‫فکر کنم می‌تونیم به این بچه‌ها...
‫...راجع به خودمون بگیم.
‫بَـ... بچه‌ها...
‫راستی، سومِی، روزهای تعطیلت چیکار می‌کنی؟
‫ها؟ من؟
‫وقت‌های بیکاریم...
‫بیشتر وقت‌ها خونه می‌خوابم، کتاب می‌خونم،
‫یا تمام روز به موسیقی گوش می‌دم.
‫اما این اواخر، با دوست دخترمم بیرون می‌رم.
‫چی؟! سومِی، دوست دختر داری؟!
‫این دیگه برامون تازگی داره! چه جور آدمیه؟
‫چه جور آدمیه؟ از من بزرگ‌تره و خوشگله...
‫جوان‌ها این روزا معمولاً کجاها می‌رن؟
‫زیاد با جاهای قرار عاشقانه آشنا نیستم، برای ‫همین معمولاً خودش تصمیم می‌گیره کجا بریم.
‫اون روز، رفتیم آکواریوم.
‫سومِی.
‫می‌خوای سیخ‌های خالی‌تو ببرم؟
‫- می‌خوام برم یه نوشیدنی دیگه بگیرم.
‫- جرأت داری یه کلمه دیگه حرف بزنی! ‫- می‌خوام برم یه نوشیدنی دیگه بگیرم.
‫خیلی ممنون.
‫خیالت راحت، اسمتو نمیارم.
‫به هر حال، من فقط از وقت گذروندن باهاش لذت می‌برم.
‫وای! شما دوتا که حسابی عاشق و معشوقین!
‫از اولش حدس می‌زدم. حتماً داره درباره ‫رئیس هایاکاوا حرف می‌زنه، درسته؟
‫اوه، اینارو جمع می‌کنم.
‫آه، ممنون.
‫صحبت کردن درباره این چیزا بین دوست‌ها یه کم خجالت‌آوره،
‫اما خوبه.
‫خب، امروز کلا موقعیتمون رو از دست دادیم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ توی محل کارم یه کراش دارم
‫قسمت ۱۲: من توی محل کارم یه کراش دارم
‫تمام چیزی که از سفر کمپینگمون مونده صبحانه و جمع و جوره.
‫چون زود بیدار شدم،
‫بهتره قبل از اینکه بقیه بیدار بشن یه گشتی بزنم.
‫ها؟
‫یعنی ما یه فکر بودیم؟
‫خوش گذشت، نه؟ باربیکیو و جشن غافلگیری.
‫و یه عالمه صحبت‌های جدی کردیم ‫که توی مهمونی‌های معمولیمون نمی‌کنیم.
‫یعنی جادوی آتش کمپه که باعث می‌شه آدم‌ها راحت حرف بزنن؟
‫آره، راست می‌گی.
‫هی، ماسوگو.
‫هوم؟
‫می‌خوام به همه بگم که با تو قرار می‌ذارم.
‫حداقل به کسایی که توی این سفر بودن.
‫آره.
‫منم حس می‌کنم دیگه وقتشه.
‫می‌خوای با اوتو و ساکورا شروع کنیم؟
‫آره!
‫شاید برای ناهار یا نوشیدنی دعوتشون کنم.
‫خانم شیزونو، دستمو بگیر.
‫وای، بابا، چیزی نیست! این یه قدم که چیزی نیست.
‫به هر حال، امروز دیگه حتی وقتی ‫تنها هستیم اسم کوچیک همدیگه رو نمیگیم!
‫از پیاده‌روی لذت می‌برید، خانم هایاکاوا؟
‫منظورم این نبود... فقط...
‫اوه، سلام! صبح بخیر! زود بیدار شدین!
‫آمم... ما...
‫اوه، خیالتون راحت! ما هم با همیم!
‫زباله‌ها رو جدا کنید و اینجا بذارید.
‫اوه، قبل از اینکه بریم، یه عکس دسته‌جمعی بگیریم!
