..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫محل فیلمبرداری رو خلوت کنید!
‫مادرید - 7 مارس سال 2022
‫«خولیو: سلام، خولیوئم»
‫«خیلی وقته همو ندیدیم، مگه نه؟»
‫کات.
‫«یه فیلمی رو کارگردانی کردم» ‫«خوشحال می‌شم پیش‌نمایش فیلمم رو بیای»
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫برسونمتون هتل، خانم؟
‫«لطفاً بیا»
‫[فیلمی از خولیو مرا]
‫[سال‌های پیش رو]
‫[به کارگردانی خولیو مرا]
‫ممنون.
‫دوباره از اول عاشق می‌شویم
‫قسمت دوم ‫خوابگردی
‫مترجم: فهیمه داوری
‫مادرید - 12 مارس سال 2022
‫لعنتی.
‫ایرنه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چه خبر؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- اومدی مادرید؟
‫آره، ولی فقط یه چند روزی اینجام. ‫همین.
‫ولی واسه پیش‌نمایش فیلم من نیومدی. ‫منتظر بودم ببینمت.
‫آره، آخه مشغول کار بودم و ‫نتونستم بپیچونم و بیام واسه همین...
‫- آهان. ‫- چطور پیش رفت؟
‫خب، خوب بود. ‫نگران نباش. همه چی روبراه بود.
‫خوشحالم می‌بینم ‫هنوز میای به این کافه.
‫اوهوم.
‫راستش دیگه باید برم. ‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫نمی‌تونی پنج دقیقه بیش‌تر بمونی؟ ‫می‌تونیم یه قهوه سفارش بدیم و حرف بزنیم.
‫پنج دقیقه؟ ‫تو پنج دقیقه چه حرفی می‌شه زد؟
‫نمی‌دونم. می‌تونیم یه گپی بزنیم. ‫تو هم می‌تونی بهم بگی اوضاع و احوالت چطوره.
‫یا می‌تونی به خاطر بد شدن فیلمم ‫مسخره‌م کنی.
‫وحشتناکه. ‫از همه جا داره نقد به سمتم سرازیر می‌شه.
‫- انقدر بده؟ ‫- هنوز ندیدمش.
‫خب، باید عجله کنی چون دو روز دیگه ‫فیلم رو برمیدارن.
‫می‌تونم واست یه لینک بفرستم ‫تا بتونی ببینیش.
‫خولیو.
‫فرستادم.
‫من نمی‌خوام فیلم رو ببینم.
‫ایرنه.
‫سلام. ‫حساب میز کنار پنجره رو می‌خواستم.
‫- تو تک تک سکانس‌هایی که کارگردانی کردم... ‫- این پنجاه تا. ممنون.
‫از خودم می پرسیدم اگه تو بودی ‫چطوری انجامش می دادی.
‫واقعاً؟
‫گمونم حالا داره معلوم می‌شه ‫که چرا دارن بهت نقدهای منفی میدن.
‫اگه یه کارگردان پیام تبلیغاتی ‫الهام‌بخشت باشه که فاتحه‌ت خونده‌س.
‫تبلیغات تو فوق‌العاده‌ن.
‫آره. و من یه فیلمنامه در مورد ‫بمب‌گذاری‌های سال 2004 رو دستم مونده که...
‫پونزده ساله می‌خوام بسازمش.
‫ولی به گمونم تو مشکلی نداشتی که ‫ایده‌ی من رو کپی کنی...
‫و فیلم خودت رو بسازی، مگه نه؟
‫می‌خوام فیلم رو ببینی تا ‫متوجه بشی که من هیچی رو کپی نکردم.
‫نمی‌بینمش.
‫ولی فیلم رو واسه تو ساختم.
‫- ایرنه. ‫- باورم نمی‌شه!
‫تو واقعاً روت زیاده، نه؟
‫جدی میگی؟
‫آخه مشکلت چیه؟
‫تو تموم این سال‌ها من نمی‌خواستم ببینمت ‫اونوقت میری واسه من فیلم می‌سازی؟
‫تا ببخشمت؟
‫تا همه‌ی اون مزخرفاتی که ‫بینمون گذشت رو فراموش کنم؟
‫نمی‌دونم والا! ‫مثلاً می‌خواستی یه حرکت عاشقانه بزنی...
‫تا من رو تحت‌تاثیر قرار بدی؟
‫نمی‌دونم. ‫به نظرت قشنگ نیست؟
‫اینکه یه نفر واست فیلم بسازه ‫چون نمی‌تونه از فکرت بیرون بیاد؟
‫- نه. به نظرم...نه. ‫- نه؟
‫به نظرم کاملاً قضیه برعکسه.
‫به نظر من ایده‌ی خیلی مزخرفیه.
‫دیگه بی‌خیال شو. ‫من رو فراموش کن، باشه؟
‫بی‌خیالم شو.
‫چون من بی‌خیالت شدم.
‫مادرید - 28 مارس سال 2004
‫حسش اومده تو وجودت؟
‫هنوز نیومده!
‫بریم از دوستت گونزالو کمک بگیریم.
‫- میگه هنوز حسش نیومده. ‫- هان؟
‫من چی؟
‫خیلی خوشحالم.
‫هی؟
‫راسته که میگن راست‌گراها ‫کیرشون بزرگ‌تره؟
‫این حرکتی که داری میزنی ‫معمولاً روی پسرای دگرجنس‌گرایی مثل من جواب میده؟
‫مخصوصاً اگه مثل تو فاشیست هم باشن.
‫بابا عجب احمقی هستی.
‫مادرید، تو خیلی قشنگی.
‫عاشقتم، مادرید.
‫خبری از ایرنه داری؟
‫وای خدا...
‫اوه.
‫ارضا شدی؟
‫نه.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- نه، نه، نه، عزیزم. اشکالی نداره.
‫چرا؟
‫خدایا! می‌خوای من رو بکشی یا چی؟
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونم. ‫نمی‌دونم چم شده.
‫انگار نمی‌تونم...نمی‌دونم، ‫هر بار که خبرها رو می‌خونم یا...
‫اتفاقی که افتاده رو دوباره مرور می‌کنم، من...
‫اینکه انقدر احساس زنده بودن ‫می‌کنم چیز بدیه؟
‫شاید به خاطر چشممه.
‫آخه اینجوری دیگه مجبور نیستم به این قضیه ‫فکر کنم که آخرش ممکنه کور بشم،
‫ایرنه؟ ‫جراحی خوب پیش رفت.
