..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌دونستم که می‌تونم خودم ‫ رو با فیلم‌ها بروز بدم.
‫ولی جایی که من ازش میام آدم فیلمساز نمی‌شه.
‫فیلمسازی مال کالیفرنیا بود. ‫ پس منم همین کار رو کردم.
‫اواخر بیست سالگیم رفتم هالیوود.
‫مارتی وقتی جوان بود خیلی پرشور بود.
‫واقعا... باید به اونجا می‌رسید.
‫اصلا آرام نبود. واقعا ماموریتی داشت...
‫و به قیمت جونش هم که شده، ‫می‌خواست انجامش بده.
‫و به همین دلیل گاهی اوقات ‫ تحمل کردنش راحت نبود.
‫و واسه همین گفتم که جاش...
‫لس‌آنجلس، کالیفرنیا، و هالیوود خواهد بود.
‫ولی دیدم که ازش طرد شدم.
‫دیدم که بیرونم.
‫خیلی‌ها بودن که می‌خواستم ‫ باهاشون کار کنم...
‫ولی عملا، می‌گفتن «برو پی کارت.»
‫موضوعاتی که بهش گرایش داره...
‫به نظرت بین ژانرها چی‌ها هستن؟
‫به نظرم یکیش ‫ ضعیف‌هایین که تلاش می‌کنن موفق بشن.
‫وال‌ استریت من رو قورت داده بود ‫ و مجددا ریده بود.
‫چه اون یارو با کوکائین و بورس باشه...
‫گرگ وال استریت.
‫گنگستری که سعی می‌کنه موفق بشه.
‫بچه‌ی توی کوندان.
‫یعنی همشون ضعیف‌های داستانن.
‫- مدیربرنامه‌هام می‌شی؟ ‫- نه.
‫خیلی‌خب پسر، با پدرت خداحافظی کن.
‫و حاضرن هر کاری بکنن که کله گنده بشن.
‫موضوع خودشه.
‫خودش زیردستیه که ‫ در تلاشه کارگردان سینما بشه.
‫همینه.
‫هزینه‌ای که از لحاظ شخصی ‫ و اجتماعی پرداخت کرد...
‫که زندگی‌ای به عنوان یه ‫ فیلمساز واسه خودش بسازه؟
‫یعنی نمی‌دونم. ولی، هزینه‌ای داره دیگه.
‫[۲- این همه فیلمبرداری سالم نیست.]
‫همه زود بخوابین روی زمین.
‫باکس‌کار برتا رو توی پاییز سال ۷۱ ضبط کردم.
‫گفتم بخوابید روی زمین.
‫فیلم رو به تعدادی از دوستان ‫ نزدیکم نشون دادم...
‫ولی دوست‌هام خوششون نیومد.
‫انگار که بیماری‌ای چیزی گرفتم.
‫به کاساوتیس نشونش دادم ‫ و گفت «چیکار می‌کنی؟»
‫«قرار نبوده چنین فیلم‌هایی بسازی.»
‫پس مارتی بی‌خیال برنامه‌هاش شد که ‫ «از جزیره شیطان گریختم» رو بسازه.
‫و تصمیم گرفت فیلمی بر اساس علایقش بسازه.
‫و گفتم «اگه شخصیت‌هایی که ‫ دوست دارم رو بسازم چی؟»
‫می‌شه گفت شخصیت‌های تیره‌تر.
‫«اگه داستانی که دوست دارم بگم ‫ رو تا لبه پیش ببرم چی؟»
‫مارتی آشفتگی درونی‌ای داشت.
‫و فیلم به نحوی بی‌نقص بود...
‫مثل یه جور تخلیه بود. ‫ که از سیستمش خارجش کنه.
‫سال ۱۹۷۲ بود. و من سعی می‌کردم ‫«خیابان‌های پایین‌شهر» رو بسازم.
‫هنوز «خیابان‌های پایین‌شهر» واسم...
‫یه جورهایی توی سرزمین غیرممکن‌ها بود.
‫توی ذهنم خیلی فیلم نبود، ‫بیشتر ارائه‌ای بود...
‫از شخصیت خودم و دوست‌هام، ‫و دنیایی که ازش اومدم.
‫زنم، ورنا مارتی رو با کسی آشنا کرد...
‫که هزینه‌های «خیابان‌های پایین‌شهر» ‫رو پرداخت کرد. جان تاپلین.
‫از دانشجوهای استعفایی پرینستون بود...
‫که با جنیس جاپلین و گروهش زده بود به جاده.
‫دوستی داشت که پولی به ارث برده بود...
‫که می‌خواست روی یه فیلم ‫مستقل سرمایه‌گذاری کنه.
‫ولی مارتی بازیگری لازم داشت ‫ که مردم بشناسنش.
‫و اونم بازیگری داشت که دوستش بود...
‫که به نحوی هم مایل به انجام دادنش بود. ‫بروس درن بود.
‫ولی مدیربرنامه‌های بروس بهش گفت ‫ «عمرا، نباید قبول کنی...
‫چون فیلم مستقلیه و آخر و عاقبتی نداره.»
‫اون زمان جز جان کاساوتیس ‫کسی فیلم مستقل نمی‌ساخت...
‫و اکثر فیلم‌های مستقل پورن بودن.
‫مارتی باید بازیگری پیدا می‌کرد...
‫و زنم ورنا توی لینکلن سنتر توی یه نمایش...
‫با یه بازیگر جوان محشری همکار بود.
‫و گفتن «آره، بیا این طرف رو ببین.»
‫و منم پرسیدم که کی هست؟
‫توی «طبل را آهسته بزن» بازی کرده بودم...
‫«گروهی که بلد نبودن تیراندازی کنن.»
‫دو تا فیلم با دی پالما درست کرده بودم، ‫«تبریکات» و «سلام مامان!»
‫و یه مهمونی خونمون گرفته بودیم.
‫اون بازیگر بود، اونم می‌خواست کارگردان بشه، ‫یه اتفاقی رخ می‌داد دیگه.
‫مارتی خود معمولیش بود.
‫شوخی می‌کرد، باب هم این‌طوری ‫یه گوشه نشسته بود...
‫و مارتی رو تماشا می‌کرد.
‫می‌تونستی حس کنی که ‫ اتفاقی بینشون در جریانه.
‫و بعد شام اونجا توی هال ‫ کوچیک نشسته بودیم...
‫دنیرو بهم نگاه کرد و گفت...
‫«تو رو می‌شناسم، قبلا با کرتی بودی...»
‫یعنی رابرت اوریکلا، ‫«و با جویی و فلانی و فلانی.»
‫و من گفتم «خب تو از کجا می‌شناسیشون؟»
‫گفت «من فلانیم. بابی از گرند استریت.»
‫و قیافش عوض شده بود.
‫گفتم «وای خودتی، چه جالب!»
‫می‌خوای جفتشون رو ببری؟ مدونا...
‫می‌بریشون؟ می‌دونی چیکارت می‌کنن؟
‫می‌دونی وقتی با یکی درگیر بشی چیکار می‌کنی؟
‫یه اسلحه برمی‌داری و به ‫سر کوفتیش شلیک می‌کنی.
‫اون زمان بهش می‌گفتیم «بابی کلاه‌دار.»
‫همیشه کلاه سرش بود. عاشق کلاه بود.
‫و دوست‌های خوبی شدیم. با هم می‌گشتیم.
‫واسم جالبه، چون پسر یه هنرمند بودی.
‫باهاشون... یه جورهایی خودم رو...
‫حین گشتن با اون‌ها پیدا کردم، ‫وقتی که نوجوان بودم.
‫صرفا... پیششون بودم دیگه.
‫کرتی، ما اون سمت خیابون بودیم...
‫گاهی‌اوقات روی نرده‌های این ‫ سمت می‌نشستیم.
‫و اکثر اوقات‌ هم توی آلتو نایتس بودیم.
‫آلتو نایتس هم اونجا بود، نه؟
‫یه کلوپ اجتماعی بود که توی ‫ کنمار و مولبری اونجا می‌رفتیم.
‫پاتوق ایستادنمون به قول گفتنی اونجا بود.