‫می‌خواین من عکس بگیرم؟
‫خیلی خب، همه!
‫ببخشید...
‫انقدر ناراحت نباش.
‫آخرش به اوتو، ساکورا،
‫یا موریزونو و بقیه نگفتیم.
‫و زندگی روزمره دوباره به حالت عادی برگشت.
‫انگار اتفاقایی که توی کمپ افتاد یه خواب بود.
‫آه، تاتِایشی.
‫الان وقت داری؟
‫اوه، بله.
‫تازه با دستیار کارگردان‌ها صحبت کردم.
‫از این ماه قراره مسئولیت‌های جدیدی به عهده بگیری.
‫ها؟ ولی مگه قرار نیست منتقل بشم؟
‫شوخی نکن. اینا فقط شایعه‌ست.
‫ازت انتظار زیادی داریم چون توی ‫آزمون حسابداری سطح یک قبول شدی.
‫باید خیلی سخت کار کنی!
‫باشه، بعداً.
‫فهمیدم. پس برای همینه که دارن ‫وظایفم رو عوض می‌کنن...
‫پس اون همه اراده و عزم راسخی که داشتم چی؟
‫به نظر می‌رسه انتقالم منتفی شد
‫خیالم راحت شد. ‫همه چیز خوب پیش رفت.
‫خانم میتسویا، تلفن دارید!
‫باشه!
‫میتسویا از بخش برنامه‌ریزی هستم.
‫یاماموتو هستم، مسئول تخصیص پرسنل از منابع انسانی.
‫عه؟ آه...
‫مطمئنم متوجه هستید این یعنی چی، پس لطفاً به اتاق کنفرانس ‫طبقه‌ی بالا برید
‫- من؟ ‫- همین الان.
‫ببخشید.
‫فکر کنم می‌دونید چرا ازتون خواستم بیاید، درسته؟
‫بله...
‫خب، بریم سر اصل مطلب.
‫یویی میتسویا از بخش برنامه‌ریزی،
‫شما به بخش روابط عمومی منتقل می‌شوید.
‫ها؟ چی؟
‫می‌دونم یهویی شد، واکنش نشون دادن طبیعیه.
‫متاسفم.
‫خواهش می‌کنم.
‫این انتقال به خاطر تلاش‌هاتون در بخش برنامه‌ریزیه.
‫امیدواریم همین تلاش‌ها رو در بخش روابط عمومی هم داشته باشید.
‫اطلاعات بیشتر را از سرپرستتون دریافت خواهید کرد.
‫ابلاغ رسمی هنوز صادر نشده،
‫اما لطفاً برای تحویل کارهای فعلی‌تون آماده باشید.
‫می‌چان برگشت.
‫میشه مشخصات فصل قبل «چوکو و سابل» رو بهم نشون بدی؟
‫حتماً، من مسئولش بودم. ‫یه لحظه صبر کن.
‫ممنون.
‫شما یک پیام جدید دارید
‫هی... ‫ ‫به روابط عمومی منتقل شدم
‫چی؟
‫الو؟
‫جدی منتقل شدی؟!
‫آره، واقعیه.
‫یهویی بهم زنگ زدن،
‫و قبل از اینکه بفهمم چی شده...
‫یویی، حالت... واقعاً خوبه؟
‫تو خیلی به بخش برنامه‌ریزی علاقه داشتی،
‫حتی پیشنهاد پروژه‌های جدید رو هم رد می‌کردی...
‫ماسوگو.
‫اولش منم همین فکر رو می‌کردم،
‫اما با اینکه یه کم شوکه شدم، دیدم دارم باهاش کنار میام.
‫یه جورایی حس موفقیت دارم.
‫اون موقع‌ها، احتمالاً ‫این حس رو نداشتم،
‫اما الان دارم فکر می‌کنم که ‫تمام زحماتم من رو به اینجا رسونده.
‫یعنی، روابط عمومی!
