‫تیر خوردم! کمک! کمک!
‫ما کی هستیم؟
‫باید بپرسم به عنوان انسان چی هستیم؟
‫ذاتا خوبیم یا شرور؟
‫بیا، بیا.
‫چیزی که در شما می‌شه شرورانه خوانده بشه، ‫می‌تونه خیر نیز خوانده بشه.
‫ولی به نظرم با توجه به شرایط درست و غلطش، ‫هر کسی توانایی شرارت داره.
‫چون ما فقط می‌خوایم پول درو کنیم!
‫طعمش رو درک می‌کنم.
‫قدرتش رو درک می‌کنم.
‫حتی اشتیاقش رو می‌فهمم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دغدغه اصلی همینه.
‫آره، من دائما باهاش سروکله می‌زنم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫زندگی مارتین اسکورسیزی شامل افسانه‌هاست.
‫که تعدادی از موفق‌ترین فیلم‌های طولانی ‫تاریخ رو درست کرده.
.شاعر و انسان‌شناس برجسته‌ی چشم‌انداز معاصر
‫که تبدیل به یکی از پرتنش‌ترین بحث‌های...
‫تاریخ سینما شده.
‫این فیلم کفره یا تاییدیه‌ی ایمان؟
‫فیلمسازان حق دارن که چنین فیلمی بسازن؟
‫به سمت رئیس‌جمهور ریگان شلیک شده.
‫جان دبلیو هینکلی...
‫احتمالا شخص داشت داستان فیلم ‫راننده تاکسی رو عملی کنه.
‫شما علاقه خاصی به خشونت دارین؟
‫- اسکورسیزی؟ ‫- من فیلمسازم، فیلم درست می‌کنم.
‫از جمله افرادی که امروز ‫صبح سر زبان‌ها بودند...
‫کارگردان سینما، مارتین اسکورسیزی.
‫مهمان امشبمون مارتین اسکورسیزی هستش.
‫مارتی. ‫- مارتی. ‫- مارتی.
‫- بابا. ‫- مارتی.
‫- آقای اسکورسیزی.
‫فقط یه مارتین اسکورسیزی داریم.
‫و او سنگ‌بنایی از کل این هنر هست.
‫هیچکس مثلش نیومده، ‫مثلش نمیاد.
‫دوستش داری؟
‫داری؟
‫- داری؟ ‫- کارن.
‫استاد بررسی کردن جنبه تاریک انسانیه.
‫- واسه من تعیین تکلیف نکن آلیس. ‫- چرا این کار رو کردی؟
‫چون این احساسات درونمون هستن.
‫آره!
‫- آره! ‫- آره!
‫باید در مورد این تاریکی حرف زد.
‫باید بهش نور تابوند.
‫نه، بهش شلیک نکن!
‫مارتی از معدود کارگردانانی هستش ‫ که درک می‌کنه...
‫که باید یه سری سوالات اساسی پرسید.
‫نه!
‫خوبی چیه؟ زیبایی چیه؟
‫گناه چیه؟ فضیلت چیه؟ ‫عدالت چیه؟ رحمت چیه؟
‫من چرا اینجام؟ چه رفتاری باید نشون بدم؟ ‫چی باید بدونم؟
‫مارتین یه قدیس-گناهکاره.
‫درونش چیز مقدسی هست.
‫به این نحو که سوالاتی می‌پرسه...
‫که انگار خدا پرسیده، مسیح پرسیده.
‫یه بار گفتی: ‫«من یه خلافکارم، یه کشیشم.»
‫یه روز به گور ویدال گفتم...
‫«توی محله ما آدم فقط ‫ دو چیز می‌تونست بار بیاد...
‫یا کشیش می‌شدی و یا خلافکار.» ‫اون بهم گفت: «تو هر دوش شدی.»
[آقای اسکورسیزی]
‫- صدا رو ضبط می‌کنی؟ ‫- نه.
‫- بیا بکنیم. ‫- باشه.
‫- وای، ضبط صدا لازمه؟ ‫- ضبط نمی‌کنیم.
‫- می‌دونم. ‫- صدا لازمه، ولی اول باید ضبط کنی.
‫- بعد باید صدا رو ضبط کنی. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- آماده.
‫علامت دوم، ببخشید. اصطلاح تخصصی بود ربکا.
‫خیلی ممنون.
‫[1- غریبه‌ای در سرزمینی عجیب.]
‫اولین چیزی که یادته چیه؟
‫که روی صندلی بهم غذا می‌دن درواقع.
‫- جدا؟ انقدر قدیمیه؟ ‫- آره.
‫ما توی یه محله‌ی ایتالیایی کوچیک ‫توی کرونای کویینز زندگی می‌کردیم.
‫شاید مردم عکس‌هایی ببینن و بگن که ‫«خب از جایی اومده که...
‫سرسبز بوده.» و چنین چیزی.
‫ولی در واقعیت اتفاقی که ‫رخ داد این بود که...
‫پدربزرگ و مادربزرگم حدود سال 1910 از ‫سیسیلی به اینجا اومدن...
‫و در لوئر ایست ساید ساکن شدن.
‫مادرم در پلاک 232 خیابان ‫ الیزابت به دنیا اومد.
‫پدرم اون سمت خیابون، ‫ توی پلاک 241 خیابان الیزابت به دنیا اومد.
‫و حدودا ده نفر بودن که توی سه اتاق ‫ و نیم جا، زندگی می‌کردن.
‫ایتالیایی‌-آمریکایی‌ها این‌طوری بودن. ‫مادرم توضیح می‌ده که چطور زندگی می‌کردن.
‫خب، خاله‌ام توی اتاق بود.
‫آشپزخانه وسط بود.
‫و مادرم و پدرم و بچه‌ها توی هال بودن.
‫سه تا اتاق بود. از ما بدتر بودن.
‫دستشویی توی راهرو بود، ‫توی اون آپارتمان‌ها این‌طوری بود دیگه.
‫ما شانس آوردیم که توی راهرو بود، ‫واسه بعضی‌ها توی حیاط پشتی بود.
‫توی سن خیلی کمی ازدواج کردن.
‫سکانس عروسی روی پشت‌بوم توی ‫گاو خشمگین بر اساس عروسی اون‌هاست...
‫چون انقدر گرم بود که رفتن روی پشت‌بوم.
‫هدفشون این نبود که اونجا زندگی کنن، ‫این بود که بزنن بیرون.
‫واسه همین رفتن کرونا در کویینز.
‫محله‌ای بود که متعلق به افراد متوسط رو به ‫ پایین اونجا بودن، ولی حداقل یه جایی بود...
‫یه مقدار چمن بود.
‫چمن بود، توی حیاط خلوت یه درخت بود.
‫یه حیاط کوچیک داشت.
‫برادرم به دنیا اومد.
‫بعدش من به دنیا اومدم.
‫والدین مادرم هم سر کوچه زندگی می‌کردن.
‫و پسرخاله‌ و دخترخاله‌هام ‫ پایین خیابون بودن.
‫خاله‌هام اونجا بودن.
‫توی ذهنم، از دید یه بچه...
‫کرونا واسم... مثل بهشت بود.
‫فکر کنم، توی مهدکودک ندیدمت؟
‫اهل خیابان الیزابت بودی، ‫طبیعیه دیگه.
‫الیزابت؟ نه، من 1950 باهات آشنا شدم. ‫ما دوباره برگشتیم.
‫- خیلی‌خب، برگشتین. ‫- ما از کرونا طرد شدیم.
‫یه قضیه‌ای داشتن، نمی‌دونم دقیقا چی بود.
‫صرفا می‌دونم پدرم مجبور شد توی خیابون...
‫با صاحب‌خونه درگیر بشه.
‫آره.
‫صاحب‌خونه با پدرم بدجور درگیر شد.
‫و منم شاهدش بودم. ‫دعوای فیزیکی؟
‫آره بابا.
‫خیلی...
‫من اهل...
‫آدم‌هایی بودن که چیزی واسه ‫ از دست دادن نداشتن.
‫خشونت رو یادمه.
‫تبر هم بود. یادمه یه تبر دیدم.
‫یادمه خالم جداشون می‌کرد.
‫رفت اونجا و گفت «دامادمون رو نزن.»
‫ولی خوب آسیب روانی‌ای که این ‫ ماجرا بهم زد رو یادمه.
‫چیز عجیبیه.
‫یعنی سخته که اینجا راجع بهش حرف بزنم، ‫چون اون دنیا، مردمش...
