سه دقیقه...
فقط ۱۸۰ ثانیه...
باید هر چی یاد گرفتیم رو جمع کنیم و توی همین فرصت کوتاه رو کنیم.
اسکیت‌باز نمایشی بودن یعنی همین.
ما همه چیز رو ده‌ها، صدها و هزاران بار تمرین می‌کنیم.
پرش‌ها، چرخش‌ها، قدم‌ها...
هفته‌ها و ماه‌ها روی همون حرکات کوچیک وقت می‌ذاریم.
یاد می‌گیریم بی‌نقص اجراشون کنیم تا موفقیتمون تضمین بشه.
و با این حال،
واقعیت بی‌رحم هنوزم می‌تونه همه چیز رو روی سرمون خراب کنه.
یه لحظه شک یا یه ذره تردید
می‌تونه باعث اشتباهی مثل اون بشه.
ولی وقتی برای غصه خوردن نیست.
وقتی برای پشیمونی نیست.
توی همون زمان کمِ باقی‌مونده،
باید دوباره بلند شی، خودت رو جمع‌وجور کنی و ثابت کنی که
جای تو دقیقاً همون‌جاست، زیر نور صحنه.
و این‌جا، توی دنیای ما،
ستاره‌ای می‌درخشه که دلش هیچ‌وقت نمی‌لرزه،
کسی که انگار کل کهکشان اسکیت نمایشی دور مدار اون می‌چرخه.
اون درخشان‌تر، پرنورتر
و قدرتمندتر از هر کس دیگه‌ای می‌درخشه.
یه جوری می‌درخشه که آدم درجا خشکش می‌زنه،
جوری که حتی می‌ترسی دستت رو سمتش دراز کنی.
ولی من دقیقاً برای همین این‌جام.
تا ثابت کنم می‌تونم پرنورترین ستاره باشم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
سوگندنامه ورزشکار
قسمت: چهاردهم
لعنتی. خیلی خب.
شاید بد نباشه یه بار دیگه از اول بخونمش. بذار ببینم.
اوه، سوکاسا، چرا هنوز بیداری؟
آه، دارم کار می‌کنم.
وای! چشمات حسابی سرخ شدن.
خوبم.
دارم یه بار دیگه برنامه فعلی رو چک می‌کنم
تا ببینم راهی هست که اینوری امتیاز بالاتری بگیره یا نه.
اوه، پسر.
یه جورایی وسواسی شدی.
البته من از اسکیت زیاد سر در نمیارم،
ولی وقتی زیادی آماده باشی، حتی اشتباهات کوچیک هم آدم رو می‌ترسونن.
فکر نمی‌کنی وقتشه یه کم به خودت استراحت بدی؟
می‌دونم، ولی دست خودم نیست.
داده‌های مسابقات قبلی خیلی جذابن.
همه باشگاه‌های بزرگ سبک خودشون رو دارن،
و استراتژی‌های مختلفی واسه گرفتن امتیاز بالا.
حسابی سر ذوق میام.
خانم کاگو، شما خیلی بهم کمک کردید.
ببخشید که نتونستم از پسش بربیام.
متأسفم که نتونستم جبران کنم.
این برنامه یادمه.
فوق‌العاده بود.
فقط همین یه پرش کلی امتیاز بهش داد، زنجیره قدم‌هاش هم حرف نداشت.
بسیار خب. بعضی از ما فردا تعطیلیم،
پس اونا می‌خوان برن بخوابن.
موفق باشی.
بله! ممنون، آقای کاگو.
شب بخیر.
ها؟ اومدن اومدن!!
صبح بخیر مربی‌ها.
صبح تو هم بخیر. صبح تو هم بخیر.
سوکاسا-سنسه، هیتومی-سنسه. ها؟
فکر کنم امروز روز خیلی خوبی بشه.
منم همین‌طور فکر می‌کنم.
قراره بترکونی.
آره، بیاین مطمئن شیم که امروز برنده می‌شه، خوبه مربی؟
ما همگی روی تو حساب کردیم تا به سمت پیروزی هدایتش کنی، خب؟
عزیزم، ولش کن! بابا، ولش کن!
