‫[آنچه گذشت]
‫ترس بسته شدن مرزها داره دانمارکی‌ها ‫ رو به رفتن مجاب می‌کنه.
‫- خانواده‎ات کجا می‌رن؟ ‫- پاریس. تو چی؟
‫سعی کردم گروه رو متقاعد کنم بیان فنلاند. ‫مامانم اونجاست.
‫لوکاس.
‫تو از معدود افرادی هستی که نظر باشگاه ‫ لیورپول رو جلب کردی.
‫قراره بریم بریتانیا. حرف نداری!
‫می‌تونم اقامت رومانی رو براتون مهیا کنم.
‫- بابا، مامان می‌تونه باهامون بیاد؟ ‫- پاریس؟ از پس هزینه‌اش برنمیام.
‫- مامان چی؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫الان مردم واسه پول درآوردن ‫خیلی کارها می‌کنن.
‫پولم رو بده.
‫- این رو می‌خوام چیکار؟ ‫- برو پاریس.
‫نیک، گاوکش‌ها رو بیار.
‫- برادرت چشه؟ ‫- قراره همه‌چیزش رو از دست بده.
‫واسه همین منطق مزخرفش بهش می‌گه که ‫چیزایی که مال منه مال اون هم هست.
‫دوست دارم برم پاریس. ‫شنیدم یه دختر خوبی می‌ره اونجا.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اخبار بدین شرح می‌باشد.
‫دانمارکی‌ها به سمت سرویس وداع...
‫در کلیسای ماربل در کپنهاگن می‌شتابند.
‫امروز یک‌شنبه هفتم سپتامبر...
‫سه ماه بعد از صدور ‫تصمیم تخلیه‌ی کشور می‌‌باشد.
‫- سلام مامان. قبول شدم، عالیه نه؟ ‫- آره، تبریک می‌گم.
‫مشخص بود که سوربن آدم بااستعدادی ‫ مثل تو رو رد نمی‌کنه عزیزم.
‫الیاس هم هفته بعد می‌فهمه قبول شده یا نه. ‫مشتاقم ببینم چی می‌شه.
‫- اخیرا مرتب کلیسا می‌رم. ‫- چرا؟
‫باید سوال بپرسم...
‫خدمات وداع امروز بعد از خروجی ‫ بزرگ اکتبر انجام خواهد شد.
‫حدود سیصد هزار نفر بعلاوه‌ی چندین ‫ کسب و کار تا الان از کشور خارج شدند.
‫موسسات عمومی، کلیساها و خانواده‌ی سلطنتی ‫ تا آخرین لحظه در کشور می‌مانند.
‫برنامه‌ی جابجایی عمومی درحال انجام می‌باشد.
‫قرار است گروه کثیری از دانمارکی‌ها ‫به سمت اروپای شرقی بروند.
‫به زودی پادشاهی و موقعیت دانمارک ‫ به یادها خواهد پیوست.
‫ولی ما به همراه هم، ‫گذشته را...
‫و مردگانی که به‌جای گذاشتیم ‫ را به یاد خواهیم داشت.
‫نتونستیم اون‌ها رو با خودمون بیاریم.
‫این خدمات آخرین رویداد اتحادی ‫ دانمارکی‌ها خواهد بود...
‫قبل از این‌که سرتاسر دنیا پراکنده شوند.
‫[خانواده‌هایی مثل ما]
‫[فصل سوم - نظارت فرشته]
‫- خودشه دوباره. ‫- داداشت؟
‫جواب نده.
‫دیشب که خواب بودی زنش زنگ زد.
‫فریادزنان پیام گذاشت.
‫چرا؟
‫جفت سازنده‌هایی لهستانی و دانمارکی ‫ تازه وارد اونجا شده بودن.
‫بچه‌ها هم اونجا بودن.
‫واسه قطعات و کارشون درخواست پول می‌کردن.
‫چیکار کردن؟ تهدیدشون کردن؟
‫گمونم کتکش زدن. جلوی بچه‌ها.
‫وای!
‫تف توش!
‫- خوبی؟ ‫- نه.
‫می‌خوای بهش پول بدی؟
‫نه، یه بار که بدیم دیگه ول نمی‌کنن.
‫هنریک!
‫هنریک، برادرت اومده.
‫همین‌جا صبر کن.
‫- سلام. چیه؟ چی می‌خوای؟ ‫- برو کنار.
‫- کجاست؟ ‫- طبقه بالا. این‌ها کین پیتر؟
‫- پیتر. ‫- هنریک!
‫- توی هاله؟ ‫- پیتر!