‫پس دوباره سکس کنیم؟
‫دوباره؟
‫اوهوم.
‫دکتر گفت باید زندگیم رو ‫به طور عادی ادامه بدم.
‫- آره. ‫- بعدش هم چی بهتر از این؟ نه؟
‫آره.
‫[سیاست در اسلام]
‫داره تحقیقاتش رو انجام میده.
‫باید تمرکزش رو بذاره روی خوب شدن چشمش.
‫الکی هم روی اتفاقی که افتاده کلید نکنه.
‫معلومه، ولی واسش آسون نیست.
‫تازه فِر داره خیلی بهش کمک می‌کنه.
‫البته. ‫بذار بهت بگم چطوری داره کمکش می‌کنه.
‫کُل روز روی همن. ‫مثل دوتا خرگوش.
‫اون هم در حالی که ما وانمود می‌کنیم ‫اصلاً خبر نداریم دارن چیکار می‌کنن.
‫- من دارم میرم. ‫- بعداً بهم زنگ بزن، باشه؟
‫- باشه، بعداً حرف میزنیم. ‫- عالیه.
‫خداحافظ.
‫صبح‌بخیر.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بس کن! بهش دست نزن.
‫دیگه چیزی نمونده تمومش کنم و ‫اگه به همش بریزی هیچ‌وقت نمی‌تونم تمومش کنم.
‫معلومه که تمومش می‌کنی.
‫آره.
‫شایدم نکنم.
‫شاید این مدرکی باشه که ‫بهم ثابت کنه نویسنده‌ی خوبی نیستم.
‫خوش‌شانس بودم که زنده موندم. ‫داستان هم داره از دستم در میره.
‫خوش‌شانس؟ ‫چی داری میگی؟
‫خب، شاید باید یکی رو پیدا کنی ‫که تو نوشتن بهت کمک کنه، عزیزدلم.
‫یه معلم چطوره؟ ‫یا دوستای دانشکده‌ت؟
‫چطوره برگردی مادرید؟
‫محاله بذارم. ‫نمی‌تونی ببینی هنوز آمادگیش رو نداره؟
‫اون باید حالش بهتر بشه، همین و بس.
‫- به آرامش و سکوت نیاز داره. ‫- پس باید تو اون قطار می‌مُردم.
‫بی‌خیال، عزیزم. ‫نگاه کن، تو واقعاً خوب می‌نویسی.
‫- فقط باید روش کار کنی و... ‫- یه لحظه صبر کن.
‫یه بمب جلوی صورتش منفجر شده.
‫کم مونده بود یکی از چشماش رو ‫از دست بده.
‫آخه شما دونفر عقل‌تون رو از دست دادید؟
‫- ممنون که می‌ذاری اینجا بخوابم. ‫- خدای من، خیلی سنگینی.
‫شب طولانی‌ای داشتیم.
‫- و روز طولانی‌ای. ‫- آره.
‫نمی‌فهمم چرا می‌خوای ‫تو یه تخت باهام بخوابی.
‫به خاطر مواد و روحیه‌ی حساسی که دارم...
‫می‌خوام همه رو بغل کنم.
‫آره، ولی من از سنگ ساخته نشدم.
‫گیر کردم! ‫درش بیار.
‫بهتره تنت باشه که سردت نشه،
‫و منم وسوسه نشم.
‫خب، من ذهن بازی دارم.
‫خیلی هم بازم.
‫ایرنه.
‫نگاه کن ببین چقدر خوب می‌نویسه.
‫به واژگان و نقطه ویرگولاش نگاه کن.
‫تا حالا تو عمرم به طور صحیح از ‫نقطه ویرگول استفاده نکردم.
‫دخترمون کارش درسته.
‫واقعاً می‌خوایم بهش اجازه بدیم ‫دانشگاه رو ول کنه؟ بی‌خیال همه چی بشه؟
‫انقدر بهش فکر نکن.
‫خودش هم نمی‌خواد برگرده.
‫منم نمی‌خوام بره. ‫اینجا حالش روبراهه.
‫عزیزم؟ ‫چی لازم داری؟
‫داره خوابگردی می‌کنه.
‫آخرین‌باری که تو خواب راه رفت کِی بود؟
‫وقتی اون امتحان سخت فیزیک رو داشت.
‫- باید آروم باهاش حرف بزنیم، باشه؟ ‫- آره.
‫عزیزدلم؟
‫- عزیزدلم، برگرد تو تختت. ‫- زود باش.
‫عزیزم، برگرد تو... ‫خیلی‌خب، آروم باید بگم. برگرد تو تختت.
‫چیکار داره می‌کنه؟
‫داره دنبال لپ‌تاپش می گرده؟
‫به گمونم داره دنبال لپ‌تاپش می‌گرده.
‫الان داره چیکار می‌کنه؟ ‫صبر کن. نه.
‫وای! نه! نه! نه!
‫ای لعنتی!
‫حالش خوب نیست. ‫حالش خوب نیست.
‫یا خودِ خدا.
‫عزیزم، بیدار شو.
‫برو تو تختت. ‫واست آماده‌ش کردیم.
‫زود باش. ‫همینه.
‫«از طرف: رامون لامالا» ‫«فوری»
‫«سلام، رامونم، بابای ایرنه»
‫«اگه دخترم یه وقت بفهمه، من رو می‌کُشه»
‫«ولی می‌شه فیلمنامه‌ش رو بخونی ‫و به این شماره بهم زنگ بزنی؟»
‫- دا؟ دا؟ یالا بیدار شو. یالا. ‫- چیه؟
‫باید بریم کاستلین.
‫- همین‌الان؟ ‫- آره.
‫- چرا؟ ‫- باید دخالت کنیم.
‫نمی‌تونیم اجازه بدیم ایرنه اونجا بپوسه. ‫پس بیدار شو دیگه، قطار 45 دقیقه دیگه میره.
‫- خیلی‌خب. ‫- بریم. بجنب.
‫محاله ممکنه.
‫این خولیوئه. ‫باهاش سکس کردی؟
‫بی‌خیال دیگه. ‫عقلت رو از دست دادی؟
‫اگه با خولیو سکس کرده بودم ‫الان باهات پامی‌شدم بیام کاستلین؟
‫به نظرت می‌تونم با هر کسی ‫که می‌خوام سکس کنم؟
‫جوری رفتار می‌کنم که انگار کردم ‫چون اگه اینجوری به خودم تلقین کنم...
