..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آئوی.
‫متاسفم، آساهی.
‫خوشحالم که سالمی.
‫آی کجاست؟
‫اینجا.
‫میخوام ببینمش.
‫باشه.
‫من کجام؟
‫میدونستم که اینجایی!
‫اینا خاطرات آی هستن.
‫خیلی دوست داری بیای اینجا، نه آساهی؟
‫داشتی چیکار میکردی؟
‫به این فکر میکردم که دوران راهنمایی کم کم داره تموم میشه.
‫واسه چی اینقدر احساساتی شدی؟
‫آخه همه دارن راه جداگونه خودشونو میرن.
‫تو از این بابت ناراحت نیستی؟
‫البته که ناراحتم.
‫اما...
‫تو باهام میمونی.
‫این هر ناراحتی‌ای رو جبران میکنه.
‫هرچند که اول باید امتحان‌هاتو قبول بشی.
‫عجب، شماهایی که از قبل همه چی ‫رو پذیرفتین بهتون سخت نمیگذره.
‫خب، از من چیزی میخواستی؟
‫آره.
‫میخوام باهام بیای خرید.
‫ها؟!
‫نه. من باید برم خونه درس بخونم.
‫زود باش بریم دیگه!
‫میخوای بخریش؟
‫نمیتونم.
‫قبلا از پول تو جیبیم استفاده کردم.
‫شرمنده. باید برم دستشویی.
‫ای بابا.
‫این چیه؟
‫میتونی بازش کنی.
‫این...
‫میخواستیش، نه؟
‫یه هدیه پیشاپیش کریسمس کوچولوـه.
‫الان خیلی زوده.
‫ولی از اینکه دیر بشه که بهتره، نه؟
‫خیلی خوشحالم.
‫مرسی، آساهی.
‫میگم، تو بندازش گردنم.
‫لطفا.
‫ب-باشه.
‫گردنته.
‫خب؟ بهم میاد؟
‫آره. ناز شدی.
‫عا! نه چیزه...
‫عجب...
‫ح-حالت خوبه؟
‫آره. فقط یه لحظه احساس سرگیجه کردم.
‫خ-خب، بیا بریم.
‫الان چه اتفاقی برام افتاد؟
‫خوش اومدی.
‫امروز هم دیر اومدی.
‫آره. پژوهشم توی مرحله بحرانی‌ایه.
‫خواب بودی؟
‫آره، یجورایی.
‫صبر کن. شام رو درست میکنم.
‫نه، اگه خسته‌ای برو بخواب.
‫زحمت زیادی نیست.
‫آی، چی شد؟
‫م-من خوبم.
‫ها؟
‫آی؟
‫دوباره؟
‫آی!
‫خیلی پیشرفت کرده.
‫متاسفم که هیچ کاری نمیشه کرد.
‫ولی... اون فقط پونزده سالشه!
‫این چطور—
‫بابا.
‫بابا، آروم باش.
‫چقدر وقت داره؟
‫ممکنه تا بهار دووم نیاره.
‫چیکار کنیم؟
‫بیا بریم، بابا.
‫ببین، میدونم که دکتر چی گفت،
‫ولی من تسلیم نمیشم. باشه؟
‫هی، هی، توی بیمارستان نمیتونین بدویین!
‫ببخشید!
‫آی!
‫حالت خوبه؟
‫از دست تو...
‫اینا موزهای جزیره‌ای‌ان.
‫اینا موزهای میمون‌هان.
‫و این یکی‌ها هم...
‫ای بابا. نمیتونم همه‌شونو بخورم.
‫این حرفو نزن.
‫باید کلی غذا بخوری و بهتر بشی.
‫واقعا حالت خوبه؟
‫گفتم که، فقط یه کوچولو خسته شدم.
‫میبینی؟ کاملا سالمم!
‫خدا رو شکر.
‫خیلی آدم دلواپسی هستیا.
‫اما...
‫ممنون که اومدی.
‫خوشحال شدم.
‫آ-آره.
