنوشت کساییه که در خانواده‌های اشرافی به دنیا میان.
‫با این‌‌همه، خانواده‌ی اون‌ها مشکلات بیشتری هم دارن.
‫برای همین من سعی دارم نقش جانشین مادر ایشون رو بازی کنم...
‫قصد ندارم مسائل یک خانواده‌ی دیگه رو نقد کنم.
‫من فقط اومدم تا دخترهامو به خونه ببرم.
‫ولی... از کجا می‌دونستین ما این‌جاییم؟
‫افسر ارشد ما برای همه‌ی اعضای آژانس ولد دستوری صادر کردن...
‫تا جایی به غیر از خونه‌شون مخفی بشن.
‫و شوهر من اصرار داشت که بچه‌هامون رو توی اون به‌اصطلاح پرورشگاه پناه بدیم.
‫از آدم‌هام خواستم بررسی کنن ممکنه کجا باشه، ‫تا بفهمم چی توی سرشه.
‫تصادفی بود، من راستش مخفیانه ارباب رو دنبال می‌کردم.
‫چون نگران ارباب جواب بودم...
‫همه‌ی اینا به‌خاطر شوخی مسخره‌ی جناب دالی‌ـه...
‫واقعاً که، خیلی دردسره.
‫گوش کن رافائل.
‫تو تنها برادر اوولی.
‫من هیچوقت نخواستم برادر بزرگتر باشم.
‫رافائل؟ کجا می‌ری؟
‫اینو بندازم دور.
بندازی دور؟
‫رافائل! نمی‌تونی اوول رو بندازی دور.
‫می‌خواد اوول رو بندازه دور؟
‫وای چه بد...
‫هی، تئودور، باید جلوی رافائل رو بگیری.
‫اگه اوول رو بندازه دور دلم براش می‌سوزه.
‫چرا به من می‌گی؟ برو به یه بزرگتر بگو.
‫ولی تو گفتی بچه نیستی، تئودور.
‫اگه بچه نیستی، پس بزرگی دیگه.
‫یالا! اگه بزرگی، جلوی رافائل رو بگیر.
‫خواهش می‌کنم!
‫بگو نه. تو یه بچه‌ای. واسه‌ت زیادیه.
‫یالا برو یه بزرگتر پیدا کن.
‫لعنتی!
‫ما هم بریم!
‫آره!
‫خب دیگه، من لوسیا و النا رو با خودم می‌برم.
‫بله، منم ارباب تئودور رو می‌برم.
‫متأسفم! نمی‌تونم چنین اجازه‌ای بدم.
‫ارباب من ازم خواستن...
‫که در غیابشون این‌جا از بچه‌ها مراقبت کنم.
‫اگه همه‌ی آژانس ولد در حال حاضر هدف یک گروه از یاقی قرار گفتن،
‫این‌جا امن‌ترین جا حساب نمی‌شه؟
‫می‌دونستم اینو می‌گید.
‫ارباب من دالی دلیکو هست.
‫نمی‌تونم بدون اجازه‌ی ایشون بذارم بچه‌ها از اینجا برن.
‫سخت شد.
‫خب مثل اینکه با تو به جایی نمی‌رسم.
‫می‌خوام مستقیماً با جناب دالی صحبت کنم.
‫پس باید تا برگشتن ارباب اینجا منتظر بمونین.
‫آره، درسته.
‫در اون صورت، چطوره با هم غذا بخوریم؟
‫می‌تونم فوراً خورش رو گرم کنم.
‫خب، حتماً همه‌تون حسابی گرسنه‌این.
‫بیاید همگی بریم سر میز.
‫کلارا، توی دردسر افتادیم!
‫نمی‌تونم اوول رو پیدا کنم.
‫واقعاً متأسفم.
‫اگه ازشون غافل نمی‌شدم...
‫نه، تقصیر خانوم کلارا نیست.
‫درسته، با توجه به اینکه ما بی‌خبر اومدیم.
‫تقصر کسی نیست. لازم نیست خودتونو سرزنش کنید.
‫اگه تئودور باهاشونه مشکلی نیست.
‫پسر من خیلی باهوشه.
‫ارباب، در اون مورد...
‫جناب دینو.
‫من فکر می‌کنم پسر شما در حال گذروندن فاز پیله‌ی زودرس هست.
‫چی؟
‫ما شاهد این بودیم که ایشون از توهمات صوتی و تصویری رنج می‌بردن.
‫توی فاز پیله‌ست؟
‫تئودور هنوز به اون سن نرسیده.
‫به نظر من ارباب جوان می‌خوان هرطور شده انتظارات شما رو برآورده کنند.
‫تا هرچه زودتر بزرگ بشن و یه نجیب‌زاده‌ی مناسب بشن.