‫اون‌وقت شاید یه روز به واقعیت مبدل بشه.
‫کاغذ یادداشت رو بده.
‫سازوکارش رو که می‌دونی.
‫همیشه ما همجنس‌گراها با هر کسی ‫که دستمون بیاد سکس می‌کنیم...
‫نه با هر کسی که بخوایم.
‫به من چه اصلاً. زود باش. ‫من میرم لباسم رو عوض کنم.
‫باشه.
‫- زود باش. ‫- بریم. بریم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫سوار قطار کوفتی شو دیگه.
‫نه. ‫نه، نمی‌تونم.
‫چیه؟ ‫فکر می‌کردم دلت می‌خواد بیای.
‫نمی‌تونم، خیمنا.
‫عزیزم.
‫تو هیچ‌وقت هیچی نمیگی و در موردش حرف نمیزنی ‫واسه همین یه وقتایی یادم میره تو هم داخل اون قطار بودی.
‫ایرنه فرار کرده، خولیو خودش رو گم و گور می‌کنه ‫اونوقت تو یه کلمه حرف نمی‌زنی.
‫ولی تو هم شاهد همه چی بودی.
‫خب، نمی‌خواستم اجازه بدم ‫اون عوضیا زندگیم رو کنترل کنن.
‫حداقل، برنامه‌م این بود که ‫این رویه رو پیش بگیرم.
‫البته به گمونم تا همین یه چند ثانیه‌ی پیش.
‫- می‌خوای از اینجا بریم بیرون؟ ‫- آره.
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- بریم.
‫- به نظرت با اتوبوس مشکل پیدا نمی‌کنی؟ ‫- نه.
‫به نظرت می‌تونم دوباره سوار قطار بشم؟
‫نمی‌دونم. ‫ولی یه راهی واسش پیدا می‌کنیم، باشه؟
‫می‌دونی، حتی اگه مجبور بشم ‫تابستون امسال واست گذرنامه‌ی اروپایی رو بگیرم.
‫قشنگ تو روان‌درمانی غوطه‌ور می‌شی.
‫- قطار به سمت سکوی شماره‌ی دو... ‫- سکوی دوم.
‫من دیشب این تنم بود؟
‫سلام، دخترجون!
‫شما اینجا چیکار می‌کنید؟
‫- دیدی کیا اومدن دیدنت؟ ‫- آره.
‫عجب دوستای خوبی داری. ‫واقعاً دلشون واست تنگ شده بود.
‫آره.
‫خب...حالا واقعاً جریان چیه؟
‫به خاطر جراحیمه؟ ‫خوب پیش نرفته؟
‫- قضیه اینه؟ چشمم خوب می‌شه؟ من قراره... ‫- ببینید. ترسوندینش.
‫حالش واسه غافلگیری مناسب نیست.
‫کارتون قشنگ بود ولی خیلی زود بود.
‫ترینی، نمی‌خوای کمک کنی، نکن ‫ولی سد راهمون نشو.
‫من هیچ‌وقت سد راه کسی نشدم.
‫- در مورد چی حرف می‌زنید؟ ‫- فیلمنامه‌ت رو خوندیم.
‫و اون...خب...
‫اون...
‫یه جورایی باحال میزنه.
‫یا شاید اونقدرا هم باحال نزنه.
‫ولی می‌دونی چیه؟ خب چرا تصمیم گرفتی ‫بیای دانشگاه؟ تا یاد بگیری.
‫- در مورد کدوم فیلمنامه حرف می‌زنید؟ ‫- بهش بگو به حریم خصوصیش تجاوز کردی.
‫- بابا، چیکار کردی؟ ‫- هیچی. می‌خواست خودت رو از دست خودت نجات بده.
‫دیشب چه اتفاقی افتاد؟
‫نمی‌دونم. ‫دیشب چه اتفاقی افتاد؟
‫هیچی. ‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫نه، دیشب یه اتفاقی افتاده چون که...
‫دوستام از مادرید اومدن اینجا...
‫و لباس‌هایی تنمه که دیشب نپوشیده بودمشون.
‫و اونا یه فیلمنامه‌ای رو خوندن ‫که نباید می‌خوندن.
‫پس حالا بگید دیشب چی شده.
‫اون امتحان سخت فیزیک رو یادت میاد؟
‫همون امتحانی که آخرای دبیرستان داشتی.
‫دوباره اون کار رو کردم؟
‫یعنی میگی تو دبیرستان هم ‫روی بابات شاشیدی؟
‫عجب ملکه‌ای هستی!
‫- عزیزدلم. ‫- وای ببخشید.
‫اگه بلایی سرش بیاد ‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
‫- زود باش. کونت رو تکون بده! ‫- باشه، باشه.ببخشید. ممه‌م افتاد بیرون.
‫کجا داری میری؟
‫اومدم!
‫«از جات تکون نخور، ما با یه سورپرایز برمی‌گردیم» ‫«دا»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید، ولی تو یه...
‫«مراقب خولیو باش و نذار بره»
‫خولیو، منم.
‫می‌تونی برای مت صبحونه درست کنی ‫منم نمی‌ذارم هیچ‌کجا بری.
‫- سلام، مامان. ‫- کجایی؟
‫- خونه. ‫- کدوم خونه؟
‫خونه‌ی بابات که نیستی.
‫اومدم یه کم سوپ عدس واست بیارم،
‫بابات بهم گفت دیشب اینجا نخوابیدی.
‫هی، صبر کن ببینم. ‫من اصلاً هم همچین حرفی نزدم.
‫اون خودش تنهایی متوجه شد. ‫مثل یه سگ شکاری می‌مونه.
‫تازه وقتی دروغ میگم، ‫صورتم داد میزنه.
‫اومدم خونه‌ی دوستم.
‫عزیزم، شاید اشتباه کردم که ‫اجازه دادم پیش بابات بمونی.
‫چطوره برگردی پیش خودم؟
‫- بابا هم همین رو می‌خواد؟ ‫- نه، ولی...
‫یه نفر باید تو رو برای چکاپ ‫مربوط به شنوایی ببره،
‫و داروهات رو مرتب بهت بده.
‫به یکی نیاز داری که ازت مراقبت کنه، عزیزدلم.