‫- چه خبره؟ ‫- چرا جواب نمی‌دی؟
‫- این‌ آدم‌ها کین؟ ‫- دیشب جلوی در بودن.
‫گورم رو می‌شناسی.
‫پیوترک وقتی بچه‌هاش تنها بودن ‫شش ماه کاشی‌کاری می‌کرده.
‫خانه و زندگی لوبومیر رو دارن می‌ریزن ‫ کف خیابون چون پول اجاره نداره بده.
‫طرح اسکان مجدد هم ندارن!
‫کل تابستون بهشون قول راه حل دادم ‫ولی دیگه صبر ندارن!
‫- تو هم زنگ‌هام رو جواب نمی‌دی. ‫- آروم باش.
‫- بیا حرف بزنیم. ‫- نه! پروژه هورنبک خراب شده.
‫پروژه‌ای که با بابا شروع کردی خراب شده.
‫- این آدم‌ها پلشون رو می‌خوان. ‫- من ربطی به اون پروژه نداشتم.
‫- دادگاه رو برنده شدی. ‫- درواقع تو و بابا پروژه رو شروع کردین.
‫خفه شو! واقعا خیلی روی مخی.
‫گمشو!
‫می‌خوام تنها باهاش حرف بزنم. ‫با برادرم تنها حرف بزنم.
‫الان می‌زنن اینجا رو روی سرت خراب می‌کنن.
‫گوش کن.
‫- بهشون گفتم ما شریکیم. ‫- چی؟
‫خیال می‌کنن شریکیم...
‫پس اگه قانعشون نکنی به مشکل می‌خوری.
‫من و اون‌ها می‌دونیم که دارین. ‫با کاسپر حرف زدم.
‫گفت رفتین بازل که کلی پول بیارین.
‫خبر داشتید.
‫تو و بکنِ کونیت خبر داشتین...
‫و دارین با بدبختی من حال می‌کنین.
‫واسه همین رفتین پول بیارین. ‫چون می‌دونستین قراره کشور تخلیه بشه.
‫مشکل رو حل کنین. ‫قراردادها پنج شیش میلیون کرون ارزش دارن...
‫من هم بهشون هشتصد هزار تا پیشنهاد دادم.
‫هشتصد هزار تا داری؟
‫الان؟
‫مشکل خودته.
‫من پولی ندارم و هیچی بهت نمی‌دم.
‫چرا نمی‌گی بیان داخل...
‫بعد بهشون بگو که سر اون‌ها ‫و من کلاه گذاشتی.
‫پول کوفتی رو پیدا کن! ‫من می‌رم باهاشون حرف بزنم.
‫- چه خبر شده؟ ‫- الان با پول میاد.
‫آروم باشید. پول می‌ده.
‫زنم واسه بچم نمی‌تونه غذا درست کنه! ‫مقصر تویی!
‫نیک، نیک، الان شلوغ می‌شه.
‫- در رو قفل کن. ‫- قفله.
‫چهار ماه شده! مقصر تویی!
‫- آروم باش! ‫- خرج زن و بچه‌ام رو نمی‌تونم بدم!
‫آروم باش. الان میاد.
‫خرج زن و بچه‌ام رو نمی‌تونم بدم!
‫تف توش!
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌زنمشون.
‫ببین پیتر. به افرادت بگو برن.
‫اگه برگردین سرتون رو می‌ترکونم. خب؟
‫آروم باش بابا. چه مرگته؟
‫بس کن رفیق!
‫هی، آروم باش.
‫می‌زنم سرتون رو منفجر می‌کنم! ‫سوار ماشین شید و گم شید!
‫- کثافت مریض. روانی شدی؟ ‫- نیکولای!
‫باهاشون حرف می‌زنم.
‫- می‌خوای چیکار کنم نیکولای؟ ‫- که بری گم بشی.
‫من و خانواده‌ام چی؟ ‫ما چیکار کنیم؟
‫برنگرد!
‫خانوادم چی؟
‫بیا.
‫- یعنی چی؟ ‫- آروم باش. دیگه برنمی‌گردن.
‫- صرفا باید اثبات کنی. ‫- اثبات کنی؟
‫الان دیگه اوضاع فرق کرده. ‫اگه به پلیس زنگ بزنی شاید بیان.
‫بهتره این کشور به این وضع عادت کنه. ‫پلیس سرگرم اعتراضات و شلوغی‌هاست.
‫حالا رفیق‌های برادرت می‌رن ‫ یه جای دیگه دنبال پولشون.
‫من می‌رم حواسم به در باشه.
