..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫ببخشین. ‫می‌شه کات بدیم؟
‫کات بدیم؟ ‫کات!
‫چی شده؟ ‫چی شده، پِیج؟
‫حالت خوبـه؟ ‫- آره.
‫وای، فکر کردم زیاده‌روی کردیم.
‫اگه می‌خوای استراحت کنی، لب تر کن...
‫نه، چیزی نیست. ‫خوبـم.
‫- مطمئنـی؟ ‫- آره بابا. الان نه. ممنون.
‫پس چی شده؟ ‫هرچی هست، بگو.
‫فقط نمی‌فهمم چرا
‫کِیتلین اینجا وایمی‌سته تا بمیره.
‫باشه، ولی اون که نمی‌میره.
‫یادت رفته؟
‫توی آخرین لحظه، اِما می‌رسه
‫و حواس بافومه رو پرت می‌کنه... ‫- من هم همین رو می‌گم.
‫پس خودش، خودش رو نجات نمی‌ده.
‫ولی همیشه باید ناجی خودش باشه.
‫و با توجه به سختی‌هایی که کشیدم
‫این‌که منتظر باشم یکی من رو نجات بده
‫زیاد منطقی نیست.
‫یکی نویسنده‌ها رو خبر کنه ‫تا این فاجعه رو درست کنن!
‫راست می‌گی. ‫خودش باید خودش رو نجات بده.
‫ازت ممنونـم. ‫الکی بهت نمی‌گن «ملکه».
‫- لطف داری. ‫- فدات.
‫چیـه؟
‫این نسخه‌ی بازسازیـه. ‫قانون خاصی نداره.
‫و فقط تو ستاره‌ی فیلم نیستی.
‫مطمئنـی؟
‫این که مشکلی نداره. ‫اینجا دیالوگ داره.
‫این رو حذف کن. ‫این بهتره.
‫درضمن یه لطفی بکن.
‫سر فیلم‌برداری بعدی، درست وایستا.
‫جوری نگهش دار
‫که انگار یه عمره این‌کاره‌ای.
‫ممنون. ‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫[ مسافرخانه‌ی جهنمی ] ‫[ قسمت هشتم (پایانی): «تئاتر وحشت» ]
‫- «جلو نیا، اِما!» ‫- «می‌تونم بزنمش، کِیتلین!»
‫«اون‌وقت تو رو با خودش می‌بره.»
‫«من زیادی باهاش رقصیدم ‫و تجربه دارم.»
‫ببخشین. ‫نمی‌خوام نویسنده‌ها رو قهوه‌ای کنم.
‫اتفاقاً بکن. ‫همه‌شون آشغالـن.
‫استودیو رفته یه‌مشت نخاله پیدا کرده.
‫آخه «من زیادی باهاش رقصیدم»؟
‫کی توی اون وضعیت ‫این‌طوری حرف می‌زنه؟
‫یه مَرد سفیدپوست خز ‫که بالای ۵۰ سالشـه.
‫همین دیگه. ‫می‌شه ساده‌ترش کرد.
‫- مثلاً چی؟ ‫- مثلاً...
‫به‌جاش بگه
‫«اون‌وقت تو رو با خودش می‌بره.»
‫«بهم اعتماد کن، اِما. ‫می‌دونم چی‌کار کنم.»
‫- آره. ‫- بهتر نیست؟
‫آره، هزار برابر بهتره.
‫- اصل مطلب رو رسوندی. ‫- دقیقاً. ‫آخه وقتی آدم زندگی‌ش توی خطره
‫همین‌طوری حرف می‌زنه.
‫ببخشین اگه زیادی سخت می‌گیرم و...
‫- نه بابا. این چه حرفیـه. ‫- نمی‌خوام دردسر درست کنم.
‫- به هیچ وجه. ‫- باشه.
‫اتفاقاً خوش‌حالـیم که پیش مایـی.
‫فقط چیزی نپرسیدم
‫چون نمی‌خواستم فضولی کنم.
‫ولی می‌تونیم ‫چیز خوبی از این دربیاریم.
‫چون تو واقعاً تجربه‌ش کردی
‫و خوب می‌دونی ترس و اضطراب چجوریـه.
‫تو می‌تونی جهنم ‫واقعی رو به تصویر بِکشی
‫ولی بقیه‌ی فیلم‌های ‫اِسلشر اداش رو درمی‌آرن.
‫پس هر ایده‌ای داری، سراپا گوشـم.
‫شرمنده. نباید به اون ‫ماجرا اشاره می‌کردم.
‫نه بابا. قضیه اون نیست...
‫آخه هیچ‌وقت کارگردانی نداشتم
‫که باهام مثل یه آدم رفتار کنه... ‫- آها.
‫و...
‫و براش فقط یه چهره‌ی جذاب
‫و یه‌جفت سینه نباشم.
‫اون که اشتباه محضـه. ‫من همیشه طرف‌دارت بودم.
‫انتخاب من برای بازسازی، فقط تو بودی.
‫متوجهـی؟ ‫- عجب. پس...
‫پس باید حتماً توی ‫واقعیت تجربه‌ش می‌کردم
‫تا تهیه‌کننده‌ها من رو قبول کنن.
‫این برای تو اومد، پِیج.
‫- وای! ‫- خیلی ممنون!
‫چه خوشگلـن.
‫- آره. ‫- تو فرستادی؟ ‫نه.
‫«از اخبار شنیدم. موفق باشی.»