‫یعنی واقعا می‌ایستادین یا...
‫نه، اصطلاحه.
‫- آهان. ‫- «اونجا می‌ایستادیم.»
‫پینوکل دو دستی بازی می‌کردیم.
‫- و صدای جعبه موسیقی رو زیاد می‌کردیم... ‫- آره.
‫بیلیارد بازی می‌کردیم...
‫یادمه چند سالی اونجا بودیم.
‫آره، مدت طولانی‌ای بود.
‫ولی با فرانک پیسانو سر بیلیارد ‫اون قضیه پیش اومد.
‫- توی کینگستون دعوامون شد... ‫- آره...
‫- و تو... ‫- توی سالن بیلیارد بودی.
‫و یهویی چند نفر پیداشون شد.
‫ما گفتیم «بی‌خیال بابی، ‫کلی آدم اینجا دارن.»
‫کلی چماق و این‌ها داشتن، ‫و من گفتم «بیا بریم.»
‫من یکی دو بلوک با مارتی فاصله داشتم. ‫رابرت هم وسطمون بود.
‫...با ما می‌گشت، با گروه مارتی هم می‌گشت دیگه
‫و منم مارتی رو می‌شناختم. ‫ رد می‌شدم واسم دست تکون می‌داد.
‫و همه آدم‌هایی رو می‌شناخت که...
‫- آره. ‫- من در موردشون فیلم درست می‌کردم.
‫مارتی وقتی فیلمش رو درست می‌کرد بهم گفت، ‫که بر اساس سالی گاگاست.
‫وای. خدایا.
‫برادر رابرت اوریکلا بود؟
‫آره.
‫- برادرت سالی... ‫- آره.
‫شخصیت معروفی بود.
‫آره، شخصیت مهمی توی ‫خیابون‌های پایین‌شهر بود.
‫جانی بوی براساس اون درست شده.
‫سارا، سارا کلاین بودی دیگه؟
‫سارا کلاین، این تونیه.
‫- و اینم چیزه. اسمت چی بود؟ ‫- هدر.
‫هدر، هدر وینتراب، درسته؟
‫شخصیت جانی بوی ترکیبی از عموم...
‫و یه پسر جوان‌تر بود که باهاش رفیق بود.
‫ولی محشر بود.
‫رفتارش نسبت به زندگی محشر بود.
‫اگه اشکالی نداره خانم، ‫می‌خوام این رو تحویل بدم.
‫ولی چیزم رو نگه می‌دارم...
‫به نحوی یه جوان شورشی بود.
‫کراوات جدید گرفتم، این پیراهن رو گرفتم. ‫از پیراهن خوشت میاد؟
‫چرا وقتی به ملت پول بدهکاری ‫ می‌ری خرید جانی؟
‫درست نیست. ‫- چی داری می‌گی... ‫- چقدر داری؟
‫چارلی، هفته‌ی دیگه پولش رو می‌دم. ‫پولش رو می‌دم!
‫نگران چی هستی؟
‫به نحوی مثل یک طنز هجوه.
‫- این چیه؟ ‫- چیه؟
‫- این؟ ‫- چیه؟
‫این، چه شکلیه؟
‫چیه؟
‫- از کجا آوردیش؟ ‫- هان؟
‫- از کجا آوردیش؟ ‫- کجا؟
‫- این؟ ‫- چیه؟
‫چون به نحوی مثل یه گاوچرون بود.
‫نمی‌دونستی که قراره چیکار کنه.
‫قرار بود از قوانین پیروی کنه؟
‫یعنی قوانینی بودن و خب دقیقا...
‫آدمی نبود که از قوانین پیروی کنه.
‫و توی زندگی راه خودش رو می‌رفت...
‫- جانی... ‫- که می‌خواست ادامه‌اش بده.
‫منم، چارلی!
‫نگاه کن، می‌خوام به لامپ بالای ‫ امپایر استیت شلیک کنم.
‫هی، بس کن احمق، منم!
‫طغیان‌گر بودنش رو دوست داشتیم.
‫محوش شده بودیم. یه کلمه ‫ نمی‌تونستیم حرف بزنیم.
‫بهترین کاری که من می‌تونم بکنم ‫ اینه که برم توی یه کلیسا قایم بشم.
‫- کارهایی می‌کرد... ‫- آره.
‫که فکر نمی‌کنم کسی بتونه بکنه، ‫یعنی توی اون دنیا.
‫- بی‌خیال. ‫- بهم دست نزن کثافت.
‫عاشق سالیم، توی خیابان الیزابت قفس پرورش ‫ کبوتر داشتیم.
‫یه یارویی توی خیابان مات ‫ قفس پرورش کبوتر داشت.
‫یعنی، طرف خلافکار بود.
‫سالی گاگا یه ترقه با چسب ‫ چسبوند به یه کبوتر...
‫روشنش کرد و پرتش کرد هوا، ‫و توی هوا منفجر شد.
‫برو گم شو...
‫چطوری نمرد؟
‫درسته، واقعیت داره، ‫واقعیه.
‫- کاش می‌تونستم ببینمش. ‫- خب، زنگ می‌زنم بهش.
‫عه هنوز زنده است؟
‫- سالواتور؟ ‫- آره، چه خبره؟
‫می‌خوایم تو رو یه ستاره کنیم.
‫می‌خوان باهات آشنا شدن سالواتور.
‫کارگردان ربکا میلر می‌خواد باهات آشنا بشه.
‫واسه چی می‌خواد با من آشنا شه؟
‫هان؟
‫واسه چی می‌خواد با من آشنا بشه؟
‫واسه چی می‌خواد با تو آشنا بشه؟
‫چون خیلی چیزها از مارتی ازت شنیده...
‫و می‌خواد شخصا یه نگاهی بهت بندازه.
‫قبل این که وارد مکالمه بشیم...
‫نباید در مورد چیزی حرفی بزنیم؟
‫در مورد سوال‌هایی که قراره ازم بپرسین.
‫- پلیس که نیست سالواتور. ‫- نه!
‫حرفم این نیست، ولی آمادگیش رو ندارم.
‫مارتی در موردم چی گفته؟ ‫مارتی چی گفته؟
‫اول از همه، گفته که شخصیت جانی بوی...
‫- بر اساس تو بوده. ‫-آره.
‫یکم براساس تو، یکم براساس عموش.
‫- آره. ‫- پس خواستم ببینمت چون...
‫یه شخصیت افسانه‌ای هستی.
‫خیلی چیزها هست که می‌تونم تعریف کنم...
‫و خیلی چیزها هم هست که نمی‌تونم تعریف کنم.
‫آره، آره.
‫آره دیگه، می‌دونی...
‫برادرم درک می‌کنه که چی می‌گم...
‫ولی تا جایی که... ‫یعنی تا جای ممکن...
‫ولی می‌تونی... یه سری چیزها هست که ‫می‌تونی درموردشون حرف بزنی...
‫- چون این‌ها... ‫- سوال بپرسید.
‫صندوق پستی منفجر کردی؟
‫- جانم؟ ‫- صندوق پستی منفجر کردی؟
‫آره.
‫دلیلش رو یادته؟
‫نه.
‫اون زمان بمب درست می‌کردیم.
‫توی خیابان پرنس منفجر شد ‫ چون نزدیک سنت پاتریک بود.
‫در ضمن این کار جرم فدرالیه.
‫بذار بیان دستگیرم کنن.
‫- هی افسر، کلاهم رو می‌دی؟ ‫- نه.
‫می‌شه به زنم زنگ بزنم؟
‫توی خیابون‌های پایین‌شهر، ‫جانی بوی بدهی‌هاش رو پرداخت نمی‌کنه.
‫آره، نزول‌خوریه.
‫کلی‌ها بودن بودن که ‫ پول قرض گرفتن و پس ندادن.
‫شاید چون حس می‌کردن کسی ‫ که پول بهشون داده عوضیه.
‫متوجه منظورم هستی؟
‫از تو پول قرض گرفتم چون تنها ‫کسخل این اطراف تویی...
‫که می‌تونم ازش پول قرض بگیرم و پس ندم.
