‫می‌خواستم بهتون اطلاع بدم که من و همسرم ‫تا دو هفتۀ دیگه...
‫- تو خونۀ کشیش اقامت می‌کنیم. ‫- عه، یه موضوع دیگه. دربارۀ نامه‌های الایزا!
‫احیاناً تو جاش رو میدونی یا نه؟
‫چرا همچین فکری میکنی؟
‫- کتابم داره چاپ میشه! ‫- کتابت داره چاپ میشه!
‫خواهش می‌کنم، اگه هرفرصتی برای فرار پیدا کردی،
‫ردش نکن.
‫کسی آستن، من دقیقاً ‫از همون لحظه‌ای که اولین بار
‫دست‌هامون همدیگه رو لمس کرد، عاشقت شدم.
‫- تو چه جوابی بهش دادی؟ ‫- نمی‌تونم باهاش ازدواج کنم.
‫اگه تو و آقای لیدردیل ‫تصمیم دارید ازدواج کنین...
‫- بت بهت کمک کرد، مگه نه؟ ‫- راستش رو بخوای، آره.
‫ازدواج؟ ‫اون هم من با آقای لیدردیل؟
‫اوه، کاساندرا! ‫خواهر اشتباهی رو انتخاب کردی.
‫« خانم آستن » ‫« قسمت چهارم »
‫ببین چقدر باشکوهه!
‫- به نظرت اینجا... ‫- لطفاً، لطفاً...بیا منم ببر!
‫- الان بهتر شد؟ ‫- ممنونم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫اینجا خیلی کوچیک‌‌تر از چیزیه که ‫فکرش رو می‌کردم، داندس.
‫می‌ترسم وسایلمون خیلی زیاد باشه.
‫نگرانیت الکیه، عزیز دلم.
‫اگه بوفه رو بذاریم سمت این دیوار، ‫خیلی قشنگ میشه.
‫دقیقاً زیر نقاشیِ پرترۀ پدرِ مرحوم و عزیزم.
‫پس میزِ مجسممون رو کجا بذاریم؟
‫اون پنجره هم ‫خیلی برای فضای این اتاق نامناسبه.
‫باید اعتراف کنم ‫منم همیشه همین فکر رو می‌کردم.
‫چقدر عجیب، ‫آخه قبلاً درباره‌اش حرفی نزده بودی، مامان.
‫- لابد یادت رفته آنا. ‫- نه، مامان.
‫تا جایی که یادم میاد همیشه می‌گفتین ‫خواهرتون، الایزا...
‫چقدر خوش شانسه که ‫این اتاقِ زیبا گیرش اومده.
‫مامانِ عزیزم، ساعات خوشی رو ‫کنار این پنجره گذرونده.
‫من اینقدر بچه دارم که ‫وقت نمی‌کنم چندین ساعت یه جا بشینم.
‫ایزابلا، ‫من الان خواهرت، بت رو دیدم.
‫اوه.
‫ببخشید. ‫نمی‌دونستم شماها هم اینجایید.
‫خانم آستن، ‫باعث افتخارمه که مجدداً ملاقاتتون می‌کنم.
‫حضورتون دقیقاً به اندازۀ ‫بودن در کنار خواهر عزیزتون...
‫برام با ارزشه.
‫عزیزم، خانم آستن که ‫سعادت داریم الان در کنارشون باشیم
‫خواهر بانوی رمان‌نویس معروف، ‫خانم جین آستن هستن.
‫تصور کن!
‫چه باشکوه!
‫حالا داندس، بیا بریم سراغ پرده‌ها!
‫می‌ترسم پرده‌هامون ‫برای این پنجرۀ نسبتاً بزرگ مناسب نباشه.
‫مامان، بهتره دیگه بریم.
‫خانم بانبری، زنی نیست که بشه منتظرش گذاشت.
‫مطمئنم میشه یه کاریش کرد.
‫باید وسایل رو یکم عوض کنیم. ‫با توجه به سلیقۀ من، زیادی ساده‌ان.
‫وسایلی رو که ‫پر زرق و برق‌تر باشن رو ترجیح میدم.
‫خیلی متاسفم، ایزابلا.
‫من خیلی از وضعیتت خبر نداشتم.
‫اگه باعث شدم فکر کنی که خواهرت بت
‫- با آقای لیدردیل... ‫- تو همچین حسی بهم ندادی، کاساندرا.
‫اگر هم اینکار رو کرده بودی، ‫تاثیر خاصی رو چیزی نداشته.
‫درسته...
‫ما یه زمانی، یه حسی به هم داشتیم.
‫اون از من خواستگاری کرد ‫و من هم رد کردم.
‫تموم شد و رفت.
‫عه، ایزابلا. ببخشید، ‫ولی باید یه چیزی ازت بپرسم.
‫با میل خودت بهش جواب رد دادی
‫یا کسی ازت خواست که درخواستش رو رد کنی؟
‫پدرم باهاش موافق نبود.
‫فکر می‌کرد آقای لیدردیل ‫از ما پایین‌تره.
‫مادرِ آقای لیدردیل، ‫توی یه خونۀ بزرگ، خدمتکار بود.
‫منظورم رو می‌فهمی؟
‫آره، می‌فهمم.
‫آقای لیدردیل ارث و میراث قابل توجهی ‫که بشه بهش اشاره کرد.
‫اون به افراد فقیر خدمت‌رسانی می‌کنه.
‫مرد خوبیه.
‫آره، من هم این رو می‌دونم.
‫همچنین مرد مغروری هم هست.
‫من درخواست ازدواجش رو رد کردم.
‫و اون دوباره از من خواستگاری نمی‌کنه.
‫از مثالی که برام زدی دلگرم شدم، کاساندرا.
‫بهم نشون دادی که زندگیِ مجردی...