‫میگم آساهی...
‫وقتی بهار از راه رسید ‫و شکوفه‌های گیلاس شکوفه دادن،
‫دوباره باهام میای که بریم نگاهشون کنیم؟
‫البته. هر سال این کارو میکنیم.
‫آره. ولی...
‫گرفتم.
‫پس این یه قوله.
‫آره. قول.
‫برای توـه.
‫فقط یکم هدیه شکلات پیشاپیشه.
‫الان خیلی زوده.
‫ولی از اینکه دیر بشه که بهتره، نه؟
‫ازم تقلید نکن!
‫ولی... ممنون.
‫امیدوارم که بتونیم با هم بریم دبیرستان.
‫قطعا میریم! من تمام تلاشمو میکنم!
‫داره برف میاد.
‫برگردیم داخل؟
‫نه. الان نه.
‫خیلی گرمه.
‫امیدوارم که بهار هر چی زودتر بیادش.
‫سلام...
‫عا، آی؟
‫همین الان کلاس تموم شد، پس همین الان میام اونجا.
‫باشه، فهمیدم.
‫مواظب خودت باش.
‫باش!
‫اون زمان دیگه...
‫کاملا اشتباه برداشت کرد!
‫اوهوم.
‫نه؟ خنده‌دار نبود؟
‫اوهوم...
‫بریم بیرون؟
‫نه. امروز نه.
‫آها.
‫چیزه، آساهی...
‫نه، هیچی.
‫خب، بعدا میبینمت.
‫آساهی...
‫دیگه لازم نیست بیای اینجا.
‫امتحان‌هات بزودی شروع میشن، نه؟
‫آ-آره...
‫نمیخوام که حواستو پرت کنم.
‫ولی...
‫من اینجا چیزیم نمیشه.
‫باشه؟
‫گرفتم.
‫من سخت تلاش میکنم.
‫فعلا.
‫اوهوم.
‫میترسم.
‫آساهی... من...
‫وای، محشره!
‫خب آساهی. این طرفو نگاه کن.
‫عه، عکس میگیری؟
‫نخیر فیلمه!
‫از دست تو!
‫در واقع، دلم میخواد که ببینمت.
‫دلم برات تنگ شده، آساهی.
‫ دلم برات تنگ شده، آساهی.
‫بیا بریم شکوفه‌های گیلاس رو با هم ببینیم
‫متاسفم...
‫آساهی...
‫آی...
‫آی اون سمت اون درـه.
‫متاسفم. ما پای تو رو به این ماجرا کشوندیم.
‫همه‌اش تقصیر ماست.
‫آئوی...
‫نمیخواستیم که—
‫اساسا، این مشکل من هم هست.
‫تازه، به لطف شماها، من ‫یه چیزی که لازم بودو متوجه شدم.
‫واقعیتش، ازتون ممنونم.
‫آساهی...
‫آساهی!
‫تو... تو دنیای منو عوض کردی!
‫با آشنایی با تو، من غم و تنهایی عاشق شدن...
‫و همچنین شادی و خوشی که خیلی ‫از اونا فراتر میره رو یاد گرفتم!
‫پس... ممنونم!
‫منم.
‫زمانی که با تو و بقیه سپری کردم، خیلی خوش گذشتم.
‫ازت ممنونم، آئوی.
‫آساهی...
‫خب، فعلا خدافظ.
‫اوهوم. میبینمت.
‫بچه‌ها...
‫این بهترین کاره، نه؟
‫آی!
‫آساهی...
‫فلاپس عشق.
‫آی...
‫آساهی...
‫آی!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آی...
‫دردم میگیره، آساهی.
‫ب-ببخشید!
‫چه عجیبه.
‫خیلی چیزها داشتم که بهت بگم، ولی الان..
‫منم. ولی...
‫گوش کن، آساهی.
‫من... یه خواهشی ازت دارم.
‫یه خواهش؟
‫میخوام که منو فراموش کنی.
‫باید منو فراموش کنی و به جلو پیش بری. پس...
