‫[آنچه گذشت]
‫- هنریک، برادرت اومده. ‫- از پول ما چیزی بهش نمی‌رسه.
‫عزیزم، مامانی نمیاد.
‫مقامات بریتانیایی بهم اقامت ندادن.
‫دیشب به هنریک حمله کردن.
‫می‌ترسن برن پیش پلیس چون ممکنه ‫پلیس از قضیه سر در بیاره.
‫ماشین رو نگه دار!
‫نمی‌دونم برادرم داره چیکار می‌کنه.
‫- فقط من به شیشه شلیک کردم، نه؟ ‫- هر دو قاطی این قضیه شدیم.
‫لطف داری که می‌خوای من بیام پاریس، ‫ولی نمی‌شه.
‫پس دیگه هم رو نمی‌بینیم؟
‫- نمی‌تونم بذارم مامانم تنها بره. ‫- فقط شش تا بلیت توی قایقش خالیه.
‫می‌ریم پاریس!
‫اگه بخارست رو انتخاب کنی ویزای ‫فرانسویت رو از دست می‌دی.
‫- چی می‌شه لارا؟ ‫- با بقیه می‌رم پاریس.
‫به اخبار دوشنبه سی‌ام اکتبر خوش‌آمدید، ‫صبح بخیر.
‫امروز عزیمت بزرگی در راهه. ‫هزاران نفر آماده‌ی رفتن می‌شوند.
‫با احتساب امروز 2.7 میلیون ‫دانمارکی...
‫پس از اعلام جابجایی عظیم توسط ‫دولت، کشورشان را ترک کردند.
‫وزارت امور خارجه می‌گوید این مسیر ‫ فقط 36 ساعت پابرجا خواهد بود.
‫به مردم گوشزد می‌کنیم که ‫خودروهایشان را در مسیر ترک نکنند...
‫[خانواده‌هایی مثل ما]
‫[فصل چهارم - وداع]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫سلام الیاس. خوابت رو دیدم.... ‫دوباره.
‫خیلی خوبه که فردا با هم می‌ریم پاریس. ‫ دوستت دارم. یعنی گمونم.
‫سلام، صبح بخیر. خیلی عجیبه. ‫بی‌صبرانه منتظرم ببینمت. دوستت دارم.
‫مامانم امروز می‌ره. ‫ تا جلوی کشتی همراهش می‌رم.
‫نمی‌دونم دوباره کی می‌بینمش.
‫خیلی دنیای بدیه... ‫باید به فکر هر دوتون باشم.
‫مامان.
‫- ساعت چنده؟ بریم؟ ‫- نه، تازه هشته.
‫کلی وقت داریم.
‫باید قهوه بخوریم.
‫آره، باید قهوه بخوریم.
‫- آروم باش مامان. ‫- باید یادمون باشه...
‫باید کلید رو توی پاکت بفرستیم ‫ که جعبه‌هامون رو سوار کنن.
‫واقعا می‌خوای این همه کتاب رو بیاری؟
‫- آره. ‫- فقط دو تا چمدون می‌تونی بیاری.
‫همین دو تا. دیگه چیزی نیست. ‫بذار کتری رو روشن کنم.
‫- کابینت چی؟ ‫- چی؟
‫[لارای چهارساله، قد: 98 سانتی‌متر]
‫[پنج ساله، قد: 111 سانتی‌متر]
‫- بذار باز هم جا کرایه کنم. ‫- نه، پول الکی نده.
‫آره.
‫باید توی گوشیت تاییدش کنی. ‫به اسم توئه.
‫ممکنه تا فوریه توی انبار بمونه.
‫یعنی امیدوارن که هر دومون وسایلمون ‫ رو یه وقتی لازم داریم دیگه؟
‫به نظرت کی می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫نه... یه کاریش می‌کنیم.
‫- نه؟ ‫- آره.