‫و خدمت‌رسانی به دیگران ‫چقدر می‌تونه باعث خشنودی بشه.
‫- مگه نه؟ ‫- همینطوره، عزیزم.
‫وظیفمون در مقابل عشق‌ورزی چی میشه پس!
‫خیلی ممنون میشم اگه ‫بری دیدن مری جین
‫و به موضوع محل اقامتمون رسیدگی کنی.
‫بیا تو! ‫بیا تو!
‫پس موضوع حل شد؟
‫من و ایزابلا، همونطور که پدر مرحوم ‫و عزیزمون آرزو داشت، با هم زندگی می‌کنیم.
‫هرچند من ترجیح میدم خونۀ خودم بمونم. ‫اینجا خیالم راحته.
‫- ایزابلا هم نقل مکان می‌کنه میاد اینجا... ‫- بدون شک خونۀ شما خیلی جذابه.
‫فقط می‌ترسم برای هردوی شما، ‫جا نداشته باشه.
‫متاسفانه، ‫هیچ‌کدومتون نمی‌تونین توش راحت باشین.
‫هوممم.
‫پس باید بریم سراغ اقامتگاه جدید.
‫هرچند باید حواسمون باشه ‫توی این مسئله...
‫کاری به نظر ایزابلا نداشته باشیم.
‫- چون خوب بلده نصیحت کنه. ‫- خب دیگه.
‫ایزابل قضیه‌ی کینتبری رو ‫خیلی به صرفه مدیریت کرد.
‫دلیلش این بود که تو اینجایی!
‫خب، صمیمانه امیدوارم که هردوتون ‫به خوبی و خوشی با هم کنار بیاید.
‫من به معاشرت و هم‌نشینی اهمیتی نمیدم.
‫هدفمون از با هم زندگی کردن، این چیزها نیست.
‫هدفمون اینه، ‫دوباره ایزابلا برنگرده سر کارهایی که...
‫باعث ناراحتی پدر عزیزمون شده بود.
‫فکر کنم منظورتون، جریاناتِ آقای لیدردیله!
‫اسم اون مرد رو نیار.
‫لاس زدن‌های اون با خواهرم باعثِ...
‫لکه‌دار شدنِ اسم و رسم پدرم شد.
‫من باید سنتش رو ادامه بدم و حفظ کنم.
‫فکر نمی‌کنم بشه اسمش رو لاس زدن گذاشت، ‫مری جین.
‫من معتقدم که رابطشون، عشق و عاشقی بود.
‫مسخره بازی در نیار.
‫ایزابلا بخاطر اینکه اون یارو یکم بهش ‫توجه کرده بود، از خود بی‌خود شده بود.
‫فوراً مقدمات نقل مکان کردن رو فراهم می‌کنم.
‫تمام وسایلم رو باید با خودم بیارم.
‫- همشون؟ ‫- آره، همشون!
‫اون‌ها وسایل باارزشی‌ان ‫که از شوهر مرحومم به جا مونده.
‫اون‌ها رو از هند آورده بود
‫و برام یادآورِ روزهای خیلی خوبیه.
‫باید بگم که...
‫اینکار رو فقط بخاطر پدرم دارم انجام میدم. ‫از روی وظیفم نیست!
‫- خانم. ‫- هوم؟
‫داینا، اینطور که معلومه...
‫قراره خانم ایزابلا، با خانم مری جین دکستر ‫یکجا مستقر بشن.
‫برای همین دیگه نیازی نیست من اینجا بمونم.
‫به نظر میاد من دیگه زیادی اینجا موندم.
‫فوراً میام وسایلتون رو ‫جمع و جور می‌کنم، خانم.
‫نه، مرسی. ‫خودم وسایلم رو جمع می‌کنم.
‫- چشم خانم، هرطور مایلین. ‫- آره داینا، اینجوری ترجیح میدم.
‫الایزا، من و مادرم و جین ‫بابت...
‫همدردی صمیمانه‌ات، ازت ممنونیم.
‫مامانمون خیلی جسورانه ‫داره با غم از دست دادن پدرمون کنار میاد،
‫هرچند قابل تحمل نیست.
‫ولی بخوام از جین بگم، ‫انگار داره از من دور میشه.
‫اصلاً نمی‌تونم متقاعدش کنم دست به قلم بشه
‫حتی برای نامه نوشتن.
‫و از این می‌ترسم که دیگه ‫هرگز سراغ نوشتن نره.
‫مامان.
‫وقتشه دربارۀ کارمون یکم حرف بزنیم.
‫درسته...
‫کارمون.
‫خواهرت چی پس؟
‫ممنونم که از جات پاشدی، عزیز دلم.
‫قول میدم خیلی طول نکشه.
‫ما دیگه نمی‌تونیم به وجودِ درآمد بابا ‫و مستمریش تکیه کنیم.
‫و همین باعث کمبود توی منابع مالیمون شده.
‫ولی مامان جون باید با خوشحالی اعلام کنم که
‫پسرات به همین دلیل یه اقداماتی کردن.
‫فرانک پیشنهاد داده که ‫در سال بهمون 100 پوند بده.
‫اوه، عجب پسر شریفی!
‫ولی متاسفانه نمی‌تونیم قبول کنیم.
‫اون به زودی قراره ازدواج کنه و ‫نباید پولش رو خرج ما کنه.
‫همین که فهمیدیم بهمون پیشنهاد داده، بسه.
‫اگه پدرتون بود، خیلی بهش افتخار می‌کرد.
‫موافقم مامان.
‫جیمز و ادوارد هم مثل اون ‫سخاوتشون رو بهمون نشون دادن.
‫الان قرار شده جیمز و فرانک ‫هر کدوم 50 پوند بهمون بدن
‫و ادوارد هم 100 پوند بهمون میده.