نباید این‌طوری سوکاسا-سنسه رو اذیت کنی!
خیلی هیجان‌انگیزه که اینوری تا مسابقات منطقه‌ای چوبو بالا اومده، مگه نه؟
آره، ولی هنوز نمی‌تونیم خیالمون راحت باشه.
واسه خیلی از باشگاه‌های تراز اول، رسیدن به این‌جا حداقلِ کاره.
امروز داریم با ورزشکارایی رقابت می‌کنیم که این‌جا براشون مثل خونه‌شونه،
کسایی که بودن تو این مرحله براشون بدیهیه.
۱۵ نفر این‌جان که امیدوارن به مرحله
نونهالان مسابقات کشوری راه پیدا کنن،
و فقط ۵ تا جای خالی وجود داره.
کار اینوری واسه وارد شدن به رده نونهالان خیلی سخته.
بالا نگه داشتن روحیه مون یه چالش واقعی خواهد بود.
این از اون چیزهاییه که مربی رو حسابی محک می‌زنه.
باید تمرکز کنم.
باورم نمی‌شه یه زمانی این‌قدر تردید داشت.
حالا تبدیل به یه معلم فوق‌العاده شده.
ولی می‌دونی، فکر کنم بزرگترین حسرتم... هوم؟
...اینه که نمی‌تونم اینوری رو توی مراسم افتتاحیه ببینم!
می‌خوام اون‌جا باشم!
مربی‌ها معمولاً توی مراسم افتتاحیه شرکت نمی‌کنن
مسابقات اسکیت نمایشی منطقه چوبو
فدراسیون اسکیت ژاپن
بالاخره رسیدم.
مراسم افتتاحیه مسابقات منطقه‌ای چوبو
مسابقات منطقه‌ای چوبو...
همیشه آرزو داشتم به یه همچین جایی برسم!
ممنونم سوکاسا-سنسه! ممنونم هیتومی-سنسه!
ممنونم مامان و بابا!
یعنی هیکارو هم این‌جاست؟
هنوز هیچ‌کس آشنایی رو ندیدم،
ولی مطمئنم که سوتا و ریو هم قراره این‌جا باشن.
فکر کنم اونا اسکیت‌بازای رده نونهالان A باشن.
بهتره برم پیششون بشینم.
باید اونو ببینی. خیلی خنده‌داره.
واقعاً؟ ولی یه کم خجالت می‌کشم برم تو جمعشون.
صبر کن. نه!
نباید همین‌طور وایستم و زانوهام از ترس بلرزه!
منم دیگه مثل اونا یه نونهال محسوب می‌شم!
باید به خودم روحیه بدم! شاد و پرانرژی! آره!
تو می‌تونی!
دقیقاً مثل سوکاسا-سنسه!
خوب گوش کنید، ای دخترای براق و درخشان! ها؟
من اینوری یویتسوکا، اسکیت‌باز رده نونهالان A هستم!
من اومدم و آماده‌ام که فلکس کنم! صندلی من کجاست؟
فلکس کن!
اصلاً نمی‌فهمم این دختر چی داره می‌گه.
فلکس!
امم، راستش صندلی‌ها شماره‌گذاری یا رزرو شده نیستن،
پس هر جا که دلت می‌خواد می‌تونی بشینی.
عالیه! اوه...
و عاشق روبان‌هات شدم! ده میلیارد امتیاز فلکس!
خیلی بامزه‌ست، دمت گرم!
جیغ...
اوه، ای بابا، امم... فکر کنم باید بگم ممنون.
یه جورایی حس می‌کنم این‌جا ارواح هم‌سو پیدا کردم.
ارواحِ چی‌چی؟
این چهارمین باریه که شرکت می‌کنی؟
درسته.
ما همگی اول توی باشگاه‌های مختلف بودیم،
اما بعد از کمپ ناگانو با هم دوست شدیم.
اون دختر اهل تویوهاشیه. یه عالمه پرش سه‌گانه بلده بزنه.