‫صرفا باید تظاهر کنیم می‌ری پیش بابا.
‫خب؟
‫و تا دفعه‌ی بعد که هم رو می‌بینیم ‫بزرگ نشی‌ها.
‫چیزی نمی‌شه عزیزم. ‫همه‌چیز خوب پیش می‌ره.
‫چمدان‌ها نمی‌تونن از 25 کیلو بیشتر باشن. ‫امیدوارم از بندر نندازنشون پایین.
‫هی...
‫اینجا توی میدون بپیچ.
‫یعنی عوض شده؟ ‫وقتی درس می‌خوندم اینجا می‌اومدم.
‫با بابات هم اینجا آشنا شدم.
‫اصلا عوض نشده.
‫از بابا بابت قرض دادن ماشین تشکر کن.
‫لارا...
‫لزومی نداره صبر کنی که کشتی بره.
‫لازم نیست.
‫فردا داری می‌ری دیگه، ‫حتما یه سری کار داری.
‫بسته‌بندی دقیقه نودی؟
‫آره.
‫- سلام دنی. ‫- هنریک. چطوری؟
‫خوبم. اوضاع آروم گرفته، ‫پس خوبم دیگه.
‫تا ژانویه نمی‌ریم بریتانیا. ‫می‌خوایم کریسمس اینجا باشیم.
‫همچنین نیکولای هم باید بخاطر کارش بمونه.
‫- بهت پول بدهکارم؟ ‫- نه.
‫ولی می‌دونی، بخاطر دفعه آخر نگرانت بودم.
‫واسه همین گفتم پسرم بیاد یه سری بزنه.
‫که ببینه خوبی یا نه.
‫ما آلبانیایی‌ها اون کثافت‌ها رو می‌شناسیم.
‫آره دیگه... ولی پسرم رو پیدا نمی‌کنم.
‫الان یه مدتی شده. ‫یه ماهی شده.
‫واسه همین...
‫- سلام نیکولای. ‫- سلام.
‫زنش خیلی ناراحته.
‫بهم استرس می‌ده. سردرد گرفتم.
‫حس می‌کنه فرار کرده.
‫بعد عروسی دعواشون شده بود.
‫عصبانی شده بود چون شوهرش ‫ پوکر بازی می‌کرد.
‫می‌دونی دیگه. یهویی ناپدید شد.
‫می‌دونم مدت زیادی گذشته...
‫ولی خواستم ببینم احیانا ‫نیومد به شما سر بزنه؟
‫راستش چهره پسرت یادم نیست دنی.
‫- از وقتی بچه بوده ندیدمش. ‫- عکسش رو دارم.
‫کسی نیومده سر بزنه.
‫خیلی‌خب. پس احتمالا اون‌موقع عصبانی بوده.
‫واسه همین سوار ماشینش شده...
‫می‌بینمت رفیق.
‫و اگه دیدینش خبرم کنید. ‫اگه پسرم رو دیدید خبرم کنید.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- باید عکسش رو ببینم... ‫- نه، ازش چیزی نپرس.
‫همین‌جا بمون.
‫عجب آدم‌هایی!
‫شماره‌ات رو فرستادم واسه کریستل، ‫مادر لوکاس.
‫- حداقل یه آشنایی داری. ‫- ممنون.
‫اینجا پیاده‌ات می‌کنم.
‫- جای پارک که پیدا کردم میام. ‫- ممنون عزیزم.
‫خودروها را فقط در مکان معین رها کنید.
‫لطفا مزاحم حرکت خودروها نشوید.
‫بخش خصوصی؟
‫اشوینواویشچه؟
‫- اشوینواویشچه، مدارک رو آوردی؟ ‫- باهامون بیا. بخش خصوصی.
‫اشوینواویشچه بدون مدارک؟
‫نه، می‌دونی که امکانش نیست!
‫چی؟ دو تا بچه‌هام می‌خوان با پدرشون ‫خداحافظی کنن.