‫خدا خودش رحم کنه!
‫پسرایی از این بهتر هم مگه وجود داره؟
‫وایسا.
‫ببین درست متوجه شدم که فرانک ‫به عنوان یه ملوان سخت‌کوش...
‫که هیچ خونه و زندگی‌ای هم نداره ‫قرار بود بهمون 100 پوند بده
‫بعد ادوارد آستن که صاحب املاک گادمرشام ‫توی کنته هم...
‫- همون اندازه پول پیشنهاد داده و نه بیشتر! ‫- آره، جفتشون خیلی سخاوتمندن.
‫ما باید دنبال ‫یه جای کوچیک‌تر و ارزون‌تر باشیم.
‫ولی اگه قرار باشه ‫ایام تابستون بریم دیدن دوست‌ها و خانواده
‫اوضاع خیلی بد پیش نمیره.
‫اینجوری 200 پوند دستمون رو می‌گیره ‫که می‌تونیم...
‫- به حاصل پولمون اضافه کنیم... ‫- باید بگم من نمی‌تونم پولی کمک کنم.
‫حداقل تا یه مدت نمی‌تونم.
‫خیلی آدم بدبختیم.
‫تو منبع قدرت مایی، کَسی. ‫دقیقاً همونطور که پدرت درباره‌ات فکر می‌کرد.
‫به خوبی می‌تونیم این شرایط رو مدیریت کنیم ‫مطمئنم.
‫چیکار کنم برات؟
‫هیچی.
‫برای کمک به زنی که 30 ساله ‫داره روی زمین زندگی می‌کنه
‫و هیچ چیزی برای عرضه نداره، ‫کاری از کسی بر نمیاد.
‫خیلی از نویسنده‌ها توی یه مقطعی از زمان ‫از خودشون ناامید شدن، جین.
‫تو کتابِ «خانم سوزان» رو ‫به آقای کرازبی فروختی.
‫تونستی 10 پوند ازش به دست بیاری، عزیزم.
‫پول باد‌آورده که نبوده.
‫جفتمون هم خوب می‌دونیم که آقای کرازبی، ‫هیچ‌وقت کتابم رو منتشر نکرد.
‫باید قبول کنم که ‫نمی‌تونم از نوشته‌هام چیزی به دست بیارم.
‫- اوه، جین... ‫- خیلی وقت‌ها مراقبم بودی.
‫بهم اجازه دادی تو سرم با خودم خلوت کنم ‫و بابتش ازت ممنونم.
‫فرصت‌های زیادی نصیبم شده بود.
‫ولی از دستشون دادم.
‫بذار بخاطر از دست دادن بابا ‫و از دست دادن فرصت‌هام، غصه بخورم.
‫ایزابلا، اگه اجازه بدی نظر بدم، ‫باید بگم اینجا باغ نداره.
‫به باغ نیاز نداریم.
‫اگه به کارت میاد ‫باید بگم من اصلاً نمیام بیرون.
‫شاید تو نیای بیرون مری جین، ‫ولی من میام.
‫و اگه قراره با هم زندگی کنیم، ‫جفتمون باید از خونه رضایت داشته باشیم.
‫حق با کاساندراست. ‫باید باغ داشته باشه.
‫تو اینجایی تا به من کمک کنی، کاساندرا.
‫پیدا کردن یه خونۀ مقرون به صرفه...
‫ما رو به همپشایر برگردوند، الایزا.
‫به نظر میاد شهر ساوت‌همپتون، ‫جای خیلی مناسبیه،
‫و قراره ما حسابی باهاش کنار بیایم.
‫من فقط و فقط نگران جین‌ام.
‫اون خیلی سخت با این تغییرات مواجهه میشه ‫که متاسفانه...
‫تغییرات هم همیشه بدون اخطار قبلی ‫یهو سراغ ما میان.
‫می‌ترسم دوباره افسردگی بیاد سراغش.
‫به نظرت خوش‌شانس نیستیم که ‫همچین چیزی، جلوی خونمونه؟
‫چرا، خیلی خوش‌شانسیم.
‫بالاخره یه اقامتگاه بهتر پیدا می‌کنیم، جین.
‫تا چند ماه دیگه ‫وقتی زن داداشمون...
‫از بستر زایمانش پا شد ‫می‌تونیم بریم گادمرشام.
‫محوطۀ اونجا کلی بهت روحیه میده.
‫شبیه شخصیت «لیزی بنت» برای من می‌مونی. ‫(قهرمانِ رمان غرور و تعصب نوشته جین آستن)
‫با یه نگاه به یه جای زیبا، ‫همه‌چیز برات تغییر می‌کنه.
‫با مقایسۀ من با «لیزی بنت»، ‫رسماً داری تملق می‌کنی عزیزم.
‫شاید وقتی اونجا بودیم، ‫یه داستان نوشتی!
‫نه.
‫این چیزها دیگه از من گذشته.
‫فکر کنم بتونم از باغ اینجا یه چیزایی بسازم.
‫ولی به نظرت اینجا ‫یکم برای شما دو نفر...
‫کوچیک نیست، ایزابلا؟
‫کجا می‌خوای تدریس کنی؟
‫تدریس کنه؟ ‫برای چی باید تدریس کنی؟
‫ایزابلا باید به تدریسش ادامه بده، ‫مری جین.
‫خیلی بده که شاگردانش از داشتنش محروم بشن.
‫حق با توئه، کاساندرا.
‫حداقل، باید اینکار رو بکنم.
‫اگه بعضی از نوشته‌ها رو ‫با صدای بلند بخونم خیلی کمک می‌کنه
‫اینجوری توام می‌تونی تاییدشون کنی.