‫«به‌اندازه‌ی کافی سختی کشیدی. ‫ازطرف اَندی.»
‫همون اَندی که...؟
‫باریکلا به اَندی!
‫- خیلی مهربونـه. ‫- خیلی!
‫شباهت زیادی بین
‫کمدی‌های اوریپید
‫و اسلپ‌استیک‌های چاپلین، ‫کیتون و آرباکل وجود داره.
‫ولی الان کمدی چی شده؟
‫ژانرش گسترده‌تر شده.
‫مثلاً فیلم‌های اکشن هم کمدی دارن.
‫باریکلا. ‫ادامه بده.
‫همه‌چی خشونت داره، درستـه؟
‫حتی کمدین‌ها همدیگه رو ‫کتک می‌زنن تا مخاطب بخنده.
‫آره. حتی توی فیلم‌های صامت...
‫شدیدتر می‌شه.
‫چاپلین آدم‌ها رو با داس می‌زنه
‫و یه جمله‌ی تأثیرگذار هم بهشون می‌گه.
‫عین قهرمان‌های اکشن.
‫آفرین. ‫به این می‌گن تفکر جانبی.
‫و بعد می‌رسیم به ژانر وحشت.
‫باز شروع شد.
‫آخه دخترهایی که قاتل رو می‌کُشن
‫یا در کل وقتی اون عوضی می‌میره
‫با من هم‌نظرن.
‫بله، این‌ها رو قبلاً هم گفتی
‫ولی الان موضوع بحث‌مون کمدیـه.
‫ما برای دانشی که از ژانر وحشت ‫دارین، اینجا جمع شدیم، استاد.
‫اگه ناامیدتون کردم
‫می‌تونین کلاس‌تون رو عوض کنین.
‫شما هم به‌لحاظ آکادمیک ‫و هم توی زندگی واقعی
‫متخصص ژانر وحشتـین.
‫ولی جوری رفتار می‌کنین ‫انگار غیر از اینـه.
‫چی از جونم می‌خوای؟ ها؟
‫- منظورتون چیـه؟ ‫- منظور تو چیـه؟
‫احمق عقده‌ای.
‫ازم امضا می‌خوای؟
‫دنبال یه داستان وحشتناکـی
‫که فتیش خودت رو ارضا کنی؟
‫مرگ انسان تو رو به هیجان می‌آره؟
‫همین رو می‌خوای؟
‫گوشی‌م رو بدین!
‫خب دیگه. ‫برین بیرون.
‫برای امروز کافیـه.
‫این رفتار رو ‫به مدیر گروه گزارش می‌دم.
‫لاشی.
‫سلام، اَندی. ‫بیا داخل.
‫- تقدیم به شما. ‫- مرسی.
‫کُت رو بده من.
‫باشه. ممنون.
‫- ببین، شرمنده... ‫- خب، ببین...
‫- فرستادن گُل‌ها کار عجیبی بود. ‫- باید زودتر از این‌ها بهت پیام می‌دادم.
‫ببخشین. می‌شه من شروع کنم؟
‫حتماً.
‫من عوضی‌بازی درآوردم.
‫تو هم کار عجیبی نکردی.
‫و عوضی نیستی.
‫کار خوبی کردی که گُل فرستادی
‫می‌تونم بهونه بیارم ‫و بگم سرم شلوغ بوده
‫و یادم رفته ازت تشکر کنم...
‫نه، درک می‌کنم. ‫می‌خواستی همه‌چی رو فراموش کنی.
‫این حرفت درصورتی درستـه
‫که دوباره نقش ‫کِیتلین رو بهم نداده باشن.
‫شغلت همینـه دیگه. ‫قضاوت نمی‌کنم.
‫حالا یه‌ذره قضاوت جای دوری نمی‌ره.
‫نگران نباش. ‫طبیعیـه.
‫همه‌مون باید خرج زندگی رو دربیاریم.
‫آره.
‫بگذریم. ‫چند ماه پیش فیلم‌برداری تموم شد
‫و فردا شب یه نمایش خصوصی داریم.
‫عجب.
‫و به‌جای این‌که ازت دوری کنم
‫می‌خواستم به‌خاطر گُل‌ها ازت تشکر کنم
‫و برات شام بپزم، ولی این هم می‌دونم
‫که تریلر فیلم رو دیدی
‫و می‌دونی داستانش چیـه.
‫مگه خاطرات می‌ذارن که ندونم؟
‫آره خب. اخبار رو دنبال کنی، ‫همین می‌شه دیگه.
‫راه فراری ازش نیست.
‫حالا گفتم شاید
‫بخوای به‌عنوان دوست‌پسرم ‫بیای که بریم نمایش رو ببینیم.
‫بهت قول می‌دم جای شلوغ‌پلوغی نیست.
‫خبری از فرش قرمز نیست. ‫فقط چندتا منتقدن
‫که توی یه سالن ‫کوچیک فیلم رو می‌بینن.
‫خیلی دوست دارم با هم ببینیمش.
‫مطمئنـم خوشت می‌آد ‫که ببینی تیم سازنده چه زحمتی کشیده.
‫جدی می‌گم.
‫آره، کارگردان از ایده‌های ‫من هم استفاده کرده
‫و بهت قول می‌دم ‫یه فیلم اِسلشر معمولی نیست.
‫خیلی... ‫می‌شه...
‫می‌شه بهش فکر کنم؟ ‫- حتماً.
‫اگه بگی «نه»، درکت می‌کنم.