‫و کسی که تا این حد به یه بچه فشار آورده، شمایین جناب دینو.
‫خب خب...
‫وقت دعوا نیست.
‫باید فوراً بچه‌ها رو برگردونیم.
‫برای کمک با پلیس عهد خون تماس می‌گیرم.
‫کجا داری می‌ری؟
‫بیا برگردیم خونه دیگه.
‫ولم کین. من که ازتون نخواستم بیاین.
‫معلومه که نمی‌تونیم ولت کنیم وقتی می‌گی می‌خوای اوول رو بندازی دور.
‫من که واقعاً این کارو نمی‌کنم...
‫ها؟
‫که اینطور! خدا رو شکر.
‫پس داری کجا می‌بریش؟
‫رافائل؟
‫فکر کردم اگه اوول نباشه...
‫پدر عصبانی می‌شه.
‫چی داری می‌گی؟
‫پس اوول رو بردی تا پدرت عصبانی بشه؟
‫آخه... پدر فقط به اوول توجه می‌کنه.
‫می‌خوام با منم ناز کنه.
‫رافائل می‌خواستی نازت کنن؟
‫منم می‌خوام.
‫منم همیشه وقتی بابایی باهامون بازی می‌کنه رو دوست دارم.
‫غیرممکنه. همه با هم موافقن.
‫باشه. فهمیدم.
‫بیاید یکمی برای باباهامون دردسر درست کنیم.
‫تئودور تو هم؟
‫باشه پس ما هم هستیم.
‫خب، الان کجا می‌ریم؟
‫خونه‌ی بابابزرگ...
‫بابابزرگ؟
‫اون همیشه میاد خونه‌مون،
‫اوه، همون پیرمرد مغرور؟
‫اسمش یوهانس بود.
‫چرا می‌خوای ارباب یوهانس رو ببینی؟
‫بابابزرگ از پدر آدم مهم‌تریه، برای همین با پدر دعوا می‌کنه.
‫اوه، فکر خوبیه!
‫ولی می‌دونی خونه‌ی بابابزرگ کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫اصلاً...
ما اصلاً کجاییم؟
‫اوه، یه سری بچه‌ی شیک‌پوش اینجان.
‫آه این‌جا چیکار می‌کنین؟
‫شماها کی هستین؟
‫می‌گه «شماها کی هستین»؟
‫این نگاه از بالا به پایین، معلومه یه مشت بچه‌ی اشرافی‌ان.
‫خب باشیم چی می‌شه؟
‫برید خونه‌تون.
‫این‌جا شهر گربه‌ی خاکستریه.
‫اسمشو اینطور گذاشتیم چون حتی خوشگل‌ترین گربه‌ی سفیدم...
‫بعد از اینکه گذرش به اینجا بیفته کثیف و خاکستری می‌شه.
‫بریم.
‫ای وای. کجا با این عجله؟
‫شرط می‌بندم می‌تونیم یه باج اساسی از ننه‌باباشون بگیریم.
‫فرصت خوبیه که شما جغله‌ها بفهمین...
‫قدم زدن توی همچین جایی چه عواقبی داره.
‫تئودور...
‫خودم به این یاقی‌ها می‌رسم.
‫رو کن ببینم چی تو چنته داری جغله جون.
‫شماها چه مرگتونه؟
‫اون کیه؟
‫یالا، بگیرینش.
‫لعنتی!
‫بگیر که اومد!
‫بازم؟
‫شماها... یکم بیشتر عشق می‌خواین؟
‫هیولاست.
‫چقدر بی‌ادبن که به یه بانو می‌گن هیولا.
‫نباید بهشون آسون می‌گرفتم.
‫وای چقدر نازین! چه بچه‌های نازی.
‫ببین ببین آبراهام.
‫ببخشید... ازتون ممنونم.
‫کاری نکردم که من.
‫آب خوردن بود.
‫خاله شما خیلی قوی‌این.
‫راستش من قوی‌ترینم و بعد از من آبراهامه.
‫شما از اون آدم گنده‌هه قوی‌ترین؟
‫خب، اینجاها خطرناکه. ‫پس نباید بیاین اینجا، فهمیدین؟
‫بله.
‫بریم.
‫خدافظ.
‫تا بعد.
‫ممنون خاله.
‫یه چیزی در مورد این بچه‌ها...
‫هی، خونه‌ی بابابزرگ کجاست؟
‫کجاست اصلاً؟
‫گوش کن، اگه نمی‌دونیم دیگه باید برگردیم.
‫آره.
‫نمی‌خوام برم خونه.
‫اینو می‌گی، ولی خب چیکار کنیم؟
‫من خسته شدم.