‫باورم نمیشه که ‫سرهنگ براندون و ماریانا
‫قراره ازدواج کنن.
‫می‌ترسم سرنوشتشون برای تمام دنیا ‫مجهول بمونه.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت منتشرش کنم.
‫- کَسی؟ ‫- چی شده مامان؟
‫از طرف آقای هابدیه.
‫اون از کجا می‌دونه، ما کجا زندگی می‌کنیم؟
‫عه...
‫من و مادرش از زمانی که توی «سیدموث» بودیم ‫با هم نامه‌نگاری می‌کردیم.
‫وقتی باباتون مُرد، خیلی بهم لطف داشت.
‫مامان!
‫مطمئنین چایی میل ندارید آقای هابدی؟
‫نه ممنونم، خیلی نمی‌تونم بمونم. ‫یه عالمه کار تو شهر دارم.
‫ساوت‌همپتون رو چجوری پیدا کردید؟
‫اینجا خیلی باصفاست.
‫خیلی با دربیشایر فرق داره.
‫یا حتی با سیدموث.
‫وقتی مادرم بهم گفت اینجا ساکن شدی
‫حس کردم نیاز دارم دوباره ببینمت.
‫برای چی؟
‫می‌خواستم شخصاً...
‫موقعیتم رو...
‫بهت بگم.
‫من دارم ازدواج می‌کنم، خانم آستن.
‫کَسی!
‫پس باید به شما و همسر آیندتون
‫از صمیم قلب تبریک بگم.
‫ممنونم. ‫عه...
‫ببخشید، ولی متوجه نشدم ‫این موضوع چه ربطی به من داشت؟
‫- ما یه زمانی با هم دوست بودیم. ‫- آره بودیم، یه مدت کوتاهی!
‫آره، بیشتر از دوست بودیم، ‫اگه درست خاطرم باشه!
‫و من... ‫می‌خواستم که...
‫خودم شخصاً ببینم، ‫هنوز هم همینطور هستش یا نه!
‫- لطفاً این رو از من نخواه. ‫- برای چی؟
‫برای چی؟
‫چون از چیزی مطمئن نیستی ‫یا چون...
‫یه نگاه به اطرافت بنداز، آقای هابدی!
‫اینجا الان جاییه که، خانواد‌ه‌ام ‫زندگی می‌کنن.
‫شرایطمون تغییر کرده. ‫الان بیشتر از هروقت دیگه‌ای بهم نیاز دارن.
‫آره، ولی من می‌تونستم کمکشون کنم. ‫نمی‌تونستم؟
‫تو مهربون‌ترین مردی هستی که دیدم.
‫ولی واقعیت اینه که...
‫خواهرم بدون مراقبتِ دائمی من، ‫از این وضعیت نجات پیدا نمی‌کنه.
‫من اینجا در برابرش مسئولم.
‫عه... ‫پس نباید دیگه چیزی ازت بپرسم.
‫ممنونم.
‫من هم آرزو می‌کنم جفتتون ‫خوشبخت و شاد باشین.
‫دیشب خبرهای وحشتناکی ‫به دستمون رسید، الایزا.
‫همسرِ برادرمون ادوارد، ‫یعنی الیزابت آستن،
‫سر زایمانش، ‫بخاطر تشنج فوت کرد.
‫گادمرشام توی تاریکی فرو رفته.
‫الان که دارم این رو برات می‌نویسم، ‫کَسی توی راه اونجاست.
‫بچه‌های بیچاره‌شون...
‫و ادوارد عزیزمون، ‫غمی که دارن، غیرقابل تصوره.
‫داداش!
‫- چیزی می‌خوای برات بیارم؟ ‫- نه ممنونم.
‫هیچی نمی‌خوام.
‫پس میرم دیدن بچه‌ها.
‫کَسی.
‫من و بچه‌ها خیلی...
‫دوست داریم...
‫بیای و با ما زندگی کنی.
‫اوه. ادوارد!
‫من عمیقاً برای همتون ناراحتم
‫و هرکاری در توانم باشه براتون می‌کنم ‫ولی...
‫من نمی‌تونم باهات زندگی کنم.
‫خونۀ من پیش جین و مامانه. ‫من در مقابلشون مسئولم.
‫البته!
‫درک می‌کنم.
‫- هنوزم برنامه داری هر از گاهی روستای چاوتون رو ببینی؟ ‫- آره.
‫به نظرم برای بچه‌ها خیلی خوبه.
‫و همونطور که مامان همیشه می‌گفت، ‫همپشایر، پادشاه تمام شهرستان‌هاست.
‫پس شاید من یه پیشنهادی داشته باشم...
‫که برای همه خوب باشه. ‫تو، بچه‌هات، مامان و جین.
‫خواهش می‌کنم، بگو.
‫اون کلبۀ کوچیک که توی چاوتون بود. ‫همونی که جلوش یه حوض با اردک داره.
‫اون نزدیک یه خونۀ بزرگه، ‫مگه نه؟
‫اگه ما بریم اونجا زندگی کنیم.
‫اون هم وقتی که تو و بچه‌هات ‫توی اون خونه بزرگه زندگی می‌کنین
‫اینجوری می‌تونیم همه‌اش ببینیمتون.
‫فکر خوبیه کَسی.
‫میشه گفت این بهترین راه و چاره
‫برای هممونه.
‫تو چقدر بزرگواری، برادر.
‫خیلی بی‌نقصه.
‫جین...
‫اون میز کوچولو اون گوشه...
‫منتظر توئه که ازش استفاده کنی.
‫اون دست‌نوشته‌هایی که ‫تمام این مدت با خودت حمل می‌کردی...
‫بالاخره می‌تونن خودشون رو نشون بدن.
‫دیگه چی قراره جلوت رو بگیره؟
‫تموم شد!