اون یکی مال ایشیکاواست. توی جامِ میکوهِ قبلی دوم شد.
برنده مسابقات چوبوی پارسال هم همین وراست.
که این‌طور...
خودمو قانع کرده بودم که همین که وارد رده نونهالان شدم،
یعنی در سطح شما دخترام.
ولی نه...
عجب سابقه‌های درخشانی رو فلکس می‌کنید، خانم‌ها!
الان از هیجان سکته می‌کنه.
ولی سعی کن گول این همه تجربه توی این جمع رو نخوری.
ما هیچ‌کدوم حریف هیکارو نمی‌شیم.
میگم. ها؟
می‌شه بیخیال شی؟ حداقل تا قبل از شروع مسابقات تمومش کن.
ببخشید یونا...
وای. ها؟
کسی از شماها لیست شرکت‌کننده‌ها رو نگاه کرده؟
اسم هیکارو تو لیست نیست.
چی؟
خوبه! با نمره عالی قبول شدی.
از شاگردِ «جون» هم چیزی جز این انتظار نمی‌رفت.
خیلی ممنونم.
خب، تو همین الانشم یه سیندرلایی.
تو و مربیت دیگه چه جادویی ممکنه از من انتظار داشته باشید؟
چرا این همه راه رو تا روسیه اومدی؟
من اسکیت‌بازی‌ام که توی باله هم خوبم، ولی نمی‌خوام این سقفِ آرزوهام باشه.
در عوض...
می‌خوام بالاترین سطح باله دنیا رو تجربه کنم.
اوه...
از این به بعد، دیگه نمی‌خوام سیندرلا باشم.
می‌خوام خودم جادو کنم.
هیکارو قبلاً یتیم بود،
ولی با یه چرخش عجیبِ سرنوشت، به فرزندخواندگی خانواده ما دراومد.
اون توانایی عجیبی توی جذب آدم‌ها
و به دست آوردن خوش‌شانسی داره.
خب، این چیزیه که خودم باید در موردش تصمیم بگیرم.
خیلی خب. کجاست؟
در واقع، درست پشت سرتونه آقا.
چشم‌هاش مثل یه جور حیوون وحشی برق می‌زد و می‌درخشید.
و اون لحظه فهمیدم که اصلاً مهم نیست من چی‌کار کنم،
فقط مسئله زمان بود تا دنیا این دختربچه رو کشف کنه
و اون رو زیر نورِ توجه بکشونه.
و بعدش همون مسیری رو بره که من رفتم.
صبر کن. واقعاً؟ آره.
شنیدم هیکارو توی کمپ تابستونی ناگانو به عنوان بازیکن «سید» (سهمیه‌دار) انتخاب شده.
پس حضورش توی مسابقات کشوری ژاپن تضمین شده‌ست،
حتی اگه اصلاً این‌جا مسابقه نده!
خیلی عالیه!
البته معمولاً بازیکن‌های «سید» هم توی چوبو شرکت می‌کنن،
صرفاً برای این‌که تجربه بیشتری به دست بیارن.
این‌که نیای، واقعاً اتفاق نادریه.
حالا که بهش فکر می‌کنم...
آره، توی مسابقات کشوری!
این یه قوله، اینوری!
نه مسابقات منطقه‌ای، بلکه مسابقات کشوری.
پس هیکارو از قبل باور داشت که من توی این مسابقات سهمیه می‌گیرم.
ای بابا. قضیه این بچه‌های دبستانی چیه؟
ها؟
معمولاً خیلی هیجان‌زده‌ترن.
اوه، وای. من اینا رو توی تلویزیون دیدم.
اونا اسکیت‌بازای منتخبِ منطقه چوبو هستن!
فدراسیون اسکیت هر سال حدود ۲۰ ورزشکار رو واسه پرورش دادن انتخاب می‌کنه.
اونا می‌شن ستون‌های اصلیِ قدرت اسکیت ژاپن.
اونا به سه رده تقسیم می‌شن.
اسکیت‌باز رده A نونهالان، رده B نونهالان...