‫- کسی بیرون نیست. ‫- دیگه برنمی‌گردن.
‫یادت هست که فردا واسه جلسه می‌رم ‫ خونه خواهرم و جیکوب؟
‫فردا؟ وای.
‫الان که نمی‌شه بری نیک. ‫حالا چرا انقدر عجله؟
‫نروژ نصف معلولین رو می‌پذیره، ‫الان این مسئله هم هست.
‫امروز مثل روانی‌ها رفتار کردی.
‫آره.
‫آره، ولی رفتن دیگه. بخاطر تو کردم.
‫وگرنه کل پولت رو می‌دادی بهشون.
‫پولی که قرار بود باهاش تشکیل خانواده بدیم.
‫فکر قشنگی بود.
‫سلام لوکاس. خوشحال شدم دیدمت.
‫من آلونم. هنوز دوست داری بیای ‫انگلیس فوتبال بازی کنی؟
‫- رویای بزرگیه. ‫- معلومه. بیا حرف بزنیم.
‫معمولا از همه درخواست می‌کنیم ‫واسه یه دوره موقتی بیان...
‫ولی الان اوضاع عوض شده. ‫و واسه همین اینجاییم.
‫یه سری مشکل لجستیک دیگه پیش ‫ اومده که باید حلشون کنیم.
‫اگه قبول بشه هم باید چند بازی ببینیمش.
‫خیلی راحت و سریع می‌تونیم لوکاس ‫ رو وارد سیستم آکادمی باشگاه بکنیم.
‫در شرایط عادی می‌تونست شما ‫رو هم با خودش ببره...
‫و در اون صورت اقامت می‌گرفتید.
‫ولی با شرایط جدید دولت ‫الان گرفتن ویزا سخت‌تر شده.
‫واسه همین باید اطلاعات بیشتری در مورد شما ‫ ارسال کنم. شغلتون چیه؟
‫من منشی هستم.
‫توی یه شرکت کفش فروشی.
‫ولی الان دارن تعطیل می‌شن دیگه...
‫خوشحال می‌شیم کمکتون کنیم منزلی مهیا کنید. ‫بودجه‌تون به چه صورت هستش؟
‫بودجه؟
‫آهان، فکر کردم که...
‫خب یه چیز ارزون باشه.
‫واقعا چیز زیادی ندارم.
‫خوشحال می‌شیم اگه بتونید تحت ‫بورسیه یا کمک هزینه قرار بگیرید.
‫- یعنی بورسیه. ‫- واسه کمک به مخارج.
‫ولی اگه نتونیم اقامتتون رو تضمین کنیم...
‫و اگه بتونیم یه خانواده میزبان ‫ مناسب واسه لوکاس نزدیک مدرسه پیدا کنیم...
‫مشکلی ندارید که پسرتون تنهایی بره؟
‫کریستل، به نظرم زندگیش توی ‫بریتانیا بهتر باشه.
‫نمی‌دونم واقعا.
‫- می‌شه بهش فکر کنم؟ ‫- البته.
‫توی زمین برو جلوتر. ‫همون‌‌طور که گفتن.
‫گمونم امروز تصمیمشون رو بگیرن.
‫- داور! ‫- خطا بود دیگه!
‫آروم باش. بیا اینجا شماره شش.
‫لوکاس! تو بزن.
‫پاس بده به هالته. خب؟
‫تا ضربه رو نزده تکون نخورید.
‫[خوبی مامان؟ جواب ندادی]
‫[نگران من نباش عزیزم. بخواب... می‌بینمت]
‫جابجایی عمومی به خوبی پیش می‌رود...
‫و اروپای شرقی همچنان پذیرای ‫ تعداد زیادی از دانمارکی‌ها می‌باشد.
‫هر چند آلمان و کشورهای نوردیک ‫در حدی که کشور ما امید داشت...
‫راضی به دادن اقامت نیستند.
‫از اول اکتبر دانمارکی‌ها دیگر نمی‌توانند به ‫ صورت توریستی به اتحادیه اروپا سفر کنند.
‫مراقبت کن.
‫با لارس و لیسه خداحافظی کن. ‫دارن می‌رن.
‫عزیزم، الان دارن می‌رن.
‫خداحافظ.
‫- واسه اون‌ها درست کردم. ‫- بابا، بقیه کی میان؟
‫الان می‌ری؟ چه هیجان‌انگیز. ‫سفر بخیر.
‫- وسایلت رو می‌دی لارس؟ ‫- مراقب باشید بچه‌ها.
‫وایسا. سگت کو؟
‫- اتانازیش کردن؟ ‫- آره خداحافظ!