‫اونقدر غیرمنتظره‌ست که نمی‌تونم نخندم.
‫فهمیدم. واقعاً فوق‌العاده‌ای.
‫در همین حال، من با اینکه کل ماجرا فقط شایعه بود، ‫کاملاً داشتم دیوونه می‌شدم...
‫خُب، هر کسی زمان خودش رو داره...
‫شنیدم با ماریا تنهایی رفتید بیرون یه چیزی بخورید.
‫آخرش شد رامن دونفره.
‫اون چیه؟
‫و خیلی هم تند بود.
‫اما تو با غذاهای تند مشکل داری.
‫فعلاً بررسی هرچی که برای تحویل کار لازم بود رو تموم کردم.
‫ایمیل زدن به مشتری‌های دائمی می‌مونه تا وقتی که بفهمم ‫جایگزینم کیه.
‫با همکارهایی که تا الان کمکم کردن تماس می‌گیرم.
‫آقای کیریبایاشی؟
‫اصلاً انتظار نداشتم بخش روابط عمومی شما رو ببره.
‫اما فکر می‌کنم تجربه‌ی خیلی خوبی براتون باشه.
‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫پس اون از قبل می‌دونه. ‫همون‌طور که ازش انتظار می‌رفت.
‫می‌چان.
‫اگه امروز وقت داری، می‌خوای سه نفری بریم شام بیرون؟
‫هی، امروز توی یخچال استراحت یه قرمز...
‫اوه! منم دیدمش!
‫با اون رنگ قرمز روشنش خیلی تو چشم بود.
‫- آره! و خوشمزه هم بود!
‫- چه قیافه‌هایی می‌گیرن ‫- آره! و خوشمزه هم بود!
‫- چه قیافه‌هایی می‌گیرن ‫- می‌دونستم!
‫- وقتی بهشون در مورد انتقالم بگم. ‫- می‌دونستم!
‫- وقتی بهشون در مورد انتقالم بگم. ‫- آره!
‫- وقتی بهشون در مورد انتقالم بگم. ‫- منم همین فکر رو می‌کنم...
‫اوچان، یوچان...
‫چی شده؟
‫منو به روابط عمومی منتقل کردن.
‫آره، یه جورایی حدس می‌زدم.
‫منم همینطور.
‫پس فهمیدین، ها؟
‫آره. اخیراً خیلی با مدیر بخش جلسه‌های خصوصی داشتی.
‫این سال‌ها کلی انتقال دیدیم، ‫پس می‌دونیم قضیه از چه قراره.
‫اما بازم، روابط عمومی! ‫اون بخش خیلی مهمه!
‫آره! بالاخره اونا چهره شرکتن!
‫می‌چان، ترفیع بزرگیه!
‫ممنون.
‫پس می‌چان داره منتقل می‌شه، ها...
‫نمی‌دونم چرا، ولی دلم می‌خواد گریه کنم.
‫هی، چی‌هارو، بس کن! ‫اون هنوز تو همین ساختمونه!
‫ببخشید! فقط اینه که ما این همه مدت ‫هر روز همدیگه رو می‌دیدیم.
‫اگه اوضاع سخت شد، ‫دریغ نکن رو ما حساب کن.
‫و به من قول بده که هنوز با هم ناهار می‌خوریم ‫و با هم می‌ریم بیرون یه چیزی می‌خوریم.
‫وای...
‫باشه...
‫اوچان، یوچان...
‫راستش، یه چیز دیگه هم هست که ‫هیچ‌وقت جرئت نکردم بهتون بگم.
‫هیچ‌وقت ‫موقعیت مناسبش پیش نیومد که بهتون بگم...
‫راستش... من با ‫تاته‌ی‌شی از حسابداری قرار می‌ذارم...
‫- چی؟! ‫- می‌دونستم.
‫واقعاً؟! از کی؟!
‫فکر کنم چی‌هارو واقعاً بی‌خبر بوده.