‫خیلی بعید بود که به مراکز دولتی اعتماد کنن، ‫به شهرداری.
‫مخصوصا اگه ایتالیایی نبودن.
‫یا اگه ایتالیایی بودن ولی از سیسیلی نبودن.
‫پس اگه خلافکار نبودی...
‫خانواده‌های خلافکار...
‫یا هر کس دیگه‌ای که بودن، ‫نمی‌دونستم چنین چیزهایی وجود دارن...
‫صرفا می‌دونستم افراد قدرتمندی اطرافمونن.
‫اون‌ها کسایی بودن که گمونم، ‫مثلا توی یه روستای قدیمی باستانی...
‫بزرگان روستا بودن...
‫که توی حل مشکلات کمک می‌کردن.
‫ظاهرا، صاحب‌خونه...
‫آدم‌های خودش رو داشت و پدر من ‫هم آدم‌های خودش.
‫و در موردش حرف زدن و ما باختیم.
‫و ما از بهشت بیرون شدیم.
‫- درسته. ‫- بیرون شدیم.
‫و برگشتیم اقامتگاه‌ها.
‫تنها جایی که می‌تونست بهش برگرده، ‫جایی بود که توش به دنیا اومده بود.
‫توی پلاک 241 خیابان الیزابت.
‫ما با پدربزرگ و مادربزرگمون...
‫توی سه یا چهار اتاق زندگی می‌کردیم...
‫و خیلی شلوغ بود.
‫و بقیه‌ی افراد خانواده اسکورسیزی هم بودن.
‫و توی کرونا، فامیل‌های مادریم...
‫در مورد خودشون شوخ‌طبعی داشتن.
‫خانواده پدرم...
‫همه با برادرم فرانک مشکل داشتن. همه.
‫بچه‌ای بود که همیشه عامل دردسر بود.
‫ملت ازش شکایت می‌کردن.
‫می‌گفتن: ‫«گذاشتی بچه‌ات چنین کاری کنه چارلی؟»
‫«نگاهش کن آخه، تو رو خدا.»
‫و مردم انتقاد می‌کردن...
‫اون هم بچه رو جلوی همه می‌زد.
‫خیلی شدید بود.
.آخرش چندتا اتاق، ته خیابون پیدا کردیم
‫ولی، اون محله خیلی با کرونا فرق داشت.
‫رفتار و لحنشون به شدت فرق داشت. ‫به شدت.
‫این‌ها بچه‌هایی بودن که ‫ قرار بود باهاشون بازی کنم.
‫می‌دویدن و سطل زباله رو سمت هم پرت می‌کردن.
‫توی خیابون‌ها دعوا می‌کردن.
‫مردم می‌اومدن بیرون و دنبالشون می‌کردن.
‫تقریبا توی بوری بودیم، بوری قدیم.
‫جایی که متروکه بود و علاف‌ها اونجا بودن.
‫توی فیلم «در بوری» لیونل روگوزین، ‫یه سریشون رو می‌شناسم.
‫باهاشون بزرگ شدم، ‫چون وقتی مست نبودن، کار می‌کردن.
‫توی خواروبار فروشی یا... ‫گیاه و این چیزها...
‫بار می‌زدن مثلا، می‌شناختیمشون.
‫و وقتی که مست بودن اوضاع فرق می‌کرد.
می‌رفتی پایین و می‌دیدی که .توی خیابون در حال تقلان
‫مثل شب مردگان زنده بود.
‫و واسه همین جایی شد که ازش می‌ترسیدن.
‫و بدتر...
‫من سه سالگی به آسم مبتلا شده بودم.
‫و آسم جدی بود.
‫حس می‌کردی داری خفه می‌شی.
‫یادمه که شب‌ها، به زور ‫ سعی می‌کردم نفس بکشم...
‫و احساس می‌کردم که دارم از حال می‌رم.
‫یه نفسی می‌کشیدم.
‫سعی می‌کردم دوباره نفسی بگیرم.
‫چندین بار سعی می‌کردم که سینوس‌هام باز بشه، ‫واسم چادر درست کرده بودن.
‫و توی چادر بخار بود.
‫و اونجا نشسته بودم... توی تاریکی.
‫درمانم دائم در جریان بود.
‫یادمه که از ارتباطم با ‫ همه‌چیز جلوگیری می‌شد.
‫اونی بودم که دائم باید تحت مراقبت می‌بود.
‫- می‌شه فقط یه چیز بگم؟ ‫- آره.
‫خداروشکر که آسم گرفت!
‫که توی خونه بود و نتونست بره بیرون.
‫می‌خواست بازی کنه، می‌خواست بره بیرون.
‫مخصوصا وقتی برف می‌اومد ‫می‌خواست بره بیرون...
‫و مثل بقیه بچه‌ها برف بازی کنه، ‫ولی نمی‌تونست.
‫قبلا از پشت پنجره نگاه می‌کرد.
‫جلوی در...
‫جلوی پنجره طبقه‌ی سوم، ‫از پنجره بیرون رو نگاه می‌کردم.
‫و خب... دنیای پایین رو می‌دیدم.
‫همیشه دنیای بیرون پنجره رو می‌دیدم.
‫واسه همین فیلمبرداری از ارتفاع ‫رو دوست دارم. جدی می‌گم.
‫مثل تماشای یه نقاشی زنده است.
‫اگه به اون آپارتمان‌ها رفته باشین، ‫پنجره‌های قدیمی‌ای دارن...
‫که شیشه‌های کوچیکی داشت، ‫یعنی باید شیشه به شیشه نگاه می‌کرد.
‫این شما رو یاد چی می‌اندازه؟ ‫فیلمه دیگه.
‫و توی تابستان، از پس هزینه ‫کولر برنمی‌اومدن...
‫آسمش خیلی شدید شده بود، ‫مارتی کل شب سرفه می‌کرد...
‫و سختی تنفس داشت.
‫وقتی حمله بهش دست می‌داد ‫ و کاری از دستت برنمی‌اومد...
‫- دوست داشتی خونه رو روی سر خودت خراب کنی. ‫- وحشتناکه.
‫پدرش می‌بردش خیابان چهل و دوم...
‫و از سینمایی به سینمای دیگه می‌رفتن.
‫اصلا هیچ‌جا کولری نبود.
‫به جز توی سینما.
‫سینماها مثل یخچال خنک بودن.
‫ملت می‌رفتن اونجا که خنک بشن، ‫واسشون مهم نبود فیلمش چی باشه.
‫و این‌طوری بود که مارتی فیلم دید.
‫زندگی مارتی به رفتن به سینما بستگی داشت.
‫فقط اونجا می‌تونست نفس بکشه.
‫می‌رفتم اونجا دیگه. ‫ فرقی نمی‌کرد چی پخش کنن.
‫فیلم‌های درجه دوم، نوآری مثل تعقیب بزرگ.
‫موزیکال‌های اواخر دهه چهل و اوایل پنجاه.
‫انتشار مجدد جادوگر شهر اوز...
‫وقتی در رو باز می‌کنه خیلی رنگارنگه.
‫واقعا می‌برتت یه دنیای دیگه.
‫وقتی اونجایی چیزی به ‫اسم ناباوری وجود نداره.
‫و هیچوقت شدت غم‌انگیزی اون شاهکار ‫رو فراموش نمی‌کنم، جدال در آفتاب.
‫دو تا معشوق بودن که آخرش به هم شلیک می‌کنن.
‫واقعا واسه یه بچه تجربه خاصی بود.
‫- مجبور بودم لوت. ‫- معلومه.
‫- مجبور بودم. ‫- معلومه که مجبور بودی.
‫بذار... بذار بغلت کنم.
‫یه بار بهم گفت که اون اولین باری بود که...
‫تحریک جنسی رو تجربه کرد.
‫توی یه فیلم دیدش.
‫عمیق‌ترین احساسات از فیلم‌های نئورئالیسم بود.
‫هر جمعه‌شب توی تلویزیون فیلم‌های ایتالیایی ‫ نشون می‌دادن.
‫واسه جوامع ایتالیایی.
‫- فرانچسکو! ‫- پینا!
‫کل فامیل‌هامون می‌اومدن.
[تصاویر آرشیوی خانواده اسکورسیزی]
‫و دایی‌هام هم می‌اومدن، ‫و اون‌ها توی جنگ ایتالیا شرکت کرده بودن.
‫دائما وسط فیلم حرف می‌زدن.
