‫شیاطین ‫دوقلو
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بچه‌های عزیز دُردونهٔ من.
‫حالا باید تا سر حد مرگ بجنگید.
‫من برنده رو پسر خودم خواهم کرد.
‫برادر بزرگ...
‫من پسرِ مامان ام.
‫در آخر، ما فقط فرزندان شیاطین ایم.
‫آفرین.
‫مادر...
‫در خانواده ما، دوقلوهامون رو مجبور میکنیم ‫که تا سر حد مرگ با هم بجنگن و اونی که باقی می‌مونه رو میخوریم.
‫اون‌وقت ما تا ابد جوان میمونیم. ‫این افسانه‌ست.
‫حالا زندگیت رو تقدیم مادرت کن.
‫مادر، تو ما رو فریب دادی، درسته؟
‫برادر بزرگ،
‫با این اوضاع، هم تو و هم من میمیریم.
‫درسته.
‫ولی اگه جونِ هر دومونو تبدیل به یکی کنیم...
‫برادر بزرگ...
‫خیالت راحت.
‫توی مامان رو پر کردم و گذاشتمش برای نمایش.
‫حالا دیگه همگی با هم هستیم.
‫اون دنیایی که همیشه تصورش می‌کردم
‫یعنی پیداش کردم؟
‫روزهای عمرم رو برای راحتی دیگران می‌گذروندم
‫چیزی جز سازش و پشیمونی بدست نمی‌آوردم
‫چون همیشه حس می‌کردم
‫حتی اگه من نباشم که اینجا می‌ایسته
‫دنیا همچنان رو به جلو پیش می‌ره
‫حتی بعد اینکه از دستش دادم
‫و رنگ‌هاش محو شدن
‫رویای اون روز به یادموندنی مبهم
‫هنوز باقی مونده
‫کاری که فقط من می‌تونم بکنم
‫و منظره‌ای که پشت سر گذاشتم
‫فقط در زمانی دیگه، دنبال یه جواب بودم
‫اون چیزایی که تغییر نمی‌کنن
‫و کلماتی که با دقت ازشون محافظت کردم
‫حتی اگه برای دیگران فقط مثل یه مشت آشغال زشت باشن
‫همه‌شون گنج‌هایین که هرگز رهاشون نمی‌کنم
‫لعنتی! این انرژی جادویی!
‫سگ ما رو تو گرفتی، مگه نه؟
‫راجع به چی داری حرف میزنی؟
‫از همون اول هم انرژی جادویی خودم بود.
‫پدربزرگ، خوبی؟
‫هشت ترتیبِ آتش‌های جنگ!
‫شمشیر شعله‌ای!
‫هفتمین شمشیر! ششمین شمشیر!
‫ما هم جادو داریم!
‫دو تا دهن میتونن وردها رو سریع‌تر بخونن!
‫پنجمین شمشیر! چهارمین شمشیر!
‫سه نیش دارا می‌باشم! دو بازو دارا می‌باشم!
‫در دامنهٔ قله‌های یخ‌زده...
‫گل‌های قندیل یخ ابدی، پابرجا هستند.
‫در آن گلستان که زمان متوقف شده است،
‫فُرمی همچون سنگ قبرِ...
‫یخ...
‫...قید و بندِ...
‫...زندان است!
‫بشکافید، شعله‌های قرمز!
‫یه شمشیر شعله‌ای هشت نوکی؟
‫یـ... یه انسان چطوری...
‫مجازات شدین.
‫پیرمرد...
‫مورلاک-سان.
‫رائلزا، پدر تو... پدر ما، شگفت انگیزه!
‫بابا!
‫رائلزا...
‫مایلی که منو «بابا» صدا کنی؟
‫حالا دیگه شوخیت گرفته؟ ‫گوش‌های اینطوری در نیار دیگه لطفا!
‫یه دُم؟!
‫پس بعد نامیرا شدن، حالا ‫یه آدم جونوری شدی، پیر خرفت پوسیده؟
‫با عقل جور در نمیاد! توضیح بده!
‫یـ-یادم نیست.
‫میگیرم دفنت میکنما.
‫اون گفت سگ قدرتشو بهش پس داده.
‫سگ؟
‫درسته! همینه، واق!
‫عمداً گفتی «واق،» نه؟
‫به عنوان والدین، احساساتمون ‫نسبت به بچه‌هامون مثل هم بود.
‫این بار، نوبت منه که نجاتش بدم.
‫لعنتی.
‫هر چندتاشون هم که شکست میدم، ‫بازم هی میان.
‫گرمای سوزان، جمع بشوید.
‫حاملی برای قلبِ یک انفجار اینجا ایستاده است.
‫ای مارهای شلعه‌ور بزرگ، ‫اینجا جمع شوید و برقصید!
‫جادوی ردهٔ پنج... گردباد شعله‌ور.