اسکیت‌باز رده A ایروکا اوکازاکی اسکیت‌باز رده B ماریکا کوریونه
...و در بالاترین سطح، بالاتر و برتر از بقیه،
اسکیت‌بازهای تراز اول قرار دارن.
اون رینا کوجوهه! توی المپیک قبلی بوده!
امم، رینا... یونا، یوتسوها، چه خبر؟
چرا این‌قدر دِمغید؟
ها؟
خانم کوجو، چطوری می‌تونم برم المپیک؟
اوه...
اینوری، حواست باشه! نمی‌تونی همین‌طوری اینو بپرسی!
ها؟
چی؟ ها؟
ای وروجک.
می‌دونی داری با کی حرف می‌زنی؟
یا داری سربه سرمون می‌ذاری؟
فکر کردی یکی همین‌طوری بهت می‌گه چطوری بری المپیک؟
شوخیت گرفته؟
اه... بعد از این همه زحمتی که کشیدیم...
ایروکا...
تقصیر من نیست که هیچ‌کس به این وروجک‌ها یاد نمی‌ده پاشون رو از گلیمشون درازتر نکنن.
ایروکا.
هر چی.
درسته.
امسال سالِ المپیکه.
و این اولین مسابقه‌ایه که تعیین می‌کنه کی برای تیم ملی ژاپن اسکیت می‌زنه.
خیلی بی‌ملاحظه بودم.
خیلی ببخشید!
اوه عزیزم! داری عرق می‌کنی. ها؟
اگه حالت خوب نیست، می‌تونی بیای روی پای من بشینی تا حالت جا بیاد!
ها؟ امم...
نه، ممنون. خوبم! واقعاً!
ببخشید که اون‌طوری تندی کرد.
بیا یه کم برگردیم عقب.
حدس می‌زنم داری می‌پرسی چه جور تمریناتی
واسه رسیدن به المپیک لازمه، درسته؟
ها؟ امم، بله.
جواب دادن به این سوال سخته.
هیچ‌کس واقعاً با اطمینان نمی‌دونه که آیا تمریناتش نتیجه می‌ده یا نه،
مگر این‌که واقعاً بره اون‌جا و مسابقه بده.
فهمیدم!
ولی...
حداقل یه راه تضمینی وجود داره که مطمئن بشی برای تیم ملی ژاپن انتخاب می‌شی.
ها؟
و اونم اینه که تا سال المپیک صبر کنی
و مدال طلای مسابقات کشوری ژاپن رو ببری!
چهار سال پیش،
من تازه وارد رده بزرگسالان شده بودم.
هیچ سابقه درخشانی نداشتم.
و با این حال، با همون مدال طلای مسابقات کشوری،
ثابت کردم که برام زود نبوده، و تونستم برای اولین بار توی المپیک حضور پیدا کنم!
پس امسال، من، رینا کوجو، قول می‌دم که دوباره طلا بگیرم،
و برای دومین بار در طول فعالیت حرفه‌ایم، توی بازی‌های المپیک برای تیم ملی ژاپن اسکیت بزنم!
پس منم همین‌طور.
اگه راهش همینه،
پس منم توی مسابقات کشوری ژاپن مدال طلا می‌گیرم!
مطمئنم که یه روزی این کار رو می‌کنم!
خیلی هیجان‌انگیزه، مگه نه؟
لحظه‌ای که خودت رو وقف یه هدف می‌کنی.
ولی منتظر «یه روزی» نباش. اون کافی نیست.
فکر کنم باید همین امروز ثابتش کنی.
در واقع... راستی، همه‌تون اینو می‌دونید؟
آیتم‌های لازم برای رده نونهالان A
سخت‌تر از چیزیه که از ما توی رده‌های جوانان و بزرگسالان می‌خوان.
لوپ، فلیپ و لوتز...
همه‌شون ۱۰۰ درصد اجباریه که توی برنامه‌هاتون باشن.
و اینا واقعاً سختن!
و این یه قانون خاصه که فقط مخصوص نونهالان A است.
این قانون رو گذاشتن تا به پرورش اسکیت‌بازای جوون برای مسابقات جهانی کمک کنن.