‫و به ایتالیایی پاسخ می‌دادن، ‫حرف می‌زدن...
‫و این‌طور بود که، من به ‫عنوان یه بچه پنج ساله...
‫نمی‌فهمیدم فرق اون‌هایی که تلویزیون بودن...
‫با خانواده‌ام که کنارم بودن چیه.
‫خیلی... پس به نحوی، ‫ فیلم یا سینما تبدیل به چیز دیگه‌ای شد.
‫مخصوصا در دزد دوچرخه.
‫اواخر دزد دوچرخه، پدرش حین ‫ دزدی دوچرخه گیر می‌افته.
‫جلوی مردم تحقیر می‌شه.
‫پسری که این صحنه رو می‌بینه ‫ واقعا تحت‌تاثیر قرار می‌گیره.
‫بابا!
‫فیلمش روی من خیلی تاثیر داشت.
‫و بنیانی از حقیقت درونش بود.
‫و متوجه شدم که به نحوی به تبعیدمون ‫از کرونا مربوطه.
‫مربوط به تحقیر و شرم پدر خودم.
‫و مادرم، همه‌مون. همه‌مون.
‫مردم تماشامون می‌کردن که ‫ اثاثمون رو توی کامیون بار می‌زدیم.
‫سرمون داد می‌زدن.
‫و مجبور بودیم باهاش کنار بیاییم. ‫بریم سراغ زندگیمون.
‫عمقی که اون تصاویر بهش نفوذ کردن، ‫یعنی به قلبم...
‫صرفا واسه یه فیلم نبود.
‫و به نظرم از همون لحظه روم تاثیر گذاشت.
‫به انواع و اقسام فیلم‌ها علاقه‌مند شدم.
‫و از تخیلم استفاده کردم ‫ و کلی داستان سرهم کردم.
‫تصاویری می‌کشیدم که ‫ حس حرکت رو القا می‌کردن.
‫مثل استوری‌ بورد یه فیلم.
‫این تصاویر حرکت می‌کنن.
‫این یه انفجاره. این یه سکانس دنبال کردنیه.
‫این دیوار رمه، ‫و اینجا هم چند تا درخته.
‫و دوربین هم روی جرثقیله. [نقاشی متحرک دوران کودکی]
‫و دوربین تا پشت گروه ‫ اولین افراد پایین میاد...
‫و در باز می‌شه.
‫یه سکانس جرثقیلی بزرگه.
‫از اینجا به پشت می‌ره، وادامه می‌ده...
‫هنوز از همین سکانس مشابه استفاده می‌کنم.
‫هنوز ادامه می‌دم، همیشه جواب نمی‌ده.
‫و وقتی که یازده، دوازده سالم بود ‫ این کار رو کردم.
‫پدرم یه روز از جلوی در رد شد...
‫«چیه؟ چیکار می‌کنی؟ عروسک درست می‌کنی؟»
‫و منظورش این بود که کارت دخترانه‌ است؟
‫آره.
‫توی اون دنیا از این خبرها نبود.
‫توی دنیایی که من ازش اومدم، ‫یه مرد باید...
‫از خودش قدرت و میل به خشونت نشون می‌داد. ‫می‌دونی دیگه.
‫رهبری، ابتکار عمل و این چیزها.
‫واقعا مرکز پنج خانواده‌ی مافیا بود.
‫و همشون...
‫توی اون محله بودن.
‫بخش خیلی ناچیزی از فرهنگشون بودن.
‫ولی تاثیر خیلی زیادی داشتن.
‫اگه مشغول اصلاح سرت بودی...
‫و وسط اصلاح یکیشون وارد می‌شد...
‫باید از صندلیت بلند می‌شدی.
‫یعنی عمرا راه نداشت که منتظر بمونن.
‫باید باهاشون کنار می‌اومدی.
‫پدرم دهه سی مجبور شد بره سرکار، ‫حین رکود بود.
‫توی منطقه پوشاک شغل خیلی خوبی داشت.
‫و ترتیبش رو دادن.
‫وقتی بهت لطفی می‌شه، یه لطف بدهکاری. ‫و سال‌ها به همین شکل باقی می‌مونه.
‫همیشه بهم می‌گفت: «نذار بهت لطفی بکنن.»
‫«فقط بلدن خونخواری کنن.»
‫و بعد یه نفر رد می‌شد و می‌گفت: ‫ «سلام چطوری؟»
‫«خوبم، تو چطوری؟» ‫«می‌گم، احیانا پنج دلار داری؟»
‫اونم می‌گفت: «پنج دلار؟» ‫«آره.»
‫می‌گفت: «نمی‌دونم، هر چی دارم می‌دم.»
‫در میاورد... یه دلار بود.
‫«این که یه دلاره. یعنی چی؟ گفتم پنج دلار.»
‫«همین رو دارم. می‌خوای؟»
‫«نه، نه، نه.» ‫دستش رو میاورد جلو و یه ده دلاری بود.
‫جایی که ازش می‌اومدیم مجبور بودی ‫احتیاط کنی. متوجه منظورم هستی؟
‫باید احتیاط می‌کردی.
‫از نظر من مردم خوبی بودن. ‫من رو اذیت نکردن.
‫توی محله بدی بزرگ شدن.
‫خیلی چیزها دیدن و حرفی نزدن.
‫چون بهشون می‌گفتیم...
‫«اگه چیزی دیدین، حرفی نزنین.»
‫یعنی این‌طوری بزرگ شدن.
‫چیزهای خیلی بدی دیدم یعنی...
.خشونت دائم در کمین بود
‫هیچوقت یادم نمی‌ره، ‫یه شب بیرون ایستاده بودیم...
‫و یه نفر وسط... خیابون جرسی دراز کشیده بود.
‫- آره. ‫ - یادته؟ ‫- آره. ‫- و ما هم نگاه می‌کردیم...
‫کنار قبرستون حرف می‌زدیم و رد می‌شدیم...
‫- «یعنی چی؟ طرف تکون نمی‌خوره.» ‫- دست‌هاش نبودن.
‫آره، آره، گفتم «طرف تکون نمی‌خوره.»
‫آره، لباس‌های مرتبی پوشیده بود.
‫- و دست نداشت. ‫- تو یه جورایی رفتی جلو رابرت...
‫رفتی جلو و نگاه کردی...
‫برگشتی و گفتی «جیمی، با مداد بزن به سرش.»
‫- جدی؟ ‫- که مطمئن بشی...
‫- آره. ‫- سوراخ گلوله.
‫اون موقع مال وقتی که خیابان مولبری هنوز...
‫- جای گم و گور کردنشون بود. ‫- جایی که جنازه‌ها رو گم و گور می‌کردن.
‫بهش می‌گفتن «خیابان قتل.»
‫- آره. ‫- قبلا بهش می‌گفتن.
‫به بوری هم می‌گفتن خیابان شیطان.
‫ما هم وسط خیابان قتل و خیابان شیطان بودیم.
‫ولی اکثرا بی‌خطر بود.
‫قماربازی می‌کردن و این جور چیزها.
‫یعنی کسی فکرش رو نمی‌کرد که خب، ‫جرائم سازماندهی شده اشتباه یا بد باشه.
‫پدرت و عموت بودن.
‫جوان‌ترین برادر پدرم، جویی...
‫بهش جو حشره می‌گفتن.
‫می‌شه گفت اونم توی بزرگ کردنم نقش داشت.
‫اون طبقه دوم بود، ما طبقه سوم، ‫توی خیابان الیزابت.
‫با خلافکارها کار می‌کرد ‫ و وارد اون سبک زندگی شد.
‫ولی اصلا مثل اون‌ها نبود...
‫آدم خشن و سرسختی بود.
‫عموم، جو حشره، بهترین فروشنده ‫مشروب قاچاقی بود.
‫بهترین فرمول رو داشت.
‫- چی بهش می‌گفتن؟ لقبش چی بود؟ ‫- جو حشره.
‫جو حشره، آره؟
‫- اسمش رو یادمه. ‫- نماینده‌ی...
‫کل خانواده نبود.
‫- صرفا خواستم روشن کنم. ‫- حالا بگو.
‫مادرم... یادمه می‌گفتم «عمو جو کجاست؟»
‫می‌گفت «برگشته مدرسه، رفته دانشگاه.»
[.پلیس دستگاه تقطیر بزرگ ویسکی را توقیف کرد]
[جوزف اسکورسیزی در بین دستگیرشدگان]
‫باید یادتون باشه، بین این جوامع...