‫باید زودتر برم سمت استاد.
‫هنوز چندتاشون مونده؟
‫ای لعنتی...
‫پمو، این کارو نکن! قایم شو!
‫ا-اینجا نه...
‫من میخوام برم سمت استادم...
‫تو...
‫خیلی زیادن!
‫نینیا، دورشون کن!
‫باز شو، کشتی مقدس،
‫و با شعله‌های سفید، این زندگی‌ها رو برگردان.
‫و دختر کشیش هم.
‫میشه هر دوتون کمک کنید؟
‫این کار خرج داره‌ـا.
‫هیچ‌وقت چیزی که میگی رو جدی نمیگی، نه؟
‫سگ رو نجات بدی؟
‫منظورت اینه که انرژی جادویی رو پس بدی؟
‫ولی پس، پدربزرگ، تو...
‫اون انرژی جادویی رو پس داد ‫تا بتونم شیطان رو شکست بدم.
‫اوه، که اینطور.
‫داری بهم میگی که در عوض مواظب توله باشم.
‫درک میکنم.
‫هر چی نباشه، منم بچه‌های خودمو خیلی دوست دارم.
‫اون لحظه،
‫آرزوی نجات دادن بچه‌اش اونقدر قوی بود
‫که قدرت خودش رو هم به من داد.
‫اگه بتونیم اون سهمش رو بهش پس بدیم، ‫و نفرینی که دچارش شده رو از بین ببریم، اون‌وقت...
‫میخوام نجاتش بدم. ما هر دومون پدر ایم.
‫مورلاک-سان!
‫لعنتی!
‫درد میکنه.
‫نمیبخشمتون.
‫خیلی درد میکنه.
‫نمیبخشم. نمیبخشمتون!
‫امکان نداره!
‫حتی بعد اینکه جادوی ردهٔ هشت ‫بهش خورد، میتونه حرکت کنه؟
‫مورلاک-سان؟
‫چی شده، پیرمرد؟
‫پدربزرگ؟ چجوری؟ آسیب ندیدی؟
‫اون که باید از وسطت رد شده باشه!
‫انرژی جادویی خودم و سگ،
‫یه ترکیب خطرناک به‌نظر میاد.
‫قدرت داره درونم طغیان میکنه.
‫پـ-پیرمرد؟
‫چرا این شکلی شدی؟
‫تقریبا مثل این می‌مونه که انگار جوانیمو پس گرفتم.
‫پدربزرگ؟
‫تو مورلاک-سان ایی؟
‫ا-این خیلی مسخره‌ست!
‫انسان ناچیز!
‫پس میتونین از جادوی ردهٔ هشت که حتی ‫یه اژدها رو میسوزونه، جون سالم به‌در ببرین؟
‫نمیبخشمتون!
‫نمیبخشمتون؟ اینو ما داریم میگیم.
‫آدمیزاد!
‫زیاد به خودت مغرور نشو!
‫یه شیطان سطح بالا، ‫اساسا در دسته شاه شیطانیه...
‫ولی من الآن قدرتمندم، میدونین؟
‫اون چیه؟
‫یه گولِم؟
‫این...
‫مال همون موقع‌ست که جادوی تلپورتش ‫اشتباه از آب در اومد و با یکیش ترکیب شد!
‫این فقط یه عروسکه!
‫دیگه انرژی جادوییت رو نمیخواییم.
‫عضو به عضو بدنتو قطع میکنیم.
‫پیرمرد!
‫زمان زیادی تا الآن که احضارش کردم گذشته،
‫ولی چون یه بار با هم ترکیب شدیم، ‫دقیقا همونطوری که میخوام حرکت میکنه.
‫مزخرف نگو!
‫هنوز ایستاده!
‫اون چقدر قوی‌ایه آخه؟
‫مجبورمون کردی که این مبارزه رو جدی بگیریم.
‫پس نشونت میدیم!
‫فرم واقعی‌مون به عنوان شیاطین!
‫حالا میخوایین این کارو بکنین؟
‫ماجراجوهای این قلمرو رو خیلی دست‌کم گرفتین.
‫نمیتونین حرکت کنین، نه؟
‫اون سدیه که از تیکه پاره‌های گولم ساخته شده.
‫باید از طرز برخورد و رفتارتون با ‫خونواده‌ام، ازتون قدردانی کنم.
‫میذارم یه چیزی که ذخیره کردم رو داشته باشین.
‫نورِ دوردست‌ها، همچون راهنما عمل کن،
‫در باغ بی‌صدا شادمانی کن،
‫و آن زمان که جنگ و ستیز ما را بر لبهٔ سقوط قرار می‌دهد،
‫اعماق زمین را از هم جدا کن...
‫اکنون نازل شو!
‫اون ورد...
‫امکان نداره... این کارو نکن!