‫چیزی که من نیاز دارم اینه که ‫مثل یه آدم عادی باهام رفتار بشه. کاری که بابا خوب بلده.
‫پس پیش خودش می‌مونم.
‫خب؟
‫گفت می‌خواد پیش تو بمونه.
‫خوبه.
‫پس تو هم حالا دوست داری پیشت بمونه؟
‫- دیگه واقعاً نمی‌دونم چی به چیه! ‫- واسه ناهار می‌مونی؟
‫از سکس خبری نیست، پابلو.
‫ولی تو عدس آوردی.
‫که چی؟
‫و به نظرم خیلی خوب می‌دونی ‫عدس چه تاثیری روی من و تو میذاره.
‫همه چی خوبه. من خوبم. ‫و اوضاع با فِر خیلی بهتر شده.
‫حتی سکس هم باهاش بهتر شده و ‫اصلاً نمی‌تونیم جلوش رو بگیریم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره. آره.
‫بدجور بهت حسودیم می‌شه.
‫ولی کار دیگه‌ای هم واسه انجام دادن ‫تو کاستلین هست.
‫داری آینده‌ت رو نابود می‌کنی،
‫و مزخرف می نویسی تا به خودت ثابت کنی ‫نویسندگی راست کارت نیست.
‫اگه قراره نوشته‌هام همیشه‌ی خدا مزخرف بمونه ‫پس چرا باید برگردم؟
‫- چرا به خودم زحمت بدم؟ ‫- به این میگن خودتخریبی.
‫اینطور نیست.
‫داری سعی می‌کنی به خودت ثابت کنی ‫که کارت خوب نیست که برنگردی.
‫ولی کارت خوبه.
‫چه اتفاقی واسه اون فیلمنامه‌ی کوتاه افتاد؟ ‫هوش از سرمون پرونده بود.
‫هوش از سرتون پرونده بود؟ ‫کاملاً مطمئنم به نظرتون وحشتناک میومد.
‫بی‌خیال، زن.
‫تو خیلی بهتر از این حرفایی ‫که بخوای به حرف ما گوش بدی، مگه نه؟
‫خودت می‌دونی که پتانسیلش رو داشت.
‫مهم نیست. ‫بعد از حمله...
‫حس می‌کنم باید یه چیزی بنویسم ‫که عمیق‌تر باشه.
‫می‌خوای یه چیز عمیق بنویسی؟ ‫عالیه.
‫ولی مجبور نیستی تو کاستلین انجامش بدی.
‫می‌تونی الان باهامون بیای ‫یا ده سال منتظر بمونی. تصمیمش با خودته.
‫ولی می‌خوای ده سال رو حروم کنی ‫اون هم وقتی که می‌دونی ممکنه همین فردا بیفتیم و بمیریم؟
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫می‌تونی صبر کنی تا چسب رو برداریم و ‫ببینیم دیدت تا چه حد آسیب دیده.
‫ترینی؟
‫فِر چی می‌شه؟
‫- چرا فِر نیومده؟ ‫- بهش زنگ زدی؟ مامان؟
‫اگه اون بیاد اینجا خیلی واسم سخت‌تر می‌شه.
‫- چرا فکر می‌کنی بهش زنگ زدم؟ ‫- بیاید عجله کنیم. دیگه چی لازم داری؟
‫- لباس زیر. ‫- چی؟ لباس زیر.
‫- همین‌جان. خیلی‌خب و... ‫- کجا؟
‫- آره، اون رو هم می‌خوام. اون پالتوها رو بهم بده. ‫- خدای من، خیلی زیاده.
‫داری میری؟
‫برو. ‫یه حرف قشنگ بهش بزن.
‫واقعاً داری میری؟
‫زود باش، فِر. ‫به نظرم بهتر از این حرفا می‌تونی انجامش بدی.
‫وای خدا. بهم نگاه نکن.
‫- زود باش. نگاهش کن. نگاهش کن. ‫- مامان، بس کن.
‫باشه، خیلی‌خب. ‫تنهاتون می‌ذاریم.
‫نه. نه. منظورم اینه که...
‫خیلی‌خب.
‫شرمنده، فِر.
‫نمی‌تونم اجازه بدم یه بمب ‫زندگیم رو تعریف کنه.
‫و این ماه آخری که پیشت بودم ‫عالی بود ولی...
‫نگرانش نباش.
‫لباس زیر.
‫دوربینی که اونجاست.
‫یه چندتا آخرهفته میای اینجا، باشه؟ ‫من یه چندتایی رو میام پیشت.
‫و رابطه‌ای که اینجا داریم ‫تو مادرید هم ادامه‌ش میدیم.
‫ممنون.
‫واقعاً می‌خوایم اجازه بدیم بره؟
‫حتی هنوز بخیه‌هاش رو هم نکشیدن.
‫می‌تونی ایستگاه اتوبوس پیاده‌مون کنی.
‫- نه، نه، نه. ‫- نمی‌خوایم ازت سواستفاده کنیم.
‫نه، خودم می‌رسونمتون.
‫کمربنداتون رو ببندید بچه‌ها.
‫می‌دونی که مجبور نیستی ‫این همه راه ما رو تا مادرید ببری؟
‫خیلی دردسر داره، نه؟
‫اگه بخوای ما رو تو ال‌پیرولی ‫پیاده کنی هیچ اشکالی نداره.
‫- شش. ‫- من بُردم.
‫- کسی خونه هست؟ ‫- برو کنار.
‫آهای؟
‫شوخی کردم.
‫- کسی هست؟ ‫- دا.
‫اون چمدون چیه؟
‫بیا ببین کی اینجاست.
‫ایرنه.
‫- خولیو! ‫- حالت چطوره؟
‫چندین‌بار سعی کردم بهت زنگ بزنم،
‫ولی همه چی شبیه یه بهونه بود پس...
‫ببخشید که اونجوری از بیمارستان رفتم.
‫نمی‌دونستم که تو...
‫خبر خوب! تو دور دومم ‫یه جای پارک خوب پیدا کردم.
‫تو مادرید بعید بود.
‫سلام.
‫تو هم اینجا زندگی می‌کنی؟
‫- نه. ‫- نه، نه، نه، من دیگه داشتم می‌رفتم.
‫می‌تونی واسه شام بمونی، نه؟
‫آره رفیق. بمون. ‫وگرنه فکر می‌کنم به خاطر من رفتی.
‫آره.