‫گذرنامه‌ی دانمارکی دیگر صادر نخواهد شد.
‫برای اطلاعات بیشتر در مورد ویزاها به ‫خدمات شهروندی در راهروی یازده مراجعه کنید.
‫اینجام.
‫واسه چی انقدر بوق می‌زنن؟
‫هر سی دقیقه صدا می‌زنه تا وقتی ‫که قایق آخر بره. که قایق توئه.
‫بلیت لطفا.
‫- من نمی‌رم. ‫- پس خواهشا از صف برید بیرون.
‫بذارید بمونه. دخترمه و نمی‌دونم ‫ دوباره کی می‌بینمش.
‫این مال بخش خداخافظیه. ‫ولی خیلی‌خب.
‫گذرنامه و بلیت لطفا.
‫پس وقت خداحافظیه؟
‫- لطفا صف رو متوقف نکنید. ‫- ببخشید.
‫دائما بهت زنگ می‌زنم که ببینیم کجا ‫می‌تونیم هم رو ببینیم.
‫لطفا حرکت کنید.
‫لطفا گذرنامه و مدارک سفرتون آماده باشن.
‫من باید برم دیگه لارا. خب؟
‫دوستت دارم.
‫توی زندگی جاه‌طلب باش، باشه؟
‫امیدوارم به سلامت برسی پاریس.
‫عالی می‌شه عزیزم. دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم مامان.
‫دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم. ‫یادت باشه.
‫می‌رم دیگه، باشه؟ خوبه.
‫مامان.
‫کلید و کارت سوار شدنتون آماده باشه.
‫شماره کابینتون روی کارتتون هست.
‫مقامات برعلیه فروش غیرقانونی ‫ امتیاز هشدار صادر کردن.
‫عمدتا بیگانگان در دانمارک از طریق ‫ لهستان به آلمان می‌رن.
‫- سلام. ‫- کریستلم.
‫- فنی هستی؟ ‫- مادر لوکاس؟
‫آره، زنگ زدم بگم که...
‫چقدر به دخترتون مدیونیم. ‫باید بهش افتخار کنید.
‫خیلی ممنون. شما هم با این کشتی می‌رید؟
‫سوارش شدم. گفتم بد نیست بپرسیم ‫می‌تونیم کابین مشترک بگیریم یا نه.
‫- حتما... ‫- کابین تنهایی نیست.
‫- پیداتون می‌کنم. ‫- می‌بینمتون.
‫از این سمت حرکت کنید.
‫به حرکت ادامه بدید. ‫کلید و کارتتون آماده باشه.
‫- چقدر باید اینجا منتظر بمونیم؟ ‫- خب...
‫همچنان داریم قوانین مهاجرتی جدید ‫ رو یاد می‌گیریم، ولی به مقصد می‌رسونمیتون.
‫به حرکت ادامه بدید.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خب؟ ‫- سلام لارا.
‫خوبی؟
‫ناراحتی عزیزم؟
‫باید تا ساعت هفت و نیم صبح فرودگاه باشیم. ‫اشکالی نداره زود شام بخوریم؟
‫مامانت خوبه؟
‫می‌رم طبقه‌ی پایین.
‫[مامان و من در وجبی]
‫رفتی؟
‫نه، هنوز نه...
‫رفتنمون یه ساعت تاخیر خورده.
‫خوبی؟
‫خسته‌ست؟
‫- آره وقت خوابشه. ‫- شام تقریبا حاضره.
‫من با مامان می‌رم.
‫چی؟
‫نمی‌تونی. یعنی...
‫چهل و پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رن.
‫ولی بلیت نگرفتی که.
‫چرا، بلیت گرفتم.
‫چطوری؟
‫من واسه لارا بلیت گرفتم.
‫چه خبره؟
‫- اقامت رومانی رو نداری که. ‫- اگه پیش مامان بمونم می‌گیرم.
