..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ستاره‌ها خیلی قشنگن.
‫آره.
‫اون الطیره، نه؟
‫اونی یکی هم دُنبه.
‫و اونی هم که اونجاست...
‫آلفای شلیاقه، نه؟
‫محشره. خیلی اطلاعات داری.
‫خب، تو هر سال ازم میپرسی، ‫پس تا الان دیگه یادشون گرفتم.
‫آها.
‫ببخشید که هر سال به زور میارمت اینجا.
‫خب، چاره چیه؟ ‫بابات همیشه سرش با کار شلوغه.
‫خودت تنهایی که حوصله‌ات سر میره.
‫نکنه دلت نمیخواست که بیای؟
‫ا-اینو نمیگم.
‫ولی اگه کل کلاس بفهمن، مایه دردسره.
‫میدونستم که خوشت نمیاد.
‫ب-بهت که گفتم، منظورم این نبود!
‫ا-اوی، تو!
‫متاسفم. داشتم شوخی میکردم.
‫از دست تو...
‫و-وایسا!
‫برای همیشه.
‫کاش ما همیشه همینطوری با هم باشیم.
‫هم الان و هم در آینده.
‫موافقی، آساهی؟
‫م-من...
‫مخالف نیـ-
‫بیخیال!
‫حالا دیگه بابات باید نگرانت شده باشه.
‫بیا برگردیم.
‫ای باباو
‫صبر کن، آساهی!
‫هی. وقت بیدار شدنه. پا شو.
‫بیدار شو دیگه. وگرنه پول حالت چرت باید گرداخت کنی.
‫آساهی! صبح شده!
‫این جواب نمیده، ایرینا.
‫وقتشه...
‫آساهی!
‫مجبوری اول صبحی این کار مزخرفو بکنی؟
‫لازم نبود ازم جاخالی بدی!
‫چرا؟
‫خب به هرحال. حالا که بیدار شدی، آماده شو.
‫«آماده»؟
‫بله. همه پایین منتظرن.
‫اگه نجنبی، بدون تو میریم.
‫«میرین»؟
‫اوه راستی. امروز روزیه که ما...
‫ایول!
‫تمام چیزهایی که لازم دارینو برداشتین؟
‫آره.
‫گوش کنین.
‫ما میریم به ساحل خصوصی خونواده من.
‫معمولا، کسی بجز خانواده ایجون اجازه ورود به اونجا رو نداره،
‫ولی امروز، شما آدم‌های عادی رو هم دعوت ویژه میکنم.
‫گرفتین؟
‫این یادتون باشه و سپاسگزار باشین که-
‫خیلی وقته که دریا رو ندیدم.
‫نمیتونم صبر کنم.
‫منم.
‫وایسا.... هی، گوش میدین چی میگم؟ ‫منم.
‫وایسا.... هی، گوش میدین چی میگم؟ ‫از آخرین باری که رفتم یه جای خصوصی خیلی گذشته.
‫دریا!
‫تو چت شده؟
‫خب، اولین باریه که دریا رو میبینم!
‫عه جدی؟
‫شما چی، سنسه؟
‫من ماموریت‌های نفوذی داشتم که توی دریا شروع شدن.
‫«ماموریت‌ها نفوذی»...
‫هی! بچه‌ها... ‫راسته که آب دریا نمکیه؟!
‫استه که آب دریا نمکیه؟!
‫خب...
‫درسته! درسته!
‫تازه، هیولاهای وحشتناکی هم توش زندگی میکنن.
‫هی! ‫تازه، هیولاهای وحشتناکی هم توش زندگی میکنن.
‫اگه مواظب نباشی، میکشنت زیر آب.
‫دقیقا.
‫و به محض اینکه توی چنگشون باشی، از ‫شاخک‌هاشون استفاده میکنن تا کارهای غیرقابل تشریح بکنن.
‫آساهی!
‫اینا یه مشت دروغه.
‫بس کنین شما دوتا.