یعنی هر نونهالی که توی این اتاقه،
این پتانسیل رو داره که تا چند سال دیگه عضو تیم ملی بشه.
استعداد و مهارت شما همین الانشم داره بررسی و تقویت می‌شه.
پس اگه واقعاً برای مسابقه دادن توی المپیک در آینده‌ای نزدیک جدی هستی،
پس باید همین‌جا و همین الان ثابتش کنی.
توی این تورنمنت به همه نشون بده که این توانایی رو در خودت داری.
بهشون نشون بده که لایقی و می‌تونی درخشان‌تر از همه ما باشی.
راست می‌گه.
فقط با بودنم در این‌جا، همین الانشم توی مسیر المپیک هستم.
فهمیدم!
ما قسم می‌خوریم!
اسکیت‌بازای ژاپن سپاسگزارن.
سپاسگزاریم که هر روز خودمون رو وقف ورزش مورد علاقه‌مون می‌کنیم.
ما بابت این فرصت سپاسگزاریم،
که هر روز به اوج‌های جدیدی برسیم.
و از مربی‌هامون، و همه کسایی که حمایتمون می‌کنن...
ما قول می‌دیم که فقط بهترینِ خودمون رو ارائه بدیم.
باید این‌جا برنده شم. باید صعود کنم!
هیکارو اون‌جا منتظر منه.
وای! پس زمین پاتیناژ این شکلیه، ها؟
این‌جا خیلی سرده. آدم حس می‌کنه توی جامیوه ای یخچاله.
سوکاسا کجاست؟ نمی‌بینمش.
و حالا، نوبت تعیین ترتیب اسکیت‌بازهاست.
وقتی اسمتون خونده شد، لطفاً بیاین جلو.
نفر اول، اینوری یویتسوکا.
حاضر!
بیا جلو.
واقعاً نمی‌خوام نفر اول باشم. می‌خوام برای آماده شدن وقت داشته باشم.
توروخدا بیفتم گروه ۲. توروخدا گروه ۲.
اینوری یویتسوکا، شماره ۱۴. گروه ۲.
خداروشکر!
رینا ساروکاوا...
...شماره ۱. گروه ۱.
نه بابا. بازم اول؟
و به این ترتیب، ترتیب اسکیت‌بازای رده نونهالان A چوبو
مشخص شد.
اون پسر رو اصلاً هیچ‌جا ندیدم.
واقعاً فکر کردی می‌بینیمش؟ سرش با مربیگری گرمه دیگه، نه؟
شاید.
باید قبل از این‌که بیایم ازش می‌پرسیدی؟
نه بابا. این‌جا اون‌قدرها بزرگ نیست. حتماً یه جا بهش برمی‌خوریم.
واقعاً؟ یاد بگیر از قبل فکر همه چیز رو بکنی.
آخ!
بهت گفتم وقتی نمی‌خوری‌، بده من برات نگهش دارم.
ای وای...
من این‌جا رو تمیز می‌کنم، باشه؟ تو برو دامنت رو پاک کن.
باشه.
اون بسته دستمال کاغذی کجاست؟
باید عجله کنم!
ها؟
اوه.
خیلی معذرت می‌خوام، آقا!
چرخ و چرخ و چرخ می‌زنه، کجا وایسته؟ خدا می‌دونه!
یه جوری با سرعت اومدی، فکر کردم یکی از اون اسب‌های چرخ‌وفلکی.
ببخشید، کوچولو.
ها؟
مچ پات روی پله‌ها نپیچید، نه؟
نه! خوبم! شما هم خیلی عالی منو گرفتید!
خوبه. امروز مسابقه داری؟ آره، بله.
راستش، شاید بتونی کمکم کنی یه نفر رو پیدا کنم.
آقای جوونی به اسمِ آقای آکوراجی رو می‌شناسی؟
سوکاسا-سنسه؟
قبلاً رقص روی یخ کار می‌کرد، هرچند نمی‌دونم این کمکی می‌کنه یا نه.
نمی‌دونم توی کدوم باشگاهه.
