‫مامان...! پرنده!
‫یه پرنده‌ی سیاهه‌ ها!
‫سیاه‌ برق‌برقی... با چشمای بزرگ!
‫نازنازی!
‫آمو-چان... اون پرنده سیاهه هیچوقت از تو خوشش نمیاد.
‫واسه همین باید تنهاش بذاریم.
‫ای بابا...
‫پس، ازت بدم میاد!
‫بدم میاد ازت! گمشو برو!
‫نبینم پرای زشتتو بریزی رو منا!
‫اسکل! اسکل!
‫خب دیگه.
‫بیا پرنده سیاهه رو ول کنیم و بریم.
‫مامان و آمو دارن کجا می‌رن؟
‫می‌ریم یکی رو ببینیم که خیلی خیلی آمو-چانو دوست داره.
‫مامان؟
‫خیلی خوبه، مگه نه، آمو-چان؟
‫اونی که می‌خوایم ببینیمش تا همیشه‌ی همیشه عاشقت می‌مونه.
‫تو واقعاً دختر خوش‌شانسی هستی، آمو-چان.
‫خوش به حالت.
‫اون آقاهه...
‫اون آقاهه اینقدر آمو رو دوست داره؟!
قسمت ۱۳ ‫« نگاهی تُهی »
‫می‌گم عمو خان... ما داریم کجا می‌ریم؟
‫یه خونه‌ی خیلی عالی برات جور کردم!
‫اونجا فقط منم و تو... ‫اونجا هیچکس بین من و تو قرار نمی‌گیره.
‫وای! شبیه قصره!
‫ولی باید داخل بمونی... ‫بیرون خطرناکه.
‫چه خونه‌ی خوشگلیه! ‫مامان اگه اینجا رو ببینه، خیلی خوشحال میشه...
‫مامانت تصمیم گرفته که دیگه تو زندگیت نباشه.
‫از الان دیگه من همه‌ی دنیاتم.
‫خودم حتماً... بزرگت می‌کنم. ‫بزرگ و قوی می‌شی.
‫اون همه کتابِ مصور رو ببین!
‫اون همه غذا رو ببین!
‫اون همه لباسو ببین!
‫می‌گم... عمو خان.
‫اینا رو از سر کارت گرفتی؟
‫آره دیگه!
‫من آخه قاچاقچیم، می‌دونی؟
‫خیلی بیشتر از نیازم، چیز گیرم میاد.
‫ولی می‌دونی؟ ولی من...
‫همه‌ی قاچاقچیای دیگه ازم متنفرن!
‫نمی‌دونم چرا!!
‫من که خیلی عادیم، ‫ ولی می‌گن حالمون بهم می‌خوره ازت!
‫آخه قاچاقچی‌ای که مثل من روح‌بخش باشه هم زیاد نیست!
‫آه... دوباره شروع کرد...
‫آمو... آمو...
‫یادت هست که بهت گفتم این اتاق مال یه‌جور آیین‌ـه...؟
‫واسه همین ما هم باید آیینو اجرا کنیم.
‫همون آیین همیشگی!
‫می‌گم... عمو خان.
‫وقتی آمو اون آیینو انجام می‌ده، ‫قلبش بوم‌بوم می‌زنه.
‫نفس کشیدنش سخت می‌شه.
‫واسه همین...
‫آمو...
‫اون حسی که داری، عشقه.
‫ببین!
‫این دختره که تو کتاب مصوره هم عاشق شاهزاده‌ش شد، مگه نه؟!
‫اینم همونه!
‫تو عاشق من شدی!
‫که اینطور!
‫پس این عشقه، آره؟!
‫آمو... تو چه بوی خوبی داری...
‫تنهایی نه...
‫تنها نیستی... تنهایی نه...
‫عشق اول... پس این حس همون عشق اوله، آره؟
‫کی اونجاست؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مزاحم شدیم.
‫شـ ــ شماها دیگه کی هستین؟!
‫کی گفته که می‌تونین بیاین اینجا؟!
‫اینجا فقط مال من و آموـه!!
‫اوی!
‫عوضیا...
‫حسابتونو می‌رسم...
‫اگه همین الان بیرون نرین...
‫دخل‌تونو میارم!
‫با جینکیم، اینقدر می‌زنمتون تا بمیرین!
‫این خیلی بیشتر به تو میاد.
‫جایِ خالی‌ای که فقدان‌های قلبت به وجود آوردن...
‫با این پر می‌شه.
‫همون‌طور که حدس می‌زدم، اینجا نزدیک‌ترین جاست.
‫بیا اینجا.
‫دختر خانوم.
‫تا روزی که موقعش برسه... می‌تونی اونا رو نگه داری.
‫حسابی مراقبشون باش.
‫تو...
‫فرشته‌ای؟
‫عمو خان... دیدی چی شد الان؟!
‫اونایی که دیدیم... فرشته بودن!
‫خیلی باحاله، مگه نه؟
‫واقعاً وجود دارن! ‫فقط تو کتابا نیستن!
‫آمو...