‫خب؟ خب؟
‫چون از دیدم همینی دیگه.
‫همینی. کسخلی.
‫نگاهش کن، لبخند می‌زنه. ‫چون کسخلی.
‫کسخلی دیگه.
‫می‌دونی، اون...
‫لزومی نداره پولشون رو بدیم. ‫متوجه هستی؟
‫داره سبک جلوه می‌ده، ‫ولی کم کاری نیست.
‫همیشه خودش رو توی ‫موقعیت‌های بد قرار می‌داد.
‫هی کثافت! این واسه توئه کثافت!
‫کثافت!
‫عوضی احمق. می‌خواستی شلیک کنی؟
‫می‌خواستی شلیک کنی؟
‫می‌زنم... می‌زنم می‌کشمت جانی! ‫بسه دیگه!
‫موقعیتی پیش اومده که برادرت...
‫مجبور بشه از وضعیتی نجاتت بده؟
‫خیلی پیش اومده، برادرم اومد.
‫من همیشه توی دردسر می‌افتادم دیگه.
‫دائما.
‫هنوز دوستش دارم.
‫متوجه منظورم هستی دیگه؟ خیلی...
‫خب پس بیا، بیست تا بردار.
‫دنیای روابط شدید مردانه. خیلی...
‫صرفا طبیعتا، طبیعت ما بود.
‫بگیرش دیگه احمق. واسه تو این کار رو می‌کنم. ‫بگیر! بگیر!
‫- هنوزم ادامه می‌دی؟ ول کن دیگه. ‫- بسه.
‫کل ایده مسئولیت...
‫دلسوزی و همدلی.
‫کل داستانش همچنین همون‌طور که ‫گفتم براساس پدرم و برادر کوچیکشه.
‫کوچیک‌ترین داداش بابام، جویی. ‫اسمش جو حشره بود.
‫اون هم توی بزرگ کردنم نقش داشت.
‫خیلی توی دردسر می‌افتاد!
‫چیکار می‌کنی؟
‫جو بلکه.
‫جو بلکه، بهش پول بدهکارم.
‫همیشه پدرم باید می‌رفت ‫ اوضاع رو مرتب می‌کرد.
‫عموم خیلی به پدرم تکیه می‌کرد.
‫پدرت چطوری اوضاع رو درست می‌کرد؟
‫- با پول نبود، ولی فقط... ‫- حرف می‌زد.
‫حرف می‌زد.
‫که کشته نشه.
‫که نکشنش.
‫یه روز یه بار یکی نزدیک بود بکشتش، ‫یکی اومد خونمون...
‫دهه شصت هم بود. ‫من تازه...
‫دانشگاه نیویورک رو تموم کرده بودم ‫ و برگشتم و بهم گفت که چی شده.
‫بابام گفت «باشه، برو بیرون فلان و فلان ‫ می‌کنم. باهاشون حرف می‌زنم.
‫«تو برو و دیگه برنگرد.»
‫و همین کار رو کرد. ‫خب چیکار کنیم؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫- مخفیم کنی مثلا؟ ‫- درسته.
‫کاساوتیس بالاخره تکه آخر فیلم رو دید...
‫و گفت «بهش دست نزن.» و تغییرش ندادیم.
‫توی فستیوال فیلم نیویورک نشونش دادن.
‫خانواده‌ام هم همراهم بودن، ‫حیرت‌زده شده بودن.
‫باورم نمی‌شد چی می‌بینم و چی می‌شنوم.
‫و وقتی دیدمش بهش گفتم...
‫«توی خونه هم این‌طوری حرف می‌زدی؟»
‫«خانم اسکورسیزی، نظرتون راجع به فیلم ‫پسرتون چیه؟» و اونم گفت...
‫«صرفا می‌خوام بدونید...
‫ما توی خونه این‌طوری حرف نمی‌زنیم، ‫نمی‌دونم از کجا یاد گرفته.»
‫این‌طوری حرف می‌زدن.
‫من هم می‌رفتم بیرون همین‌طوری حرف می‌زدم.
‫- یه لحظه صبر کن چارلی. ‫- ولی توی خونه نه.
‫اولین فیلمی بود که از لحن ‫کوچه‌بازاری استفاده کرد...
‫با این هدف که دقیق باشه.
‫جرئتش رو ندارم؟ بیا لاشی، بیا اینجا.
‫بیا اینجا تا بکنمش توی کونت.
‫خودبه‌خود عمل کردم.
‫از نظر بازیگری مثل کازان پیش رفتم.
‫- فکر کردم قراره باهاش حرف بزنن. ‫- درسته.
‫فکر کردم قراره باهاش حرف بزنن ‫که دهنش رو ببنده.
‫شاید باهاشون بحث کرده.
‫اینجا توی سرم این فیلم‌ها ‫به نظرم لحن درستی داشتن.
‫ولی خب بعدش کازان با کاساوتیس قاطی شد، ‫چون من به بداهه‌پردازی هم میل داشتم.
‫همون صحنه خاص طولانی که ‫دنیرو با هاروی حرف می‌زنه.
‫فکر خود دنیرو بود.
‫چرت و پرت، مزخرف. ‫توی راه خونه جیمی اسپارکس رو دیدم.
‫چهار ماهی می‌شه که هفتصد ‫ تا به جیمی اسپارکس بدهکارم.
‫باید پول یارو رو بدم. طرف توی آپارتمان من ‫ زندگی می‌کنه. همیشه اون سمت خیابونه.
‫- باید پول یارو رو بدم دیگه، نه؟ ‫- آره. ‫خب چی شد؟
‫فکر کنم غافلگیر شد که اون‌ها به ذهنم رسید.
‫و خداروشکر ازشون استفاده کرد.
‫من با هنری هیل و بقیه ‫خلافکارهایی که...
‫بعدا توی رفقای خوب بودن رفیق بودم.
‫بعد شنیدن فیلمی داره پخش می‌شه ‫ که در مورد اون‌هاست.
‫گفتم «ببینین، فیلم خلافکاری ‫محبوب خلافکارها چیه؟»
‫و گفت «خب همه پدرخوانده رو دوست دارن...
‫ولی خیابون‌هایی پایین‌شهر ‫بهترین فیلم خلافکاریه.»
‫فیلمش واسشون مثل خونه خودشون بود.
‫کاملا صادقانه بود.
‫به اندازه‌ای که آدم با خودش صادقه.
‫و... نه، می‌دونستیم یه چیزی خاصه. ‫می‌دونستیم.
‫نرفتم بیرون که پز بدم فیلم در مورد منه.
‫و وسط فیلم رفتم بیرون.
‫وسطش رفتی بیرون؟
‫یکمش رو دیدم و فقط، می‌دونی...
‫رفتم بیرون...
‫رفتم اون سمت خیابون و دکتر ژیواگو رو دیدم.
‫چرا رفتی بیرون؟
‫شاید بخاطر کودکیم؟ ‫شاید خیلی خاطرات...
‫نمی‌تونم توضیح بدم.
‫بهت برخورد؟ بهت برنخورد؟
‫نه، بهم برنخورد. اصلا برنخورد. نه.
‫پس چرا فیلم رو ندیدی؟
‫فقط صرفا شاید، خاطراتی رو برگردوند.
‫می‌فهمین؟ ‫یعنی خودم بودم.
‫یه بار یه پلیس با یکی از این‌ها زد توی سرم.
‫یادته اون سری از پلیس‌ها کتک خوردم؟
‫آره، اصلا خوب هم نشدی، نه؟
‫خوب نشدم؟
‫مارتی داشت بزرگ می‌شد.
‫داشت از اون دنیا خارج می‌شد.
‫و بعد فیلمی در مورد اون آدم‌ها ساخت...
‫ و فکر نکنم خیلی در موردش خوشحال بوده باشن.
‫به حرفی که می‌خوای بزنی اعتقاد داری.
‫آدم باید خطر کنه که به جایی برسه.
‫شاید خیلی‌ها باهاتون مخالف باشن. ‫شاید خیلی‌ها ناراحت شن.
‫ولی اون زمان، چیزیم بود که احساس می‌شد...
‫باید واقعی و صادقانه می‌بود.