حتی از سابقه رقص روی یخِ مربی هم خبر داره.
یعنی ممکنه این پیرمرد... نکنه اون...
یه فن‌بویِ سوکاسا-سنسه باشه؟
فکر کنم یعنی نمی‌شناسی. اسمش یه کم سخته، دیر تو یاد آدم می‌مونه.
صبر کنید. نه، می‌شناسمش. اوه؟
مربی آکو... آکی...
راستش ما بهش می‌گیم سوکاسا-سنسه، اون توی باشگاه «لوکس هیگاشیاما» کار می‌کنه!
در واقع، اون مربی منه!
اوه... پس فکر کنم
تو همون اینوری باشی، درسته؟
ها؟ آره! اینوری یویتسوکا!
عجب تصادفی! جدی می‌گی؟ ها؟
می‌دونی چیه؟ راستش خیلی امیدوار بودم ببینمت.
واقعاً خوشحالم که این فرصت پیش اومد.
ممنون.
امم... هوم؟
آه. سلام سوکاسا. ها؟
سلام؟
واقعاً خودتی!
عکس‌العملت باحال بود.
قصد بی‌ادبی ندارم،
ولی دیدنِ چهره‌تون توی این موقعیت خیلی عجیبه.
اون‌قدر استرس دارم که فکر کردم مغزم از کار افتاده.
یه جوری نگاه می‌کنی انگار یه آدم مشهور دیدی.
واقعاً این‌قدر از دیدنم این‌جا شوکه شدی؟
سوکاسا-سنسه، ایشون دنبال شما می‌گشتن. این آقای مهربون پدرتونه؟
دقیقاً زدی تو خال.
نه، نیست!
لطفاً به شاگردم دروغ نگو. اون باور می‌کنه!
خب، این‌جا چی‌کار می‌کنی؟
نمی‌دونستم به تماشای اسکیت علاقه داری.
خب، فقط می‌خواستم ببینم سوکاسا موقع کار چطوریه.
چون، می‌دونی... هیچ‌وقت نشد اسکیت بازی کردنِ تو رو ببینم.
فکر کردم این شاید بهترین جایگزین باشه.
آه! لعنتی، زمان!
اینوری، باید لباست رو عوض کنی!
باشه!
خیلی وقت بود دلم می‌خواست اسکیت رو از نزدیک ببینم.
ها؟
هرچند هیچی از قوانینش سر در نمیارم.
هر وقت تلویزیون نشون می‌داد، با ریکو تماشا می‌کردم،
اونم سعی می‌کرد برام توضیحش بده.
ولی خب از وقتی فوت کرد...
بدون اون انگار گم شده بودم.
ولی دیشب دیدم که این کار چقدر بهت انرژی می‌ده.
داری دنبال یه رویای جدید می‌ری.
با خودم گفتم: «چه عالی!»
«شاید وقتش رسیده که منم فازم رو عوض کنم.
هنوزم می‌تونم یاد بگیرم!»
خوشحالم که این‌قدر اشتیاق داری، سوکاسا.
این به منم کمک کرد تا به جلو حرکت کنم.
ها؟
هی، بیخیال مربی.
اون اشک‌ها رو بذار واسه وقتی که دخترت رفت روی سکوی قهرمانی، باشه؟
آره، ببخشید.
خیلی ممنونم.
فقط جهت اطلاعتون، هرچند نمی‌تونید منو موقع کار ببینید،
ولی تمام کارهایی که می‌کنم برای اینوریه.
و همه‌چیز به اجرای اون بستگی داره.
پس لطفاً بازیش رو تماشا کنید و حمایتش کنید.
درست مثل همیشه که حامی من بودید.‌ باشه؟
آره. حتماً.
راستی، این شیرینی دانمارکی رو می‌خوری؟
آره، چرا که نه.
بسیار خب، شروع شد.
روزِ نبردِ ما برای گرفتنِ یکی از پنج سهمیه صعود به مسابقات کشوری.
این بازی صندلی‌بازی با ریسک بالا
داره شروع می‌شه.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.