‫واقعا؟ ‫بس کنین شما دوتا.
‫واقعا؟ ‫یه دختر معصومو شکنجه ندین.
‫منظورت چیه؟
‫تو دریا پر از موجودات شاخک داره، نه؟
‫هی، بچه‌ها... ‫تو دریا پر از موجودات شاخک داره، نه؟
‫یا شایدم یه مراسم سنتی عجیب اونجا باشه ‫که گوشت پری دریایی رو میپرستن.
‫درست مثل همونی که توی کتابای ری کیدوه هست!
‫اون کیه اصلا؟
‫ساکت شین و...
‫گوش کنین...
‫ببینین...
‫چی میگم!
‫اوه، خب.
‫بعدا اینقدر وراجی نمیکنین!
‫نمیتونم تا رسیدن به اونجا صبر کنم.
‫صبر کن ببینم. راجع به چی داری غرغر میکنی؟
‫اوپس. هیچی. بیخیالش.
‫خب، سواریمون باید-
‫ها؟ حالا که حرفش شد...
‫چیه؟
‫هوم؟ اوه انگار اومد.
‫هی! از این طرف!
‫اینجا!
‫همینجا! همینجا!
‫عه؟
‫عه؟!
‫وای!
‫رسیدیم.
‫خیلی قشنگه!
‫بیاین بریم داخل دیگه.
‫عالیه! چه ویلای خوبی!
‫اصلا عین مهمانسرای تنگو نیست!
‫آقای ایجوین خیلی پولداره؟
‫اون...
‫آساهی؟
‫خب، حالا که فکرشو میکنم، ‫خیلی نمیشناسمش.
‫ولی، واقعا اشکالی نداشت که جا بذاریمش؟
‫راننده گفت که مشکلی نیست.
‫درسته.
‫و شکستن یکی دوتا استخوون چیز بزرگی نیست.
‫فقط واسه تو، مون-چان.
‫خب بیاین بریم!
‫وای! دریا!
‫آره دریا!
‫یوهو!
‫نرید جاهای عمیقش!
‫ام، آب منو نمیبره؟
‫اگه جاهای کم عمقش بمونی، چیزیت نمیشه.
‫میبینی؟ اونا رو نگاه.
‫هی، کجا رفتی؟
‫ای عوضی...!
‫نه؟
‫تو چشمم پاشیدی!
‫و اگه اتفاقی افتاد هم، من نجاتت میدم، پس نگران نباش. ‫تو چشمم پاشیدی!
‫و اگه اتفاقی افتاد هم، من نجاتت میدم، پس نگران نباش. ‫بس کن!
‫خودت شروع کردی!
‫باشه. ‫خودت شروع کردی!
‫چی شده؟
‫داشتم فکر میکردم که تو همیشه ‫بهم روحیه‌ای که لازم دارمو میدی، آساهی.
‫ه-هیچی! فعلا!
‫چقدر جوون بودن دوست داشتنیه.
‫شما هم جوونی، سنسه.
‫میدونی...
‫چیه؟
‫وقتی صدام میکنی «سنسه، ‫واقعا یه شکاف سنی حس میکنم.
‫خب شما سنسه و معلم اید دیگه.
‫میتونی مثل بقیه اسم کوچیکمو بگی.
‫به اون راحتیا نیست.
‫بگو دیگه.
‫پس...
‫مونفا.
‫سنسه.
‫ای بابا.
‫بهتر از هیچیه.
‫فعلا همینطوری خوبه.
‫وایسا ببینم شما دوتا.
‫تنهایی با هم لاس نزنین.
‫آره!
‫م-ما لاس نمیزدیم.
‫شلیک مستقیم!
‫پشیمون میشی.
‫مون-چان، هنوز خیلی چیزا باید یاد بگیری!
‫کارین!
‫اوه. شاید زیاده روی کردم.
‫کارین!
‫برو! ‫این طرفی!
‫بگیر!
‫دارین زیاده روی میکنین!