‫ای وای. ‫از فر یادم رفت.
‫عع...
‫کمک لازم نداری؟
‫نه بابا. ‫البته...
‫بی‌زحمت شراب رو باز کن. ‫لیوان‌ها و دَربازکن روی کنسولـه.
‫آره. محصولات فیلم «نابودگر نسل‌ها»
‫همیشه توچشمـه.
‫آدم می‌تونه با این یکی رو بُکشه.
‫اتفاقاً کِیتلین توی ‫«نابودگر نسل‌ها: چشمیِ دَر» این کار رو کرد.
‫می‌خواستم خورش گوشت بشه، ‫ولی همه‌چی قاطی شد.
‫خیلی دیر شروع کردم
‫و ازطرفی نمی‌خواستم ‫بهت گوشت نپخته بدم.
‫خب یه چیزی از بیرون سفارش می‌دادیم.
‫اگه می‌خوای، الان سفارش بدیم. ‫- نه.
‫من‌وتو الان به یه‌چیز ‫خیلی معمولی نیاز داریم.
‫تازه آشپزی حالم رو خوب می‌کنه.
‫- سلامتی. ‫- سلامتی.
‫وقتی از «نابودگر نسل‌ها» ‫صحبت می‌کردی
‫حقیقتش...
‫انتظار همچین چیزی نداشتم.
‫اون فیلم‌ها ‫از دوران نوجَوونی باهامـن.
‫و باز هم برگشتن.
‫که واقعاً...
‫غافل‌گیرکننده‌ست.
‫موافقـم.
‫همه‌ش درخواست‌شون رو رد می‌کردم.
‫ولی بار سوم که ‫گفتم «نه»، بهم قول دادن
‫بخشی از یه مجموعه‌ی سه‌گانه بشم.
‫- پیشنهادی که نتونستی رد کنی. ‫- آره.
‫من بازیگری دوست دارم ‫و اگه می‌خوان بهم
‫حق تصمیم‌گیری توی نویسندگی رو هم بدن
‫پس بهتره قبولش کنم، نه؟
‫این‌قدر نگران نباش.
‫نگران چی نباشم؟
‫یادت رفته چی بهمون گذشت؟
‫البته اگه دوباره ‫بیل دستت بگیری، نگران می‌شم.
‫وان حموم رو یادت نره. ‫اون هم بود.
‫مگه می‌شه یادم بره؟
‫خودت چطوری؟ ‫این چند ماه چطوری گذشت؟
‫باز هم عذر می‌خوام ‫که ازت خبر نگرفتم.
‫لطفاً این‌قدر عذرخواهی نکن.
‫حقیقتش نمی‌دونم ‫بعداز گذروندن شرایط بحرانی
‫آدم چطور می‌تونه ‫دوستی‌ش با دیگران رو حفظ کنه.
‫«شرایط بحرانی».
‫باز فاز استادی گرفتی.
‫امیدوارم استاد تمام شده باشی.
‫باید قبلش مدرک دکترا بگیرم.
‫تو که توی جرایم واقعی تخصص داری
‫یا هر اسم دیگه‌ای که داره...
‫و بازمونده‌ی فجیع‌ترین ‫کشتار جمعی تاریخ
‫بعداز خونواده‌ی مَنسون‌ـی.
‫یعنی باید حداقل ‫بهت یه دکترای افتخاری بدن
‫یا جایگاهت رو بالاتر ببرن.
‫- بله. ‫- درست می‌گم؟
‫زندگی بعداز کُلد ریور، ‫برای من همچین سازنده نبوده.
‫هرچند به تو خوش گذشته.
‫قصدم این نبود که خجالتت بدم.
‫اتفاقاً خوش‌حالـم که خوش‌حالـی...
‫بعداز اون ماجرا، لیاقت‌مون ‫اینـه که کمی خوش‌حال باشیم.
‫فقط... ‫- چی شده؟
‫بهم بگو.
‫تنها کسی که ما رو ‫درک می‌کنه، خودمونـیم.
‫بعضی‌وقت‌ها حس می‌کنم هنوز اونجائـم.
‫انگار هنوز تموم نشده.
‫تو هم این‌طوری‌ای؟
‫نه.
‫اگه چیزی از قلم انداخته باشیم چی؟
‫مثلاً چی؟
‫چه‌می‌دونم... مثلاً فلوید و شِرلی.
‫از کجا معلوم واقعاً کار اون‌ها بود؟
‫چون ۳۰ سال پیش ‫همون‌جا همه رو کُشتن.
‫آره، ۳۰ سال پیش
‫که جَوون‌تر و قوی‌تر بودن. ‫تازه کوایِن...
‫اون مبارزه بلد بود.
‫از پس خودش برمی‌اومد.
‫به نظرت منطقیـه که فلوید بزنش؟
‫شاید کار فلوید نبوده.
‫یعنی شِرلی بوده؟ ‫اون‌که احتمالش کمتره.
‫اگه غافل‌گیرش کرده باشن ‫احتمالش زیاد بوده.
‫شِرلی ادای آدم‌های ‫مهربون رو درمی‌آورد.
‫اون‌قدر بهم نزدیک شد
‫که فقط کافی بود ‫یه چاقو به گردنم فرو کنه.
‫ببین، حتی اگه چیزی ‫از قلم انداخته بودیم
‫پلیس تا الان پیداش می‌کرد.
‫مگه این‌که خوب نگشته باشن.