‫اگه از این فاصله ازش استفاده کنی، ‫یارهای خودم هم داخلش گیر میفتن!
‫این سد واسه همینه؟
‫آسمان و زمین را جدا کن!
‫گرد ستاره جمع میشه و یه چکش آهنین میشه.
‫یه شهاب‌سنگ؟
‫نگران نباش، سایتو.
‫سد، نیروی انفجار رو مسدود میکنه،
‫و نیرو رو فقط بطور عمودی متفرق میکنه.
‫درون این گرما و ضربهٔ فشرده،
‫هیچ شیطانی نمیتونه صحیح و سالم بمونه.
‫مورلاک-سان...
‫پیرمرد.
‫پدربزرگ، این قدرت...
‫هنوز تموم نشده!
‫هنوز زنده‌ست!
‫چه استقامت شگفت آوری.
‫نه، داره تجدید حیات میکنه؟
‫پس فقط حمله دیگه کافیه.
‫تنها کاری که لازمه بکنم اینه که کامل حذفش کنم...
‫با استفاده از شمشیر شعله‌ای هشت نوکی.
‫هشت ترتیبِ آتش‌های جنگ!
‫شمشیر شعله‌ای.
‫پیرمرد...
‫بقیه‌اش یادم رفته.
‫عه؟
‫عــــــــه؟!
‫جادو... چی چی بود.
‫پیرمرد، فرار کن!
‫اون دو تا که خیلی تجربه جنگیدن داشتن
‫فکر کردن که وقتی مورلاک-سان بیدار بشه، شکست ناپذیره،
‫واسه همین با تاخیر عکس‌العمل نشون دادن.
‫اما به عنوان یه تعمیرکار، من فرق داشتم.
‫چون من ضعیفم، همیشه...
‫دنبال چیزی میگردم که در لحظه بتونم ازش استفاده کنم!
‫سایتو!
‫مورلاک-سان، بسوزونش!
‫تجدید حیات میکنه!
‫تو واقعا بی‌نظیری.
‫قطعا ارزششو داره که یه پسر قابل اعتمادو داشته باشی.
‫بزن بریم!
‫گرمای سوزان، جمع شوید! قفس...
‫ام...
‫شعله‌ور!
‫قفس شعله ور، با روحیه و اراده پر بشو!
‫زندانیان شعله ور،
‫من شما را از زنجیر آزاد میکنم!
‫این بار بلاخره کارش یکسره شد؟
‫انرژی جادوییِ شیطان رو حس نمیکنم.
‫سایتو، کارت حرف نداشت که ‫اونطوری بخاطر من پریدی وسط!
‫بخاطر شما بود، مورلاک-سان.
‫فکر کردم که شاید یهویی ‫تبدیل بشی به اسکلت،
‫یا اینکه وردهاتونو فراموش کنین، ‫واسه همین حواسمو خوب جمع کردم.
‫و اینکه، من یه کوچولو هم داشتم تمرین میکردم.
‫میتونم شمشیر رو تاب بدم.
‫البته نمیتونم مثل رائلزا بجنگم.
‫سایتو.
‫سایتو!
‫فوارهٔ هوا، جاری شوید و به اینجا جمع شوید.
‫تیغه‌ای شوید که می‌تواند جریان‌ها را قطع کند...
‫محاله!
‫نه! اون تیغه...
‫تولهٔ لعنتی!
‫ا-انرژی جادوییمون داره کمتر و کمتر میشه.
‫برادر کوچیک، جواب بده!
‫پـ-پس اون مرده.
‫اونم همچین جایی...
‫ناپدید شد.
‫نه، گاردتونو نیارین پایین.
‫پدربزرگ، یکم انرژی جادویی بهم بده!
‫کل این منطقه رو پاکسازی میکنم.
‫عـ-عه، چشم.
‫ما هم کمک میکنیم!
‫اوه، الف دوست‌داشتی و نینیای عزیز!
‫اون گوش‌ها. تویی، بابابزرگ؟
‫استاد! بخاطر تاخیرم عذر میخوام!
‫ام.. تو کی هستی؟
‫من میرم همه چی رو بررسی کنم!
‫پس این همون نور یکم پیش بود؟ ‫شگفت انگیزه.
‫انتظاری کمتر از این از استادم نداشتم. ‫کاش میتونستم از نزدیک ببینمش.
‫دیگه اینجا انرژی جادویی شیطانی‌ای حس نمیکنم.
‫نینیای عزیزم...
‫این بار دیگه حتمی تموم شده، درسته؟
‫الآن تنها کاری که میتونیم بکنیم اینه که بقیه‌شو ‫بسپاریم به اونایی که میتونن از جادو استفاده کنن.
‫و...
‫ظاهرا توله اون کارو برای نجات دادن ما نکرد.
‫شما پدرمو کشتین! ‫حق شما رو هم کف دستتون میذارم!