‫- سلام. خوش اومدید. ‫- ممنون.
‫قهوه؟ لارا؟
‫مامانت اومد.
‫لارا!
‫الان میام بابا.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- سلام. ‫- بیا عزیزم.
‫سلام فنی. خوب کردی اومدی.
‫بذار... چای بیارم.
‫ما می‌ریم اونجا. ‫بذار واسمون یکم چای درست کنم.
‫- سلام مامان. ‫- سلام عزیزم.
‫- خوبی؟ ‫- سلام فنی.
‫ببین فنی. شرکت این آپارتمان‌ها ‫رو واسمون جور کرده.
‫ژیل قراره به صورت مشارکتی...
‫بین دو شرکت راه اندازیشون کنه ‫ و خودش سرمایه‌گذار باشه.
‫به زودی مجوز کارم رو می‌گیرم.
‫بعد یه شرکت فرانسوی درست می‌کنیم ‫ و همه‌ی ما رو استخدام می‌کنیم.
‫وگرنه اقامت نمی‌گیریم و به ‫ بخارست فرستاده می‌شیم.
‫- وضع تو چطوره الیاس؟ ‫- مشکل مالی و بلیت داری نه؟
‫یه ویزای بلند مدت مثل مال لارا می‌خوام...
‫و به عنوان دانشجویی مشتاق باید ‫2700 یورو گرو بذارم.
‫مامانم قراره بهم کمک کنه. ‫توی فنلاند کار گیرش اومده.
‫و در مورد اقامت هم دوست نیکولای ‫ مشکلات قانونیش رو حل کرده.
‫واست یه قرارداد کاری توی شرکت جیکوب نوشته.
‫- مثل اونی واسه بابامون نوشت. ‫- این‌طوری اقامت می‌گیره؟
‫پروسه‌ی عجیبیه.
‫یعنی هم کارمند جیکوب می‌شی و هم ژیل بنی.
‫اون وقت می‌تونی درخواست مجوز کار ‫ بدی و امیدواریم که قبول بشه.
‫- ژیل بنی خیلی مطمئنه. ‫- ولی یکم کار داره.
‫خیلی‌خب، فنی؟
‫آره...
‫یا هم نه.
‫در مورد من لزومی نداره.
‫چی لزومی نداره؟ متوجه نمی‌شم.
‫لطف دارید که می‌خواید بیام پاریس...
‫ولی قرار نیست بیام.
‫- چرا؟ ‫- گمونم تا الان متوجه نشده بودم.
‫تمام موارد عملی‌ای که در صورت ‫پاریس رفتن باید انجام بدم.
‫واسه برنامه جابجایی بخارست ‫ دیگه واجد شرایط نیستم.
‫مجبور می‌شم به این حرکت احتمالی ‫ شما متکی بشم.
‫اگه جواب نده توی پاریس آواره می‌شم.
‫- دست تنها می‌مونم. ‫- تقریبا مطمئنم جواب می‌ده.
‫لطف داری.
‫ولی خیلی خطرناکه.
‫پس ما چی؟
‫نمی‌دونیم چی می‌شه.
‫ولی تو طبق برنامه‌ات پیش برو.
‫هنوز بهت پول بدهکارم. ‫یکمش رو آوردم.
‫نقده و زیاد به نظر میاد. ‫ولی الان وضع همینه دیگه.
‫- پول لازم نداریم. ‫- اصرار دارم.
‫- ولی می‌خواییم باهامون بیای. ‫- ولی نمی‌تونم.
‫مامان... مامان!
‫نمی‌تونیم هی بریم و بیاییم.
‫پس دیگه هم رو نمی‌بینیم؟
‫الان دیگه یه زن جوان شدی.
‫باید فقط به فکر خودت باشی.
‫بابا حواسش پرت کلی چیز دیگه‌ست. ‫لزومی نداره دیگه مراقب من هم باشه.
‫خداحافظ عزیزم.
‫سلام به همگی.
‫امیدوارم آخرهفته‌تون خوب بوده باشه.
‫همون‌طور که احتمالا حس کردید ‫ کلی از بچه‌ها بخاطر رفتن ناراحتند.
‫گمونم بهتره توی سالن اجتماعات ‫در موردش حرف بزنیم.
‫سلام کریستل.
‫زود اومدی.
‫باید با لوکاس حرف بزنم.
‫دوست دارم تو بیای که مشکلی نداشته باشه.
‫لوکاس.
‫مامانت اومده.
‫الان اومدی چیکار؟
‫رفتم باشگاه رو ببینم.