‫آها... راستی... زدنت، نه؟
‫الان درد دارــــ
‫اونا کفشای منن!
‫به چه جرأتی برشون داشتی، هرزه‌ی آشغال!
‫فکر کردی آشغال‌کوچولویی مثل تو ‫لیاقت داره که بهشون دست بزنه؟!
‫عمو خان...؟!
‫دزد! دزد کثیف!
‫آخه چند بار... یادت بدم؟!
‫چند بار بگم که به حرفام گوش کنی؟!
‫عوضی... عوضی... عوضی...
‫ها...؟ عجیبه...
‫این حس اصلاً عادی نیست...
‫معمولاً هیچ حسی نداشت.
‫احساس‌کردن متوقف شده بود.
‫این حس پر سروصدا تو دل آمو...
‫این حسو کفش‌ـا ایجاد کردن؟
‫آره... درسته...
‫این کفشا بهتره برای آمو باشن.
‫بیشتر به آمو میان!
‫پس اینا به آمو تعلق دارن.
‫به هیشکی نمی‌دمشون!
‫چیزه...
‫می‌خواستم یه چیزی بگم...
‫رودو!
‫کجا رفته بودی؟
‫الان همه‌چی رو برامون گفت...
‫همه‌چیزایی که برای پرسیدنشون اومده بودی.
‫نمی‌شه... چرا؟
‫ چرا جینکی من داره به تو واکنش می‌ده؟
‫امکان نداره... جینکیا فقط باید برای صاحباشون کاربرد داشته باشن.
‫واسه چی مال من اینجوری شده؟
‫شاید به خاطر اینه که مال عمو خان نیستن... نه؟
‫آمو خیلی در مورد جینکی و اینا نمی‌دونه، ولی...
‫اون فرشته گفت که این کفشا بیشتر به آمو میان.
‫بعدشم که چیزه... وقتی آمو اینا رو داره، انگار قلبش خیلی پر می‌شه.
‫انگار... آمو اون چیزی که گم کرده رو پیدا کرده.
‫مثل اون بار که تو اون اسباب‌بازی قدیمیه ‫باتری گذاشتی و برای اولین بار کار کرد.
‫همچین حسی داره، می‌دونی؟
‫واسه همین... آمو می‌تونه اینا رو نگه داره، نه؟
‫می‌گم... اصلاً خوب نیست که آدم چیزای بقیه رو برداره.
‫البته فکر نکنم یه زباله مثل تو این‌چیزا رو بفهمه، می‌دونی؟
‫این از اصول تربیتیِ آدماست، می‌دونی؟
‫چـ ــ چی داری می‌گی؟
‫عــ ــ عمو خان، خودت یه‌عالمه چیز از بقیه دزدیدی.
‫بعدشم... آمو پرسید می‌شه بدیشون بهش...
‫اصلاً یه فرشته گفت بیشتر به آمو میان!
‫پس بده‌شون آمو دیگه!
‫آخه چت شده، آمو؟!
‫چرا امروز انقدر دختر بدی شدی؟
‫باید دوباره از اول تربیتت کنم؟
‫آمو... الان داره کلی احساسات تجربه می‌کنه.
‫مثل اون چیزه جرئت... و اعصاب‌ خوردی.
‫و الانم داره به چیزای بد بد فکر می‌کنه.
‫اما...
‫این اولین و آخرین‌باریه که چیزی می‌خوام.
‫توروخدا این کفشا رو بده آمو!
‫آمو خیلی خیلی... می‌خوادشون!
‫نه!
‫چندبار باید بهت بگم؟ این کفشا فقط و فقط مال منن!
‫زنیکه‌ی رو مخ، چندبار باید این بحثو تکرار کنیم؟!
‫زودباش ول کن دیگه!
‫زودباش! ول کن!
‫خیلی بدجنسی! بدجنس!
‫آمو این‌همه خواهش کرد! چرا گوش نمی‌دی؟!
‫گفتی عاشق آمویی!
‫عه...
‫ها؟
‫چرا این اتفاق افتاد؟
‫ها؟ چرا آمو این‌همه وقت داشت با عمو خان زندگی می‌کرد؟
‫آمو اینجا چیکار می‌کنه؟
‫چرا مامانی آمو رو به عمو خان معرفی کرد؟
چون تو رو فروخته
‫نه بابا! اینطوری نیست!
‫آمو دیگه فهمید.
‫برای این بود که کسی بتونه عاشقش بشه!
‫عمو عشق اول خیلی خوبی بود.
‫آمو هرگز فراموشش نمی‌کنه.
پس از آن آمو قدرت خود را کشف کرد
آدم‌های زیادی وارد این بیابان شدند
او می‌خواست که محبوب آدم‌های زیادی باشد
چندین ماه بعد
‫و بعد فرشته‌هه برگشت.
‫هرچند یکی‌شون نبود.
‫انتظار نداشتم موقع تعریف داستان زندگیش، درمورد ‫فرشته‌ها هم بهمون بگه.
‫حتماً خیلی چیزا سر آمو-چان اومده...