‫هوف. وقت استراحت کردنه.
‫چی؟ به این زودی از نفس افتادی؟
‫هومم؟ چی میخوای بگی؟
‫هیچی.
‫اوه، مون-چان، کرم ضد آفتاب زیادی به خودت زدی؟
‫اگه مراقب نباشی، لکه های پیری میگیری.
‫هی وایسا. شوخی کردم!
‫فقط شوخی بود، باشه؟!
‫اون آدم بشو نیست.
‫نه! نه! نه!
‫این چیه؟
‫آهای، یه لحظه بیاین اینجا.
‫اینجا ساحل لختی برای استفاده انحصاری
‫خانواده ایجوین است. تحت هیچ شرایطی
‫پوشیدن لباس شنا مجاز نیست.
‫نهاد برهنگی خانواده ایجوین
‫قضیه این چیه؟
‫ساحل لختی؟
‫این یعنی چی؟
‫آقای ایجوین درمورد این چیزی نگفت.
‫نمیتونم تا رسیدن به اونجا صبر کنم.
‫اون احمق این نقشه رو کشیده بود.
‫چیکار کنیم؟
‫یک، دو...
‫احساس آزادی میکنم!
‫یه جورایی باحال میشه.
‫مطمئنین اشکالی نداره؟
‫کسی که این اطراف نیست. چیزی نمیشه.
‫یه لحظه وایسین!
‫چرا فقط منم که اینطوری شدم؟!
‫بهش فکر کن.
‫اگه این کارو نکنیم خجالت آور میشه.
‫متاسفیم.
‫فعلا باید تحملش کنی.
‫اصلا...
‫چرا اینو با خودتون داشتین؟!
‫خب... فقط محض احتیاط اینکه اتفاقی بیفته.
‫مثلا چی؟!
‫ولی بازم، مثل یه منحرف میکنه‌ش.
‫شاید یکم توش راحت نیست.
‫بیشتر از یکم!
‫ب-به هر حال، چطوره همگی با هم یه کار باحال کنیم؟
‫ف-فکر خوبیه.
‫ولی اینطوری چیکار میتونیم بکنیم؟
‫این ماسک خیلی داغه.
‫بازی چشم بسته چطور؟
‫چشم بسته؟
‫یه بازیه که ما از یه نفر که چشماش بسته‌ست ‫فرار میکنیم، و سعی میکنیم نذاریم بگیرمون.
‫پس فکر کنم شکارچی...
‫منحرف!
‫نه!
‫وایسا! ‫نه!
‫پیدات کردم!
‫متاسفم! متاسفم! من نمیتونم! متاسفم!
‫ایرینا!
‫نمیذارم در بری!
‫ایرینا!
‫موز-آخ!
‫عالیه.
‫آروم باش.
‫نگران نباش. من هندونه رو هدف میگیرم.
‫خب! شروع میشه!
‫اوکی!
‫مستقیم برو!
‫این طرفی؟
‫بیشتر به چپ.
‫حالا راست.
‫اینجا؟
‫نه نه! یکم بیشتر یه چپ.
‫باید همین باشه.
‫و...
‫محاله!
‫آخ...
‫درد گرفت.
‫آیی...
‫ها.
‫صبر کن...
‫بگیر!
‫خیلی خوبه!
‫این طرفی!
‫بیا!
‫هوف. خستمه.
‫پاهام سفت شدن.
‫ولی کس دیگه ای اونجا نبود،
‫پس لازم نبود قوانین رو پیروی کنیم و لخت بشیم، نه؟
‫درسته.
‫اون احمق ما رو توی وضع بدی قرار داد.
‫تو این ماجرا من قربانی واقعی بودم.
‫ولی خوش گذشت نه؟
‫فکر کنم.
‫درسته.
‫خاطراتی ساختیم که هرگز فراموش نمیکنیم.
‫بیشتر از یکی هم.
‫کاش تا همیشه میتونست ادامه داشته باشه.
‫درست میگی.