‫گاهی‌اوقات مردم رو ناراحت می‌کرد.
‫آدم متوجه می‌شه که خب، ‫هنرمند بودن یعنی بی‌رحم بودن.
‫باید به اندازه کافی بی‌رحم باشی ‫ که بتونی هنرمند باشی.
‫آدم‌های توی خیابون‌های پایین‌شهر ‫همون‌هایی بودن که مارتی باهاشون بزرگ شد.
‫تقریبا خداحافظیش با اون دنیا بود...
‫چون فیلمشون رو درست کرده بود.
‫اینطوریه که توی خاطراتت ثبتشون می‌کنی.
‫و بعدا در زندگی می‌ریزیش بیرون.
‫به نظرم مارتی همین کار رو کرد.
‫چون اتفاقات اطرافش بود و کار خوبی هم کرد.
‫کار مارتی خوب بود.
‫آره، خوب بود.
‫فستیوال فیلم نیویورک رو یادمه.
‫و آخر شب...
‫برگشتیم اتاق هتلمون و یه دسته...
‫پیام از تهیه‌کنندگان هالیوودی ‫ و بازیگران معروف بود.
‫چندین پیشنهاد واسه فیلم داشت.
‫قبل خیابون‌های پایین‌شهر، ‫کلی آدم بودن که...
‫باید بگم نیم‌نگاهی هم به آدم نمی‌انداختن.
‫و یهویی همه‌چیز خوب شده بود.
‫الن برستین بعد فیلمبرداری جنگیر...
‫دنبال یه کارگردان جوان بود که...
‫فیلمی که واسش ساخته شده ‫ بود رو کارگردانی کنه.
‫«آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند.»
‫تازه داشتم به جنبش زنانه می‌پیوستم...
‫و به استودیوی برادران وارنر گفتم...
‫«واقعا می‌خوام فیلمی درست کنم...
‫که در مورد زن بودنه، ‫با درکی که از زنان الان دارم.»
‫بخش‌هایی از فیلم هست که خیلی...
‫واقعا واقعین. خیلی، خیلی واقعین.
‫و زنگ زدم به فرانسیس کاپولا...
‫و گفتم «کارگردانی لازم دارم که تازه‌کار ‫ و پرشور باشه.»
‫اونم گفت «چرا یه نگاهی به فیلم ‫ خیابون‌های پایین‌شهر نمی‌اندازی؟»
‫و ما رفتیم سراغ کار.
‫فکر نمی‌کنم کاری بوده باشه که مایل باشه ‫ انجام بده...
‫ولی می‌دونید، مارتی می‌خواست حرفه ‫‌ طولانی‌ای داشته باشه و دائما می‌گفت...
‫«آلیس رو بساز، آلیس رو بساز...
‫که فقط فیلم خلافکاری نسازی.»
‫گفت «خیلی‌ها به خیابون‌های پایین‌شهر ‫ واکنش نشون دادن...
‫ولی حرفشون اینه که بلد نیست ‫ کارگردان زنان باشه یا...»
‫بذارید این‌طوری بگم، ‫به زبان نیاوردنش.
‫ولی گفتن، «نمی‌تونه، می‌تونه؟»
‫خیلی در موردش مضطرب بود.
‫دائم می‌گفت «زن‌ها رو درک نمی‌کنم...
‫زن‌ها رو نمی‌شناسم. ‫ مطمئن نیستم از پسش بربیام.»
‫این فیلم در مورد زنیه که...
‫که قدم خیلی کوچیکی در راه خودآگاهی ‫و خودش برمی‌داره.
‫بدون این که آزادی زنان رو فریاد بزنه...
‫یا بگه که «می‌خوام آزاد باشم.»
‫یادمه خونده بودم که شما...
‫بیش از حد معمولیش توی کارکنانتون زن هست...
‫آره! آره.
‫اکثر جایگاه‌های کلیدی دست زنان بود.
‫- اسمت چیه؟ ‫- تام.
‫خب من آدریم. یعنی نیستم، دوریسم. ‫ولی آدری رو بیشتر دوست دارم.
‫«آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند.» رو...
‫با مارتی ساخته بودم، ‫واسه اون فیلم خیلی متفاوتی بود.
‫نمی‌شد به بقیه کارهاش ارتباطش بدی و...
‫یه چیز خیلی حقیقی در موردش ‫ وجود داشت که کوچیک هم بود.
‫خدا به همراهت.
‫در مورد یه مادر تنهاست...
‫که همراه پسرش کل کشور رو طی می‌کنه.
‫و رویای این رو می‌بینه که ‫به نحوی قراره بره کالیفرنیا...
‫و قراره حرفه خوانندگیش رو شروع کنه.
‫نرسیدیم؟
‫داشتم راهی پیدا می‌کردم که داستانی بگم...
‫که به اصطلاح خودمون در ‫ «مردانگی» خلاصه نشه...
‫و واقعا از دیدگاه جدیدی به زندگی نگاه کنه.
‫خب حالا، می‌شه یه دوری بزنید؟
‫- دور بزنم؟ چرا؟ ‫- می‌خوام ببینمتون.
‫خب صورتم رو ببین، با کونم که آواز نمی‌خونم.
‫لنی، این دختره چشه؟
‫فیلمنامه محشر بود، ولی یک سوم آخرش...
‫یکم بداهه‌پردازی کردیم.
‫حین تمرین حلش کردیم، ‫و به بهترین نحو ممکن ضبطش کردیم.
‫مثل اون تیکه بداهه که اون روز کردیم...
‫توی آشپزخونه با اون و کریستوفرسون.
‫اکثرشون مربوط به تجربیات خودشه.
‫برادرت بهت بوسیدن رو یاد داده؟
‫خب یعنی نشون که نداد.
‫گفت بدترین چیزی که می‌تونه رخ بده...
‫اینه که یه پسر حس کنه لب‌هاش رو گذاشته ‫روی یه کاسه‌ی خیس بلغور جو.
‫حداقل لب رو گفته.
‫خیلی تجربه ساخت خوبی بود.
‫و عمیق بود.
‫اون فیلم رو عمیقا توی قلبمون حس می‌کردیم.
‫زدیش؟
‫خیلی لوسش کردی!
‫به چه جرئتی واسم تعیین تکلیف می‌کنی ‫ که بچه‌ام رو چطوری بزرگ کنم؟
‫- بچه‌های خودت کجان؟ ‫- کات.
‫واقعا موفقیت بزرگی کسب نکرده بود.
‫خیابون‌های پایین‌شهر موفق نبود. ‫آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند موفق بود.
‫بهترین اجرای یه بازیگر زن...
‫الن برستین در آلیس دیگر ‫ اینجا زندگی نمی‌کند.
‫الن امشب توی نیویورک اجرا داره، ‫نمی‌تونه بیاد اینجا.
‫ازم خواست که...
‫از همه رای‌دهنده‌ها تشکر کنم.
‫و همچینن خواست که از خودم تشکر کنم.
‫مرسی.
‫تا اون موقع، البته این دیدگاه منه...
‫با کسی زندگی می‌کردم که ‫ وقتی باهاش آشنا شدم...
‫آدم محشری بود و حالا، یهویی...
‫آدمی بود که همه می‌گفتن نابغه‌ است.
‫آخرین باری که از نظرت یه فیلم آمریکایی ‫ محشر دیدی کی بود؟
‫مارتین اسکورسیزی، ‫آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند.
‫که به نظرم یه فیلم آمریکایی محشره.
‫و با خودم گفتم «همینه دیگه.»
‫فکر کنم مواد مخدر داشت شروع می‌شد.
‫غرور داشت شکوفه می‌داد.
‫و همچنین می‌دونید، ‫آدم تغییر سبک می‌ده.
‫و برای من این‌طور بود که...
‫خودم رو به یه فیلمساز تغییر دادم.
‫راننده تاکسی رو توصیف کن.
‫یعنی مثلا وقتی داشتی می‌نوشتیش، ‫وقتی کسی می‌گفت...
‫«فیلم در مورد چیه؟» ‫بهش چی می‌گفتی؟
‫نمی‌دونم.