‫خیلی از این اوباش، ارتباطات روزانه داشتن.
‫توی دنیای مارتی، کلیسای سنت ‫پاتریک اینجا بود...
‫و اون سمت خیابون ‫ باشگاه اجتماعی رونیت بود...
‫که از زمان منع مصرف الکل ‫ محل تجمع اوباش بوده.
‫و جایی بود که جان جاتی...
‫بعد از به قتل رسوندن ‫پاول کاستلانو مسئولش شد.
‫اگه بحث سر ارتباط این دو دنیا باشه...
‫بچه کوچیکی بود که شاهد این ماجرا بود.
‫و چطور ممکنه چنین چیزی روت تاثیر نذاره؟
‫عقب‌نشینی به سمت کاتولیک شدن بود.
‫بزرگ‌ترین تاثیری که روم گذاشت ‫ این بود که رفتم کلیسا.
‫اولین بار تقریبا هفت سالم بود ‫ که رفتم کلیسا.
‫کلیسای جامع سنت پاتریک.
‫باعث شد از چیزی که اطرافم ‫ حس می‌کردم رها بشم.
‫ناگهان وارد جای زیبایی شده بودم...
‫و آرامش داشت.
‫تشریفات داشت.
‫و من هم بخشی از تشریفات بودم.
‫پیش می‌اومد که خادم محراب بشم...
‫و زنگوله‌ها رو به صدا در میاورمد...
‫اون لحظه‌ای بود که، ‫ کل دنیا از حرکت می‌ایستاد.
‫حضورش اونجا بود.
‫حضور خدا، دقیقا اونجا بود.
‫تصمیم گرفت بره مدرسه‌ی کاتولیک.
‫رفت سنت پاتریک، از ‫همون‌جا فارغ‌التحصیل شد...
‫و بعدش همه‌چیز مذهبی شد.
‫و وارد دوره کشیشیش شد.
‫یه مدرسه علوم دینی مقدماتی بود...
‫و یه جایی توی خیابون 85 ام بود.
‫چند ماه اولش مشکلی نداشتم ولی...
‫یه اتفاقی پیش اومد.
‫متوجه شدم که دنیا عوض شده.
‫اوایل راک اند رول بود و دنیای قبلی ‫داشت نابود می‌شد.
‫بو دیدلی واسه عشقش یه حلقه الماس خرید..
‫و متوجه زندگی دورم شدم.
‫عاشق شدم و جذب دخترها شدم.
‫نه که از سر این احساسات تصمیم می‌گرفتم، ‫صرفا چنین احساساتی حضور داشتن.
‫و ناگهان فهمیدم که اوضاع خیلی ‫ پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
‫نمی‌تونی خودت رو خاموش کنی.
‫خیلی وقته می‌شناسمش.
‫اگه کشیش می‌شد گمونم خوب بود.
‫ولی هرگز... چنین پایانی رو نمی‌دیدم. ‫انتظارم ازش اون نبود.
‫خیلی دنبال دخترها بود دیگه.
‫ایده‌ی کشیش شدن...
‫که خودت رو وقف دیگران کنی، ‫واقعا همینه دیگه.
‫و متوجه شدم به اونجا تعلق ندارم.
‫و سعی کردم بمونم، ولی پدرم رو فرا خوندن...
‫و بهش گفتن «از اینجا ببرش.»
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫چون رفتارم بد بود.
‫ولی باید راه خودم رو پیدا می‌کردم...
‫چون امکان نداشت توی خیابون‌ها زنده بمونم...
‫پس باید یه راه فرهیخته‌تری واسه ‫ وجود داشتن در آینده پیدا می‌کردم.
‫ولی توی خونه کتابی نبود، فرهنگی نبود.
‫خوشبختانه، الگویی داشتم، ‫پدر روحانی، فرانسیس پرینچیپه.
‫حدودا 22، 23 ساله بود.
‫یه مرد جوان بود. 23، 24 ساله بود.
‫آدم خیلی سرسختی هم بود.
‫با چند نفر توی محله درگیر شده بود و...
‫چطور؟
‫دعواش شده بود. ‫ بدجور دهنشون رو سرویس کرده بود.
‫یعنی، آدم‌های کله‌گنده‌ای هم بودن‌ها.
‫بهش گفتن «یقه کشیشیت رو باز کن.» ‫اون هم گفت «باشه.»
‫بازش کرد.
‫خیلی سرسخت بود. ‫باید پلیس می‌شد. سرسخت بود.
‫آره، سرسخت بود. ولی آدم خوبی بود.
‫اگه ازت خوشش می‌اومد که خوشش می‌اومد، ‫اگه خوشش نمی‌اومد می‌فهمیدی.
‫پدر پرینچیپه همراهمون یه سری کارها می‌کرد.
‫با یه سریمون مثلا می‌رفت که فیلم ببینیم.
‫باهوش بود و عاشق فیلم بود، عاشق موسیقی...
‫ادبیات گراهام گرین، داستایفسکی ‫ و جیمز بالدوین بود.
‫خیلی چیزهای زیبا و محشر ‫ و خارق‌العاده‌ای هستن...
‫که ساخته‌ی ذهن و روح بشر هستن...
‫که اگه باهاشون در تماس باشی، ‫باید رشد پیدا کنن.
‫اینجایی دیگه، یعنی همین؟
‫خیابات مات و مولبری؟ ‫باید بیشتر باشه دیگه.
‫پرینچیپه بود که می‌زد توی سرمون و می‌گفت...
‫«نباید این‌طوری زندگی کنین.
‫برین درس بخونین.»
‫«برین بیرون، سعی کنین ‫ از این محله برین بیرون.»
‫و با افرادی که...
‫آرزوی رفتن به دانشگاه داشتن صمیمی شدم...
‫و همچنین هم با بچه خیابونی‌های سرسخت.
‫مثلا رابرت اوریکلا، ‫که بهش کرتی می‌گفتیم.
‫محشر بود. ولی یه بچه خیابونی لات هم بود.
‫اون... هیچکس نمی‌تونست کاریش کنه.
‫کتکت می‌زد.
‫مجذوب یه نفر توی محله شده بودم ‫که طرز فکر متفاوتی داشت.
‫می‌رفتم خونشون و کلی استوری بورد داشت.
‫داستان‌هایی مثل... تقریبا داستان مصور.
‫یادمه رفته بودیم خونه‌اش و چیزهایی که...
‫کشیده بود رو بهمون نشون می‌داد. ‫و واکنش شما چی بود؟
‫از دست ما که چنین کاری برنمی‌اومد.
‫خیلی روشون وقت می‌ذاشت.
‫دوربینتون که واسه ویسوویوس شش ‫ استفاده کردیم، که روی پشت‌بوم‌ها بود.
‫- آره. ‫- پشت‌بوم‌های ساختمان بیوونا.
‫ایده یه کارآگاه خصوصی ‫ در روم باستان رو داشتیم.
‫من نقش ژولیوس سزار رو داشتم، ‫و توش کشته شدم.
‫و من نقش روکو گونیس رو داشتم، ‫کارآگاه خصوصی.
‫محشر بود. چون چند نفر توی ‫ محله بودن که کمک می‌کردن.
‫با توگا، همه توگا پوشیدن.
‫و مثلا یه عصر شنبه وقت داشتیم.
‫والدینم بیرون بودن و مهمونی داشتیم...
‫و چند تا نوشیدنی می‌خوردیم ‫و فیلم رو ارائه می‌دادیم.
‫همراه با موسیقی.
‫شیوه کاری خودمون رو داشتیم، ‫موسیقی رو عوض می‌کردیم.
‫و تمام موسیقی پس‌زمینه ‫الکترونیکش همون‌جا بود.
‫من می‌خواستم فیلم بسازم، ‫ولی جایی که ازش اومدم نمی‌شد فیلم درست کرد.
‫این که بگی «می‌خوام برم سینما بخونم.» ‫جوابش این بود که...
‫«چی داری می‌گی؟»
‫اکثرمون رفتیم کالج فوردهام، ‫و مارتی هم رفت مدرسه بازرگانی ثبت‌نام کرد.
‫و یه جور اتفاق کاتارتیک رخ داد.
‫یکی از دوستانم هیجده سالگیش از سرطان مرد.
‫و این همه‌چیز رو عوض کرد.
‫یکی از دوستان گروهمون سرطان داشت.
‫اولش عمل کرد.
‫از اینجا تا اینجا رو کامل برداشته بودن.