‫بدترین روزها رو گذروندیم.
‫این خونه خیلی جذابه، ‫مگه نه؟
‫اندازۀ باغ هم خیلی خوبه و میشه درستش کرد.
‫فکر کنم داخل خونه خیلی نور باشه.
‫نیاز به پرده‌های کُلفت داریم.
‫آفتاب به شدت می‌تونه به خود آدم ‫و وسایل آسیب بزنه.
‫مطمئنم خیلی وقته زیر نور آفتاب بوده.
‫مطمئنم پرده‌هامون برای اینجا مشکلی نداره.
‫بعد هم توی همۀ اتاق‌ها به پرده ‫احتیاجی نداریم. مخصوصاً اون اتاق کوچیک...
‫که به شدت ‫مناسب تدریس برای دانش‌آموزهای منه.
‫ایزابلا، ‫ما سر این موضوع هنوز به توافق نرسیدیم.
‫نمی‌تونم تصور کنم یه مشت غریبه میان خونمون.
‫اون‌ها غریبه نیستن مری جین، ‫برای من که نیستن!
‫اگه اینطوره، یه قفلِ محکم لازممون میشه.
‫فردا قرارداد و اجاره‌نامۀ اینجا رو ‫امضا می‌کنیم.
‫ایزابلا، مطمئنی که بابت تمام این‌ها
‫راضی و خوشحالی؟
‫همه‌چیز درست میشه کاساندرا.
‫تا وقتی که باغ و تدریسم وسط باشه...
‫و تا وقتی که ‫از پنجرۀ خونه‌ام هیچ خونۀ کشیشی نبینم!
‫خانم‌ها!
‫آقای لیدردیل.
‫حالتون چطوره؟ ‫شرط می‌بندم که خوبین.
‫خیلی خوبیم، ممنونم.
‫رفته بودیم یه کلبه ببینیم، ‫مگه نه، ایزابلا؟
‫بله، درسته.
‫برای خودتون، خانم فاول؟
‫بله، برای خودم و خواهرم، ‫خانم مری جین دکستر.
‫صمیمانه امیدوارم، ‫اون مکان براتون مناسب بوده باشه.
‫من هم امیدوارم.
‫اونجا زیباترین کلبۀ موجود بود. ‫مگه نه، ایزابلا؟
‫آره. ‫خیلی خوشگل بود.
‫من هم یه موقعیت جدید برام پیش اومده.
‫بهم پیشنهاد شده توی شالبورن، جراح بشم.
‫تا یک ماه دیگه دارم میرم.
‫براتون آرزوی سلامتی می‌کنم.
‫من هم همینطور.
‫بیا کاساندرا. هنوز کلی کار داریم ‫که باید توی خونۀ کشیش انجام بدیم.
‫خداحافظ، آقای لیدردیل.
‫داینا، من و خواهرم یه خونه پیدا کردیم. ‫به شدت مناسبمونه.
‫یه اتاق هم برای تو داره. ‫پس خیالت از آینده، راحت باشه.
‫فکر نکن بهمون مدیونی.
‫پس اگه به اختمال زیاد، یه آقای جوون...
‫کاساندرا، واقعاً دلم می‌خواد که...
‫ای کاش الان می‌تونستیم ‫کتاب ترغیب رو تموم کنیم
‫این حسن ختام خوبی برای دیدارمون می‌شد.
‫شدت باد توی بخش بالایی کابین
‫برای خانم‌ها زیاد بود. ‫و آن‌ها موافقت کردن که از پله‌ها پایین بیایند.
‫همه توافق کردن که ‫آرام و با احتیاط...
‫از پله‌های هواپیما پایین بیان ‫به جز لوئیزا.
‫اون باید توسط کاپیتان ونت‌ورث ‫از پله‌ها پایین می‌پرید.
‫سختی آسفالت، زیر پاهایش
‫او را در این لحظه مردد کرد.
‫ولی با این حال، او اینکار را کرد.
‫او در سلامت پایین اومد. ‫و بلافاصله دوباره از پله‌ها بالا رفت.
‫تا مجدد از پله‌ها به پایین بپرد.
‫کاپیتان جلویش را گرفت.
‫فکر می‌کرد لرزش‌ها خیلی شدید هستن. ‫ولی حرف‌هایش بی‌فاییده بود.
‫اون لبخندی زد و گفت...
‫من می‌خواهم این کار را بکنم!
‫کاپیتان دست‌هایش را دراز کرد.
‫اما لوئیزا خیلی عجله داشت.
‫او بر روی آسفالتِ زیر کابین افتاد.
‫و جانش را از دست داد.
‫کُشتیش؟
‫نه زخمی داشت. ‫نه خون ریزی‌ای.
‫هیچ کبودی هم دیده نمی‌شد.
‫اما چشمانش بسته شده بود ‫و نفس نمی‌کشید.
‫قیافه‌اش شبیه مُرده‌ها شده بود.
‫وحشت به جون تمام افرادی که حضور داشتن ‫افتاده بود.
‫اون مُرده!
‫مری با فریاد میگه.
‫جین چطور تونسته اینکار رو باهاش بکنه؟ ‫یا با ما؟
‫ادامه بده. ‫خواهش می‌کنم.
‫هیچکس نیست به من کمک کند؟ ‫این اولین کلماتی بود که کاپیتان ونت‌ورث...
‫با تمام ناامیدی‌اش گفت...
‫انگار تمام نیرویش از بین رفته بود.
‫یعنی هیچکس نیست که کمکش کنه؟
‫آن با گریه فریاد زد: ‫دست‌ها و شقیقه‌اش را بمالید.
‫بیاید، بیاید. ‫نمک اینجاست. برش دارید.
‫آره نمک! ‫خودشه، برش دارید!
‫نمک بردارید! ‫نمک بردارید!