‫- نه، نه... ‫- نه، آره، آره...
‫پس بمون.
‫بعد از شام می‌تونی ناپدید بشی.
‫- خدایا. ‫- عجب بابا. چقدر آدم.
‫- ببین کی اینجاست. ‫- ایرنه؟ سلام. حالت چطوره عزیزم؟
‫چرا هنوز نرفتی خونه‌ت؟
‫سلام، مت.
‫کدوم بوستامانته؟ ‫همونی که تو کابزون د لا سال زندگی می‌کرد؟
‫سان ویسِنته دِ لا بارکِرا.
‫اونایی که تو فصل دوم بودن افتضاح بودن.
‫افتضاح بودن؟ ‫یعنی الان تو می‌تونی بهتر از اونا بخونی؟
‫نگفتم می‌تونم بخونم ‫فقط اونا خیلی بد می‌خونن.
‫- صداشون رو شنیدم. ‫- گوش کن.
‫به خیالش داور آمریکن آیدول شده.
‫آره، کاشکی بودم. ‫چون که راستش...
‫- یکی دیگه؟ ‫- آره.
‫- چهارمین بارته و... ‫- آخ!
‫داریم جشن می‌گیریم، نه؟
‫- بخور. بخور. ‫- ممنون.
‫کنسرو کوفته‌ها رو هم بریز.
‫با ماهی تن؟
‫کچاپ مزه‌ش رو می‌پوشونه.
‫کچاپ و کوفته و تن ماهی؟
‫فکر کنم باید یه چند روزی بیش‌تر بمونم ‫تا بهتون آشپزی یاد بدم.
‫وای نه، نه، نه، نه.
‫- ما از آموزش خوشمون نمیاد. ‫- متنفریم ازش.
‫تو اینجا زندگی نمی‌کنی و...
‫بچه‌ها، انقدر بیسکویت‌های من رو نخورید! ‫دارم استرس می‌گیرم.
‫لطفاً تو اتاق پذیرایی میز رو بچینید.
‫خیلی‌خب. ‫بیا، اینا رو بگیر.
‫فهمیدم.
‫زود باش.
‫- می‌تونم کمک کنم؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫تو باید اینجا بمونی و بهم توضیح بدی ‫که چرا کوفته و ماهی تن باهمدیگه جور درنمیان.
‫باشه؟
‫واقعاً از دیدنت خوشحالم.
‫حتی با وجود اینکه فِر رو با خودم آوردم؟
‫قراره تو مادرید بمونه؟
‫نه.
‫- خوبه. ‫- دارم میام!
‫داغه. ‫داغه!
‫- همه چی اینجا مرتبه؟ ‫- آره، عالیه.
‫- خیلی‌خب. زود باش! مت. ‫- کجا باید بشینم؟
‫وقت شامه!
‫- اگه می‌خوای اینجا بشین. ‫- باشه.
‫چقدر دوست‌داشتنی. ‫باز همه دور هم جمع شدیم.
‫خیلی‌خب. بیاید با هر چی که داریم ‫فنجون، ماگ، بزنیم به سلامتیش.
‫ممنون.
‫خیلی مشروب نخور ‫چون بعداً باید رانندگی کنی، باشه؟
‫نه بابا. ‫شب رو همین‌جا می‌مونم.
‫خب در این صورت حسابی بخور.
‫من بشقاب ندارم.
‫بعد از اون همه چیزی که خوردی ‫هنوز گرسنته؟
‫آره.
‫حالا به سلامتی چی باید بخوریم؟
‫- به سلامتی خودمون. ‫- به سلامتی رژیم من.
‫چون امروز دیگه میذارمش کنار.
‫- می‌دونید چرا؟ ‫- نه.
‫خب، چون حس می‌کنم تا وقتی لاغر بشم ‫دارم زندگیم رو به تعویق میندازم.
‫و وقتی بالاخره لاغر شدم ‫می‌خوام برم سفر و عاشق بشم.
‫انگار زندگیم از اون موقع شروع می‌شه.
‫ولی نه. چون من هم ممکن بود ‫همراه شما سوار اون قطار می‌شدم.
‫و با اضافه وزن و یه زندگی به تعویق افتاده ‫می‌مُردم و تموم می‌شد.
‫شاید نباید زندگی‌مون رو به تعویق بندازیم، نه؟
‫عالی بود، خیمنا.
‫دیگه زندگی‌مون رو به تعویق نمیندازیم.
‫به سلامتیش.
‫زود باشید. ‫به سلامتیش.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫خب، میرم واسه خودم یه بشقاب بیارم.
‫آره.
‫چند نفر از اونایی که مُردن رژیم داشتن؟
‫نه. ‫همچین افکاری نذار بره تو مخت.
‫از شر همچین افکار منفی‌ای ‫به همین راحتی نمی‌تونی خلاص بشی.
‫همه‌مون باید به حرف خیمنا گوش بدیم.
‫باید از الان و حال حاضرمون لذت ببریم.
‫بین دوستان‌مون هستیم.
‫و بدجور داره بهم خوش می‌گذره.
‫خولیویی که تو پیش‌نمایش فیلم ‫دیدیمش داره برمی‌گرده. چه عالی.
‫نمی‌دونم،
‫ولی بیاید امشب رو حسابی طول بدیم ‫چون بعدش باید برم خونه و حالم خیلی گرفته می‌شه.
‫اگه بخوای همیشه می‌تونی ‫شب رو اینجا بمونی.
‫ممنون ولی اون کاناپه ‫به نظر خیلی راحت نمیاد.
‫نه، نه، نه. ‫منظورم این نبود روی کاناپه بخوابی.
‫می‌تونیم تشک‌ها رو بیاریم بیرون...
‫و همه‌مون باهمدیگه بخوابیم. ‫می‌دونی؟ مثل مهمونی شبونه.
‫- قبلاً هم از اینکارا کردیم. ‫- دیگه روال اینجا اینجوریاست.
‫- بهش عادت می‌کنی. ‫- آره.
‫- پایه‌اید؟ ‫- من کنار مت یا خولیو می‌خوابم. یا کنار جفتشون.
‫همه تو این خونه خل و چل میزنن، نه؟
‫می‌خوام فیلم بیدارگری رو ببینم، باشه؟
‫درباره‌ی بیماران روان‌گسیختگی کاتاتونیه...
‫که یه دکتر موفق می‌شه ‫اونا رو برگردونه به زندگی.