‫یوچان، تو از این موضوع خبر داشتی؟!
‫وای! چه غافلگیرکننده!
‫وای خدای من! ‫پس تمام این مدت تاته‌ی‌شی بوده!
‫می‌بینم. حالا می‌فهمم.
‫چی‌هارو، بی‌خیالش شو!
‫اوه، ببخشید! چون یه رابطه ‫اداریه، مخفی‌ش کردی، درسته؟
‫احساس معذب بودن نمی‌کنی؟ ‫مجبور نبودی خیلی مراقب باشی؟
‫درسته. ‫مطمئنی مشکلی نداری به ما بگی؟
‫معلومه!
‫البته، قصد دارم از بقیه مخفیش کنم، اما...
‫اما شما دوتا فقط ‫همکار و ارشد من نیستین.
‫شما صمیمی‌ترین دوستای من هم هستین، ‫و واقعاً می‌خواستم اینو بدونین.
‫آروم باش.
‫چ-چی؟
‫حالا که فکرشو می‌کنم، ‫تاته‌ی‌شی و می‌چان خیلی به هم میان.
‫به یه خوبی‌ای با هم رودربایستی ندارن.
‫آره، منم همین فکر رو می‌کردم!
‫وا-واقعاً؟
‫حالا که یادم میاد، گاهی اوقات خیلی با هم صمیمی بودین.
‫وقتی همه‌مون با هم بیرون بودیم، ‫شما می‌رفتین یه گوشه با هم حرف می‌زدین و از این جور چیزا.
‫جداً؟!
‫خ-خجالت‌آوره! ‫منم می‌خوام از روابط عاشقانه شما بشنوم!
‫اگه داشتم، با کمال میل در موردش حرف می‌زدم...
‫منم همینطور...
‫از همه مهم‌تر! ‫شما دوتا همدیگه رو چی صدا می‌زنین؟
‫ها؟
‫بالاخره بهشون گفتم!
‫وای!
‫آیا سوگند یاد می‌کنی که در خوشی و ناخوشی، ‫در بیماری و سلامتی، وفادار باشی...
‫...همچنان که در کنار هم قدم به مرحله جدیدی ‫از زندگی مشترکتان به عنوان زن و شوهر می‌گذارید؟
‫بله.
‫تا دور چهارم مهمونی رو ادامه دادیم.
‫صبر کن، دور پنجم نبود؟
‫ها؟ امم... دور اول، ‫دور دوم، سه، چهار...
‫به هر حال، خیلی خوش گذشت!
‫انتظار نداشتم ‫تامورا اونجوری زار زار گریه کنه.
‫حتماً قبل از ازدواجشون ‫فراز و نشیب‌های زیادی داشتن.
‫منم یه کم احساساتی شدم.
‫آره.
‫چی؟
‫هیچی. فقط یاد اون موقع افتادم که ‫با هم پیاده به خونه برمی‌گشتیم.
‫قبل از اینکه بالاخره با هم قرار بذاریم، ‫کلی سختی کشیدیم، نه؟
‫آقای عوارضی، میشه یه کم بری اون‌ور؟
‫بابا، شما دوتا هنوز دارین کل‌کل می‌کنین؟!
‫چه وضعشه، یارو!
‫لعنتی. اینا دارن حسابی ‫برای خودشون حال میکنن.
‫ولی بین ما دیگه اینطوری نیست.
‫اما اون هنوز سر کار همون‌طوریه.
‫کم‌کم، بعد از اون مهمونیِ کاری، ‫باهام راحت‌تر شد.
‫و حالا...
‫ممنون بابت دیروز
‫نظرت در مورد محصول جدید ‫«چوکو و سابلِه» خیلی مفید بود
‫وقتی این‌جوری چت می‌کنیم، صد برابر بانمک‌تره!
‫نظرت در مورد محصول جدید ‫«چوکو و سابلِه» خیلی مفید بود
‫‫راستی، اگه برنامه‌ی دیگه‌ای نداری، روز تعطیلمون با هم بریم ‫یه کافه شیرینی؟
‫نباید بی‌خیال بشم، نه؟!