‫همیشه همینطوری با هم باشیم.
‫خب، درسته.
‫چی...
‫بچه‌ها؟
‫آهای!
‫آملیا! کارین! ایرینا! مونفا سنسه!
‫کجا رفتن؟
‫غیب شدن؟
‫نه، این مسخره ست. ‫حتما توی ویلان.
‫آهای، بچه‌ها!
‫اینجا نیستن.
‫فهمیدم. باهاشون تماس میگیرم.
‫آساهی.
‫آئوی؟
‫چی شده؟ چرا اینقدر هول شدی؟
‫شارژ تمام است
‫خ-خب...
‫آ-آها! بچه‌ها غیبشون زده!
‫ام... راجع به چی داری حرف میزنی؟
‫ها؟
‫«بچه‌ها»؟
‫«بچه‌ها» کی ان؟
‫ای بابا. تو خیلی عجیبی آساهی.
‫آره... گمونم.
‫رفتی ساحل، آره؟
‫شرط میبندم که گشنته.
‫یکم زوده، ولی شروع میکنم شام درست کردن.
‫ب-باشه.
‫هوای خیلی خوبه، ‫پس چطوره امروز با هم بریم بیرون غذا بخوریم؟
‫فکر خوبیه.
‫هر سریع‌تر که میتونم حاضرش میکنم.
‫عه، منم کمک میکنم.
‫چیکار کنم؟
‫بذار ببینم...
‫میشه ظرف‌ها و چوب‌های غذاخوری رو بیاری؟
‫باشه.
‫ام، ظرف‌ها کجان؟
‫قفسه آخری.
‫مرسی.
‫وقتی این کارو با هم میکنیم، حس میکنم...
‫ها؟ چیزی گفتی؟
‫نه، هیچی.
‫چوب‌های غذاخوری اینجان؟
‫آساهی، فکر کنم بیش از اندازه ظرف آوردی.
‫اوه راست میگی. دارم چیکار میکنم؟
‫میذامشون سر جاشون.
‫اوه، ببین چیکار کردم.
‫حالت خوبی؟ زخمی نشدی؟
‫من خوبم.
‫متاسفم.
‫خوشحالم که میشنوم.
‫بذار من پاکش کنم.
‫نه، من میکنم.
‫ب-ببخشید.
‫ب-به هر حال، خطرناکه، پس بذار من این کارو بکنم.
‫میرم این تیکه ها رو بریزم دور.
‫یوشیو
‫چی شده؟
‫اصلا نمیتونم آتیشو روشن کنم.
‫میخوای من امتحان کنم؟
‫باشه.
‫تونستی!
‫من مراقب آتیشم، ‫پس تو کارها رو توی آشپزخونه راست و ریس کن.
‫گرفتم. میسپارمش به تو.
‫یه پسر خیلی تو این کار خوبه.
‫وقتی بچه بودم، همیشه عادت داشتم ‫توی تابستون باربیکیو راه بندازم.
‫وقتی بچه بودی؟
‫آره. روشن کردن آتیش همیشه کار من بود.
‫خاطراتمو زنده کرد.
‫اوه یادم اومد. ‫امروز کلی گوشت درجه یک گرفتم.
‫واقعا؟ نمیتونم صبر کنم.
‫یوشیو
‫آئوی؟
‫الان یه صدای بلند نیومد؟
‫مطمئنی خیالاتی نشدی؟
‫اوه.
‫ممنون که منتظر موندی.
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫اشکال نداره.
‫لابد ساعت خراب شده.
‫زمان که مهم نیست، هست؟
‫بیا فراموشش کنیم و غذا بخوریم.
‫حق با توـه.
‫نوش جان.
‫به به!
‫خوشحالم.
‫راستش داخلش تیکه های کرفسی هست که خوب خرد شده.
‫ها.
‫تو از کرفس بدت میاد، نه، آساهی؟
‫پس مطمئن نبودم که خوشت بیاد.
‫اوه، اون قبلاها بود.