‫- شاید استعاره‌ش یه کم تابلو باشه. ‫- من که نمی فهمم.
‫ما یه کابوس رو پشت سر گذاشتیم ‫و الان مثل این می‌مونه که داریم خوابگردی می‌کنیم.
‫استعاره‌ش اینه که یه چیزی ‫باید ما رو بیدار کنه.
‫- تا مادرید بتونه به زندگی عادیش برگرده... ‫- نه، نه.
‫ما اون فیلم رو نمی‌بینیم. ‫امشب فیلم تز رو می‌بینیم.
‫تیمِ تز!
‫آدری، در صورتی حق رأی داری ‫که اینجا زندگی کنی.
‫تز رو می‌بینیم.
‫- درسته. ‫- منظورم اینه که نه. فیلم بیدارگردی رو می‌بینیم.
‫چرا همه خوابیدن؟ ‫فیلم قشنگیه.
‫فکر کنم به خاطر اینکه ‫من دهمین باره که دارم می‌بینمش.
‫اگه می‌خوای، وقتی دا خوابش برد ‫می‌تونیم چندتا شات بخوریم و با هم گپ بزنیم.
‫من خوابم نمی‌بره، خیلی‌خب؟
‫تازه نمی‌خوام شات‌ها رو هم از دست بدم.
‫باشه.
‫[تز] ‫[فیلمی از آلخاندرو آمنابار]
‫پاشدی و بهم نگفتی؟
‫چون خوابت برده بود.
‫اصلاً به فکرت خطور می‌کرد که ‫آخر و عاقبتمون به اینجا ختم بشه؟
‫به کجا؟
‫من افسرده باشم و ‫تو مدام با یه پسر دیگه سکس کنی؟
‫از کجا...از کجا می‌دونی که...
‫دا.
‫- لعنتی. ‫- اون دهنش خیلی لقه.
‫به گمونم بهم گفت ‫تا دیگه بهت فکر نکنم.
‫حالا کارسازم بود؟
‫یه جورایی ولی نه اونقدرا.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
‫همه‌ی فکر و ذکرم شده قربانی‌های حادثه.
‫همه چیز رو در مورد حملات ‫تو روزنامه‌ها خوندم.
‫آره. معلومه. ‫منم همینطور.
‫- فکر می‌کنم از همه چی خبر دارم. ‫- اوهوم.
‫اینکه چیکار می‌کردن.
‫چه آرزوهایی داشتن.
‫ازدواج کرده بودن یا نه.
‫عاشق بودن یا نه.
‫به نظرت اگه ما مُرده بودیم ‫در موردمون چی می‌گفتن؟
‫که همچین فرصتی رو از دست دادیم.
‫کاندوم داری؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫- ولی من دارم قرص می‌خورم. پس به گمونم... ‫- باشه.
‫دا حتماً یکی تو اتاقش داره. ‫می گردم دنبالش.
‫باشه. حتماً. ‫ردیفه.
‫نه، نه، نه. صبر کن. ‫نه، نه. بعداً.
‫- تو هم می‌خوای؟ ‫- آره.
‫چی شد؟
‫ای وای.
‫- فِر! ‫- خدای من. ایرنه، خواهش می‌کنم.
‫- خواهش می‌کنم، ایرنه. تو دیگه نه. ‫- فِر، ببخشید.
‫- ببخشید. ببخشید. ببخشید. من رو ببخش. ‫- نه، نه، نه! نزدیک من نشو! باشه؟
‫- ببخشید. ‫- ببین...من دارم میرم.
‫- نه. فقط... ‫- لطفاً اینکار رو نکن. دنبالم نیا.
‫فِر!
‫وای، من چیکار کردم؟
‫فِر.
‫آخه پیش خودم چی فکر کردم ‫که می‌خواستم سکس کنم با یه...
‫با یه چی؟
‫نمی‌دونم!
‫آخه تو اصلاً واقعی هم نیستی!
‫ولی اون واقعیه. ‫اون فِره.
‫دوست پسرمه. ‫عاشقمه و منم عاشقشم.
‫و تموم این چندین هفته تو کاستلین ‫کنارم بوده.
‫ازم مراقبت کرده، حمایت کرده، ‫و بهم فضا داده.
‫و هر بار که ازش خواستم باهام سکس کرده.
‫منم خیلی ازش خواستم، باشه؟ ‫خیلی ازش خواستم. خیلی زیاد.
‫- به گمونم بهت حمله‌ی عصبی دست داده. ‫- نه، نه، نه!
‫- خفه شو چون تو حتی وجود خارجی نداری. ‫- چی شده؟
‫لعنتی!
‫چی شده؟
‫من تو آشپزخونه بودم...
‫بعدش می‌خواستم سکس کنم با...با...
‫بعدش یهو فِر اومدش تو.
‫می‌تونستید تا موقعی که ‫برمی‌گرده کاستلین صبر کنید.
‫- آره. ‫- یا تو اتاق‌خواب برید تو کار هم.
‫- یه لحظه هوش و حواس از سرم پرید و... ‫- فِر رفت؟
‫آره.
‫نمی‌خوای بری دنبالش؟
‫فِر.
‫نمی‌تونم ماشینم رو پیدا کنم، خیلی‌خب؟ ‫وگرنه...
‫لعنت به این شهر.
‫می‌خوای اینجا زندگی کنی؟ ‫می‌خوای به خاطر اون، من رو ول کنی؟
‫نمی‌خوام ولت کنم.
‫پس نمی‌خوای ولم کنی. ‫خدایا، ایرنه...
‫میگی نمی‌خوای من رو ول کنی ‫ولی هیچ تلاشی هم نمی‌کنی.
‫- با یه مرد دیگه می‌ریزی روی هم... ‫- می‌دونم.
‫اونم در حالی که من تو اتاق خوابیدم!
‫نمی‌دونم چرا اون کار رو کردم. ‫نمیـ...
‫چون اون واقعاً جذابه دیگه! ‫وگرنه چه دلیل دیگه‌ای می‌تونه داشته باشه؟
‫و به خاطر اینکه خوش‌تیپه.
‫به خاطر ماجرای قربانی بمب‌گذاری بودن...
‫حتی منم داشتم گولش رو می‌خوردم.
‫ماشینم کدوم گوریه؟
‫به خاطر اینکه که این چندهفته‌ی گذشته ‫واقعاً واسه من عجیب و غریب بوده.