‫کاپیتان بنویک اطاعت کرد.
‫کاپیتان ونت‌ورث که از پا در آمده بود ‫و به دیوار تکیه کرده بود
‫با تمام وجودش فریاد زد:
‫وای، خدا جون!
‫مادرش و پدرش!
‫جراح خبر کنین! ‫آن هم گفت: یه جراح خبر کنین! همین الان!
‫جراح.
‫نمی‌تونم.
‫اون افتاد!
‫اوه!
‫- حتماً بیهوش شده. ‫- شایدم خورده زمین.
‫نبضش به سختی می‌زنه. ‫داینا.
‫داینا، دووم بیار. ‫داینا!
‫ایزابلا، می‌ترسم آُسیب جدی‌ای دیده باشه.
‫برو. برو و سریعاً آقای لیدردیل رو بیار. ‫برو ایزابلا.
‫آقای لیدردیل!
‫یه اتفاق وحشتناک افتاده.
‫بدید به من.
‫میتونم بگم جاییش نشکسته.
‫- به مغزش ضربه وارد نشده؟ ‫- تا جایی که میبینم، نه!
‫میشه کیفم رو باز کنی و گیاه درخت فندق ‫و باند رو بدی؟
‫- خانم آستن، یکم آب می‌دید. ‫- بله البته.
‫قراره حسابی بدنش ورم کنه.
‫به نظرت نمک به کارش میاد؟
‫قطعاً.
‫ممنون که اومدید.
‫هروقت ازم بخوای، ‫حتماً میام.
‫بعد از تمام اتفاقاتی که بینمون افتاد...
‫اگه نمی‌اومدی، ازت دلخور نمی‌شدم.
‫هیچ‌وقت بیخیال هیچ بیماری نمیشم.
‫یا بیخیال تو...
‫خانم ایزابلا!
‫اون بهوش اومد.
‫اون اومدش.
‫اوه...
‫داینا، تکون نخور.
‫سرم درد می‌کنه خانم.
‫خیلی بدجور افتادی.
‫خیلی خوش‌شانس بودی.
‫برات چایی درست کردم.
‫- همون سرویس چینی خوباتونه خانم؟ ‫- آره.
‫بالاخره پیداش کردم.
‫انگار هنوز وقت نکرده بودی جمعشون کنی.
‫خانم ایزابلا عاشقشونه. ‫برای همین...
‫دوست بهتر از تو پیدا نمیکنه.
‫من رو میگید خانم؟
‫بخاطر تو و شیطنتت
‫خانم ایزابلا و آقای لیدردیل ‫با هم آشتی کردن.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی دارید میگید.
‫اتفاقی که افتاد خیلی عجیب بود.
‫ولی مطمئنم توی رمان خواهرم ‫دقیقاً یه همچین اتفاقی افتاده بود.
‫راستش دقیقاً قبل از اینکه تو بیفتی ‫داشتم همین تیکه‌اش رو می‌خوندم.
‫خیلی عجیبه خانم.
‫هوممم.
‫جسارت و زرنگیت رو تحسین می‌کنم.
‫راستش من توی درک کردن اتفاقاتی که...
‫دقیقاً زیر گوشم داشت میفتاد، ‫خیلی دیرفهم عمل کردم.
‫ولی در نهایت بهش پی بردید.
‫اون‌ها عاشق هم هستن خانم.
‫همیشه عاشق هم بودن.
‫ولی آقا بخاطر سابقۀ آقای لیدردیل
‫هیچ چیزی از این جریان رو متوجه نمیشه.
‫مامان ایزابلا چیزی از این جریان می‌دونه؟
‫راستش اگه می‌دونستن، محال بود اجازه بدن.
‫وقتی نیاز به دخالتشون بود ‫اصلاً دخالتی نمی‌کردن.
‫حداقل نه مثل ما.
‫این فرقیه که بین من و شما هستش خانم.
‫دخالت کردن‌های من چیز خوبی بود.
‫نمی‌تونم بنویسم.
‫من فقط سربار خانواده‌ام.
‫این چیزیه که با منه.
‫نمی‌تونم از این حس ترسم خلاص بشم.
‫انگار یه هیولا داره تعقیبم می‌کنه.
‫و از این ناامیدم که اون رو همراهم دارم.
‫من دارم از این هوایی که از نوک پا تا سرم ‫و از چپ به راست می‌وزه، لذت می‌برم.
‫بادی که به صورت طولی، ‫عمودی و مورب می‌وزه...
‫خوش بحالت مری.
‫والتر اسکات هیچ ربطی به نوشتن رمان نداره
‫مخصوصاً یه رمان خوب!
‫اون به عنوان یه شاعر مشهور هست ‫دیگه نیازی نیست که...
‫این بهتره همینجا بمونه.
‫اگه یه راهی برای رهایی من از افسردگی باشه ‫باید پیداش کنم
‫- تمام این داروها و نسخه‌ها... ‫- همراهم میاد.
‫من یه رمان فروختم الایزا. ‫مری.
‫این بار مطمئنم که منتشر میشه.
‫در حال حاضر جهان باید ‫من را با عنوان «بانو» بشناسه.
‫خیلی خوبه که همیشه از اینکه ‫یک زن مرموز بودم لذت بردم.
‫الایزای عزیزم ‫خوشحالم که نامه نوشتی.
‫تمایلات تو و الیزابت برای ‫برطرف کردن دوران پوچ من برام بس بود.
‫حتماً خوشحال خواهی شد اگر بشنوی ‫اولین نسخه کتاب «منسفیلد پارک»
‫تماماً فروش رفت.
‫دیگه قرار نیست بابت مشکلات مالی اذیتتون کنم.