‫اینکه هم‌دوره‌ای هستیم، اوضاع رو پیچیده کرده.
‫اگه فقط همکار بودیم، ‫یه فاصله‌ای بینمون بود که باید پر می‌شد.
‫ولی بین هم‌دوره‌ای‌ها این فاصله نیست.
‫یه جورایی همه‌مون با هم دوستیم.
‫به نظرت میتسویا چه حسی داره...
‫چی؟
‫اِ... خب... موهات امروز خیلی شیک شده.
‫«شیک»؟
‫بد شده؟
‫الان وقتشه!
‫راستش، خیلی دوستش--
‫ولی خب، خیلی دردسر داره، دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫ببخشید. نتونستم با کسی از واحد برنامه‌ریزی تماس بگیرم.
‫این یه قراره، مگه نه؟
‫اشکال نداره. منم بیکار بودم.
‫سوال اینه که من برای میتسویا چی هستم؟
‫یعنی منو انتخاب کرده که باهاش بیام؟
‫حتی موهاش رو هم درست کرده بود.
‫اگه یه ذره دیگه مطمئن‌تر بشم، ‫میتونم قدم بعدی رو بردارم.
‫صبر کن، یعنی این جزو کارت محسوب میشه؟
‫خب، آره.
‫منو انتخاب کردن که طرح اصلی رو ‫برای مسابقه‌ی محصول جدید بفرستم.
‫برای همین می‌خوام تمام تلاشم رو بکنم.
‫اوه...
‫البته ممکنه خیلی فرقی نکنه.
‫نه، برای تو مهمه. ‫باید یادداشت کنی یا یه کاری بکنی.
‫بده من نگه دارم.
‫باز که فضولی کردی، آقای فضول!
‫ممنون. ‫خوشحالم که باهات اومدم، تاتِایشی.
‫خب، شاید همین‌جوری که هست، خوب باشه.
‫ببخشید!
‫دوست دارید اونجا ازتون عکس بگیرم؟
‫اگه با هشتگ ما به اشتراک بذارید، ‫یه شیرینیِ مخصوص هدیه می‌گیرید!
‫چی؟!
‫خب، یه کم نزدیک‌تر بشید! ‫بگید سییییب!
‫اِم، ما فقط همکاریم...
‫وای، خیس شدم! ‫قرار نبود امروز بارون بیاد!
‫یعنی واقعا با این وضع ‫سوار قطار بشم و برم خونه؟
‫خونه‌ی من همین نزدیکی‌هاست.
‫میای پیش من؟
‫صبر کن ببینم... چرا دعوتش کردم؟ ‫و چرا قبول کرد بیاد؟!
‫این حس...
‫ممنون که گذاشتی از حمامت استفاده کنم.
‫نمی‌تونم صورتش رو ببینم، ‫یا چهره‌اش رو...
‫اِم، ما فقط همکاریم...
‫تاتِایشی؟
‫موهات... قبل از اینکه بری خونه، ‫باید خشکشون کنی.
‫به سلامتی!
‫مشروب خوردن با هم‌دوره‌ای‌ها خیلی باحاله و می‌چسبه!
‫اخیراً چطوری؟
‫خب، من...
‫- میتسو-- ‫- چی می‌خوای، آقای هایبال لیمویی؟
‫شما دوتا که ول کن ماجرا نیستین، نه؟!
‫آره. اوضاع عجیب غریب مثل همیشه‌ست.
‫انگار هیچی نشده.
‫- این چیزی نیست که من می‌خوام! ‫- موقع برگشتن بریم یه جای خوب؟
‫راستی، تامورا...
‫این روزا اوضاع با دوست دخترت چطوره؟
‫همه‌چیز بینمون خوب پیش می‌ره.