‫و بعدش مرد، شش ماه بعدش.
‫وقتی که دفنش کردن همه...
‫توی خاکسپاریش توی کویینز حضور داشتیم.
‫کلی سنگ قبر روی هم بود.
‫بالا رو نگاه کردم و کارخانه ‫قاره‌ای قوطی رو دیدم.
‫و گفتم «آخرش اینه؟»
‫می‌میری و جلوی کارخانه ‫قاره‌ای قوطی دفنت می‌کنن؟
‫و با خودم گفتم «زندگی چیه؟»
‫یه شغل خوب گیر میاری...
‫گور بابات.
‫نمی‌خوام واسه کارخانه قاره‌ای قوطی کار کنم.
‫شما خر کی باشین؟
‫فکر کردین کی هستین؟ ‫و بعدش چی؟
‫که همین‌جا دفنم کنین؟ اصلا کسی نمی‌بینش.
‫نمی‌تونستم همچین کاری کنم.
‫عمرا اگه می‌کردم.
‫و به نحوی کاتالوگی از دانشگاه نیویورک ‫ به دستم رسید.
‫به والدینم گفتم. «شاید برم ببینم چطوریه.
‫«ته همین خیابونه. جدا می‌گم. ‫ته خیابون هیوستن سمت وست ساید.»
‫شاید فقط پنج بلوک اون سمت‌تر بوده باشه، ‫ولی یه دنیای دیگه بود.
‫مثل ویلج دهه پنجاه بود.
‫بیت‌نیک‌ها بودن.
‫و بعدش دانشگاه نیویورک. ‫و یه جور روز معارفه دانشجویی داشتن.
‫و یه نفر رفت بالا، هیگ منوجیان.
‫و خیلی تند حرف زد و اشتیاق زیادی...
‫به روایت سینمایی داشت.
‫اونجا بود که... ‫«من هم می‌خوام برم اونجا.
‫می‌خوام پیش این یارو باشم.»
‫پس به نحوی، اول بابام بود، ‫بعد کشیش و بعد اون.
‫خب اولین فیلمت، ایده‌اش از کجا بود؟
‫واقعا مثل یه کاوش در این رسانه بود...
‫و یه جور تفریحی از پروسه فیلمسازی.
‫تازه وارد شهر شدم...
‫دوستانم بهم در مورد جایی گفتن...
‫که می‌تونم با قیمت کمی اونجا بمونم.
‫و خب، خوشم اومد.
‫محله خوبی بود.
‫ساختمانش خوب بود. ‫خانم صاحبخونه مهربون بود.
‫چیزی که واقعا بود، استفاده از خود فیلم بود. ‫یعنی برش سکانس‌ها به عنوان طنز.
‫و مرتبش کردم.
‫ولی تدوینگرم نگاوتیو رو اشتباه برش زد...
‫و عملا نابود شد.
‫پروفسورم گفت ‫«فکر کنم این خانم جوان بتونه کمکت کنه.»
‫گفتم «خب، امتحان می‌کنم.»
‫و رفتم اونجا و مارتی این‌طوری نشسته بود...
‫چشم‌هاش هم باز بود، ‫ولی فکر کنم خواب بود.
‫نمی‌دونم. تا دیروقت بیدار بود ‫و فیلمش رو برش می‌زد.
‫و اومد و نگاتیو رو سکانس ‫ به سکانس درست کردیم.
‫می‌گه من سه روز بیدار موندم. ‫خودم یادم نیست.
‫خیلیش رو یادم نیست، ‫ شاید دلیلش همین بوده باشه.
‫ولی نگاتیو اصلی رو نجات داد.
‫و خود فیلم رو.
‫همه وقتی کارهاش رو توی دانشگاه نیویورک ‫دیدیم، می‌دونستیم که موفق می‌شه.
‫«صرفا تو نیستی موری!» ‫کلی ایده محشر توش داره.
‫این کراوات رو می‌بینی؟
‫بیست دلار. ‫این کفش‌ها رو می‌بینی؟
‫بازیگر دوربین رو با دست‌هاش بالا میاره.
‫پنجاه دلار.
‫کت‌وشلوار رو می‌بینی؟
‫دویست دلار.
‫و یادتون باشه که اون زمان موج نوی ‫سینمای فرانسه پیداش شد.
‫تمام فیلم‌ها تا جای ممکن ‫ قوانین رو نادیده می‌گرفتن.
‫اگه از ساحل خوشت نمیاد...
‫حرف زدن با دوربین.
‫اگه از کوهستان خوشت نمیاد... ‫با حضار.
‫فقط به فکر تفریحه.
‫- با کی حرف می‌زنی؟ ‫- با حضار.
‫که باهات حرف بزنن. ‫این ماشین رو می‌بینی؟
‫پنج هزار دلار. ‫که تو رو...
‫می‌خوای سوار بشی؟
‫مستقیما وارد کنن.
‫که اغوات کنن.
‫سلام، من جوئم.
‫سبکش یهویی به ذهنم رسید.
‫با تمام ورودی‌های موج نوی فرانسوی ‫ و موج نوی ایتالیایی...
‫دنیای زیرزمینی نیویورک، ‫آوانگارد نیویورک.
‫و استندآپ کمدی.
‫خب باید من رو ببخشید، ‫داشتم حرف می‌زدم...
‫کمدی داشت پیداش می‌شد ‫ مشغول آزمایش کردن بود.
‫آهان، بله.
‫صرفا تو نیستی موری! ‫و موری هم البته...
‫از مل بروکس و مرد دو هزار ساله اومده بود.
‫موری!
‫- شاه موری بود؟ ‫- نه، فقط موری.
‫اون زمان همه اسمشون موری بود. ‫انگار...
‫ایتالیایی‌ها اسمشون موری بود، ‫یهودی‌ها اسمشون موری بود.
‫یادم رفت خودم رو معرفی کنم.
‫من موریم. ‫خیلی طنز شدیدی داشت.
‫مادر مارتی از بین میله‌های زندان ‫ به موری غذا می‌داد.
‫یا وقتی که موری جلوی کنگره شهادت می‌ده.
‫کار می‌کنه؟
‫و استفاده از لحن روایت کردن ‫ داشت همه‌جا مد می‌شد.
‫از ژول و ژیم...
‫یه لبخند کوچک و شاد بر لب ژول نقش بست...
‫و به بقیه گفت که براش عزیزن.
‫تا قلب‌های مهربان و نیم‌تاج‌ها.
‫من بچه سالمی بودم.
‫با مادری انگلیسی و پدری ایتالیایی...
‫تاثیرش از همه‌جا می‌اومد.
‫که لحظه‌ای که به من چشم انداخت از ‫حمله قلبی دار فانی رو وداع گفت.
‫و همه‌چیز رو آزاد کرد و می‌تونستی ‫ قاطیشون کنی...
‫و حاصلش فیلم بود.
‫یعنی، واقعا داشتم همه‌جا می‌رفتم.
‫هر جایی. همه‌جا.
‫و اون ساختار و لحن...
‫توی رفقای خوب هم خیلی پدیدار شد.
‫می‌تونستم هر جایی برم، هر کاری بکنم.
‫همه رو می‌شناختم و همه ‫ هم من رو می‌شناختن.
‫سرعت قطع سکانس‌ها، ‫ریتم قطع سکانس‌ها.
‫روایت کردن، لبریز شدن کلمات. ‫کلمات و تصاویر.
‫یعنی همون غریزه اونجا هم پیداش شد.
‫همه‌چیز رو حذف کنیم.
‫بریم یه چیز کاملا آزادانه بسازیم.
‫توی دانشگاه نیویورک وقتی متوجه مارتی شدم...
‫که برنده‌ی جایزه روزنتال...
‫بهترین کارگردان فیلم کوتاه زیر ‫ 25 سال شده بود.
‫پس مشخصا، شدیدا با استعداد بود.
‫من وقتی با مارتی آشنا شدم...
‫که یه خبرنگار جوان توی مجله تایم بودم.
‫و ماموریت داشتم که داستانی در مورد ‫ این اتفاق جدید و عجیب...
‫یعنی فیلمسازان دانشجو بنویسم.
‫و باید دانشجوی فیلمسازی پیدا می‌کردم. ‫و اسمش مارتی اسکورسیزی بود.
‫کارهاش محشر بود.
‫فیلم خیلی موفق شد.
‫ولی اون زمان...
‫یه استاد در مورد فیلم‌هام ‫ باهام حرف زد و گفت...