‫الایزا، بسیار خوشحالم ‫که از خواندن «اما» لذت بردی،
‫هرچند ورودش به جهان اونطور که امید داشتم،
‫هموار نبود.
‫نشریه‌ی «کوارتلی ریویو» بر این باوره ‫که رمان فاقد رویدادهای پرکششه.
‫چطور جرات کردن؟
‫با عجله به پایان رسوندمش، ‫بخاطر دردی که
‫در پشتم احساس می‌کنم.
‫کَسی میگه حاصل ساعت‌ها نشستن
‫و نوشتن هر روزه‌ست،
‫اما به گمانم چیزی فراتر از این باشه.
‫صادقانه بگم حاضرم از تمام امیدهام ‫به ثروت و موفقیت بگذرم،
‫تا بار دیگه سلامتی‌ام رو به دست بیارم.
‫پزشک‌های بی‌شماری دیدم،
‫اما هیچ‌ کدوم نتونستن ‫علت بیماری‌ام را بفهمن.
‫خیلی‌خب.
‫آره، چیزی نیست.
‫هرچند کَسی پا پس نمی‌کشه.
‫من رو به چلتنهام می‌برد، ‫با این باور که آب‌های اونجا
‫معجزه میکنن.
‫با تمام توان تلاش میکنم خودم رو متقاعد کنم ‫نشونه‌های بیماریم رو به بهبوده...
‫اما اینطور نیست، الایزا.
‫این جسم رنجور و لجوج انگار مصممه که فرو بپاشه.
‫اما به‌زودی به کینتبری بر می‌گردم،
‫و همین، کمی روحم رو تسلا می‌بخشه.
‫به نظرت چطوره، الایزا؟
‫خیلی نحیف شده.
‫لکه‌های سیاه روی بازوهاش نگرانم کرده.
‫مطمئنم چیزی نیست، کَسی.
‫پزشکی توی وینچستر هست ‫که فکر می‌کنه بتونه کمک کنه.
‫می‌خوام ببرمش اونجا.
‫- کَسی، من... ‫- الایزا؟
‫الایزا، عزیزم، ‫امیدوارم یادت باشه که امشب خونه نیستم.
مهمونی شام توری‌ها در نیوبریه.
‫امروز حال خواهرت چطوره؟
‫همین الان داشتیم می‌گفتیم که...
‫- به نظر می‌رسه حالش بهتره. ‫- واقعاً؟
یه غمِ عمیقی تو چهره‌اش می‌بینم.
‫حیف که کتاب‌هاش هیچ ثمره‌ای نداشتن.
‫جین چهار تا رمان منتشر کرده ‫و همگی ستایش شدن.
‫اما سودی براش نداشتن، ‫اون طور که مری میگه.
‫رمان جدیدش رو خوندیم. ‫اسم یه زن بود. گفتی چی بود؟
‫- اِما. ‫- بله.
‫متأسفانه فصل اول رو خوندیم ‫و بعد پریدیم به فصل آخر.
‫من اینکار رو نکردم. ‫تا انتها خوندم و خیلی لذت بردم.
‫شاید رمان تازه‌ی جین به اسم «ترغیب»،
‫بیشتر باب میل شما باشه، فولر.
‫بهترین اثرش میشه.
‫وینچستر شهر زیبایی به نظر می‌رسه.
‫باید سعی کنی استراحت کنی، عزیزم.
‫آدرس پزشک رو دارم. ‫الان میرم اونجا.
‫نه، نمی‌خوامش.
‫قول بهبودی داده. ‫باید همه چی رو امتحان کنیم.
‫کافیه، کَسی. خسته‌ام.
‫می‌خوام برگردم خونه، برم چاوتون.
‫اما خیلی دیر شده، نه؟
‫کَسی.
‫چی شده؟ چی می‌خوای؟
‫کاملاً از پا افتادی.
‫حالم خوبه.
‫ناراحت نشو، اما...
‫مری آستن داره میاد.
‫باشه.
‫به‌ محض اینکه تونستم اومدم.
‫من کنارش می‌مونم. ‫تو باید استراحت کنی.
‫برو. اگه تغییری اتفاق افتاد صدات می‌کنم.
‫بی‌درنگ.
‫بدون تو نمی‌رم.
‫مری، بیا کنارم بشین.
‫باشه.
‫هیچ وقت تو ورق ازت نمی‌بردیم.
‫همیشه از ما باهوش‌تر بودی. ‫بیش از اندازه باهوش.
‫و بعد برامون قطعات کوتاه می‌نواختی.
‫تو خیلی چیزها استعداد شگرفی داشتی، جین.
‫و بعد جیمز عزیزم با اشعارش ‫ما را مسحور می‌کرد.
‫آره، همین ‌طور بود.
‫وای، جین...
‫چه روزگار خوشی بود.
‫مری رفت؟
‫آره، رفت.
‫دیدن شادی شما دو نفر تأثیرگذار بود.
‫اتفاقات ناگوار معمولاً بهترین ‫جنبه‌های مری رو نشون میدن.
‫چیزی که نگرانش می‌کنه موفقیته.
‫الان بیشتر از گذشته ‫من رو مایه‌ی ترحم می‌دونه.
‫و منی که روزگاری ‫شادترین زن انگلستان بودم،
‫از نظرش فقط یه تراژدی بودم.
‫بقیه هم من رو مثل مری می‌دیدن؟
‫یه موجود غمگین و عبوس؟
مگه ‫مهمه دیگران چی فکر می‌کنن؟
‫مهمه.
‫برای من مهمه.
‫نمی‌خوام دنیا از اندوه‌م باخبر بشه.
‫فقط شادی‌های داستان‌هام رو بدونن..
‫بگو چه می‌خوای؟
‫جز مرگ هیچی نمی‌خوام.
‫دیگه چیزی باقی نمانده...