‫آی...
‫نمیتونم به جلو پیش برم. اینطوری نه.
‫سال‌ها پیش، وقتی که بچه بودیم، ‫یه بار یه سگ گمشده رو برداشتی.
‫بابات بهت گفت که بعدا گریه‌ات میگیره،
‫ولی اصرار کردی که گریه نمیکنی و مراقبش هستی.
‫آخرش، حدود یه ماه بعد صاحبشو پیدا کردیم.
‫ولی نذاشتی که جلوی بابات گریه‌ات بگیره.
‫یه بار هم بعد از دعوا بابات، از خونه فرار کردی.
‫تو و من زیر سرسره‌ی توی پارک از بارون پناه گرفتیم.
‫یه دفعه هم بود که داشتی تا دیروقت شب ‫تمرین چرخ به عقب روی پارالل رو تمرین میکردی.
‫آساهی...
‫و یه بار که من با اون قلدرها دعوا کردم.
‫گوش کن، من...
‫غیرممکنه.
‫تو رو فراموش کنم؟
‫هیچوقت نمیتونم این کارو بکنم.
‫چو که ما... همیشه با هم بودیم.
‫آساهی...
‫از وقتی که کوچیک بودیم، همیشه با هم بودیم.
‫هر جا که میرفتم، هر کاری که میکردم، با تو بودم.
‫به یه مهدکودک رفتیم...
‫یه دبستان...
‫یه مدرسه راهنمایی.
‫به هر جایی از خاطراتم که فرو میرم، تو اونجایی.
‫هیچوقت نمیتونم فراموشت کنم!
‫اما باید این کارو بکنی!
‫چون تو آینده داری!
‫خودمم همین فکرو میکردم!
‫فکر میکردم که باید فراموشت کنم.
‫این تمام دلیلیه که من به این جهان اومدم.
‫ولی اخرش، وقتی برگشتم به جهان واقعی، هیچی عوض نشده بود.
‫من میخوام که تو خوشحال باشی، آساهی!
‫که با لبخند زندگی کنی!
‫و واسه این کار—
‫نه. این درست نیست، آی.
‫ما اشتباه میکردیم.
‫از وقتی که شروع شد.
‫من ترسیده بودم.
‫تو مریض شده بودی، و من فکر میکردم ‫که ممکنه یهویی بری.
‫ترسیده بودم، واسه همین فرار کردم.
‫تو هم همین کارو کردی، مگه نه؟
‫من...
‫هر چقدر هم که غم‌انگیز و دردناک بود،
‫باید توی زمانی که برامون مونده بود، ‫تک به تک دقایق و ثانیه‌ها رو با هم میگذروندیم!
‫آساهی...
‫اونا یه چیزی رو بهم یاد دادن.
‫مونفا... ایرینا... کارین...
‫آملیا... آئوی...
‫همه‌شون اینو بهم یاد دادن...
‫که نمیتونم نگاهمو برگردونم.
‫زمانی که با هم گذرونیدم، بهم شادی ‫خیلی خیلی بیشتری نسبت به غم داد.
‫اونقدر که نباید اون خوشی‌ها رو فراموش کنم.
‫ولی، آساهی، اون وقت تو همیشه...
‫من دوست داشتم.
‫واقعا دوست داشتم، آی.
‫از وقتی که بچه بودیم.
‫پس من تو رو فراموش نمیکنم.
‫فراموشت نمیکنم! هرگز!
‫باید زودتر اینو میگفتم، نه؟
‫اون وقت میتونستیم زمان بیشتری با هم بگذرونیم.
‫و اون اشتباهو نمیکردیم.
‫من تو رو فراموش نمیکنم، آی.
‫من به جلو پیش میرم ‫و خاطرات تو رو برای همیشه با خودم نگه میدارم.
‫آساهی... من...
‫من...
‫دلم میخواست که خیلی کارها رو با تو بکنم!
‫با هم بریم دبیرستان. با هم درس بخونیم.