‫تازه به نظرم به خاطر بمب و داروهایی که می‌خورم ‫به خاطر اون آرام‌بخش‌ها و تموم این جریانات...
‫انگار این اواخر خودم رو گم کردم. ‫عاشقتم، فِر. خواهش می‌کنم.
‫- لطفاً وایسا. ببخشید. ببخشید. ‫- خدایا، ایرنه!
‫بعضی چیزا خیلی بخشیدن‌شون سخته.
‫خودم می‌دونم.
‫آخه موقعی که آلت طرف ‫تو دستت بود مچت رو گرفتم.
‫خدایا، اون حرومزاده عجب کیری هم داره!
‫و تو هم عجب کیر-پرستی شدی.
‫هیچ کاری از دست من برنمیاد.
‫و دیگه هم نمی‌خوام کاری انجام بدم، خیلی‌خب؟
‫می‌تونی بیای اینجا التماسم رو کنی، ‫ازم بخوای ببخشمت،
‫ولی من احترامم دست خودمه و...
‫ماشینم کدوم گوریه؟ گوه توش! ‫لعنتی! می‌خوام برم خونه‌‌ی کوفتیم.
‫- فِر؟ ‫- دست بهم نزن. دست بهم نزن!
‫بذار بغلت کنم.
‫- می‌خوای بغلم کنی؟ ‫- آره، خواهش می‌کنم.
‫یعنی می‌خوای به خاطر خیانتی که ‫خودت بهم کردی دلداریم بدی؟
‫- مادرید واقعاً خل و چلت کرده. ‫- نمی‌دونم، من...
‫ولی من خل و چل نیستم، ‫چون اهل کاستلینم. واقعاً اهل اونجام.
‫و تو کاستلین کسایی که ‫بهمون خیانت کردن رو نمی‌بخشیم.
‫کسی حتی فکرش هم نمی‌کنه.
‫منم تحصیل‌کرده‌م، می‌دونی؟
‫من یه آدم امروزیم که درس خونده...
‫که شرایط رو درک می‌کنه، ‫که همه چی رو تحمل می‌کنه، ولی...
‫خدایا، ایرنه. خدایا!
‫منم محدودیت‌های خودم رو دارم، خیلی‌خب؟ ‫چون تو کاستلین محدودیت وجود داره.
‫و تو کاستلین ما این همه ماشین نداریم!
‫بذار باهات بیام.
‫- بیای کاستلین؟ ‫- آره، بیام کاستلین.
‫اگه لازمه می‌تونیم برگردیم کاستلین.
‫ایرنه،
‫تو می‌خوای من تو مادرید بمونم ‫چون من و کاستلین خیلی برات کوچیکیم.
‫واست کافی نیستیم.
‫- خداحافظ. ‫- نه.
‫به محض اینکه ماشینم رو پیدا کنم، ‫باهات خداحافظی می‌کنم.
‫ولم نکن. ‫عاشقتم، فِر.
‫- منظورت چیه؟ ‫- ببخشید.
‫تو چهار هفته‌ی تموم با من نخوابیدی...
‫تا آدمایی که تو اون حمله ‫کشته شدن رو فراموش کنی.
‫نه. تو چهار هفته‌ی تموم با من خوابیدی...
‫تا سعی کنی احساساتت ‫نسبت به اون پسره رو فراموش کنی.
‫ولی عاشقش نیستم. ‫نمی‌دونم وقتی پیش اونم چم می‌شه!
‫- انقدر به خودت دروغ نگو. ‫- نرو.
‫لطفاً این لطف رو در حقم بکن.
‫حداقل با چند تا کلمه، ‫می‌تونم باهات وداع بکنم.
‫کلماتی که مهمن، ایرنه.
‫خدانگهدار.
‫خوشبخت بشی.
‫به ماشینم قفل چرخ زدن.
‫لعنتی! ‫لعنت به مادرید!
‫[دانشکده علوم اطلاعات]
‫[مارس در اتوچا]
‫خیلی خوبه.
‫انقدر بده؟
‫شاید یه کمی واست زود باشه ‫که در مورد این موضوع بنویسی.
‫اون یکی فیلمنامه‌ای که ‫داشتی روش کار می‌کردی به کجا رسید؟
‫استاد چی گفت؟
‫بهم گفت باید برم سر اون یکی فیلمنامه‌م.
‫نمی‌دونم. ‫به گمونم تو ژانر درام خیلی وارد نیستم.
‫یه بمب کوفتی جلوی صورتم ترکید، ‫بعد اونوقت هنوز نمی‌تونم درام بنویسم.
‫- باور کردنش سخته. ‫- برمی‌گردی سراغش؟
‫- باید برگردی. اون یکی فیلمنامه‌ت هم عالی بود. ‫- نه.
‫اون یکی فیلمنامه‌م یه چیزی کم داره.
‫مطمئن نیستم چی، ولی...
‫یه چیزی کم داره.
‫خولیوئه، مگه نه؟
‫می‌خوای بهش زنگ بزنی؟
‫[چطوره کلاس رو بپیچونیم و ‫یه کاری کنیم که تو خاطرمون بمونه؟]
‫«یک تماس از دست رفته» ‫«خولیو»
‫همیشه غذا از روزای قبل داریم.
‫من باز می‌کنم.
‫خوشحالم اومدی.
‫منم خوشحالم می‌بینم ‫اون پانسمان رو برداشتن.
‫آره.
‫یکی از دوستام رو همراهم آوردم.
‫وقتی ازش خسته شدیم ‫می‌تونیم پرتش کنیم بیرون.
‫باشه، قبول. ولی یه کم شراب آوردم. ‫یه شراب گرون‌قیمت. پنج یورو پولش رو دادم.
‫- بخور. ‫- کاملاً جزغاله شده.
‫یه تورتیلای خوب رو نباید زیاد پخت ‫و تازه پیاز هم داره.
‫اون لیوان رو بهم بده، عزیزم.
‫- پایینش بدتره؟ ‫- بازم یه کم می‌خورم.
‫- نه، خوشمزه نیست. ‫- گوش کنید.
‫داشتم پیش خودم به یه چیزی فکر می‌کردم.
‫در مورد اینکه اگه یه بمب، ‫خب، نه یه بمب، سیزده‌تا بمب...
‫نتوسته شهر یا ما رو از پا دربیاره ‫پس به نظرم...