‫می‌تونم توی قایق تاییدش کنم.
‫- لطفا میکل رو ببر طبقه‌ی بالا. ‫- ما چی؟ میکل و الیاس؟
‫من نمی‌تونم برم بخارست.
‫فنلاند بخاطر خانواده‌ام می‌تونم و ‫فرانسه هم بخاطر ویزای دانش‌آموزیم.
‫بخارست نمی‌تونم برم.
‫نرو! آینده‌ات خراب می‌شه. ‫زیر سایه مادرت نمون.
‫تنهاست بابا. ‫شما حداقل هم‌دیگه رو دارین.
‫ببخشید الیاس.
‫بیا دو تایی یه حرفی بزنیم.
‫بیا.
‫بیا!
‫وایسا، فقط دو ثانیه.
‫داری همه‌چیز رو خراب می‌کنی. ‫واسه خودت و الیاس.
‫- می‌دونم بابا. ‫- ممکنه خودت رو به کشتن بدی!
‫اوباش لهستان از مهاجرها متنفرن. ‫اگه پیدات کنن و تنها باشی چی؟
‫اینجا بمون لطفا.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم. ‫من به مامانت کمک می‌کنم.
‫خواهشا نرو عزیزم. بس کن. ‫بخاطر من.
‫- دارم خداحافظی می‌کنم بابا. ‫- گوش کن...
‫اگه بلایی سرت بیاد چی؟
‫اونجا یه دنیای دیگه‌ست. نرو. ‫بهت اجازه نمی‌دم! نمی‌دم عزیزم.
‫اجازه نمی‌دم بری!
‫نه لارا، خواهشا!
‫لطفا...
‫نمی‌شه.
‫باید مراقب مامان باشم.
‫خواهشا بمون.
‫وایسا.
‫با خواهرت خداحافظی کن. ‫داره می‌‌ره مسافرت.
‫- لارا! ‫- خوب خداحافظی کن.
‫خوبه.
‫چه خبر لارا؟
‫- قبل رفتن با الیاس خداحافظی می‌کنم. ‫- بابا کجاست؟
‫جیکوب؟
‫فنی!
‫فنی لعنتی!
‫بیا اینجا!
‫الان برمی‌گردم. جام رو نگه‌دار.
‫همه سوار شن!
‫- هولگر، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- آروم باش.
‫این واسه توئه.
‫کامپیوتره. جدیده. ‫همه کارایی‌ها رو داره.
‫نه دزدی نیست.
‫خودت رو جمع و جور کن و نویسندگی رو شروع کن. ‫وقتی اون عنتر ولت کرد گذاشتیش کنار.
‫نوشتن واسم استرس و فشار میاره.
‫و حالا حالت خوبه و ‫ فصل جدیدی رو شروع می‌کنی.
‫بخاطر برادر بزرگ‌ترت دیگه. باشه؟
‫آدم باهوشی مثل تو نباید توی ‫ سوپرمارکت‌های صربستان خواروبار بفروشه.
‫- رومانی. ‫- حالا چه فرقی می‌کنه.
‫فقط از این بدبختی بیا بیرون.
‫زندگی باهات مهربون نبوده، نه؟
‫دوباره نویسندگی رو شروع کن ‫و من رو هم در جریان بذار.
‫فنی.
‫کاری که توش خوبی رو بکن، خب؟
‫تو چی؟
‫من توی کاری خوب نیستم. ‫خفه شو!
‫می‌بینمت کدو تنبل.
‫جیکوب؟ داره میاد.
‫- در این مورد مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- بذار بابا ببرت. ‫- نه. کلید رو کجا بذارم؟
‫جیکوب!
‫داره می‌ره جیکوب!
‫دارم میام!
‫کیفت کجاست؟ ‫کیفت کجاست عزیزم؟
‫جیکوب! داره می‌ره!