‫بذار ببینم، هم..
‫به نظرم مهمه که فیلمیه که ‫ در دهه هفتاد رخ می‌ده.
‫رئیس‌جمهور داره دست تکون می‌ده.
‫یعنی، داریم در دوره‌ای از ناامیدی...
‫و غم زندگی می‌کنیم. توی ویتنام شکست خوردیم.
‫و دوره‌ی دهه‌ی هفتاد...
‫تصویرمون از خودمون رو خراب کرد.
‫بحران رو داریم می‌بینیم.
‫در شک تشدید شونده‌ای که ‫ نسبت به معنای زندگیمون داریم.
‫و در از دست دادن وحدت هدفمون.
‫آمریکا داشت از هم می‌پاشید.
‫و احساسات خیلی بدی رو نسبت ‫ به خودمون شکل می‌دادیم.
‫و اضافه کنم که در مورد یه مرده.
‫شب‌ها یه تاکسی رو می‌رونه...
‫و واقعا خیلی شبیه آرتور برمر هست.
‫شخصیت آرتور برمر رو می‌شناسی؟ ‫اونی که به جورج والاس شلیک کرد؟
‫فرماندار جورج والاس امروز درحالی ‫ که مشغول برگزاری کمپین...
‫در لارل مریلند بود مورد اصابت گلوله ‫ قرار گرفت و زخمی شد.
‫داستان در مورد مردی رخ می‌ده...
‫که عقده‌ی چیزی رو پیدا می‌کنه که نمی‌تونه ‫ بهش دسترسی داشته باشه.
‫که یک زنه. یک زن زیبا ‫ با موی روشن و چشم‌های آبی.
‫شریدر فیلمنامه‌ی راننده تاکسی رو بهم داد.
‫ولی اون زمان یه چیز تبلیغاتی نیاز داشتم.
‫گفتم «نمی‌تونم خودم رو قاطی این ماجرا کنم. ‫کیه که بخواد این رو ببینه؟ این خیلی عجیبه.»
‫واقعا بهش اعتقاد داشتم.
‫و گفتم «وای، انگار خودم نوشتمش.»
‫به نظرت چه چیزی از توی اون لحظه، ‫بیشتر از همه توی فیلم هست؟
‫این که...
‫می‌تونم... یک...
‫میلی هست که فورا به این سوال پاسخ بدم ‫ ولی باید خیلی احتیاط کنم...
‫چون ممکنه برداشت اشتباهی رخ بده.
‫و اون ربط به مرد خلافکار داره.
‫پشیمانیش، خشمش...
‫تنفرش نسبت به خودش، تنهاییش.
‫که هیچ راهی نداره که...
‫با بقیه در ارتباط باشه، ‫با این که شاید خیلی، اجتماعی بوده باشم.
‫خیلی سخت بود که به شیوه‌ی دیگری ‫ ارتباط برقرار کنم.
‫یه جورهایی یه غریبه هستی.
‫و یادمه زمانی که دانشگاه نیویورک بودم...
‫کل دانشجوها یادمه ریوردیل زندگی می‌کردن. ‫جاهای زیبا زندگی می‌کردن.
‫خانواده‌هاشون همه دکتر و وکیل بودن.
‫نمی‌تونستم بهشون بگم که من از کجا میام.
‫مارتی می‌گه حین خوندن راننده تاکسی ‫ انقدر شوکه شده...
‫که حس کرده انگار خودش نوشتتش.
‫به نظر شما دلیلش چیه؟
‫می‌دونید، انزوا.
‫و تنهایی‌ای که به وجود اومده.
‫عصبانیت. تعلق نداشتن.
‫مشکل عقده فرشته-فاحشه.
‫اون راننده تاکسی زل زده بهمون.
‫توی فیلمنامه اصلیم از راننده تاکسی...
‫یه دیالوگی هست...
‫که ترویس بیکل داره مرکز کمپین رو...
‫مثل یه گرگ که از دور به آتش اردوگاه ‫ خیره شده، نگاه می‌کنه...
‫و به نظرم همین تصویر بود که ‫روی مارتی تاثیر گذاشت.
‫می‌دونید، اون همیشه یکی از ‫بچه‌های گوشه‌ی پارک بود.
‫قد کوتاه بود، آسم داشت.
‫ایده‌ی این که گرگ باشی ‫ و آتش تمدن رو ببینی...
‫و این که حس کنی نمی‌تونی کاملا پذیرفته بشی.
‫و واسه همین، حس کردم که چطور...
‫معنیش رو بروز بدیم؟
‫چطور بروزش بدیم؟
‫صحنه‌ها رو کنار فیلمنامه نقاشی می‌کردم.
‫که از بقیه منزویش کنم.
‫که همه اطرافش درگیر کار خودشونن، مثل دریا.
‫انگار که توی دریا شناوره.
‫پس همیشه سعی می‌کردیم به نحوی، ‫از لحاظ روانی سعی می‌کردیم...
‫از بقیه جدا نگهش داریم.
‫نکته کلیدی توی اون فیلم این بود. ‫کی توی قاب کیه؟
‫و واسه همین سعی می‌کردیم ‫ همیشه اون توی قاب جدایی باشه.
‫کسی توی قاب اون نیاد.
‫و وقتی که به قاب شخص مقابل می‌رفتیم، ‫اون توشون حضور داشته باشه.
‫ولی بقیه توی قاب اون نباشن.
‫می‌دونستی که خیلی چشم‌های خوشگلی داری؟
‫یادمه که اولین بار راننده تاکسی رو دیدم...
‫و چیزی که اون و دنیرو ضبط کرده بودن...
‫حس باورنکردنی‌ای از...
‫احساس ناراحتی شخصیت اصلی رو القا می‌کرد.
‫دوست‌دخترش رو برده بود ‫میدان تایمز که پورن ببینن.
‫و یادمه انقدر احساس خجالت کردم ‫که روی خودم هم تاثیر داشت.
‫از این‌جور فیلم‌ها خوشم نمیاد.
‫خب یعنی نمی‌دونستم که به ‫ این فیلم‌ها چنین حسی داری.
‫خیلی از فیلم‌ها نمی‌دونم...
‫- ولی اگه خبر داشتم... ‫- فقط از همین فیلم‌ها می‌بینی؟
‫خب آره، یعنی میام و... خیلی هم بد نیستن.
‫این که من رو بیاری چنین جایی ‫ انگار بهم گفتی «بیا سکس کنیم.»
‫جاهای دیگه هم می‌تونم ببرمت.
‫فیلم‌های دیگه هم هست ‫ که می‌تونم ببرمت ببینیم.
‫خیلی ازشون سر در نمیارم.
‫- ولی می‌تونم جاهای دیگه‌ای ببرمت. ‫- ما با هم متفاوتیم.
‫توی فیلم ارتباطی بین تحقیر و خشونت هست.
‫بله.
‫و در مورد افرادی که مرتکب چنین ‫ اعمالی می‌شن حقیقت داره.
‫خب آره، توسط مردم تحقیر می‌شن، ‫درسته.
‫آره.
‫چنین آدم‌های هستن و واقعین.
‫و چطور بدون کاریکاتور باید ‫اون‌ها رو به تصویر کشید؟
‫بداهه‌پردازی کردیم...
‫در مورد این بود که شخصیت رو به صادقانه‌ترین ‫ شکل ممکن نشون بدیم.
‫واسه من این‌طور بود که... ‫مارتی از انجام چنین کاری هیچ ترسی نداشت.
‫آره.
‫سریع‌تر بودم.
‫فیلمانمه نوشته «توی آینه نگاه می‌کنه...
‫با تفنگش بازی می‌کنه و با خودش حرف می‌زنه.»
‫و باب...
‫تغییر شکلش داد.
‫من اینجا ایستادم، تصمیم با توئه.
‫تصمیم با توئه.
‫نوبت حرکت توئه.
‫اینجا نشسته بودم. ‫فکری به سرت نزنه...
‫مارتی روی صندلیش نشسته بود.
‫و باب... اونجا جلوی آینه ایستاده بود...
‫و باب شروع کرد به حرف زدن با خودش.