‫جشن‌های مدرسه و گردش‌های علمی.
‫و دانشگاه!
‫اما... اما...
‫میدونستم که که اینا همه‌شون غیرممکن‌ان. ‫که به واقعیت نمیپیوندن.
‫برای همین ترسیدم که کنار تو باشم.
‫باید ازت دور میموندم. ‫این چیزی بود که پیش خودم فکر میکردم.
‫اما... اما در واقع، میخواستم که پیشت باشم!
‫همیشه با هم، تا آخرِ آخرش!
‫چون که... چون که...
‫منم تو رو دوست داشتم، آساهی!
‫دوست دارم، آساهی.
‫آی...
‫Itsu kara sugu soba ni itan darou ‫ کی اولین بار کی اومدی کنار من؟
‫Omoidasenai hodo mukashi da ne ‫ اینقدر از اون زمان گذشته که نمیتونم به یاد بیارم
‫Itsu kara konna ni mo kimi o ‫ من کی اولین بار
‫Suki ni natte itan darou ‫ اینقدر تو رو دوست داشتم؟
‫Yatto ieta ne ‫ بلاخره ابرازش کردم
‫Konoi omoi o ‫ این احساس رو
‫Futari no toki ga owaru mae ni ‫ قبل از اینکه زمانی که برای با هم بودن داریم به پایان برسه
‫Mou ichido koko de deaeta ‫ ما تونستیم دوباره اینجا همدیگه رو ببینیم
‫Moshimo itsuka watashi no koto ‫ حتی اگه یه روز
‫بلندتر شدی.
‫خب، دو سال گذشته.
‫Omoide ni kawatte mo ‫ من تبدیل به یک خاطره بشم
‫آها.
‫Kore kara saki itsumo egao de ite ‫ از اون موقع به بعد لبخند روی چهره ات بزن
‫آی...
‫میدونی، من هوشیاری‌ای بودم ‫که هرگز نباید متولد میشدم.
‫Watashi wa sou zutto shiawase datta kara ‫ چون که من همیشه خیلی خوشحال بودم
‫ما تا آخرش با هم میمونیم.
‫اوهوم.
‫بیا!
‫وای!
‫مرسی، آساهی.
‫من خیلی خوشحال شدم.
‫اینو بگیر.
‫خوشحالم که آخرش رویام به واقعیت پیوست.
‫میگم، آساهی...
‫وقتی بزرگ شدیم، بیا بیاییم اینجا و...
‫این یه قوله، باشه؟
‫خدانگهدار، آساهی.
‫خدانگهدار، آی.
‫خسته نباشی.
‫خوش برگشتی.
‫سلام مجدد.
‫سنپای! بیا اینجا!
‫چیه؟
‫ببین.
‫میوز ۴...
‫وای نه. شرط میبندم شرکت ورشکست میشه.
‫خب، یه کاریش میکنیم دیگه.
‫راستی آساهی...
‫میشه حداقل یه زیرلباسی‌ای بپوشی؟
‫موز...
‫چ-چرا؟!
‫شرمنده، شرمنده!
‫یادم رفت که بهت بگم که ‫مجبور بودم لختت کنم تا علائم حیاتیت رو بررسی کنم.
‫هی!
‫خب حالا هر چی، یه لباسی چیزی تنت کن دیگه!
‫هیکل خوبی داری! ‫میخوای عضو باشگاه بدن‌سازی بشی؟
‫هی، داداش! به باشگاه راکوگو علاقه داری؟
‫کاشیواگی!
‫باشگاه‌های دانشگاه واسه جذب عضو دارن سنگ تموم میذارن!
‫تو میخوای عضو چی بشی، کاشیواگی؟
‫چیزه، هنوز تصمیم نگرفتم.
‫که اینطور.
‫میگم، چطوره بعدش همگی بریم یه چیزی بخوریم؟
‫باید همگی بخاطر ورودمون ‫به دانشگاه جشن بگیریم!
‫عه، شرمنده. امروز نه.