‫پیرمرد؟
‫لعنتی، چرا یه انسان...
‫بوی بابامو میده...
‫پسش میدم.
‫سگ شیطانی توسط اربابش نفرین شده بود،
‫واسه همین دیگه نمیتونست از هوا جادو جذب کنه.
‫وقتی نفرین از بین بره،
‫و این قدرتو پس بدم، ‫اون‌وقت میتونه توی این قلمرو زندگی کنه.
‫اینو از کجا میدونین؟
‫وقتی این انرژی جادویی رو دریافت کردم،
‫از خاطرات اون سگ خبردار شدم.
‫جادوی من از مال شیاطین هم عظیم‌تره.
‫میتونم نفرین رو از بین ببرم.
‫صبر کن!
‫اگه اون قدرت رو پس بدی، ‫چی به سر خودت میاد؟
‫نمیدونم.
‫فقط یه سهمی‌شه، ولی یکم ‫از انرژی جادویی رو هم پس میدم.
‫ممکنه دوباره تبدیل بشم به اسکلت، ‫و اگه همه چی بد پیش بره...
‫پس چرا این کارو واسه یه سگ میکنی؟
‫یه سگ؟
‫این احساس واقعیته؟
‫من هر روز با سه فرزندم میرم به ماجراجویی.
‫حسی که یه پدر نسبت به بچه‌هاش داره رو درک میکنم.
‫سایتو، اون بحثی که درمورد اینکه اگه بدترین ‫اتفاق ممکن بیفته، داشتیم...
‫درمورد دخترم، رائلزا...
‫میدونی که باید چیکار کنی، مگه نه؟
‫عه؟ چی دارین میگین؟
‫مورلاک-سان، یه جوری میگید که انگار...
‫فقط اگه یه وقت بدترین اتفاقا افتاد میگم، ‫پیش خودت فکر کردی من کی ام؟
‫من جادوگر درجه یک در هزارتوی عظیم ام، میدونی دیگه؟
‫بهت نشون میدم که میتونم ‫یه سگ کوچولو رو نجات بدم.
‫هی، گرگ درنده...
‫الآن مدت زیادیه که بچه‌هام ‫میتونن روی پای خودشون بایستن.
‫اما پسر تو هنوز بهت احتیاج داره.
‫تا وقتی که رشتهٔ زندگیت دوباره محکم ‫تنیده بشه، انرژی جادویی میفرستم.
‫و اگه زندگی خودم توی این جریان عمل صرف شد، ‫اون‌وقت درون تو زندگی میکنم.
‫پدربزرگ؟
‫استاد!
‫پیرمرد!
‫مورلاک-سان...
‫من کجام؟
‫من...
‫که اینطور.
‫پس بلاخره میتونم بهت ملحق بشم.
‫نه، نمیتونی.
‫هنوز نمیتونی بیای اینجا.
‫درسته.
‫هنوز یه کارهایی هست که باید بکنی، مگه نه؟
‫بابا!
‫بابا! بابا!
‫بابا، منو ترک نکن.
‫نمیکنم. همیشه با هم ایم.
‫خوش به‌حالت.
‫نفرین از بین رفت. تو آزاد شدی.
‫جنگجوی دو پا...
‫خوب زندگی کن حتما، بخاطر پیرمرد هم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسم میخورم که یه روز این دِین رو جبران کنم.
‫اگه به قدرتم احتیاج داشتین، ‫هر زمان که خواستین صدام کنین.
‫نزدیک شهر نیا.
‫ما دیگه هم رو نمیبینیم.
‫مثل آروم آروم بُرده شدن، سوار بر جریان آب
‫مثل آروم آروم به خواب فرو رفتن در شب
‫مثل جوری که انگار هیچ چیز به‌خصوصی درباره‌اش نیست
‫قلب‌هامون یکی شدن
‫«بعداً می‌بینمت» راه رو
‫تا اعماقِ آینده روشن می‌کنه
‫جایی که مهربونی چیزیه که مطمئنم که حس کردم
‫می‌دونی، مطمئنم که ما هیچی نمی‌دونیم
‫ولی می‌دونی، فعلاً این ایرادی نداره
‫من منتظرم، منتظرم
‫بیا دوباره اینجا آواز بخونیم
‫یه روز، ما مثل نور می‌درخشیم
‫الآن، فکر می‌کنم که می‌تونم حتی اشک‌هامو در آغوش بگیرم
‫همونطور که نقاشیش می‌کنیم، همونطور که نقاشیش می‌کنیم
‫تکه‌ای از محبت تنها چیزیه که هست
‫و حالا، بیا دست‌های هم رو بگیریم تا بتونیم بخندیم
‫درسته، در آسمون شکوفه می‌زنه
‫تابلوی راهنمایی که راه زندگی رو به ما نشون می‌ده
‫