‫اصلاً چرا خوب بگردن؟
‫از دید اون‌ها، ‫فلوید و شِرلی قاتل بودن.
‫پرونده بسته شد و رفت.
‫اون‌ها قاتل شناخته شدن، ‫چون گناهکار بودن.
‫نه من و نه تو. ‫و نه یه غریبه که توی جنگلـه.
‫اصلاً می‌دونی چیـه؟
‫بیا همه‌ی قتل‌ها رو مرور کنیم.
‫اول هِمینگوی.
‫قشنگ مشخصـه که اون‌ها
‫طرف رو توی سونا کُشتن.
‫مطمئنـی؟ ‫اون‌موقع تازه رسیدن.
‫یه ساعتی بود که رسیده بودن
‫و تازه با محیط مسافرخونه آشنا بودن.
‫قاتل پورشیا و کرو ‫هرکسی می‌تونست باشه.
‫فلوید...
‫توی کُشتن روبی ‫دست داشت و ازش لذت برد.
‫کوایِن رو مطمئنـم شِرلی کُشت
‫چون زنیکه همه‌ش ‫قربون‌صدقه‌ش می‌رفت.
‫موقع قتل آدریانا هم ‫همه توی اتاق خودشون بودن
‫پس حتماً یواشکی از اتاق دراومدن.
‫قتل بلِیک هم همین‌طور.
‫این هم بگم که ‫فردا صبحش فلوید و شِرلی
‫بالای سر بقایای ‫بنده‌خدا وایستاده بودن.
‫تازه بعدش می‌خواستن ‫تو رو قاتل نشون بدن.
‫برای من که نقشه‌ی تمیزی کشیدن.
‫ببین، اَندی...
‫تو مشکوک نشدی، فقط هنوز توی شوکـی.
‫ما چند روز با ترس ‫و اضطراب زندگی کردیم.
‫گیر افتاده بودیم ‫و شاهد مرگ وحشتناک بقیه بودیم.
‫- حداقل تو حالت خوبـه. ‫- ظاهرم رو نبین.
‫همه‌ش خودم رو مشغول نگه می‌دارم.
‫فعلاً درگیر فیلم هستم ‫تا وقتی که اکران بشه.
‫شاید بعدش من هم از هم بپاشم.
‫شاید هم نه. ‫کسی چه می‌دونه؟
‫ولی نسبت به اون دوتا قاتل ‫احساس پیروزی می‌کنم.
‫حتی اگه قاتل اصلی فرار کرده بود...
‫من هم از همین نگرانـم.
‫پس باید همیشه ‫از پنجره‌ی خونه بیرون رو نگاه کنیم.
‫ولی... ولی ما موفق شدیم، اَندی.
‫اون دوتا آشغال رو کُشتیم.
‫پس لطفاً سعی کن خوش‌حال باشی.
‫قدر زندگی رو بدون.
‫زندگی‌ای که شاید الان نداشتیم.
‫این رو به بقیه‌شون مدیونـیم.
‫درست می‌گم؟
‫آره. حق با توئـه.
‫ولی هنوز فکرت مشغولـه.
‫گفتم که رازی بین ما نیست.
‫اونجا همیشه هوای من رو داشتی، ‫بااین‌که مجبور نبودی.
‫پس بذار من هم کمکت کنم.
‫اول می‌خوام این رو بگم که...
‫می‌دونم آدم‌ها گاهی ‫کارهای عجیب می‌کنن.
‫آره خب. من هم نزدیک بود
‫با یه زن دیوونه حموم کنم...
‫حالا سؤال اصلی چیـه؟
‫باشه، می‌گم.
‫روی سقف اتاقت توی مسافرخونه...
‫بعداز مرگ فلوید و شِرلی ‫و قبل‌از رسیدن پلیس...
‫یه لکه‌ی خون دیدم.
‫خب؟
‫بالای سقف رو که نگاه کردم
‫دیدم یه قلب اونجاست.
‫- چی؟ ‫- فکر کنم قلب پورشیا بود.
‫انگار به‌عنوان جایزه‌ای چیزی ‫قایمش کرده بودی.
‫اصلاً نمی‌فهمم داری چی می‌گی.
‫با چشم‌های خودم دیدم، پِیج.
‫نمی‌تونی انکارش کنی، چون قشنگ دیدمش.
‫والا خودم خوب می‌دونم ‫که توی سقف اتاقم چیزی نذاشتم.
‫بیخیال.
‫شاید کار آدریانا بوده.
‫یا شاید...
‫کرو به‌عنوان طلسم اونجا گذاشته.
‫ولی من؟ خدایی؟ ‫- پس چرا اونجا بود؟
‫اصلاً چطوری رفته اونجا؟ ‫من که نذاشتمش.
‫پورشیا هم قطعاً نذاشتش.
‫شاید کار فلوید و شِرلی باشه.
‫حتماً بخشی از مراسم‌شون بوده...
‫شاید هم مثل کتابی ‫که توی اتاق تو جاساز کردن
‫قلب پورشیا رو اونجا گذاشتن ‫که برای من پاپوش بدوزن.
‫فکر کردن شاید پاپوش تو جواب نده.
‫آها.
‫راست می‌گی. آره.
‫منطقیـه که من قاتل باشم. آره.
‫وای، من...
‫حق با توئـه. معذرت می‌خوام.
‫یعنی فکر کردی من مثل یه قاتل سریالی
‫اندام بقیه رو جمع می‌کنم...