‫- عزیزم... ‫- بذار من ببرمت لارا!
‫بابا، می‌خوام خودم تنها برم. ‫می‌خوام خودم تنها برم.
‫بس کن بابا! وگرنه نمی‌تونم برم!
‫باشه، باشه.
‫بیا.
‫یه سری وسایل و یکم پول گذاشتم توی کوله.
‫- باشه بابا. خداحافظ. ‫- دوباره هم‌دیگه رو می‌بینیم.
‫دوباره هم دیگه رو می‌بینیم، باشه؟
‫- دولت باید اجازه بده که دخترم رو... ‫- بابا.
‫دوستت دارم.
‫خیلی دور نمون، باشه عزیزم؟
‫- باید برم دیگه. ‫- زودی می‌بینمت.
‫- دوستت دارم عزیزم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫سلام. شما با الیاس تماس گرفتید.
‫- سلام، شما با الیاس تماس... ‫- کوفتی!
‫- می‌ریم یا می‌مونیم؟ ‫- می‌مونیم! می‌مونیم!
‫- خب، خداحافظ دانمارک عزیز. ‫- دستشویی خودمون رو داریم.
‫- گمونم داریم می‌ریم. حاضری؟ ‫- راستش قشنگه.
‫هستی؟
‫آره.
‫یا...
‫فقط این‌که... پسرم انگلیسه و خودم اینجام.
‫نمی‌دونم دوباره کی می‌بینمش و...
‫درک می‌کنم. من هم همینم.
‫فقط این‌که شگفت‌انگیزه. کارهایی که قراره ‫بکنه رو می‌گم، ولی یه پسر کوچیکه.
‫در هر صورت...
‫ممکنه عجیب به نظر بیاد ولی یه چیزی ‫ آوردم که به سلامتی بخوریم.
‫واسه خداحافظی یعنی.
‫- می‌مونیم یا می‌ریم؟ ‫- می‌مونیم! می‌مونیم!
‫آمالی، ماشین رو روی آرهوسگاد گذاشتم.
‫باشه.
‫یعنی بخارست هم کلیسای پروتستان دارن؟
‫- به خدا اعتقاد ندارم. ‫- خیلی‌ها ندارن.
‫ولی همچنان می‌ریم خاکسپاری و واسه ‫مرده‌ها دسته‌گل‌های گرون می‌خریم...
‫و سرودهای قشنگ واسشون توی کلیسا می‌خونیم...
‫که اصلا نه حس می‌کنن و نه می‌شنون یا؟ ‫خیلی منطقیه.
‫- درک نمی‌کنم. ‫- شاید امیدواریم که بشنون.
‫- به نظر من واسه آرامش خودمون می‌کنیم. ‫- لازم نیست درک بکنی.
‫ولی شاید تلاش کردن کمک می‌کنه.
‫- تا حالا دعا کردی؟ ‫- نه.
‫این دعای موردعلاقمه.
‫ازت می‌خوایم که ما را با معجزه آشنا کنی.
‫- باید تکرارش کنم؟ ‫- آره.
‫ازت می‌خوایم که ما را با معجزه آشنا کنی.
‫و ما اجازه ندهیم که محدودیت ‫ فهممان ما را گیج کند.
‫و از باور داشتن به غیرممکن‌ها نترسیم.
‫از امید داشتن به چیزی که انگیزه‌اش ‫ را نداریم نترسیم.
‫از عشق ورزیدن به چیزی که ‫ درکش نمی‌کنیم نترسیم.
‫بهمان ایمان و امید و عشق بده.
‫ببخشید.
‫نه، وایسا، وایسا!
‫بذارید سوار بشم! مامان!
‫وایسا! وایسا!
‫فقط یکم.
‫- خیلی عجیبه. ‫- معلومه هست. زشته.
‫- بیایین بنوشیم. ‫- ممنون دانمارک.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫هی تو! هی!
‫- هی. می‌ری لهستان؟ ‫- آره.
‫از کشتی جا موندم و مدارک ندارم.
‫گمونم موفق بشیم. آروم باش دختر.
‫آروم باش. تا اشوینواویشچه خیلی راهی نیست.
‫عجله کن!
‫سلام. اسم من آدامه. بدون مدرک مشکلی نداره.
‫- لارام. تا اشوینواویشچه چقدر؟ ‫- 1200 یورو.
‫ببخشید صبر کنید. ماتیلد؟
‫- دارم با مامانم می‌رم. ‫- چی؟
‫از کشتی جا موندم و با قایق شخصی می‌رم.
‫با همه خداحافظی کردم.
‫چه عجیب!
‫پس الیاس چی؟ رابطه‌تون چی؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم چیکار کنم.
‫نمی‌شه با چنین قایقی بری که. ‫خیلی خطرناکه.
‫برو خونه و بهش فکر کن.
‫نه. باید برم. باهات حرف می‌زنم.
‫تلفن نمی‌شه. خاموشش کن لطفا.
‫تلفن اینجا خوب نیست.
‫- بریم. ‫- آماده حرکتیم.
‫- اینجا بشین. ‫- خیلی‌خب، بده من.
‫سلام. اسمم لاراست.
‫- چی می‌نویسی؟ ‫- به برادرم قول دادم که بنویسم.
‫من روزنامه‌نگارم.
‫ولی دوران سختی داشتم و خیلی‌ وقته ‫ که ننوشتم.
‫- چرا ننوشتی؟ ‫- مرخصی گرفته بودم.
‫وقتی می‌نوشتم نمی‌‌تونستم متوقف بشم.
‫یادم می‌رفت بخورم و بخوابم.
‫بستری شدی؟
‫آره.
‫برای دختر و برادرم.
‫اولین کلماتیه که بعد مدتی طولانی می‌نویسم.
‫اگر در دوران قدیم به دنیا آمده بودم و ‫در قایق بادبانی در راه آمریکا بودم...
‫که سر و صدا می‌کرد...
‫به درگاه خدا دعا می‌کردم که من رو امن ‫و امان به آن سمت اقیانوس برساند.
‫حالا به طبیعت باور دارم...
‫و همچنان امیدوارم که خدا هم صدایم را بشنود.
‫من و خارجی‌ها...
‫همراه با هفتاد هزار متر آب ‫ سورن کی یرکگور در زیرمان...
‫در راهمان به سرزمین جدید.
‫سخته که باور کنیم عاقبتش خوشه.
‫ولی باید باور داشته باشیم.
‫لطفا با گوشی کار نکنید. خاموششون کنید... ‫برید و بررسی کنید.
‫لطفا، ممنون. لطفا با گوشی کار نکنید.
‫- گوشی، می‌فهمی؟ ‫- هی، گوشیت رو بده من.
‫- عجب‌ها! ‫- با گوشی کار نکنید لطفا.
‫- سلام بابا. ‫- گوشی لطفا.
‫- صبر کن، اجازه صحبت ندارم. ‫- گوشی‌ها. خاموششون کنید.
‫- بهت زنگ می‌زنم بابا. ‫- بهت زنگ می‌زنم.
‫- گوشی کوفتیت رو بده من! ‫- پسش بده!
‫تماس ممنوعه! تماس نگیرید.
‫گوشی.
‫گوشی لطفا.
‫آروم باش. آروم. هی، آروم‌ باش.
‫- لارا خوبه؟ ‫- نیکولایه. برادرت.
‫ولی گفتی لهستان هم اوضاعش خرابه که.
‫گمونم خوب باشه. ‫یه سفر 36 ساعته دارن.
‫- می‌ذارمت روی بلندگو. ‫- سلام نیک.
‫سلام آمالی.
‫مگه نگفتی نیروهای خودمختار ‫ پناهنده‌ها رو کتک می‌زنن؟
‫آره.