‫این روزا میتونم بخورمش.
‫هرچند که همین اواخر این عادتمو تغییر دادم.
‫اوه. که اینطور.
‫ها؟
‫من کی بهت گفتم از-
‫ولی خوشحالم که به مذاقت خوش میاد.
‫ادامه بده. خیلی مونده، ‫پس تا میتونی بخور.
‫ب-باشه.
‫خیلی آرومه.
‫آره. هر چند یه بار خوبه.
‫به هر حال، اغلب...
‫اغلب... چیزه...
‫آساهی.
‫ها؟
‫ظاهرا یکم پرخوری کردی.
‫چطوره بریم قدم بزنیم؟
‫میگم، آئوی...
‫بیا دیگه. زود باش.
‫ه-هی!
‫داری کجا میری؟
‫هی، آئوی. یه لحظه وایسا.
‫پشت اینجا، یه مکان مخفی هست.
‫قبل اون، باید باهات حرف بزنم.
‫وقتی ببینیش غافلگیر میشی!
‫ایناهاش.
‫خب؟ شگفت انگیز نیست؟
‫اون...
‫چطوری شکوفه‌های گیلاس این وقت سال شکوفه دادن؟
‫آساهی...
‫دوست دارم.
‫من عاشق تو شدم.
‫آئوی؟
‫وقتی قبلا بهت گفتم، تو دچار سوءتفاهم شدی، ‫پس نتونستم احساساتمو بهت بگم.
‫ولی دوست دارم. خیلی وقته که دارم.
‫پس لطفا... فقط به من نگاه کن.
‫الان و برای همیشه.
‫همینجا. فقط من.
‫بقیه...
‫بقیه کجان؟
‫میدونم که اینجا بودن. ‫آدمای دیگه ای که برام مهم بودن.
‫میگم. اینجا کجاست؟
‫آئوی، تو کی هستی؟
‫هیچکدوم...
‫هیچکدوم از اونا دیگه مهم نیستن، نه؟
‫آئوی؟
‫خواهش میکنم. همینجا بمون!
‫باشه؟ همینجا برای همیشه.
‫با من.
‫فقط خودمون.
‫من تو رو بهتر از هر کسی میشناسم.
‫از جمله اینکه چطوری تو رو خوشحال کنم.
‫هر آرزویی که داشته باشی...
‫بهت میدم.
‫هر چی که باشه.
‫پس... الان و در آینده...
‫بس کن...
‫همیشه همینطوری با هم باشیم...
‫آئو...ی...
‫همیشه همینطوری با هم باشیم.
‫مونفا.
‫آملیا.
‫ایرینا.
‫کارین.
‫آساهی...
‫اونا کجان؟
‫کاش ما همیشه همینطوری با هم باشیم.
‫آئوی؟
‫آی؟
‫آی!
‫ستاره‌ها...
‫ستاره‌ها خیلی قشنگن.
‫اون الطیره، نه؟
‫اونی یکی هم دُنبه.
‫و اونی هم که اونجاست...
‫...آلفای شلیاقه.
‫آره. خیلی اطلاعات داری.
‫خیلی وقت پیش شنیدم...
‫تو یادته.
‫واقعا میخواستم که برای همیشه همینطوری بمونه.
‫الان و در آینده.
‫آی...
‫ولی میدونی...
‫این ممکن نیست.
‫ما نمیتونیم با هم باشیم، آساهی.
‫پس دیگه...
‫نیا اینجا.
‫آی! صبر-
‫چ-چی شد...؟
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫آی!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫این چیه؟
‫اینجا چه خبره؟!
‫قسمت ۸:
‫از اینکه زود بیدارت میکنم متنفری،
‫ولی وقتی هم دیر این کارو میکنم دلخور میشیم
‫«از اینکه زود بیدارت میکنم متنفری، ‫ولی وقتی هم دیر این کارو میکنم دلخور میشیم»
‫اشکال نداره هشدارو بذارم رو حالت چرت؟