‫«خوبه، تکنیک‌هاش رو بلدی، ‫حالا فلسفه لازم داری.»
‫سایه‌ها، جان کاساوتیس کلیدشه.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫سایه‌ها باعث شد مارتی بفهمه...
‫می‌تونی بری توی خیابون، ‫خیابون‌هایی که خودش می‌شناخت...
‫با یه دوربین سبک و فیلمی درست کنی.
‫از صمیم قلب و زندگیت.
‫می‌تونستم تجربه‌ام از زندگی رو بگیرم...
‫و روایتی سینمایی بسازم.
‫حاصلش شد چیزی به اسم «کیه در می‌زنه؟»
‫و قرار بود اولین فیلم بلندم ‫ واسه پایان‌نامه باشه.
‫هاروی کایتل رو به عنوان بازیگر آوردم.
‫می‌خواستم تجربه بازیگری کسب کنم...
‫همراه چند نفر مصاحبه کاری کردم...
‫و قبول شدم.
‫خیابان‌ها و شخصیت‌ها رو درک می‌کرد.
‫همش در مورد توی خیابون بودن بود. ‫داشتیم یه فیلم خیابونی ضبط می‌کردیم.
‫رفته بودیم روی سقف یادمه، ‫یه بار روی سقف اقامتگاهش بودیم.
‫برای این که اونجا ضبط کنی ‫باید از مافیا اجازه می‌گرفتی.
‫و یه جا رئیس اومد که یه سری بهمون بزنه.
‫چالوتز خلافکار اصلی خیابان الیزابت بود.
‫قاتل بود.
‫دست گذاشت پشت مارتی، ‫سرش رو بوسید.
‫هر چیزی خواست واسش آورد، ‫اون...
‫یعنی دسترسی به همه‌چیز داشت...
‫به محله‌هایی که هیچکس به چیزی دسترسی نداشت.
‫و بخشیش هم خب، جرائم سازماندهی شده نبود...
‫بخشیش صرفا خیابون بود، ‫لات‌ها، مثل داستان وست ساید.
‫و یه کلوپ‌های شبانه کوچیکی داشتیم.
‫می‌تونم بگم؟ به پلیس رشوه می‌دادیم.
‫شونزده سالگی مشروب سرو می‌کردیم.
‫- من کلوپ داشتم. ‫- خصوصی بود. فقط مختص اعضا بود.
‫چهل دلار مثلا اجاره می‌دادم. هیچی نبود.
‫اون زمان هیچی نبود. ‫ولی جای خفنی بود. بار داشت.
‫اونجا مشروب می‌خوردیم، اتفاقاتی رخ می‌دادن، ‫یه سری اتفاقات.
‫کارت بازی می‌کردیم، قمار، ‫بازی‌های مسخره هم داشتیم.
‫- و تجارت هم بود. ‫- کلی تجارت.
‫باختی چون داری با پول من بازی می‌کنی!
‫نه!
‫ولی به نحو بامزه‌ای ‫ می‌خواستم یه قدم برم عقب...
‫و تماشا کنم.
‫مارتی مستقیم رفت سراغش. ‫همه‌چیز رو یادش موند.
‫یه بار وست ساید رفته بودیم کلوپ.
‫ده دقیقه بعدش کتکمون زدن.
‫سرم ورم کرده بود.
‫مارتی برگشت گفت «کاش دوربین داشتم.»
‫گفتم ‫«کسخل دوربین می‌خواد، من تفنگ می‌خوام.»
‫گفت «کاش دوربین داشتم.» ‫باورم نمی‌شد.
‫یه بار توی یه نمایش توی ‫دانشگاه نیویورک پخش شد.
‫و جواب نداد.
‫وحشتناک بود.
‫و واسه همین سکانس‌های جدیدی ‫با بازیگر جوانی به اسم زینا بتهون ضبط کردم.
‫و هاروی کایتل هم برگشت.
‫یکی از چیزهایی که در مورد ‫ «کیه در می‌زنه؟» بود...
‫این بود که در زمانی ساخته شد ‫ که آزادی جنسی همه‌جا بود.
‫- ولی همچنان حس می‌کنی که داره... ‫- واسه ما نبود.
‫مارتی همچنان همون دیدگاه ‫ کاتولیک کودکیش رو داشت.
‫که اگه با دختری رابطه جنسی‌ای ‫ برقرار می‌کردی...
‫از دیدگاه مارتی انگار شخصیتش ‫ رو تخریب می‌کردی.
‫ولی احتمالا همه چنین حسی داشتیم.
‫و دختر خوبی هستی یا خرابی... چنین چیزی.
‫فکر کنم باید یه چیزی بهت بگم.
‫خیلی‌خب، بگو.
‫سکانسی که دختره واسش تعریف می‌کنه ‫که بهش تجاوز شده...
‫و واکنشش بهش.
‫و با خودم گفتم، ‫ «چطور چنین چیزی به ذهنت رسید؟»
‫خب این شیوه‌ایه که...
‫چیزیه که...
‫ما توی اون دنیا داریم.
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم درک کنم.
‫یعنی اگه یه نفر دیگه داستان رو بشنوه.
‫مارتی کاملا روشنش کرد که تقصیر اون نبود. ‫بهش تجاوز شده بود.
‫ولی واسه شخصی که از ‫ چنین فرهنگی اومده بود...
‫بودن با زنی که باکره نیست درست نبود.
‫اصلا منطقی نیست.
‫هاروی اینجا داره باهاش مبارزه می‌کنه، ‫ولی نمی‌تونه بی‌خیالش بشه.
‫از کجا بدونم با اون هم چنین داستانی نداشتی؟
‫داستان این‌طوری بود که، ‫ازدواج، باکرگی، بچه.
‫فرهنگش داشت...
‫چطور بگم؟
‫به یه مشکل می‌رسید. ‫حالا که بحثش هست بگو.
‫دیگه کی حاضره باهات ازدواج کنه، هان؟
‫بگو ببینم جنده؟
‫چون اگه نمی‌دونی بدون که جنده‌ای!
‫مشکل فیلم بود.
‫چون خیلی‌ها با شخصیت ‫ هاروی مشکل پیدا کردن...
‫و مارتی عوضش نکرد، ‫چون شخصیتش به این شکل بود.
‫اون زمان در اونجا مردها این‌طوری بودن.
‫داشت صداقت به خرج می‌داد.
‫هری آفلند، مدیر برنامه‌هام بود، ‫توی آژانس ویلیام موریس بهم نشون داد.
‫فکر کنم سال 1968 بود، ‫و بچه‌های آژانس می‌خندیدن.
‫و می‌گفتن «وسط انقلاب جنسی‌ایم...
‫و طرف با دوست‌دخترش عشق‌بازی ‫نمی‌کنه چون دوستش داره.»
‫توی سن خیلی کمی ازدواج کردی.
‫آره، بخاطر همون بود. آره. ‫چنین طرز فکری داشتیم.
‫باید همین کار رو می‌کردی.
‫یعنی در 23 سالگی آدم‌ بزرگ محسوب می‌شدی.
‫یعنی در دنیایی که من ازش اومدم.
‫لاراین برنان، فکر کنم توی دومین فیلم بود.
‫فکر کنم یکی از رقاص‌ها بود.
‫یادمه لاراین رو حین ضبط موری دیدم.
‫جالب بود، چون مشخصا خیلی...
‫با دخترهایی که از محله می‌شناختیم فرق داشت.
‫اهل خانواده خیلی مرفه‌ای بود.
‫وقتی مارتی تصمیم گرفت ‫ازدواج کنه غافلگیر شدی؟
‫نه، خیلی سریع رخ داد، البته اگه یادم باشه.
‫به نظرت دلیلش چی بود ‫ که انقدر زود ازدواج کرد؟
‫جوان بودن و عاشق.
‫اون بازیگر و مدل بود.
‫و کارش رو ول کرد...
‫تا من رو به دنیا بیاره و بزرگ کنه.
‫خیلی دوستش داشتیم.
‫و بعد به جرزی سیتی نقل مکان کردیم.
‫چون خونه خیلی بزرگی بود و خیلی ارزون بود.
‫واقعا نقل مکان کرد، از خانه پدریش.
‫آره... ولی فکر نکنم بابام به اون ‫سرعت نقل مکان کرده باشه.
‫مثلا خونه بود و زنگ می‌زد به مادربزرگم...