‫«فرشته»... فرشته‌ی واقعی که نیست، نه؟
‫منظورش یه سپهریه دیگه؟
‫یا شایدم یه روح‌بخش که قدرت بال در آوردن داره؟
‫سوال خوبیه.
‫انگار ثبات روانی نداره. ممکنه توهم زده باشه.
‫ولی سوال اینه که چطوری؟ چطور از مرز رد شدن؟
‫با بال‌هاش پرواز کرد؟
‫خب پس، فرشته‌هه کجا فرود اومد؟
‫تو افق محو شد.
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫می‌گم، دخترجون...
‫اون فرشته کِی برگشت؟
‫طرفای یه ماه پیش؟
‫یه ماه پیش، نه؟
‫همون موقع‌ها که رودو اومد رو زمین.
‫خودشه.
‫عجب. خود بی‌پدر مادرشه.
‫پس اینجاست، روی زمینه.
‫و تازه، دوتا هم بودن.
‫فهمیدم.
‫چقدرم عالی!
‫شاید اومده دنبال من؟ ولی برام مهم نیست.
‫اگه اینجاست، باید ردشو بزنم.
‫منتظرم بمون.
‫هرطور شده پیدات می‌کنم،
‫و مجبورت می‌کنم همه‌چیو بهم بگی...
‫چطوری برگردم بالا، چرا رگتو رو کشتی...
‫و مجبورت می‌کنم جلوی قبر رگتو زانو بزنی معذرت‌خواهی کنی!
‫تو هم مثل منی، نه؟
‫تو... رودو...
‫اون دستکشا قلب تو رو هم انسانی کردن، نه؟
‫اینایی که تو و آمو دارین...
‫با آدمایی که یه چیزی گم کردن، خوب جور در میان.
‫حفره‌ای که تو قلبته برای پُر شدن چیزهای زیادی نیاز داره.
‫و اینا برای پُر کردن حفره‌ی قلب آمو کافی‌ان.
‫آمو احساساتی که آدما دارنو پس گرفت.
‫اما انسان شدن باعث شد آمو یه چیزایی رو هم بفهمه.
‫مثلاً اینکه عمو خان داشته باهاش چیکار می‌کرده.
‫یا اینکه همیشه تنهای تنها بوده.
‫یا اینکه می‌خواسته با کسی باشه... می‌خواست بهش نیاز داشته باشن.
‫اما...
‫آمو می‌ترسید از باغ امنش خارج شه.
‫برای همین منتظر موند بقیه بیان سراغش.
‫منتظر موند با کسایی ارتباط برقرار کنه که اومدن تو باغش...
‫ولی خوب پیش نرفت... و بعدشم...
‫اومدی از آمو معذرت‌خواهی کنی، نه؟
‫مجبور نیستی.
‫آمو هم مثل توئه.
‫نه... فقط آمو نه.
‫همه همینن.
‫فقط برای زدن بقیه از دستاشون استفاده می‌کنن.
‫برای همین دنیا هیچوقت تغییر نمی‌کنه.
‫پس...
‫برای ارتباط گرفتن با بقیه...
‫بیا باهم یاد بگیریم چطوری جلوی بقیه دست دراز کنیم.
‫منم نمی‌دونم چطوری باید انجامش بدم.
‫پس بیا باهم یاد بگیریم.
‫الان که داری انجامش می‌دی.
‫واقعاً باهامون نمیای؟
‫نه.
‫آمو می‌خواد یکم دیگه اینجا بمونه و یه‌سری چیزا رو راست‌وریس کنه.
‫ولی رودو، بعضی‌وقتا یه سر بیا حرف بزنیم.
‫باشه، بعضی‌وقتا میام.
‫خب، بیاین راه بیفتیم!
‫آمو-چان، بازم میام!
‫فعلاً.
‫می‌بینم‌تون.
‫نفهمیدیم چطوری از مرز رد شدی،
‫ولی کاملاً هم بی‌نتیجه نبود.
‫وجود «فرشته‌ها»ـیی که از مرز رد می‌شن رو تأیید کردیم،
‫و یه جینکی دیدیم که علامتش مثل مال رودوـه.
‫«مجموعه»ای که اون غارتگره گفت.
‫ممکنه اون کفشا هم جزوش باشن؟
‫امکانش هست.
‫فرشته‌ها...
‫انقدر از آمو عصبانی بودم که اونجوری افتادم به جونش،
‫و حالا که فهمیدم اون فرشته خرابه رو زمینه...
‫حس کردم دوباره داره اعصابمو بهم می‌ریزه،
‫ولی نمی‌دونم چرا گوش دادن به آمو، اون احساس رو آروم کرد.
‫فعلاً، نه؟
‫خوب می‌شه سری بعد پیش هم بخوابیم.
‫کی اونجاست؟
‫نه! چیکار می‌کنی؟!
‫نه! پس‌شون بده!
‫نه!
‫هعی، صحرا چه تخمیه.
‫ولی خب، به‌جاش سود هم کردم...
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫وقتشه شروع کنیم، نه؟