‫و بعدش اومدی اینجا باهام شام بخوری؟
‫حقیقتاً فکرم درست کار نمی‌کنه.
‫خب چرا به پلیس نگفتی؟
‫- نمی‌تونستم. ‫- اگه فکر کردی
‫یه مریض روانی بودم... ‫- آخه...
‫- بگو چرا؟ ‫- نمی‌خواستم چیزیت بشه.
‫حتی اگه کار من باشه؟
‫حتی اگه قاتل واقعی من باشم؟
‫حتی اگه تو باشی.
‫لیموزین رو یادتـه؟
‫نعش‌کش رو می‌گی؟ ‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌شه.
‫خیلی اغراق‌آمیز بود.
‫با اون رسیدیم ‫به مسافرخونه‌ی مسخره...
‫چقدر بَد بود.
‫از خودم بَدم اومد ‫که به‌خاطر پول رفتم اونجا.
‫راستی چقدر بهت پول دادن؟
‫- خیلی کم. ‫- آها.
‫ولی واقعاً لازم داشتم.
‫بقیه‌ی بچه‌ها هم ‫عجیب و باحال بودن...
‫و خودمحور... ‫- و دنبال فرصت.
‫ما هم بودیم دیگه.
‫ولی با اون‌ها فرق داشتیم.
‫من برای تحقیق اومده بودم ‫و تو هم به‌جز حقوقی که گرفتی...
‫یه‌جورهایی برای توبه‌ی ‫کارهای گذشته‌ت اومده بودی.
‫شاید بشه این‌جوری گفت.
‫آخرش هدفم همین شد.
‫شاید برای همین زنده موندیم.
‫چون حقمون نبود که کُشته بشیم.
‫فکر نکنم مسئله اخلاق باشه.
‫ما زنده موندیم، چون کنار هم بودیم
‫و از پس اون روانی‌ها براومدیم.
‫اگه می‌کُشتنت، نمی‌دونم ‫بدون تو چی‌کار می‌کردم.
‫مطمئنـم حداقل الان ‫با من روی تخت نبودی.
‫آره.
‫قدیمی‌ها یه اصطلاحی داشتن
‫که می‌گفت بین سکس و مرگ ارتباطی هست. ‫- نه، این فرق داره.
‫خوش‌حالـم که توی زندگی‌مـی.
‫من هم خوش‌حالـم که هستی.
‫خب، درباره‌ی امشب...
‫جواب قطعی ندادی‌ها.
‫حقیقتش... من آدم کمال‌گرایی‌ام
‫و همه‌ی فیلم‌های مجموعه رو دیدم.
‫آخ‌جون! چه عالی!
‫پس اگه موقع تماشا ترسیدی
‫فقط کافیـه با خودت تکرار کنی
‫که خون‌ها از عصاره‌ی ذرت ساخته شدن.
‫چاقوها هم پلاستیکی‌ان.
‫حداقل بگو قراره داستان چی باشه.
‫فکر کنم قراره
‫فلوید و شِرلی هم باشن، درستـه؟
‫و اگه تو هنوز زنده‌ای، پس...
‫بعداز این‌که توی ‫آخرین فیلم کُشته شدی
‫کِیتلین با یه‌جور طلسم ‫دوباره زنده می‌شه.
‫و حالا قدرت ماورایی داره.
‫یه رقیب عالی برای بافومه.
‫و چون یه سه‌گانه‌ست...
‫آخر فیلم، بافومه رو شکست می‌ده
‫ولی باز زنده می‌شه ‫و توی فیلم بعدی برمی‌گرده.
‫درست گفتم؟
‫نه‌خیر، اصلاً.
‫می‌خوای داستان رو لو بدم؟ ‫- بله.
‫باشه. اول این‌که ‫فقط نسخه‌ی اول و دوم فیلم
‫جزو داستان این یکی هستن.
‫اتفاقات نسخه‌های ‫بعدی هیچ‌وقت نیُفتاده.
‫یعنی این «نابودگر نسل‌ها ۳» حساب می‌شه
‫و کِیتلین هنوز زنده‌ست.
‫خوشم نیومد. ‫این‌طوری...
‫این یه بی‌احترامی ‫به مجموعه‌ی معروفـه.
‫والا خودت می‌گی ‫مجموعه‌ی مزخرفیـه که.
‫نه، فقط خوشم نیومد ‫که چطور جنبه‌های واقعی زندگی رو
‫تغییر دادن.
‫خود فیلم‌هاش سرگرم‌کننده‌ست.
‫اوه اوه، باید این حرفت رو ضبط کنم.
‫هدف‌شون همینـه که ‫سرگرم‌کننده باشن دیگه.
‫ولی مطمئنـم اون‌همه ‫دنباله که ساخته شد
‫همچین آثار فاخری نبودن.
‫نه، ولی در نوع خودشون جذابـن.
‫پس داستان این فیلم ‫چند سال بعده، درستـه؟
‫آره و چون دنباله نیست...
‫همینش برام جذاب بود...
‫این‌بار می‌فهمیم ‫که کِیتلین یه دختر داشته.
‫یه دختر جَوون و جذاب ‫که مخاطب‌های پسر باهاش حال کنن.
‫کِیتلین واقعی که دختر نداشت.
‫نه، ولی همه دوست دارن ‫یه دختری تهش زنده بمونه.
‫حالا دوتا دختر زنده می‌مونن.
‫تازه بعدش می‌فهمیم که بافومه
‫در واقع شوهر سابق کِیتلین‌ـه.