‫عزیز دلم...
‫تا به آرامش برسی.
‫جین آستن...
‫تو بهترین...
‫وفادارترین،
‫محبوب‌ترین،
‫و بااستعدادترین خواهر بودی.
‫و من، کسی آستن
‫خوشبخت‌ترین خواهر بودم ‫که تونستم تو رو دوست داشته باشم.
‫امیدوارم مزاحمت نشده باشم، عزیزم.
‫خوشحالم که اینطور شاد و مسرور می‌بینمت.
‫فکر می‌کنم آقای لیدردیل...؟
‫پیشنهاد ازدواج داده. آره!
‫آره، داد.
‫و من با کمال میل و از صمیم قلب پذیرفتم.
‫ازت ممنونم که اصرار کردی برم دنبالش.
‫از داینا هم ممنونم ‫که این فرصت رو فراهم کرد.
‫و از جین عزیز، برای الهام‌بخشیش.
‫فکر می‌کنم دلیل کافی برای جشن داریم، نه؟
تازه مطمئنم که کشیش جدید ‫و همسرش نیازی به اینا نخواهند داشت.
‫خب...
‫دلم براتون تنگ میشه،
‫اما از اینکه دوباره توی تخت خودم می‌خوابم، ‫خوشحالم.
‫منم! کجایید؟
‫خانم، این رو زمین افتاده بود.
‫نمی‌خواستم دست آدم نامناسبی بیفته،
‫گفتم بهتره بدمش به شما.
‫به‌هرحال، من که خوندن بلد نیستم، ‫به دردم نمی‌خوره.
‫مرسی، داینای عزیز.
‫خب، چه حکایتی!
‫بازم قصد سفر کردی ‫بدون اینکه خواهرت،
‫تنها خواهر باقی‌مونده‌ت رو مطلع کنی؟
‫این دیگه چه وضعیه؟ بلند شو فوراً!
‫ایزابلا، چه خوب که برگشتم.
‫- وگرنه تا فردا آماده نمی‌شدیم. ‫- واقعاً لطف بزرگی کردی، خاله مری.
‫راستی مری، درباره‌ی نامه‌های الایزا...
‫شاید بتونی تو کمد اتاقش رو بگردی.
‫تنها جاییه که موفق نشدم بگردم.
‫اگه درست خاطرم باشه...
‫الایزا، نامه‌های جین رو ‫با روبان آبی بسته بود.
‫باشه. ‫همین حالا میرم.
‫خب، بیا ایزابلا.
‫اون مرد نفرت‌انگیز، داندس، ‫به‌زودی از راه می‌رسه
‫و کاساندرا هم ما رو می‌بخشه
‫که اون رو تنها می‌ذاریم ‫تا منتظر کالسکه‌‌ش بمونه.
‫بخشیدمت.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫اقامتم تو این خونه ‫برام خیلی ارزش داشت.
‫دو دست از بهترین ظروف چینی رو با خود ببر.
‫کسی متوجه نمیشه.
‫دیگه بیش از حد شلوغش نکنید.
‫بهترین وداع‌ها همیشه کوتاه‌ترینن.
‫داینا.
‫خانم.
‫مراقب خودتون باشید ‫و تو هوای بارونی بیرون نرید.
‫پس این آخرین باریه ‫که من و تو توی این خونه همدیگه رو می‌بینیم.
‫اینجا سرشار از خاطراتمونه ‫و حالا همه از بین میره.
‫خاطرات تو ذهنمون محفوظ می‌مونه.
‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که اونا رو صادقانه،
‫برای آیندگان بازگو کنیم.
‫نه اینکه کسی به سرگذشت ما، زنان، علاقه‌منده!
‫پس خداحافظ...
‫خواهرم.
‫برو حیوون!
‫این، آخرین نامه‌ی من خواهد بود.
‫دیگه توان نوشتن ندارم، الایزا،
‫ولی بابت دوستیت ممنونم،
‫و عمری طولانی، همراه با سلامتی ‫و شادی برات آرزو می‌کنم.
‫ازت خواهش میکنم ‫که از کَسِ عزیز و دلبندم مراقبت کنی.
‫حمله‌ی دیگه‌ای از این دردِ غم‌انگیز ‫من رو توی چنگال خودش گرفته،
‫و چنان ناتوانم کرده ‫که دیگه امیدی به بهبودی ندارم.
‫اما نباید برام دلسوزی کنی، ‫چون اگه الان مرگ من رو بطلبه
‫مطمئنم که خوشبخت‌ترین زن دنیا خواهم بود.
‫کلمات در وصف مهربانی خانواده‌ام
‫در این دوران بیماری یاری‌ام نمیکنن.
‫و کاساندرا، همواره
‫مهربان‌ترین،
‫باملاحظه‌ترین خواهر در طول زندگیم بوده.
‫همیشه من رو در پناه خودش گرفته،
‫و می‌دونم که بعد از رفتنم، ‫حافظ میراث من خواهد بود.
‫اما چیزی که بهش بدهکارم...
‫جز اشک کاری از دستم بر نمیاد
‫و فقط امیدوارم که زندگیش، ‫بیش از پیش سرشار از برکت باشه.
‫روزهای پیش رو دشوار خواهند بود.
‫ما هرگز تحمل دوری نداشتیم...
‫اما حالا که به این جدایی نهایی نزدیک می‌شم...
‫به طور خودخواهانه‌ای خوشحالم که سرنوشت،
‫بار این اندوه رو به دوش من نگذاشت.
در اون صورت چطوری دووم میاوردم؟
‫چه زندگی‌ای می‌تونست در انتظارم باشه،
‫اگر اون رو در کنار خودم نداشتم؟
‫با مهر و محبتی بی‌پایان...
‫جین.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.