‫با منی؟
‫با من بودی؟
‫مارتی اون جمله رو شنید و ‫به من نگاه کرد و این‌طوری کرد...
‫خیال کردی با کی داری حرف می‌زنی احمق؟
‫عه؟
‫باشه.
‫گوش کنین کسکش‌ها، عوضی‌ها.
‫گیر آدمی افتادین که صبرش لبریز شده.
‫ظاهرا ترویس بیکل‌ها کم نیستن، ‫مخصوصا در حال حاضر.
‫که دارن با هم توی اینترنت حرف می‌زنن.
‫وقتی اولین بار نوشتمش، ‫با کسی حرف نمی‌زد.
‫اون زمان واقعا مرد خلافکار و زیرزمینی بود.
‫الان مرد اینترنتیه.
‫بیا رفیق. فقط من رو از اینجا ببر، خب؟
‫من نقش آیریس رو بازی می‌کنم، ‫که فاحشه است.
‫دوازده سالشه.
‫و خانم‌بیاری هم داره که نقشش ‫ رو هاروی کایتل بازی می‌کنه.
‫می‌خوای گیر بیفتی؟ ‫آرام باش جنده!
‫مارتی زنگ زد و گفت...
‫می‌خوام جودی توی این فیلم ‫ نقش یه فاحشه رو بازی کنه.»
‫اولش واقعا واسه استخدام من استرس داشت...
‫چون همیشه حس می‌کرد ‫ یه پلیس قراره پیداش بشه...
‫و بهش دستبند بزنه، ‫چون من خیلی کم‌سن بودم.
‫اسکورسیزی به نحوی من رو تحویل دنیرو داد...
‫و با هم رفتیم یه کافی‌شاپ ارزون.
‫مشخصا از جانب رابرت دنیرو باهام حرف نزد...
‫کل مدت توی نقشش بود.
‫و ناجور بود کلا گشتن باهاش رو مخ بود.
‫و گمونم با ناجور بودنش...
‫و کاراکترش راحت شدم.
‫باید لباس قشنگ بپوشی، ‫باید با پسرها بری بیرون.
‫باید بری مدرسه. ‫می‌دونی، این جور کارها.
‫وای، چقدر بچه مثبتی.
‫خیلی وقت بود فیلم بازی می‌کردم...
‫ولی با شخصیتی کاملا متفاوت.
‫خیلی برعکس چیزی بودم که ‫ باید واسه این نقش استخدام می‌شد.
‫و به نظرم مارتی چیزی توی همین دید.
‫به نظرم همین واسش جالب بود.
‫«شخصیت قدرتمندی می‌خوام که...
‫توی این شغل جنسی، جنسیتی نشده باشه.»
‫داره سعی می‌کنه عکس بگیره.
‫وقتی وقتش فرا رسید که با ‫هم سکانس ضبط کنیم...
‫مارتی اجازه می‌داد با هم بداهه‌پردازی کنیم.
‫بداهه‌پردازی کردیم، ‫ یکم از عمد از مسیر خارجش کردیم.
‫ولی خودش رو حفظ کرد و موفق شد.
‫یعنی مبارزه کرد. مقاومت کرد. ‫جا نزد.
‫به نظرم امکان نداشت ‫اسکورسیزی حین اون ضبط...
‫از اون راضی‌تر بشه.
‫همیشه از ساخت فیلم خوشحال بود.
‫از بودن با دوست‌هاش که ‫ می‌خواستن فیلم بسازن راضی بود.
‫یادمه مامانش اومد سر صحنه دیدنش، ‫و نشوندش روی صندلی کارگردان.
‫با هم یه روتین طنزی داشتن.
‫خیلی با هم صمیمی بودن...
‫و واقعا از ساخت فیلم خیلی هیجان‌زده بود.
‫در مورد نحوه ساخت خون هیجان‌زده بود...
‫و وقتی قرار بود سر یارو بترکه...
‫این که چطور تیکه‌های استایروفوم ‫ رو توی خون ریختن...
‫که به دیوار بچسبه و همون‌جا بمونه.
‫خیلی با هم خوش گذروندیم.
‫ولی استودیو ازمون خیلی عصبانی شد، ‫بخاطر خشونت و ادبیات فیلم.
‫و فیلمبرداری از بخش‌های بد نیویورک ‫که واسشون آزاردهنده بود.
‫همه حیوانات شب میان بیرون.
‫جنده‌ها، هرجایی‌ها، متجاوزها، ‫افاده‌ای‌ها، کونی‌ها، موادی‌ها و معتادها.
‫مریضن، خرابن.
‫توی دنیای خودشه و ‫ چشم‌هاش رو توی آینه می‌بینیم.
‫روی این دنیا شناوره.
‫می‌شه گفت مثل یه جور فرشته برفرازشه.
‫فرشته‌ی... فرشته‌ی انتقام.
‫به نحوی خودش رو مسئول ‫ می‌دونه که پاکسازی کنه.
‫شخصیت دنیرو، ترویس بیکل...
‫تصمیم می‌گیره که می‌خواد آیریس ‫ رو از اون سرنوشت نجات بده.
‫سلام رفیق. چطوری؟
‫خوبم، خوبم رفیق.
‫به نظرت تراویس توی داستانت...
‫آدم خوبیه یا بده؟
‫عملا خوبه.
‫جز این که...
‫یه سری کارهای اشتباهی می‌کنه.
‫بخورش.
‫تمام احساسات مختلفش شدت می‌گیرن.
‫خشمش و عقده ناجی بودنش.
‫دختره رو نجات می‌ده و آدم‌ بدها رو می‌کشه.
‫و بعد خودش قهرمان می‌شه.
‫ و ملت بهش نگاه می‌کنن و می‌گن...
‫«هی، تو همون یارو خفنه‌ای.»
‫این... این یه آرزوی مردانه است.
‫نه! بهش شلیک نکن!
‫به انجمن سینمایی آمریکا نشونش دادیم. ‫و واسه خشونت درجه‌ «ایکس» بهش دادن.
‫و یه نگاهی بهمون انداختن و گفتن ‫«یا بکنینش «آر» و یا کوتاهش می‌کنیم.
‫برید پی کارتون.»
‫خیلی‌خب.
‫اونجا بود که در رفتم.
‫چیکار کردی؟ ‫- هان؟ ‫- چیکار کردی؟
‫از کوره در رفتم.
‫من...
‫مارتی خیلی ناراحت بود.
‫توی دفترم بهم زنگ زدن...
‫و گفت «استیو. مارتیم.
‫مارتیم، استیو. می‌تونی یه سر بیای پیشم؟
‫می‌خوان کل خون پاشیدن‌ها رو حذف کنن.
‫می‌خوان یارو که دستش ‫قطع شده رو حذف کنم.»
‫و دیوانه شده بود، یعنی...
‫واقعا می‌خواست رئیس استودیو رو بکشه.
‫اسلحه داشتی؟
‫می‌خواستم اسلحه گیر بیارم.
‫- پس گفتی می‌خوای اسلحه گیر بیاری؟ ‫- آره، ولی نمی‌خواستم.
‫جدی؟
‫و گفتی می‌خوای با اسلحه چیکار کنی؟
‫می‌خواستم... نمی‌دونم، عصبانی بودم.
‫گفتم «می‌خوام تهدیدشون کنم.» ‫یا شلیکی چیزی بکنم.
‫نمی‌دونستم. یعنی داشتم تهدید می‌کردم.
‫کاری که می‌خواستم بکنم، ‫و نه با اسلحه...
‫این بود که برم داخل و بفهمم ‫نسخه اولیه ضبط کجاست...
‫و پنجره رو بشکنم و ببرمش.
‫در هر صورت که می‌خواستن فیلم رو نابود کنن.
‫خب بذارین من نابودش کنم.
‫نابودش می‌کنم.
‫ولی قبل نابود کردنش می‌دزدمش.
‫اسپیلبرگ و یه سری دیگه گفتن...
‫«مارتی بس کن. ‫نمی‌تونی همچین کاری کنی مارتی.»
‫هر چی بیشتر گفتن نمی‌شه، ‫بیشتر گفتم می‌خوام برم...