‫لارا، بریتانیایی‌های خوب لوکاس رو ‫پذیرفتن و دارن واسش خونه پیدا می‌کنن.
‫- وای! موفق شدی. عالیه. ‫- خیلی خوبه.
‫- اول اکتبر می‌ره. ‫- ایول! بهم نگفته بودی.
‫لوکاس نگران بود که من هم می‌تونم برم یا نه.
‫عزیزم...
‫مامانی نمیاد.
‫چرا؟
‫خب... افراد آکادمی خیلی لطف داشتن.
‫ولی مقامات بریتانیا به من ‫ اجازه‌ی اقامت ندادن.
‫دیگه خانواده‌ها رو پیش هم جمع نمی‌کنن...
‫من هم توی هیچ‌کدوم از کارهایی که ‫درخواست دادم قبول نشدم دیگه...
‫بذار یه فصل امتحانش کنیم و ببینیم چی می‌شه.
‫سالن اجتماعات بچه‌ها.
‫بیا لوکاس. برو سالن اجتماعات.
‫یه فکری واست دارم لوکاس.
‫فوتبال بازی کردنت رو خیلی دیدم. ‫وقتی بازی می‌کنی همیشه خوشحالی.
‫واسه همین قراره یه فوتبالیست ‫ خوب و پولدار بشی.
‫حالا پول به درک، ولی وقتی پولدار ‫بشی می‌تونی یه خونه‌ی بزرگ بخری...
‫که مامانت و دوست‌هات توش زندگی بکنن.
‫تصورش کن.
‫واقعا دلم واست تنگ می‌شه لوکاس.
‫جواهر کوچولوی من.
‫به نظرت باز هم هم رو می‌بینیم؟
‫نمی‌دونم.
‫بیا اینجا.
‫سورتمه کشیدی لوکاس؟
‫آره، تو هم سوارشی.
‫مگه از سورتمه‌ام بهت گفتم؟
‫نه.
‫اون باباته.
‫اون کیه؟
‫یه نفر که مُرده. افتاده.
‫شاید هم خوابیده.
‫کی مُرده لوکاس؟
‫- نمی‌دونم. فقط یه نقاشیه دیگه. ‫- واقعا چنین چیزهایی می‌بینی؟
‫گاهی‌اوقات.
‫لارا و لوکاس، میایین؟
‫میای لارا؟
‫مامانم.
‫آولینا. با والدینت کجا می‌ری؟
‫- کانادا. ‫- وای، چه باحال.
‫- فیلیپا. ‫- من می‌رم ترکیه.
‫جمهوری چک گمونم.
‫- بیل چی؟ ‫- من می‌رم لهستان.
‫من هم!
‫- تو کجا می‌ری آدام؟ ‫- با مامان و بابام می‌رم.
‫خب کجا می‌ری؟ ‫من می‌رم بلغارستان.
‫جایی که شکلات خوبی دارن.
‫سوئیس؟ تو کجا می‌ری لارا؟
‫نمی‌دونم.
‫مگه قرار نبود بری فرانسه؟
‫- چرا ولی... ‫- دلمون واست تنگ می‌شه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره!
‫اوما کجاست؟
‫- اوما نیومد. ‫- آهان.
‫تو چی لوکاس؟
‫- آهای؟ ‫- آهای چی؟
‫می‌دونی با مامان و بابات کجای ‫بریتانیا قراره برید؟
‫نه نمی‌دونم.
‫- قراره بری... ‫- قرار نیست جایی زندگی کنم.
‫منظورت چیه لوکاس؟ ‫می‌ری بریتانیا دیگه نه؟
‫- خفه شو. ‫- مودب باش.
‫- خفه شو! ‫- در این مورد حرف زدیم...
‫خفه شو! خفه شو! خفه شو!
‫- خفه شو! ‫- نه، بس کن لوکاس.
‫- نکن! نکن! ‫- لوکاس...
‫نه، آروم باش لوکاس!
‫- ولم کن! ‫- نه! لوکاس!
‫نه بچه‌ها. دیدن نداره. ‫صرفا لازمه یکم هوا بخوره.
‫سلام عزیزم. خوابت نمی‌بره؟
‫- الیاس کجاست؟ طبقه پایین؟ ‫- آره، خوابیده.
‫چه خبر؟
‫آمالی...
‫- نمی‌تونم بذارم مامانم تنها بره. ‫- چی؟
‫- گمونم باهاش برم. ‫- نه، نمی‌شه که.
‫آخه تنهاست.
‫این‌طوری پیش همیم.
‫- لارا... ‫- یه نفر باید مراقبش باشه.