‫گشنمه‌م هست.
‫هی، رافائل.
‫رافائل، بیا برگردیم خونه.
‫اوول داره گریه می‌کنه...
‫شماها این‌جا چیکار می‌کنین؟ مامان و باباتون کجان؟
‫وای.
‫نگرانتون بودم و فهمیدم باید حواسم بهتون باشه.
‫خاله.
‫باشه ساکت باشین.
‫تا کی می‌خواین گریه کنین؟
‫امان... این‌موقع شب توی کوچه خیابون چیکار می‌کنین؟
‫می‌خواین برین جایی؟
‫خونه‌ی بابابزرگ...
‫بابابزرگ؟
‫بابابزرگت کیه؟
‫خب، واقعاً انتظار نداشتم یوهانس ولد بابابزرگت باشه.
‫هی، اینجا خونه‌ی بابابزرگه؟
‫آره، درسته.
‫هیچوقت فکرش رو نمی‌کردم اطلاعاتی که از موریس به دست ‫آوردیم اینطوری به دردمون بخوره.
‫ها؟ چی گفتی؟
‫هیچی.
‫ببخشید. من اومدم بابابزرگم رو ببینم.
‫بابابزرگ؟
‫شما کی هستین؟
‫خب، من رافائل دلیکوام.
‫لطفاً بذارید بابامو ببینم.
‫اوی، دلیکو... نکنه...
‫پسر جناب دلیکو؟
‫اوی، یالا به ارباب یوهانس خبر بده.
‫باشه.
‫خیلی خوشحالم که تونستیم خونه‌ی بابابزرگ رو پیدا کنیم.
‫باید از خاله تشکر کنیم.
‫ها؟
‫خاله؟
‫وحشت کردم...
‫هیچ فکر نمی‌کردم بچه‌ی دالی لیکو باشه.
‫ولی مشکلی نیست. هدف حمله‌ی بعدیمون رو معلوم کردم.
‫اون بچه‌ها ممکنه به کارمون بیان...
‫آبراهام! برو به کیث و بقیه خبر بده.
‫خوشمزه‌ست.
‫اوهوم. خوشمزه‌ست.
‫رافائل، تو نمی‌خوای؟
‫خب؟ حالتون بهتر شد؟
‫ببخشید جناب یوهانس، همچین موقعی مزاحمتون شدیم.
‫واقعاً شوکه شدم که شما بچه‌ها خودتون اومدین این‌جا.
‫نزدیک بود آدم بدا وقتی داشتیم میومدیم اینجا بدزدنمون.
‫اوهوم!
‫اوه؟ آدم بدا؟
‫اما یه خاله‌ی خوب نجاتمون داد.
‫خیلی قوی بود.
‫اوهوم.
‫می‌خوام بازم بیینمش.
‫نمی‌شه. اگه اتفاقی برای شما بیفته، پدر و مادرتون ناراحت می‌شن.
‫مطمئنم نمی‌خواین ناراحتی مادر یا پدرتون رو ببینین.
‫اوهوم.
‫من وقتی مامان و بابا می‌خندن رو بیشتر از هر موقعی دوست دارم.
‫پس قول بدین دیگه هیچوقت همچین کاری نکنین.
‫اوهوم!
‫قول می‌دیم.
‫یه پیام‌رسان رو فرستادم تا به والدینتون بگه اینجایین.
‫مطمئنم یکم دیگه می‌رسن.
‫پدر حتماً از من عصبانیه...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم بچه‌ها خودشون به خونه‌ی جناب یوهانس برن.
‫این‌همه راهو رفتن.
‫من فقط خوشحالم که آسیبی ندیدن.
‫چی شده، دالی؟
‫نه هیچی.
‫فقط تعادل ایجاد کردن بین بچه‌داری و مأموریت از چیزی که فکرش رو می‌کردم سخت‌تره.
‫بعد از این‌‌همه جریان...
‫تو کل شخصیتت رو بر مبنای انجام کارهای غیرممکن گذاشتی.
‫محکم وایسا.
‫واسه‌م سواله... بچه‌های خودمو چقدر درک می‌کنم.
‫پدر به‌درد نخوریم.
‫این در مورد منم صادقه.
‫منم همینطور.
‫چیز خوبیه ولی. بچه‌ها بزرگ می‌شن، ‫ما هم به عنوان والد در کنارشون بزرگ می‌شیم.
‫درسته، حق با توـه.
‫بیاید بچه‌ها رو برگردونیم پرورشگاه باهاشون مهربون‌تر باشیم.
پرورشگاه دلیکو
یک ماجراجویی کوچک
پرورشگاه دلیکو
پیش‌نمایش قسمت بعد
نبردی در میان شعله‌های آتش