‫یه مدتی هست که با هم هستید، درسته؟
‫به ازدواج فکر می‌کنید؟
‫حسودیم شد. منم دوست پسر می‌خوام!
‫اصلاً موقعیتی پیش نمیاد که با کسی آشنا بشم.
‫ولی من هیچ‌وقت با کسی از محل کارم قرار نمی‌ذارم.
‫درسته، منم همینطور.
‫- فقط دردسر درست می‌شه.
‫- از بین همهٔ وقتا، ‫- فقط دردسر درست می‌شه.
‫- چرا باید الان این حرفو پیش بکشن؟ ‫- کار رو از اینی که هست سخت‌تر می‌کنه.
‫من از همهٔ خطرات و نا‌معلوم بودن‌هاش باخبرم.
‫خیلی وقته که فقط به همین فکر می‌کنم.
‫اما بازم، من...
‫کی می‌خواد بیاد مهمونی بعدش؟ دنبالم بیایید.
‫ها؟ یویی کجاست؟
‫گفت داره می‌ره خونه.
‫زیادی نوشیده، برای همین می‌خواد یه ایستگاه پیاده بره.
‫چی؟ خودش تنهایی مشکلی نداره؟
‫- بزرگساله. پس مشکلی نیست.
‫- چی؟ ‫- بزرگساله. پس مشکلی نیست.
‫اون زن...!
‫میتسویا!
‫چرا توی خیابون تاریک تنهایی راه می‌ری؟
‫چی؟ دنبالم نیا.
‫خوبی؟ ‫زیادی نوشیدی، نه؟
‫تو هیچوقت عوض نمیشی، نه؟
‫اگه اینقدر مهربونی، ممکنه ‫برداشت اشتباه بکنم.
‫اشتباه نمی‌کنی!
‫من ازت خوشم میاد، میتسویا!
‫صبر کن! چرا یهویی ...؟
‫ما فقط همکاریم، درسته؟
‫حتی اون روز بارونی هم، هیچ اتفاقی ‫بینمون نیفتاد.
‫درسته.
‫می‌ترسیدم لبخندشو از دست بدم.
‫نمی‌تونستم قدم اول رو بردارم.
‫منم از تو خوشم میاد...
‫اما من اینجوریم. ‫برام سخته که رک باشم.
‫و به علاوه، همه هم اینو می‌گفتن...
‫چیزایی مثل اینکه بقیه نگاهمون می‌کنن ‫یا اینکه ممکنه اوضاع سر کار بد بشه.
‫نمی‌دونیم چقدر دووم میاره.
‫برای همین، می‌ترسم.
‫حق با توئه.
‫اما با این حال، می‌خوام با تو باشم، میتسویا.
‫اگه فقط همکار باشیم خوشحال نمیشم.
‫می‌خوام من و تو یه چیز خاص باشیم.
‫می‌خوام لمست کنم.
‫نمی‌خوام اوضاع همین‌طور بمونه.
‫برای همین...
‫چرا ما دوتا یواشکی با هم قرار نمی‌ذاریم؟
‫بله!
‫کی می‌دونست پشت اون قدم اول...
‫... همچین لبخندی منتظرمه.
‫ما واقعاً انجامش دادیم، نه؟
‫واقعاً خاطره‌انگیزه.
‫و پشت اون قدم اول، ‫لحظهٔ حال وجود داره.
‫دوباره منتظر همهٔ اتفاقات آینده با تو هستم.
‫آره.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫صبر کن، بذار بیام تو!
‫خیلی ممنونم!
‫صبح بخیر.
‫از امروز توی بخش جدید شروع می‌کنی؟
‫بله.
‫خیلی چیزا دارن تغییر می‌کنن.
‫با همه چیزایی که توی این مسیر به دست آوردم،
‫امروز وارد فصل جدیدی از زندگیم می‌شم.
‫خب پس، توی بخش روابط عمومی موفق باشی!
‫بله!
‫من...
‫... توی محل کارم یه کراش دارم.
‫خیلی ممنونم