‫وقتی به‌خاطر جویی ولش کرد، ‫دل یارو رو شکست.
‫خب شوهر سابقش توی واقعیت تبرئه شد.
‫البته قبلش حسابی اذیتش کردن.
‫این فیلمـه دیگه.
‫و برگشته که انتقام بگیره.
‫واقعاً دم تیم سازنده گرم.
‫هیجان‌انگیزش کردن.
‫چون دنبال سودن.
‫باورم نمی‌شه دارن دوباره ‫این داستان غم‌انگیز رو می‌سازن.
‫بیا امشب ببینش دیگه.
‫ببین نظرت چیـه.
‫اگه خوب فروش بره
‫و منتقدها هم ازش تعریف کنن
‫زندگی‌م زیرورو می‌شه.
‫بعدش نقش‌های بهتری گیرم می‌آد ‫و کِیتلین رو پشت‌سر می‌ذارم.
‫اون‌وقت هرچی که از سر گذروندیم...
‫ارزشش رو داشته؟
‫دیگه بخوابیم.
‫قراره شب طولانی‌ای باشه.
‫از نیک و سَم در استودیو شادر گرفته ‫تا دیوید در هالیوود سوییت...
‫همه‌مون می‌دونستیم ‫که برای زنده نگه‌داشتن
‫حال‌وهوای مجموعه‌ی «نابودگر نسل‌ها»
‫باید به تاریخچه‌ش ‫و قتل‌های خونینش وفادار بمونیم.
‫تاریخچه‌ای که مجموعه رو ‫به این نقطه رسوند.
‫فیلم‌هایی پُر از خون‌وخون‌ریزی
‫و وحشتی برهنه ‫که از ذهن‌تون پاک نمی‌شه!
‫آره!
‫هنوز هم دنبال خون‌وخون‌ریزی...
‫اون خشونت دیوانه‌وار ‫و حس قلقلک توی شکم‌تون هستین؟
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫پس باید براش کسی رو انتخاب کنیم ‫که همچنان جذاب باشه
‫و بااعتمادبه‌نفس بدن‌نمایی کنه.
‫دارم درباره‌ی دختری حرف می‌زنم ‫که همیشه برای مُردن زیادی جذابـه.
‫ملکه‌ی ژانر وحشت توی دنیا...
‫پِیج هارپر.
‫- ممنونـم. ‫- دوستت دارم!
‫من هم دوستت دارم!
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫- خیلی ممنون، آرون. ‫- فدات! ‫خدا رو شکر مامانم اینجا نیست
‫که ببینه چطوری ازم تعریف کردی.
‫همه‌تون می‌دونین که ‫باید یه‌مدت استراحت می‌کردم.
‫باید «نابودگر نسل‌ها» رو کنار می‌ذاشتم.
‫دیگه طاقت نداشتم ‫خون بیشتری روم ریخته بشه.
‫ولی بعداز تجربه‌ی واقعی کُلد ریور
‫یه‌چیزی فهمیدم.
‫من خود کِیتلین‌ـم.
‫نه، ازش بهترم.
‫چون من زنده موندم.
‫آره!
‫و با تجربه‌ای که کسب کردم
‫از ته دل می‌دونستم
‫که باید برگردم پیش ‫خونواده‌م توی «نابودگر نسل‌ها»
‫و دهن بافومه رو سرویس کنم! ‫چون کِیتلین...
‫همه با من بگین، لطفاً.
‫- چون کِیتلین... ‫- برای مُردن زیادی جذابـه!
‫- آره. ‫- یه‌چیز دیگه بگم...
‫- باشه. ‫- سریع می‌گم.
‫فکر کنم بهتره اول از خودم بشنوین.
‫نه‌تنها کِیتلین برگشته
‫بلکه قراره برای
‫سه‌تا فیلم خونین همراهتون باشه!
‫- ممنون. ‫- آره. ممنون.
‫درستـه. ‫داریم یه سه‌گانه می‌سازیم.
‫- آره! ‫- ولی...
‫ولی چیزی که هیچ‌کدوم نمی‌دونین، ‫اینـه که کِیتلین یه دختر داره.
‫بله.
‫می‌خواستیم موقع ‫نمایش غافل‌گیرتون کنیم
‫ولی حالا دیگه گفتیم...
‫لطفاً به افتخار پائولا لیند دست بزنین!
‫نقش اصلی بعدی‌مون رو معرفی می‌کنم...
‫دختر گمشده‌ی کِیتلین، اِما.
‫وای.
‫باید اعتراف کنم...
‫این‌که غرق در محبت شما هستم
‫این‌قدر خوبـه که انگار غرق در خونـم.
‫داره می‌آد!
‫اونجا نرو، کِیتلین!
‫من اینجائـم، بافومه!
‫آره، من برگشتم!
‫و متأسفانه تو یکی ‫واسه مُردن جذاب نیستی!
‫به‌عنوان یه شیطون که از جهنم اومده
‫زیادی احمقـی.
‫آخه قمه‌م رو پیدا کردم
‫و الان حسابی تشنه‌ی خون شیاطینـه!
‫این جزو فیلم‌برداری نبود.
‫گفتن توی هر سه فیلم هستم
‫ولی کله‌م رو کندن. ‫اون با یه بازیگر بدل... ‫- پِیج.
‫حتی جرئت نکردن
‫برای فیلم‌برداریِ مجدد زنگ بزنن. ‫همین نشون می‌ده چقدر کلاهبردارن.