‫ولی چرا نگرانی خب؟ ‫به لارا ربطی نداره که.
‫صرفا زنگ زدم بپرسم...
‫که بهش اسلحه بدم یا احمقانه‌ست.
‫فکر بدیه که با اسلحه از مرز رد بشی.
‫دادی بهش؟
‫راستش دادم.
‫خیلی احمقم. و الان نگرانم که ‫ ایست بازرسی جلوش رو بگیره.
‫امیدوارم نگیره.
‫- نیکولای؟ ‫- هی نیکو؟ هستی؟
‫- ببخشید حواسم پرت شد. ‫- اونجا چه خبره؟
‫از شبکه خارج شدی؟ ‫بابا می‌گه نمی‌تونه بهت زنگ بزنه.
‫خوبی؟
‫آره خوبیم.
‫توی سفارت لندن درخواست کار دادم. ‫از ژانویه شروع می‌شه.
‫داریم یه دفتر جدید می‌زنیم که به ‫مهاجرهای دانمارکی کمک کنیم.
‫با برادر هنریک یه مشکلی داشتیم ‫ ولی الان حل شده. گوشی دوباره بده به جیکوب.
‫دارم گوش می‌کنم.
‫مطمئنم حال لارا خوبه. ‫داره با مادرش می‌ره سمت اشوینواویشچه.
‫فقط بهش بگو اسلحه رو بندازه بره.
‫بندازش توی دریا. توی صندوقچه‌ی ‫ دیوی جونزی یا جایی.
‫- بهش زنگ می‌زنم که بگم بندازش. ‫- ترجیحا قبل این‌که پیاده بشه.
‫- خوبه. ‫- خداحافظ نیکو.
‫[بابا]
‫واسه چی ایستادیم؟
‫نزدیک لهستانیم؟
‫گمونم لهستانیم.
‫پس واسه چی دور می‌زنیم؟
‫چه خبر شده؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید... گشته.
‫مدارک نداریم.
‫همه دراز بکشن!
‫همه دراز بکشن، بکشید لطفا.
‫دراز بکشید و ساکت باشید.
‫کجا می‌ریم؟
‫نمی‌دونم.
‫- نه، نه! گوشی‌ها نه! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫بشین! بشین!
‫گفتم از گوشی کوفتی استفاده نکنی!
‫- انداختش توی دریا؟ ‫- آره.
‫باید برم لهستان. مادرم لهستانه.
‫ساکت!
‫[کجایی لارا؟ وقتی رسیدی بهم پیام بده]
‫[نگرانت شدم. بابا]
‫- چه خبره؟ ‫- مجوزمون رو اینترنتی پیدا نمی‌کنه.
‫می‌گه باید توی گذرنامه‌مون هم باشه. ‫داره سخت‌گیری می‌کنه.
‫- خیلی طول می‌کشه. ‫- نمی‌دونم چرا.
‫این رو از ژیل بنی بهش نشون دادم. ‫اون ضمانتمون رو کرده.
‫- چطور تلفظ می‌شه؟ ‫- پلان‌دافیریز... پلان دافیرز.
‫- این رو داریم. دیدیش؟ ‫- آره.
‫- دوباره به لارا زنگ زدی؟ ‫- می‌ره روی پیغامگیر.
‫بگو گردشگری.
‫نمی‌شه که.
‫ما مجوز کاری و اقامت همه‌ی این ‫ کوفتی‌ها رو گرفتیم.
‫الان که نمی‌تونیم بگیم گردشگریم! ‫احمقانه‌ست. در موردش حرف زدیم که.
‫- آروم باش. ‫- نه نمی‌شم.
‫ما منتظر جوابیم.
‫ببخشید. فکر کنم دخترم زنگ زده.
‫- آقا، اینجا تلفن جواب ندید. ‫- همسر سابقمه، ببخشید.