‫و می‌گفت «کتی، مارتین اونجاست؟»
‫«آره.»، اونجا بود. یعنی هر شب ‫ شام می‌رفت پیش مادربزرگم.
‫یا اکثر شب‌ها مثلا...
‫یعنی هنوز می‌رفت خونه پیش مادرش.
‫پیشمون بود، ولی جوان‌تر بود...
‫و هنوز سعی داشت که خب، ‫حرفه‌اش رو ادامه بده.
‫و می‌دونم که وقتی جوان بودن، ‫شرایط خیلی سخت بوده.
‫تغییر فرهنگی در راه بود، ‫موسیقی جدید...
‫وضعیت ویتنام.
‫من اصلا آدم سیاسی‌ای نبودم.
‫ولی با وضعیت موجود، و چیزهایی ‫ که حین شام خوردن توی تلویزیون می‌دیدیم...
‫و وضعیت وحشتناکی که حاکم بود...
‫فهمیدم نباید چنین کاری بکنیم.
‫و ببه همین ترتیب ایده‌اش ‫ رو توی دو صفحه نوشتم.
‫و واسه هفته‌ی انگری آرتز در نیویورک بود.
‫یه فکری داشتم.
‫و دقیقا وسط جنگ ویتنام بود.
‫یه مرد می‌ره که اصلاح کنه.
‫و خب، خودش رو زخمی می‌کنه.
‫طرف موی روشن با چشم‌های آبی داره.
‫یعنی آمریکاییه دیگه.
‫و باید قطعه‌ای موسیقی می‌داشت.
‫موسیقی آمریکایی از دهه سی.
‫چطوری اون به ذهنت رسید؟
‫توی ذهنم بود. فکر کنم همین‌طور بود.
‫همین‌طور بود.
‫خودکشی بود. خودکشی آمریکایی.
‫یادمه که یه یکشنبه کلیسا بودم ‫ و کشیش گفت که «این یه جنگ مقدسه.»
‫و دیگه نرفتم کلیسا.
‫رفتار مردمی که نماینده کلیسا بودن...
‫توی دهه شصت به نظرم مناسب نبود.
‫نبود دیگه.
‫رفتار بوهمی‌ها یا هیپی‌ها حس درستی داشت؟
‫در مورد جریان هیپی‌ها باید بگم، ‫البته من هیپی نبودم...
‫ولی کنارشون خیلی احساس ‫ راحتی داشتم چون مهربون بودن.
‫واقعا عالیه رفیق.
‫مثل یه سکانس حماسی و مذهبی...
‫از کتاب مقدسه.
‫- ببین چقدر آدم! ‫- آره، نه؟
‫و تابستان سال 69 وودستاک رخ داد.
‫همه مشغول کار با افرادی بودیم که...
‫به دانشگاه نیویورک رفته بودن، ‫تا وودستاک رو به وجود بیاریم.
‫من بودم، مایکل وادلی و مارتی.
‫اون‌ها با هم کارگردانی می‌کردن.
‫من و مایکل وادلی با هم کارگردانی کردیم...
‫که سکانس‌های «کیه در می‌زنه؟» ‫ رو هم ضبط کرده بود.
‫با ماشین رفتیم تا جایی که ‫ دیگه نمی‌شد جلوتر رفت.
‫ماشین رو توی جاده ول می‌کردی.
‫روی زمین می‌خوابیدیم. ‫ توی موهام کک رفته بود.
‫گلی و خاکی شده بودیم.
‫مارتی با خودش دکمه سرآستین آورده بود...
‫چون فکر می‌کرد انگار شام جایی دعوتیم.
‫شام جایی دعوت نبودیم، ‫ولی دکمه سرآستین آورده بود.
‫شب و روز اونجا بودیم.
‫خیلی هیجان‌انگیز بود.
‫من واقعا توهم زده بودم.
‫یه لحظه حس کردم مردم دارن می‌ریزن روی صحنه.
‫حدودا...
‫سه چهار شب بود که بیدار بودم دیگه.
‫همه می‌گفتن «خب مواد زدی دیگه.» ‫نه، نه.
‫اون مال قبل مواد بود.
‫شاید موادی در کار بوده. خبر ندارم... ‫که چه خبر بوده.
‫ولی انقدر جوان بودیم که بیدار بمونیم ‫ و چنین کاری کنیم.
‫تنها باری بود که جایی بودم که...
‫رفتارشون...
‫دلسوزی و عشق به دیگران رو به همراه داشت.
‫اگه غذا دارید، به بقیه غذا بدید.
‫به هم غذا بدید.
‫ممکن بود خیلی بد پیش بره، ‫چون غذایی نبود.
‫پونصد هزار نفر جمعیت اونجا بود.
‫و می‌دیدی که ویوی گریوی می‌گه...
‫«توی ذهنم اینه پونصد هزار نفر توی تختشون ‫صبحانه بخورن.» و همین کار رو هم کرد.
‫همه به هم غذا می‌دیم.
‫حتما خود بهشته رفیق!
‫خیلی...
‫خیلی خاص بود.
‫وقتی از وودستاک برگشتیم ‫ تدوینش رو شروع کردم.
‫سانتانا، پایانش...
‫پایانش دو تصویر بودن، ‫کلی تصاویر که خیلی سریع عوض می‌شدن.
‫مجذوب تداعی آزاد تصاویر شده بودم.
‫اون پروسه فکر کردنش، ‫می‌خواستم به تصویر بکشمش.
‫ولی تهیه‌کننده بهم گفت، ‫«مارتی، فقط یه کارگردان داریم.»
‫قرار بود که توی کارگردانی همکاری کنه...
‫ولی وادلی در نهایت اجازه‌اش رو نداد.
‫و به نظرم این خیلی مارتی رو ناراحت کرد.
‫همراه خودشون بردنش کالیفرنیا.
‫گفتن من نمی‌تونم برم که کارم رو تموم کنم.
‫که خودشون انجامش می‌دن. اون و تلما.
‫واسه من عملا یعنی نقش خودم ‫رو توی گروه از دست دادم...
‫و از گروه طرد شدم.
‫- درسته. ‫- و...
‫- حتما خیلی سخت بوده. ‫- نابودم کرد.
‫و برنده...
‫وودستاکه.
‫اون زمان، هری آفلند ‫ که مدیربرنامه‌هام بود...
‫اولین فیلم بلندم رو جور کرد که بسازم.
‫یه فیلم عجیب نوآر که اسمش ‫ «قاتلین ماه‌عسل» بود.
‫و من شروع کردم به تغییر ‫ این فیلم ساده نوآر...
‫به چیزی که خیلی تجملی بود.
‫پنج روزی دوام آوردم.
‫و بهم گفتن «باید بری.»
‫استخدام شدی که فیلم بسازی، ‫نمی‌تونی چیز دیگه‌ای رو...
‫به موضوع خود فیلم تحمیل کنی.
‫و من داشتم خیلی چیزها اضافه می‌کردم.
‫داشتم به جای محتوا، خودم رو ارائه می‌دادم.
‫خودم رو از محتوا مهم‌تر جلوه می‌دادم.
‫و هنگامی بود که ازدواجم نابود شد.
‫چون بیشتر سعی می‌کردم ‫ فیلمی بسازم و این جور چیزها...
‫نابود شد.
‫و همین دیگه.
‫همچنین یادمه که...
‫داشتم توی ماشین فکر می‌کردم.
‫که فیلم دختر خوب رو ساختم...
‫و جایزه‌هایی برنده شدم...
‫و می‌رفتم از مردم مشورت بگیرم.
‫و یه پیرمردی بود به اسم جرج کی آرتور.
‫جرج کی آرتور بازیگری بود...
‫توی فیلم صامت عافیت‌طلبان ‫ از جوزف فون اشترنبرگ.
‫«گفت که استعداد داری، متاهلی؟» ‫و من گفتم «نه.»
‫گفت «خوبه، پس به کسی آسیب نمی‌زنی.»
‫دقیقا متوجه منظورش نشدم.
‫خیلی اشتیاق داشت.
‫واقعا دوست داشت فیلم بسازه.
‫می‌خواست بره هالیوود و موفق بشه.
‫رفتم لس‌آنجلس که روی یه چیزی ‫ به اسم کاروان مراسم پزشکی...
‫که واسه فردی وینتراب بود کار کنم.
‫از بوهمی‌های قدیمی بود.
‫قرارداد وودستاک رو اون واسه برادران وارنر ‫ مهیا کرد. که بخرنش.