‫می‌دونم چیزی که می‌خواستی، نشد
‫ولی قرار بود کِیتلین رو فراموش کنی.
‫بعداز سه‌تا فیلم، آره.
‫این چه وضعشـه؟
‫می‌فهمی چقدر تحقیر شدم؟
‫نقش من قراره این‌قدر کوتاه باشه؟
‫- بهم دروغ گفتی! ‫- نه، نگفتم.
‫- قشنگ دروغ گفتی. ‫- دروغ نگفتم...
‫قول دادی، ولی دروغ گفتی.
‫بهت قول دادم ‫هر کاری ازم بربیاد، بکنم.
‫وقتی فیلم‌برداری رو ‫بررسی کردیم، فهمیدیم پائولا لیند...
‫اون خیلی خوبـه.
‫این‌قدر جلوی جمعیت سخنرانی کردم.
‫آره، تو تماشاچی‌ها رو برگردوندی
‫ولی اون قراره نگهشون داره.
‫اون ستاره‌ی فیلمـه.
‫شرمنده‌ام.
‫همه‌تون قراره شرمنده بشین.
‫منتظر باشین وکیل‌هام
‫باهاتون تماس بگیرن.
‫باشه. موفق باشی.
‫هر کار دوست داری، بکن.
‫وای، اَندی. ‫باعث افتخاره...
‫گورت رو گم کن، آشغال.
‫بیا از اینجا بریم. ‫کجا بریم؟ چی‌کار کنیم؟
‫برگردم خونه ‫و به تلفن خیره بشم ‫تا شاید زنگ بخوره؟
‫تو برای این آشغال زیادی خوبـی. ‫نه، نیستم.
‫نیستم، اَندی.
‫تو هم برای دانشگاه مناسب نیستی.
‫اگه کِیتلین نباشم، پس کی‌ام؟
‫اگه دختر بازمونده نباشم...؟
‫بهت قول می‌دم، مامان.
‫شاید بافومه فرار کرده باشه
‫ولی انتقام مرگت رو می‌گیرم.
‫حالت خوبـه؟
‫می‌خوام ببینم قراره
‫با کله‌م چی‌کار کنن.
‫شاید تازه پیدات کرده باشم
‫ولی فراموشت نمی‌کنم.
‫هیشکی فراموشت نمی‌کنه.
‫دالی!
‫این کِیتلین واقعیـه.
‫آوردنش توی فیلم؟
‫نمی‌دونم.
‫باورم نمی‌شه این‌قدر خوشبختـم.
‫باز تویـی که! ‫- اون کیـه؟
‫می‌خوای لحظات شادی‌م رو ضبط کنی؟
‫زیباترین زن دنیا.
‫خجالتم می‌دین، جناب.
‫این حقیقتـه، ملت.
‫این‌ها عکس‌های واقعی‌ان.
‫این عکس‌ها... ‫حقیقتاً...
‫فکر کنم عکاس صحنه‌ی جُرم یه جادوگره.
‫واقعاً هنرمنده. ‫باورتون می‌شه؟
‫- اون بلِیک‌ـه. ‫- خدایا.
‫اون آدریاناست.
‫خدای من. ‫- اینجا چه خبره؟
‫حروم‌زاده.
‫کدوم گوریـه؟ ‫باید خاموشش کنه.
‫اتاق پروژکتور کجاست؟
‫عکس‌های صحنه‌ی جُرم رو برداشتی ‫و گذاشتی توی فیلم؟
‫همچین مزخرفی توی فیلمم نمی‌ذارم. ‫اتاق پروژکتور کجاست؟
‫نباید اونجا باشه؟
‫من می‌رم چراغ‌ها رو وصل کنم. ‫- باشه.
‫آهای! دَر رو باز کن!
‫کورم کردی!
‫آخ...
‫چرا این‌ها رو نشون می‌دین؟
‫جذابیت اصلی هنر قتل اینـه که...
‫می‌تونی هیجان لحظه‌ی مرگ حس کنی.
‫ولی خودمونـیم...
‫همه‌مون یه قاتل درون‌مون داریم، نه؟
‫کمک...
‫وای خدا.
‫تو اون پشت بودی. ‫پیش آرون بودی.
‫خودت هم بودی. ‫عقب وایستا. جلو نیا!
‫- من این کار رو نکردم، پِیج. ‫- پس کی کرده؟
‫از اول نقشه‌ت همین بود، مگه نه؟
‫ما رو ببری اونجا ‫و دونه‌دونه بُکشیمون.
‫که بعدش بیُفتم زندان؟
‫نه، آخه فلوید و شِرلی ‫اومدن و غافل‌گیر شدی.
‫هیچ ربطی به من نداره.
‫همه‌چی رو انداختی گردن اون‌ها.
‫درباره‌ی قلب توی سقف اتاقم هم پرسیدی
‫تا من رو قاتل کنی.
‫چون قاتلـی.
‫همه رو کُشتی ‫تا بتونی دوباره محبوب بشی.
‫ولی بعدش فهمیدی کلاه سرت رفته
‫و خوشت نیومد ‫و روی واقعی‌ت رو نشون دادی.
‫من قاتل نیستم.
‫نه، تو بازیگری!
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫- می‌خوام ببینم حالش خوبـه.