‫بله، ولی اینجا ‫با تلفن حرف نزنید.
‫توی بخش بررسی ‫گذرنامه‌ام. دوباره زنگ می‌زنم.
‫- اینجا جواب ندید! ‫- ببخشید، ببخشید.
‫خیلی ببخشید.
‫- آروم. ‫- بله ببخشید.
‫بیست دقیقه‌ست اینجا منتظریم.
‫بیست دقیقه نشده.
‫خیلی‌خب. تایید شد.
‫- خیلی ممنون. ممنون. ‫- خیلی ممنون.
‫خیلی ممنون؟ وقت بخیر.
‫نکن!
‫- الو؟ ‫- فنی، صدام رو می‌شنوی؟
‫سلام. دیدم دیروز چند بار زنگ زدی. ‫ببخشید.
‫نمی‌تونستم به تو و لارا زنگ بزنم. ‫نگران شدم.
‫صرفا زنگ زدم ببینم که اون... ‫هر دوتون حالتون خوبه یا نه.
‫خیلی خوش نمی‌گذره، ولی ممنون که پرسیدی.
‫- پیش تو نیست؟ ‫- منظورت چیه؟
‫لارا رو ندیدم. چرا باید ببینم؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫لارا سوار کشتیه. نظرش عوض شد و همراهت اومد.
‫چی داری می‌گی؟
‫- کجاست جیکوب؟ ‫- فکر کنم پیشت باشه.
‫الان کجایی؟
‫ توی یه سالن ورزشی توی لهستان. ‫منتظریم اتوبوس بیاد.
‫لارا اینجا نیست جیکوب.
‫باید برم جیکوب. بهت زنگ می‌زنم. خب؟
‫لارا پیش فنی نیست.
‫- دوباره اون‌هان؟ ‫- آره.
‫جواب بده و بگو سرت شلوغه.
‫- سلام. ‫- خواهرتم. چرا جواب نمی‌دی؟
‫وقتی پیش بابایی نه. ‫توی جلسه‌ام...
‫ما با تمام وسایلمون پاریسیم و لارا گم شده.
‫- توی لهستان؟ ‫- مطمئن نیستیم به کشتی رسیده باشه.
‫رومینگش روشنه؟ ‫ اکثر سرویس‌های رومینگ تعطیلن.
‫ببین به لهستان رسیده یا نه. ‫توی فهرست دانمارکی‌های خارج هست؟
‫- همین الان بررسی کن! ‫- آروم باش. توی فهرست هست؟
‫- اگه نیست باید با پلیس هماهنگ کنید. ‫- نمی‌دونم.
‫- بررسی می‌کنم. ‫- ممنون. خداحافظ.
‫هنریک، نه، نه، نه.
‫هنریک، نمی‌دونم کی اون پایینه.
‫هنریک.
‫برگرد اینجا.
‫نکن. برگرد.
‫هنریک!
‫- اون قدر عمیق نیست. صرفا باید... ‫- هنریک لعنتی...
‫کسی نمیاد...
‫فکر بدیه هنریک. برگرد!
‫برگرد هنریک!
‫هنریک! دیوانگیه. برگرد اینجا.
‫واقعا روانی‌ای! خوبی؟
‫بیا اینجا.
‫گرفتمت.
‫- ازش متنفرم. ‫- از چی متنفری؟
‫آروم عزیزم.
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫- سلام. ‫- سلام. جیکوبم.
‫- سلام. ‫- سلام الیاس. کجایی؟
‫خونه‌ام...
‫- خونه‌ی کجا؟ ‫- کپنهاگن.
‫- لارا پیشته؟ ‫- نه نیست.
‫لارا رو گم کردیم. پیش مامانش یا ما نیست.
‫- گوشیش خاموشه. ‫- ولی...
‫خب؟
‫کمک می‌کنی پیداش کنم؟
‫آره.
‫معلومه می‌کنم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.