‫چرا آخه؟ برنامه‌ای داری؟
‫یه جورایی.
‫زود جبرانش میکنم.
‫خبر بعدی، اطلاعات تازه‌ای درمورد ‫تازه‌ترین هوش مصنوعی، اِی‌او‌آی یا آئوی هست.
‫ظاهرا این ای.آی‌های میتوانند عواطف انسان‌ها را درک کنند،
‫و گفته شده که نسبت به ای.آی‌های قبلی ‫شریک‌های انسان مانند بیشتری هستند،
‫که میتوان در زمینه های گوناگون از آنها استفاده کرد.
‫حدود یک سال و نیم پیش، شرکت کاوندیش ‫باعث قطعی گسترده‌ی نتورک شد،
‫تا زمان رونمایی از آئوی‌ها چیز زیادی نمونده، رئیس.
‫بهت گفتم که اینجوری صدام نکن.
‫اما از رسیدگی سریع آنها به مشکل و ‫کمک‌هایشان در پروژه های زیرسازی تشکر شد،
‫چه اشکالی داره؟ تو رئیسی دیگه.
‫و باری دیگر، یک نقش آفرین بزرگ در صنعت هست.
‫میگم اوبوکاتا...
‫انسان بودن یعنی چی؟
‫ها؟
‫هیچی.
‫راستی، چیزی که خواستم رو تدارک دیدی؟
‫همه چی آماده‌ست!
‫من عالیِ عالیم.
‫من برگشتم.
‫عه، چندتا بسته از راه رسیده.
‫اینا چی‌ان؟
‫کی فرستاده‌شون؟
‫آساهی!
‫آ-آملیا؟!
‫تمام توجه‌شو به خودت جلب نکن!
‫آساهی!
‫بلاخره میتونیم ببینیمت!
‫کارین! مونفا! و ایرینا!
‫از بدنمون خوشت میاد؟
‫محشره، نه؟
‫ولی عادت کردن بهشون سخته.
‫کاش منو یکم بزرگ‌تر کرده بودن.
‫چطوری؟
‫همه‌اش به لطف آی و یوشینو‌ـه.
‫همچنین با کمک اوبوچی!
‫نکته اینه که از امروز باهات میمونیم!
‫چی؟
‫تا الان دیگه باید رسیده باشن.
‫کاش میتونستم صورت غافلگیر شده‌اشو ببینم.
‫ولی درمورد فرستادن فقط اون چهار جعبه مطمئنی؟
‫اون مصمم شده بود که با دو پای خودش بره پیش آساهی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫ولی احساسات رومانتیک خیلی فوق العاده‌انا.
‫حتی آخرین تکنولوژی که عملکرد عالی‌ای داره ‫هم نمیتونست اون دخترها رو اون شکلی توسعه بده.
‫خلاصه اینکه، چیزی که برای رابطه عاشقانه احتیاج داری فلاپس نیست.
‫چی خنده دار بود؟
‫با اینکه هیچ تجربه عاشقونه ای ‫نداری، اینو میگی.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تو خودت هم...
‫در جایگاهی نیستی که اینو بهم بگی!
‫ب-بس کن!
‫سنپای!
‫قلقک قلقک قلقلک!
‫ولی اخه امکان نداره که همگی ‫توی این آپارتمان جا بشیم.
‫مطمئنم وقتی بهش عادت کنیم، حل میشه.
‫در واقع، توی این خونه کوچک بودن هم خودش بدردبخوره.
‫شوخی کردم!
‫صبر کن مون-چان. ‫سعی نکن پیش دستی کنی.
‫فعال کردن حالت چند کابره.
‫حتی جا نیست که همه‌مون بخوابیم!
‫اشکال نداره! ما پنج تا میتونیم ایستاده بخوابیم.
‫وحشتناکه!
‫بهش عادت میکنی!
‫در این روز،
‫نسیم بهار چندتا از اولین ملاقات‌هام رو برام آورد.
‫و من هیچوقت هیچکدومشونو فراموش نمیکنم.