‫بهم زنگ زد و گفت «میای کالیفرنیا؟
‫یه مستند راجع به راک اند رول دارم ‫که تدوین لازم داره.»
‫پدرم مارتی رو استخدام کرد ‫ که یه فیلم خیلی مسخره...
‫به اسم کاروان مراسم پزشکی رو تدوین کنه ‫ و با مارتی آشنا شدم.
‫باهوش بود، خنده‌دار و بامزه بود...
‫و قدش تا اینجای من بود.
‫و بهش گفتم، ‫ «اگه یکم پول از بابام قرض بگیرم...
‫میای بریم بیرون شام بخوریم؟»
‫فقط یادمه که مارتی تا جای ممکن ‫ توی مهمونی شرکت می‌کرد.
‫تا جای ممکن با آدم‌ها آشنا می‌شد.
‫می‌خوام همه به آقای اسپیلبرگ ‫ نگاه کنن که اومده...
‫اولین بار مارتی رو توسط دوست ‫ مشترکمون دیدم...
‫و تصمیم گرفت همه رو دعوت کنه خونه‌اش...
‫و فیلم‌های کوتاهمون رو هم بیاریم.
‫خودش فیلم کوتاهی به اسم «اصلاح بزرگ» آورد.
‫خیلی اصلاح تمیزی بود.
‫بعد برایان دی پالما که دوست من بود...
‫و یکی از بهترین دوست‌های مارتی ‫ بود ما رو دور هم جمع می‌کرد.
‫با کلی آدم آشنا شدم. ‫بازیگرها و نویسندگان متفاوت...
‫و شریدر هم بینشون بود.
‫اونی که بیشتر از همه یادمه جان میلیوس بود.
‫شب سال نو...
‫جان داشت یه اسلحه شلیک می‌کرد.
‫سال 1970 شد...
‫با جورج لوکاس هم اونجا آشنا شدم. ‫لوکاس مشغول ساخت تی‌اچ‌اکس 1138 بود.
‫همه داشتن اولین فیلمشون رو می‌ساختن ‫ و نشونش می‌دادن.
‫و اون زمان در هالیوود...
‫زمان موفقیت ایزی رایدر بود...
‫و به فیلمسازانی بها داده می‌شد که ‫موی بلند داشتن و ماریجوانا می‌کشیدن.
‫یهویی دیگه فیلمسازان مستقل توسط...
‫استودیوهای کوچک هالیوود ‫مورد احترام قرار گرفتن.
‫مارتی سعی داشت اونجا ارتباط برقرار کنه...
‫و حرفه‌ای واسه خودش بسازه.
‫تا این که بالاخره با راجر کورمن آشنا شدم و ‫گفت که یه فیلم بهره‌برداری می‌ده که بسازم.
‫راجر کورمن که فیلمسازان جوان رو استخدام ‫ می‌کرد و ازشون سو استفاده می‌کرد...
‫که فیلم‌هایی در این ژانر بسازه.
‫یه فیلمی داشت به اسم باکس‌کار برتا.
‫دهه سی بود و همه با ماشین تردد می‌کردن.
‫انگار برگرفته از بانی و کلاید بود، ‫عملا یه ژانر بود.
‫گفت «حاضری بسازی؟» ‫من هم گفتم «قطعا.»
‫سلام.
‫چی شده؟ می‌خواین ازمون سرقت کنین؟
‫چرا؟ چیزی دارین که بدزدیم؟
‫کورمن اومد آرکانزاس جایی که ‫من مشغول ضبط بودم.
‫می‌خواست آماده‌سازیم رو ببینه.
‫و دو سکانس اول رو نشونش دادم، همه ‫ نقاشی بود و تمام سکانس‌ها رو کشیده بودم.
‫و بعد به حجم کاغذها نگاه کرد و گفت، ‫«صبر کن ببینم...
‫کل سکانس‌ها این‌طوری کشیدی؟»
‫گفتم «آره.»، گفت «باشه.» و رفت بیرون.
‫باکس‌کار برتا باعث شد ‫فیلم با بودجه‌ای بسازم...
‫و با بازیگرانی کار کنم که دوست داشتم.
‫تاج من نیست.
‫خیلی هم خاص نیست.
‫توی مهلت و بودجه‌ی داده شده تمومش کردم.
‫و این که بدون اخراج شدن تکمیلش کردم.
‫واقعا می‌گم. خیلی خوشحال ‫ بودم که اخراج نشدم.
‫قدم بزرگی بود.
‫ولی دوست‌هام خوششون نیومد. ‫انگار مریضی‌ای چیزی گرفته بودم.
‫جدا می‌گم. بهم نگاه می‌کردن ‫ و ازم فاصله می‌گرفتن.
‫اکثر افرادی که می‌خواستم باهاشون کار کنم ‫ می‌گفتن «برو پی کارت.»
‫به نحوهای مختلفی. خیلی اوقات ‫ واقعا می‌گفتن «برو پی کارت.»
‫چیزی که دوست نداشتن این بود ‫ که من فیلم رو ساختم. همین بود.
‫به نظرت بخاطر این بود که به عنوان ‫ یه هنرمند به خودت خیانت کردی؟
‫نظرشون همین بود، آره.
‫درست همون موقع برایان دی پالما فیلمنامه ‫راننده تاکسی رو بهم داد...
‫و می‌خواستم بسازمش.
‫ولی مایکل و جولیا فیلیپس ‫ چند فیلمی ساخته بودن.
‫اصلا جدی نگرفتنش...
‫چون من باکس‌کار برتا رو ساخته بودم.
‫توی هالیوود...
‫مارتی همیشه احساس می‌کرد از ‫لحاظ اجتماعی جاش اونجا نیست.
‫یه خانه ساحلی بود که مارگو کیدر ‫و جنیفر سالت با هم مالکش بودن...
‫و کلی از جوان‌ها می‌رفتن اونجا.
‫یادمه که دوستم پیتر بویل...
‫مارتی رو از دریا کشید بیرون ‫ چون داشت غرق می‌شد.
‫مارتی رفته بود موج‌سواری، ‫آدم خیلی بیرون‌رویی نبود...
‫ولی سعی کرد آدم خوبی باشه و قاطی بشه و...
‫با صمیمانه رفتار بکنه.
‫و توی موج‌ها گیر افتاد و نتونست برگرده.
‫یعنی، داشت غرق می‌شد.
‫مارتی یه جورهایی توی هالیوود گم شده بود.
‫مثل یه غریبه توی سرزمین عجیب بود.
‫و داشت سعی می‌کرد درکش کنه.
‫با جان کاساوتیس آشنا شده بودم، ‫و در مورد مارتی باهاش حرف زدم.
‫و گفت «آره، دوست دارم فیلمش رو ببینم.»
‫یعنی بابت...
‫سری قبل شرمنده.
‫و از فیلمش خجالت می‌کشیدم.
‫ولی اون واقعا بهش باور داشت.
‫و بهم گفت «چنین فیلمی رو باید ساخت.
‫مزخرفات دیگه‌ای نساز. از همین‌ها بساز.»
‫توی اون فیلم، استعداد محشر مارتی رو دید.
‫جان محافظ سینمای مارتی شد.
‫محافظ وجودش.
‫و باکس‌کار برتا رو دید، ‫بعدش دیدمش. بهم نگاه کرد...
‫و...
‫یه سه متری باهام فاصله داشت ‫و گفت «بیا اینجا.»
‫رفتم اونجا و بغلم کرد.
‫من رو نگاه داشت، توی بغلش گرفت و گفت...
‫«یه سال زندگیت رو صرف ساخت آشغال کردی.
‫دیگه همچین کاری نکن.
‫دیگه همچین کاری نکن.»
‫گفت «کاری نداری که واقعا بخوای بکنی؟»
‫«خب چرا، یه چیزی به اسم ‫ خیابان‌های پایین شهر دارم.»
‫چون هر چیزی که می‌خواستم توی...
‫«کیه در می‌زنه» روشن‌تر باشه، ‫توی «خیابان‌های پایین شهر» بود.
‫و گفت «خب شروع کن.
‫ببین می‌تونی کسی رو پیدا کنی ‫ که توش بازی کنه یا نه.»
‫گفتی که ورنا معرفیشون...
‫اون معرفیشون کرد. زنم با بازیگر ‫ خیلی محشری توی یه نمایشنامه همکار بود.
‫گفتن «آره، برو یارو رو ببین.»
‫گفتم «کی هست؟»
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.