‫نمی‌دونستم چیکار کنم. و نمی‌دونم ‫ کی بود که این فکر به ذهنش رسید...
‫که انجمن سینمایی آمریکا رو آروم کرد، ‫ولی ممکنه مارتی بوده باشه.
‫«اگه کل سکانس رو رنگش رو کم کنیم چی؟
‫و خلاصه‌تر نشونش بدیم.» ‫می‌دونی؟
‫«و تارش کنیم.»
‫فیلم رو نجات داد، چون نمی‌خواست ‫سکانس خشونتی رو حذف کنه.
‫صرفا رنگ قرمز رو به قهوه‌ای تغییر داد.
‫خودم رو واسه اون فیلم کشته بودم...
‫و زندگیم رو وقف اون فیلم کرده بودم.
‫و نمی‌خواستم نابودش کنم.
‫خشونت توی فیلم‌هام...
‫همون قسمته که بی‌مسئولیتی رو مدعی می‌شه.
‫خشونت ترسناکه، توی خودت.
‫- می‌دونین؟ ‫- آره.
‫تواناییش رو داری؟ بله.
‫به این فکر می‌کنم که خشونت ‫ رو به عنوان یه چیز قابل ستایش...
‫به تماشاچیان جهانی نشون بدم؟
‫اگه خشونت صادقانه باشه، آره، دارم.
‫نمی‌خوام اسمی ببرم، ‫ولی کلی فیلمساز هستن که...
‫نمی‌دونم اصطلاح «بی‌هزینه» ‫ مناسب باشه یا نه...
‫ولی به نظرشون جالبه.
‫اون این‌طور نیست.
‫مارتی این‌طوری نیست.
‫فیلمسازیه که به دنبال حقیقته.
‫و توی این دنیا خشونت زیاده.
‫در پایان راننده تاکسی چه حسی داشتی؟
‫احساس تعادل بیشتری داشتی؟
‫نه، احساس آدمی رو داشتم که از جنگ برگشته...
‫و اونجا خونی ایستاده...
‫و همچنان نفس می‌کشه.
‫به نحوی رسوندیمش به کن.
‫و رئیس هیئت داوران تنسی ویلیامز بود.
‫اومد بیرون و گفت فیلم رو دوست نداره. ‫خیلی خشنه.
‫در گذشته باورش سخت بود...
‫ولی اون زمان...
‫یکی از خشن‌ترین فیلم‌هایی بود ‫ که در آمریکا ساخته شده بود.
‫جدا از کنفرانس خبری...
‫مارتی و بابی عملا اصلا از اتاق ‫هتلشون بیرون نمی‌اومدن.
‫به نظرم نگرانی این که...
‫فیلم قرار نبود موفق باشه، ‫ اون‌ها رو فرا گرفته بود.
‫و این که مردم ممکنه ازش متنفر بشن. ‫عملا هیچ مصاحبه‌ای قبول نکردن.
‫و فقط من بودم.
‫و در نهایت کل مصاحبه‌های ‫فیلم رو من انجام دادم...
‫چون من فرانسوی بلد بودم.
‫راننده تاکسی می‌شه چون شب‌ها خوابش نمی‌بره.
‫و با پرواز برگشتیم خونه.
‫با پرواز برگشتیم لس‌آنجلس.
‫روزنامه‌نگارم صبح بهم زنگ زد...
‫و گفت «نخل طلایی رو بردی.»
‫و بعد غافلگیر شدم که فیلم موفقیت‌آمیز بود.
‫فکر نمی‌کردم چنین اتفاقی رخ بده.
‫فیلم توی سینمای کرونت یا خیابان سوم پخش شد.
‫پل شریدر بهم زنگ زد.
‫گفت «مارتی، برو ببین. کل خیابون صف بستن.»
‫دیدگاه مردم نسبت به راننده تاکسی چی بود؟
‫محشر بود، یعنی وقتی که ‫ برنده نخل طلایی کن شد...
‫و وقتی که پالین هم اضافه شد، ‫دیگه تموم بود.
‫اون زمان چنین منتقدهایی قدرت داشتن.
‫که می‌تونستن آدم‌ها رو نابود کنن یا بسازن. ‫منتقدین ستاره‌ای بودن.
‫کیل ستاره بود. راجر ایبرت هم بود.
‫کاری که اسکورسیزی می‌کنه اینه که خیلی ‫ به خشونت توی شهر...
‫به عنوان خشونت جمع‌شده ‫ درون یه نفر نگاه نمی‌کنه.
‫و این خشونتی هست که در آمریکا دیدیم.
‫در مزدورها و تک‌تیراندازها ‫ و این‌جور آدم‌ها.
‫مردم می‌فهمیدن که یه فیلم چقدر مهمه.
‫و احتمالا بدون این که ‫صد درصد عامدانه باشه...
‫اسکورسیزی و پل شریدر...
‫به حقیقتی جمعی از آمریکا رسیدن.
‫فیلم آقای اسکورسیزی...
‫راننده تاکسی، فیلمیه که...
‫در مورد خشونت در بالاترین سطح هنریه.
‫با دوستانم رفتم فیلم رو ببینیم.
‫و فکر کنم در هفته اول انتشارش...
‫پنج، شش باری دیدمش. ‫و همه واقعا محوش شده بودیم.
‫راز و جذابیتی داشت که...
‫از یه دنیای دیگه بود.
‫اولین باری بود که بازی باب رو هم می‌دیدم، ‫که...
‫که خیلی لحظه بزرگی بود.
‫و مشخصا از همون لحظه، اسیرش شدم.
‫صرفا می‌خواستم، منتظر بودم...
‫منتظر کارهای مارتین موندم، ‫منتظر کارهای باب موندم.
‫شده که حس کنی قراره...
‫کل زندگیت رو با مارتی کار کنی؟
‫ما به نحوه خاصی با هم کنار میاییم و...
‫می‌تونم در مورد چیزهایی که راجع بهشون ‫ حرف می‌زنیم باهاش خیلی صادق باشم...
‫و ارتباط بین سکانس‌هایی که قراره ضبط کنیم.
‫«یاد چنین چیزی افتادم که خودم تجربه کردم.» ‫فقط به اون می‌گم.
‫چون، که یه ایده‌ داشته باشیم که من ‫ به چی فکر می‌کردم...
‫و چه اطلاعاتی از اون حکایت خاص...
‫و اون تجربه رو بتونیم توی سکانس بیاریم.
‫مثل یه جور اعتماد و تعقل داشتن به همه، ‫مثل یه واحد.
‫و مال زمانیه که بازیگر و استودیو...
‫عملا فیلمت رو ازت می‌گرفتن.
‫و این یه چیزه، و این که با ‫دنیرو قضیه‌ای به وجود آورد...
‫به این نحو که...
‫به اعتمادی رسیدیم که می‌دونستم، ‫خلاصه‌اش اینه که اون چنین کاری نمی‌کنه.
‫واقعا بهش اعتماد کردم و به حقیقت هم پیوست.
‫پس آزمایش کردن امن بود.
‫توی فیلم بعدی یعنی نیویورک، نیویورک، ‫همین کار رو کردیم.
‫و من با اروین وینکلر کار کردم.
‫ده سالی بود که توی هالیوود بودم.
‫با سیستم استودیو و این ‫ چیزها بیشتر تجربه داشتم.
‫راکی، اروین...
‫تازه واسه راکی برنده اسکار شده بودم.
‫یه فیلمنامه به اسم نیویورک، نیویورک ‫ نوشته بودم. موزیکال بود.
‫با جین کالی در مورد کارگردانیش حرف می‌زدم.
‫ولی دهه هفتاد بود، اوضاع داشت عوض می‌شد.
‫می‌خواستم یکم مدرن باشه، ‫پس کسی مثل اسکورسیزی رو لازم داشتم.
‫و این‌طوری بود که اومد.
‫سینمای مولف، داشت به نحوی ‫ به اوج خودش می‌رسید.
‫فرانسیس کاپولا داشت ‫ «اینک آخرالزمان» رو می‌ساخت.
‫چیمینو داشت «دروازه بهشت» رو می‌ساخت.