‫دوباره یه صحبت طولانی باهاش داشتم. ‫می‌ترسه باهامون بیاد.
‫گریه می‌کرد و حالش خوب نبود.
‫متوجه‌ام.
‫اقامت و دانشگاهت چی؟
‫نمی‌دونم.
‫بهم کمک می‌کنی مرتبش کنم؟
‫به بابا نگو. اول باید خودم تصمیم بگیرم.
‫به الیاس هم نگو. خیلی دوست داره بریم پاریس.
‫و چون خانواده‌اش فنلاندن ‫نمی‌تونه بیاد رومانی.
‫خیلی گیج شدم.
‫معلومه بهت کمک می‌کنم.
‫ولی لارا...
‫قول بده که خوب بهش فکر کنی.
‫- سلام عزیزم. ‫- می‌ری دنبال میکل؟
‫- نه، تو می‌ری. ‫- خیلی‌خب، چیکار می‌کنی؟
‫اومدم توی شهر.
‫- با لارا؟ ‫- چی؟ نه.
‫نه، ولی فکر نکنم اون هم بتونه. ‫می‌بینمت. خداحافظ.
‫می‌بینم که ناحیه بخارست تقریبا ‫کاملا پر شده.
‫می‌تونم الان درخواست بدم.
‫مامانت باید ثابت کنه که ‫جفتتون یه جا زندگی می‌کنید.
‫اگه لارا از گزینه دیگه‌ای ‫ انصراف داده باشه چی؟
‫من اقامت پاریس رو گرفتم. ‫چون قراره اونجا درس بخونم.
‫خب اقامتت رو از دست می‌دی و ‫مجبوری هزینه‌اش رو خودت پرداخت کنی.
‫و نمی‌شه بین کشوری سفر کرد، درسته؟
‫نه، قوانین جدید خیلی عجیبه.
‫می‌تونی درخواست بدی ولی...
‫اگه بخارست رو انتخاب کنی، ویزا و ‫محل تحصیلت در فرانسه رو از دست می‌دی.
‫خب چیکار می‌کنی لارا؟
‫سوربن خیلی بزرگه. پتانسیل خوبی داری.
‫من گزینه‌های بخارستت رو بررسی می‌کنم، ‫ولی بهتره تجدیدنظر بکنی.
‫هزینه‌های تحصیلت رو اونجا چیکار می‌کنی؟
‫- می‌شه یه حرفی با لارا بزنم؟ ‫- چی؟
‫باهاشون حرف زدم. ‫و با سفر مامانت فقط شش بلیت می‌مونه.
‫می‌تونیم بلیت بخریم؟
‫می‌خوام بلیت بخرم.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫باشه.
‫زندگی مملو از تضاده.
‫با ترس و لرز متوجه می‌شیم ‫ آخرین باریه که در کنار هم هستیم...
‫- سلام. ‫- سلام عزیزم. کلیدهات رو آوردی؟
‫- در قفله و من یواشکی وارد شدم. ‫کلید دارم. چیکار می‌کنی؟
‫دارم خدمات رو از اول می‌بینم. ‫دوره‌ی عجیبیه.
‫احتمالش هست بتونیم زودتر بریم؟ ‫حرف چیه؟
‫نمی‌دونم. در موردش حرف می‌زنیم.
‫- اومدی داخل در رو قفل کن. ‫- منظورت چیه؟
‫تا فردا از بخارست برنمی‌گردم. ‫بعدا بهت زنگ بزنم؟
‫آره بزن.
‫اینجاست!
‫هی، وایسا! وایسا!
‫- کثافت! ‫- پول!
‫هیس! می‌زنیم می‌کشیمت. خب؟
‫بسه!
‫- هوی! اون یکی یارو کو؟ کجاست؟
‫- پول کجاست؟ کجاست؟ ‫- برو طبقه بالا رو بگرد.
‫- پول کجاست؟ ‫- پول! کثافت!
‫- باورت می‌شه کثافت‌ها بهمون شلیک کردن؟ ‫- آروم باش.
‫- بخواب، زود! ‫- بگیرش!
‫وایسا کثافت!
‫خفه شو! پول رو بده بهمون. ‫پولمون رو بده تا بریم.
‫پول خودمون خب؟ همین.
‫گور پدرت.
‫- خفه‌اش کن تا روانی نشدم. ‫- گلوش رو یکم فشار بده!
‫نگهش دار.
‫همین‌جا می‌مونه.
‫بریم پول رو پیدا کنیم.
‫- من می‌رم سمت راست. ‫- بیا!
‫- داره فرار می‌کنه! ‫- کثافت!