‫با قمه یارو رو نصف کردی. ‫به نظرت خوبـه؟
‫می‌خوای چی رو ثابت کنی؟
‫اون‌ها رو به فیلم ‫اضافه کردی که چی بشه؟
‫آخه چطوری تونستم به فیلم اضافه کنم؟
‫تو با همه‌ی اعضای ‫تیم سازنده مصاحبه کردی.
‫شاید با تدوین‌گر رفیق شدی.
‫اون رو هم کُشتی؟
‫بهت اجازه نمی‌دم
‫من هم به یکی از ‫داستان‌هات تبدیل کنی.
‫هر مقاله‌ای که
‫درباره‌ی فیلم‌ها ‫و قتل‌ها نوشتی رو خوندم.
‫چون کنجکاو بودم
‫بدونم کسی که زندگی‌م رو ‫نجات داد، چه آدمیـه.
‫نوشته‌هات نشون می‌داد ‫عقده‌ی عجیبی داری، اَندی.
‫این رو زنی می‌گه
‫که کل زندگی‌ش داشته ‫فقط یه نقش بازی می‌کرده؟
‫اون‌قدر گیر بوده که رفته ‫یه کشتار واقعی راه انداخته؟
‫هر بازیگر باتجربه‌ای
‫راحت می‌فهمه حس بازیگر مقابلش چیـه.
‫و تو...
‫هربار کِیتلین روی صفحه اومد، ‫نفست رو حبس کردی.
‫هربار.
‫چون تا حالا اون فیلم‌ها رو ندیدم.
‫حرف مفت نزن.
‫این فیلم‌ها مال کلکسیون کثیف خودتـه
‫مگه نه؟
‫عاشق کِیتلین‌ـی؟ ‫آره؟
‫با شرابت اومدی خونه‌م
‫و باهام گرم گرفتی ‫تا بتونی کِیتلین قلابی رو بُکنی؟
‫دهن کثیفت رو ببند!
‫زدم تو خال.
‫کِیتلین واقعی
‫اصلاً شبیه تو نیست.
‫تو اون رو به یه هرزه‌ی ‫کثیف تبدیل کردی.
‫کِیتلین زن خاصی بود.
‫از همون فیلم‌ها مشخصـه.
‫اون فیلم‌ها نشون دادن
‫که به چجور زنی بی‌احترامی کردی.
‫تو اون رو یه زن هوس‌باز ‫و بی‌ارزش نشون دادی...
‫وای خدا... ‫وای...
‫پس واقعاً عاشقش بودی.
‫آره. ‫عاشقش بودم.
‫اون مادرت بود.
‫وای...
‫برای همین همه رو کُشتی.
‫تو همه رو کُشتی.
‫نه، نکُشتم.
‫همون‌طور که شِرلی رو غرق کردی
‫و کله‌ی فلوید رو با بیل زدی.
‫کار تو بود.
‫هرکی از تو خوشش نیومد
‫کُشتی!
‫تو...
‫وای خدا! ‫اَندی!
‫معذرت می‌خوام... ‫من رو ببخش...
‫تو رو خدا من رو ببخش...
‫معذرت می‌خوام. ‫چاره‌ای برام نذاشتی.
‫حتماً خیلی ازم متنفر بودی.
‫متنفر بودی که ‫نقش اون رو بازی می‌کردم.
‫خوشم نمی‌اومد
‫که همه فکر کنن ‫کِیتلین همچین آدمیـه.
‫می‌فهمم.
‫ولی تو...
‫بهم ثابت کردی چه آدمی هستی.
‫من رو ببخش. ‫فکرش رو نمی‌کردم
‫اون فیلم‌ها این‌طوری به کسایی که
‫کِیتلین رو می‌شناختن، آسیب بزنه.
‫واقعاً ازت عذر می‌خوام.
‫به خدا جدی می‌گم.
‫تکون نخورین!
‫باور کن راست می‌گم.
‫به خدا قصدم این نبود.
‫من رو ببخش. ‫- تکون نخور!
‫دست‌ها بالا! ‫- کمک کنین!
‫- اَندی! ‫- می‌خواد من رو بُکشه!
‫- اون رو هم کُشت! ‫- نه!
‫قتل‌های کُلد ریور هم کار اون بود!
‫چرا راستش رو نمی‌گی، اَندی؟
‫بندازش!
‫چاقو رو بنداز!
‫دیگه تموم شد.
‫دختر بازمونده.
‫توی جهنم می‌بینمت.
‫سلام، کِیتی.
‫خوش‌حالـیم که برای آزمون بازیگری
‫فیلم «نابودگر نسل‌ها: ‫مسافرخانه‌ی جهنمی» شرکت کردی.
‫بفرما بشین. ‫چند برداشت ازت می‌گیریم.
‫ضبط رو شروع می‌کنیم. ‫آماده...
‫و اَکشن.
‫اگه آروم‌تر بچرخی، بهتره.
‫یه‌کم نزدیک‌تر شو، کانِر.
‫- چَشم. ‫- نزدیک‌تر.
‫خیلی نزدیک بشه. ‫خوبـه. زیباست.
‫توی جهنم می‌بینمت.
‫یکی دیگه بگیریم؟
‫می‌خوام چشم‌هات بی‌احساس باشه.
‫- حلـه. ‫- خب، عجله نکن.
‫عالیـه. ‫اَکشن.
‫توی جهنم می‌بینمت.
‫تمام. ‫عالی بود، کِیتلین.
‫- واقعاً؟ ‫- آره. ‫امیدوارم.
‫حاضرم برای این نقش آدم بُکشم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.