‫هیچی و هیچ‌کس از پس اینکار برنمیاد، ‫مگه نه بچه‌ها؟
‫پس چطوره به سلامتیش بنوشیم؟
‫همچنین به سلامتی تو که ‫امشب خیلی سروصدا راه نندازی.
‫خیلی‌خب.
‫به من زل نزن. ‫بعد از شام میرم.
‫عه؟ واقعاً؟
‫ واقعاً خوشحالم
‫ که دوباره دور هم جمع شدیم
‫ چون دوستان خوبم
‫ امروز دنبال عشق‌مون هستیم ‫ امروز دنبال عشق‌مون هستیم
‫ اگه خوشحالی،
‫ جوری که من خوشحالم،
‫ لیوانت رو به همراه من بلند کن
‫ و این یکی رو...
‫ به یک‌باره سر بکش
‫عاشقتونم، بچه‌ها.
‫از آشناییت خوشحال شدم.
‫درضمن، اون تورتیلا عالی شده بود.
‫ممنون.
‫داری میری؟ ‫واقعاً؟
‫آره.
‫من واقعی نیستم، یادته؟ ‫وجود خارجی ندارم.
‫نگران نباش. ‫دلتنگم نمی‌شی.
‫الان واقعاً بابت اون حرفم ازم کینه به دل گرفتی؟
‫بحث کینه نیست.
‫فقط به چشم من تو برام واقعی هستی.
‫به نظرم تو واقعی‌ترین چیزی هستی ‫که تا حالا واسم اتفاق افتاده.
‫- پس اگه بگم... ‫- می‌خوایم بریم یا نه؟
‫آره، پُراِفاده. ‫میریم.
‫خداحافظ.
‫باشه، خداحافظ.
‫مادرید - 13 مارس سال 2022
‫- دا و خولیو دارن میان. ‫- باورنکردنیه. واقعاً مات و مبهوت شدم.
‫- مات و مبهوت. ‫- ولی کاملاً مات و مبهوت نشدی.
‫نذار کاملاً مات و مبهوت بشی ‫چون به کمکت نیاز دارم...
‫تا نذارم این پسره کل کوکائین مادرید رو مصرف کنه.
‫آخه اینایی که میگی چه ربطی به من داره؟
‫تو اون روز یه چیزی بهش گفته بودی.
‫نمی‌دونم چی بوده، ‫ولی کاملاً از کنترل خارج شده.
‫آره. ولی راستش خودم هم ‫نمی‌دونم چی گفتم.
‫فقط من فیلمش رو ندیدم.
‫- اگه قضیه این نیست، پس یه چیز دیگه‌س. ‫- همینه.
‫بی‌خیال، رفیق. ‫یه جوری رفتار می‌کنی که انگار اصلاً نمی‌شناسیش.
‫حالا بهش میگی که فیلمش رو دیدی ‫و خیلی هم دوستش داشتی.
‫نه.
‫من اینکار رو نمی‌کنم. ‫دروغ نمی‌گم، خیلی‌خب؟
‫خب بهش بگو برنامه داری ‫به زودی هر موقع که وقتش رو پیدا کردی...
‫فیلمش رو می‌بینی و مطمئنی که ‫عاشقش می‌شی.
‫خیلی‌خب. ‫من دیگه میرم.
‫- ایرنه! ‫- من نمی‌خوام الکی تظاهر کنم، باشه؟
‫ایرنه، داره دیوونه می‌شه.
‫هی مست می‌کنه و میره تو توییتر...
‫و احمق خان تا وقتی که ‫به همه‌ی توییت‌ها جواب نده آروم نمی‌گیره.
‫ببین، ایرنه...
‫من به عنوان دوست اون یا دوست تو ‫ازت نمی‌خوام اینکار رو در حقش بکنی.
‫دارم به عنوان مدیر برنامه‌ش ‫ازت خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. اون همه‌ی پولش رو ‫روی این فیلم سرمایه‌گذاری کرده و داره کُلش رو از دست میده.
‫یه فرصت عالی واسه بستن قرارداد ‫با یه استودیو تو آمریکا رو داریم،
‫و من می‌خوام اون متمرکز بمونه، خیلی‌خب؟
‫تا کم چرت و پرت تو توییتر بنویسه ‫و مواد زدن رو تموم کنه.
‫اوهوم.
‫اونا قرارداد رو کنسل می‌کنن. ‫تو این آدما رو نمی‌شناسی.
‫خب...
‫ایرنه؟ ‫عجب سورپرایزی!
‫خوبه که بازیگر نیستی، ‫چون واقعاً بلد نیستی نقش بازی کنی.
‫اونا مجبورت کردن بیای؟
‫نه.
‫هیچ‌کس، هیچکی رو مجبور به هیچ‌کاری نکرده.
‫نه، فقط گولم زدن.
‫دقیقاً گول زدن که نبود!
‫- لازم نیست الکی اغراق کنی، باشه؟ ‫- اینجور نبوده؟
‫بیاید ناهار بخوریم.
‫نه. نه.
‫- نه. ‫- آره.
‫- بیاید ناهار بخوریم.
‫واسه کی مدام داری می نویسی؟ هان؟
‫- می‌تونی دست از سر توییتر برداری؟ ‫- همش بهم حمله می‌کنن.
‫- خولیو، من... ‫- تازه وحشی هم هستن.
‫- باید بس کنی... ‫- دارن من رو می‌کوبونن.
‫دارن می گن چطور تونستم ‫یه فیلم در مورد حمله بسازم؟
‫بدترین حمله تو اسپانیا؟
‫مگه خبر ندارن خودم هم ‫یکی از قربانی‌ها بودم؟
‫هیچی سرشون نمی‌شه.
‫می‌شه لطفاً گوشیش رو بگیری؟ ‫چون به خدا که اگه خودم بگیرمش...
‫- بدش به من. ‫- بیا بگیر.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب! ‫تموم شد. باشه؟
‫تموم شد. ‫حالا همه می‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫ایرنه، باید یه چیزی به خولیو بگی.
‫ام.
‫خب، آره...
‫به نظرم باید این بحث رو تمومش کنیم.
‫بذار ببینم...
‫اینا واسه شماست.
‫چی هست؟
‫دعوتنامه‌ی عروسیمه.
‫یه ماه دیگه ازدواج می‌کنم.
‫جدی میگی؟
‫اوهوم.
‫با کی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.