‫- بگیرینش! ‫- بچه‌ها!
‫حرومزاده‌های کثافت!
‫لعنتی!
‫با نیکولای انگبرگ تماس گرفتید. ‫لطفا پیام بذارید.
‫منم نیک. کثافت‌ها دیشب اومدن توی خونه.
‫بهم زنگ بزن!
‫آره! آره!
‫حرومزاده‌ها!
‫- مراقب شیشه شکسته‌ها باش. ‫- حواسم هست.
‫گاوصندوق بابا رو شکستن، ‫ولی فایده‌ای نداشته.
‫وای! من درستش می‌کنم هنریک.
‫مجبورم.
‫به نظرت می‌تونی یکم بمونی دنی؟
‫نیک رفته. واسه همین زنگ زدم.
‫پسرم داره ازدواج می‌کنه. ‫مراسمش فرداست. یکم سرم شلوغه.
‫بیا اینجا رو تمیز کنیم. ‫من چند ساعت دیگه باید برم.
‫ولی... ببین.
‫واسه پسرم و زنشه.
‫وای. قشنگه‌ها.
‫می‌خواد توی دانمارک ازدواج کنه. ‫واسه همین باید عجله کنیم.
‫- درسته. از طرفم بهش تبریک بگو. ‫- ممنون.
‫واقعا داغون شدی‌ها.
‫نترس هنریک.
‫فکر نکنم دیگه برگردن.
‫- حالا بیا شروع کنیم. ‫- ممنون.
‫- عزیزم. ‫- آخی!
‫بذار ببینم.
‫- سرم رو به شیشه ماشین فشار دادن. ‫- وای، وای، وای.
‫خیلی‌خب، دیگه زیاده‌روی کردن.
‫پولی که می‌خواد رو بهش می‌دیم. ‫خب؟
‫دیگه از پولمون چیزی بهش نمی‌دیم.
‫می‌دونم اگه مامانم بود چی می‌گفت.
‫پیتر یکم ناراحته و گیج شده.
‫باهاش خوب رفتار کن.
‫ولی من دائما بهش دادم و دادم.
‫و حالا هم کتک خوردم.
‫و عذرخواهی کردم.
‫و بعد اون آدم‌ها رو فرستاد سراغ من.
‫دیگه چنین آدمی نیستم.
‫تمومه.
‫ببین، بیا بذاریمش همین‌جا.
‫- طاقت مادر خودش رو نداره. ‫- چی؟ بذار کمکش کنیم.
‫نمی‌خوان داخل باشه. ‫شک دارم با ما بیاد.
‫- چی؟ ‫- داره به آرومی بیرونش می‌کنه.
‫خیلی بده.
‫- خب کجا بره؟ ‫- دارن بیرونش می‌کنن.
‫- خیلی بده. ‫- بیا اینجا لارا.
‫وایسا.
‫سلام مامان. چطوری؟
‫آهان، خبرهای خوب دارم.
‫- چی شده؟ ‫- ماشین رو اینجا می‌ذاریم.
‫وقتی فرانسه مستقر شدیم میاییم سراغش.
‫خوبی آمالی؟
‫دیشب به هنریک حمله کردن.
‫می‌ترسن برن پیش پلیس ‫ چون ممکنه پلیس بو ببره.
‫و چیزهای زیادی هم واسه فهمیدن هست.
‫کلی چیز محرمانه رو از وزارت گفته.
‫پول نقد غیرقانونی از مرز رد کرده. ‫نمی‌دونم داره چیکار می‌کنه.
‫همه جا همین شده. ‫از سه تا از همسایه‌هامون سرقت شده.
‫امروز صبح یه نفر بیرون به پنجره‌های ‫زیرزمین خیره شده بود.
‫- صبر کن. ‫- جیکوب، مادربزرگم هنوز بیرونه.
‫- باید بریم دنبال میکل. ‫- میام.
‫خوبی؟
‫تو چی؟
‫از سرویس مهاجرت در مورد درخواستم خبر شده.
‫آهان، خب؟
‫می‌تونم با مامان برم.
‫خیلی‌خب.
‫- ولی به الیاس نگفتم. ‫- نه.
‫هنوز تاییدش نکردم. ‫می‌تونم صبر کنم و توی قایق بکنم.
‫مدارکش رو پیدا کردم. ‫یکم قهوه درست می‌کنم.
‫ممنون عزیزم.
‫سلام.
‫- مامانم سلام رسوند. ‫- چی گفت؟
‫خب بهش گفتم که... ‫سوربن قبول نشدم.
‫نه...
‫ولی پی‌اس‌ال قبول شدم. ‫یه دانشگاه خفن دیگه توی پاریس.
‫- عالیه! ‫- آره، می‌ریم پاریس.
‫- باید یه کاری بکنم. ‫- کجا می‌ری الیاس؟
‫- سلام. می‌خوای بیای داخل؟ ‫- نه، همین‌جا راحتیم.
‫- می‌تونی از پله‌ها بپری دیگه؟ ‫- ولش کن!
‫- قهوه داریم. ‫- خیلی ممنون.
‫- آفرین! ‫- داخل قهوه می‌خوریم.
‫گمونم طبیعی باشه...
‫من و لارا یه جامعه حروفی واسه ‫حفظ æ، ø و å درست کردیم.
‫پس به سلامتی å مثل اسکال!
‫یه آهنگ دانمارکی بلدم که توش æ و å داره.
‫♪ تمام ملوان‌ها دخترها رو دوست دارن ♪
‫♪ وقتی که رسیدیم خواهید دید ♪
‫♪ با موهای فرفری و بوسه‌هاشون منتظرن، ♪ ‫♪ ولی قلب من فقط مال توئه. ♪
‫بس کن جیکوب. بلد نیستی بخونی!
‫♪ همه می‌دونن که خوشگل و جذابی ♪
‫- این که å-æ-ø نداره. ‫- گورگاس!
‫یادم نبود å نداره.
‫♪ چشم‌هات خیلی درخشانن، ♪ ‫♪ بهتره حواست باشه. ♪
‫♪ یادت باشه که آتیش من رو روشن نکنی. ♪
‫♪ ممکنه اشتیاقمون ما رو بسوزونه. ♪
‫کجایی؟
‫پیشتم.
‫سلام عزیزم. زود اومدی.
‫خوبه، ولی قرار نبود تا دوشنبه بیای.
‫آره ولی... دوست داشتم بیام.
‫چه خوب.
‫باید یکم قهوه درست کنم. ‫یکم زوده.
‫خوبی؟
‫لارا؟
‫- من با بقیه می‌رم پاریس. ‫- باشه.
‫می‌دونستم.
‫آخه خیلی خوب نیست.
‫نه، اصلا خوب نیست. ‫بذار یکم قهوه درست کنم.
‫الیاس هم میاد دیگه، نه؟
‫آره.
‫بذار پیراهن بپوشم.
‫تف توش، اومدن!
‫وای، وای، وای!
‫داره میاد این سمت.
‫گاوکش رو میارم که یه وقت نیان داخل.
‫میان داخل.
‫همین‌جام منتظر می‌مونیم؟
‫می‌دونن اینجاییم.
‫وای، وای، وای، خیلی‌خب.
‫- هی، ماشین رو نگه دار! ‫- بیا بیرون وگرنه سوراخت می‌کنیم!
‫- ماشین کوفتی رو نگه دار! ‫- برو عقب!
‫- ماشین رو نگه دار! ‫- برو عقب! عقب!
‫برو عقب وگرنه شلیک می‌کنم!
‫چیکار می‌کنی؟
‫فکر کنم فقط یه نفر بود.
‫کاملا بی‌حرکت دراز کشیده.
‫چند تا پلاستیک بیار.
‫می‌ذارمش توی صندوق. ‫باید از شرش خلاص بشیم.
‫کیه؟
‫آشنا نیست.
‫اگه خداوند بزرگ و تواناست...
‫چطور می‌ذاره از عزیزانمون جدا بشیم؟
‫مطمئنم این سوال خیلی‌هاست.
‫ولی خود خدا بهمون گفته وجود ‫ انسان با مصیبت و رنج همراست.
‫ولی حین مصیبت خدا در کنار ماست ‫چون که خودش هم مصیبت کشیده.س
‫هر چیزی وقتی داره.
‫ما خاطرات رو با خود حمل می‌کنیم.
‫فقط من بودم؟
‫فقط من به شیشه شلیک کردم، نه؟
‫کار هر دومون بود.
‫خاطرات مثل پرده‌ای هستند که زندگی ‫ جدید ما رو فرا می‌گیرن.
‫گمونم این عمقش کافی باشه.
‫باید حواسمون باشه که شیشه‌ها رو بدیم پایین.
‫در ایسلند به خاطرات می‌گن ‫ «زندگی مردگان.»
‫از الان خاطرات «زندگی دانمارک» خواهند بود.
‫خاطرات تمام مردگانی که در ‫ آرامگاهشان ترکشان کردیم.
‫که نتونستیم با خودمون بیاریمشون.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.