‫وقت آزمایش کردن بود.
‫این‌طوری بود که «اینجا رو باش. ‫ببین می‌خوایم چیکار کنیم.»
‫هدفم این بود که اشاره‌ای به موزیکال‌های ‫اواخر دهه چهل و اوایل دهه پنجاه داشته باشم.
‫و فکرم این بود که جلوه و احساس و منطق...
‫یه فیلمی که سال 45، 46 در کودکیم ‫ ساخته شده رو به نمایش بذاریم.
‫و بعد فانتزی رو بگیریم... ‫- آره.
‫و یک موقعیت جدی رو در مقابلش قرار بدیم.
‫خیلی‌خب، ناراحتی، چون شخصا نیومدم...
‫- که ازت خداحافظی کنم، درسته؟ ‫- درسته.
‫که یه مسئله دیگه رو هم پیش میاره، ‫تو باهام خداحافظی نمی‌کنی...
‫من باهات خداحافظی می‌کنم.
‫خواستم صحنه‌های ساختگی رو نشون بدم...
‫و یه رابطه صادقانه...
‫و بازیگری صادقانه‌ای رو از این شخصیت‌ها...
‫و افراد رو برعلیه این صحنه‌های ساختگی ‫ به نمایش بذارم.
‫شخصیت باب توی نیویورک، نیویورک...
‫واقعا برای مارتی شخصیه.
‫عزیزم، داری واقعا واسم سختش می‌کنی خوشگلم.
‫می‌خوای این رو بدی به من ‫و من هم می‌خوام بکوبمش به دیوار.
‫می‌زنم تیکه‌تیکه‌اش می‌کنم، ‫همین رو می‌خوای؟
‫چون داری می‌گی همین کار رو بکنم.
‫موسیقی چیزیه که واسش مهمه.
‫این مهم‌ترین چیز منه، جز تو، ‫فهمیدی؟
‫و اگه از پس این بر نیام، ‫بدرد تو نمی‌خورم...
‫و بدرد هیچکس نمی‌خورم عزیزم.
‫خواست چیزهای دیگه واسش اهمیت داشته باشن...
‫و فهمید واقعا هیچی واسش اهمیتی نداره.
‫و خیلی ارتباط به این داشت که ‫ دو آدم خلاق با هم زندگی می‌کردن.
‫دلیلش همینه. و گفتم ‫«همه اون زمان این رو تجربه می‌کردیم.»
‫و گفتم «این چیزیه که راجع به اون زمانه.»
‫مامانم به عنوان یه خبرنگار شروع کرد...
‫حین یه مصاحبه با بابام آشنا شد...
‫درست قبل این که بابام ‫ راننده تاکسی رو بسازه.
‫گمونم اون...
‫پروژه رو نشونش داد و اونم گفت، ‫«آره، آره...»
‫و بعدم شروع کرد که «پس فلان چی می‌شه؟»
‫این جولیاست. به زودی ‫ به با مارتی ازدواج می‌کنه.
‫مارتی اسکورسیزی. ‫ولی ترتیب نشستن درست نیست.
‫ترتیب نشستن، چون خیلی سیگار می‌کشه...
‫و من خیلی سرفه می‌کنم و دستمال مصرف می‌کنم.
‫خیلی‌خب، این بیله...
‫با هم خوش و خرم کنار می‌اومدن.
‫من هم با نیویورک، نیویورک به دنیا اومدم.
‫راستش این خیلی خاصه.
‫درواقع یکی از معدود تصویرهاییه ‫ که از بچگیم با مامان و بابام دارم.
‫مامانم مستقیم من رو از ‫ بیمارستان برد سر صحنه.
‫فیلم مشخصا تاثیراتی از این داشت که ‫هنر از زندگی تقلید می‌کنه...
‫و این که زندگی از هنر تقلید می‌کنه.
‫و فاصله‌ی میان...
‫ازدواجی که میان موفقیت داره از بین می‌ره.
‫من بهت گفتم بچه بیاری؟
‫من گفتم بچه کوفتی رو حامله بشی؟
‫نه، نگفتم!
‫خودت شدی، حالا مال خودت، نگهش دار!
‫همینه. بیا، بزن. درسته.
‫بیا بزن. درسته.
‫واقعا دوران عجیبی بود.
‫لازم نیست بگم که من حاصل...
‫دو تا هنرمند محشر دهه هفتاد هالیوود بودم...
‫همراه با کلی سکس و مواد و راک اند رول.
‫بیست و دو هفته دیوانگی محض بود.
‫اون سال‌های کوکائین بود. ‫نیویورک، نیویورک خیلی صحنه کوکائینی‌ای بود.
‫اون زمان مواد بودن.
‫چیزی که آرومم کنه رو دوست نداشتم.
‫آروم. خیلی‌خب، خداحافظ.
‫دنیرو و من و مارتی مثل فرفره بودیم.
‫«بیا فلان کار رو بکنیم، و فلان کار رو بکنیم ‫ و بیا این کار رو بکنیم.
‫عه چه فکر خوبی.»
‫تنها فیلم عمرمه که یادم نمیاد نشسته باشم.
‫مارتی سطح انرژیت رو به جایی ‫ می‌رسونه که فقط داری...
‫«وای عالیه، بیا ادامه بدیم...»
‫اون زمان خیلی از بداهه حینش استفاده کردی؟
‫آره، ولی نه به شکل درستی.
‫نارنجک می‌خوای؟ ‫می‌شه بذاریش کنار؟
‫هان؟
‫حالت درست بداهه‌پردازی اینه ‫ که حین تمرین انجامش بدی...
‫با بازیگرها ضبطش کنی...
‫درستش کنی و بگی «سکانس اصلی این شد.» ‫بگیریش...
‫و در جایگاهی اون رو بی‌خیال شدم ‫ و فقط بداهه‌پردازی می‌کردم.
‫گاهی‌اوقات صحنه رو بداهه عوض می‌کردیم...
‫می‌رفتیم توی صحنه‌ای دیگه ‫ که هنوز ساخته نشده بود.
‫داشتیم یه سکانس رو ضبط می‌کردیم...
‫باب زد به پنجره...
‫و شکست.
‫و مارتی گفت «زندگی همینه، ‫سعی می‌کنی ازدواج کنی...
‫و می‌زنی به یه پنجره و می‌شکنه. ‫ زندگی همینه.»
‫من گفتم «چرا که نه؟ چرا که نشکنه؟ که چی؟»
‫و اون گفت «به نظرت زیاده‌روی نیست؟»
‫و من گفتم «نه، بیا در هر ‫ صورت امتحانش کنیم.»
‫و حالا مسئول صحنه باید می‌رفت ‫ پنجره‌های شکستنی بیاره.
‫و هر بار که پنجره می‌شکنه...
‫یه نفر باید شیشه‌های ‫ اطراف پنجره رو تمیز کنه...
‫و پنجره رو عوض کنه و دورش رو بتونه بزنه.
‫و فرداش واسه ضبط خیلی دهنمون سرویس شد.
‫ولی بله، فیلم رو این‌طوری ضبط کردیم.
‫توی اون یکی یکم روانی‌بازی درآوردیم، ‫ولی خب، پیش میاد.
‫جالب بود؟
‫دائم در رفت و برگشت بودم.
‫از هیجان خلاقانه دیوانه شده بودم.
‫انقدر مشغول بودم که نمی‌تونستم آروم بگیرم.
‫و گفتم ‫«خیلی‌خب، بیا یه فیلم دیگه ضبط کنیم.»
‫اولین بار که با مارتی آشنا شدم...
‫بخاطر این بود که مدیر تورم ‫ تهیه‌کننده خیابون‌های پایین‌شهر بود.
‫گفت «باید این رو ببینی.
‫این یارو، این فیلمسازه...
‫بد چیزیه، می‌گم باید ببینیش.»
‫و یه اکران خصوصی واسم توی ‫ استودیوی برادران وارنر راه انداختن.
‫یادمه که با «عزیزم باش...» ‫ شروع می‌شه، که...
‫اون موقع بود که گفتم، «صبر کنین. صبر کنین.»
‫دیدم که این‌طوری شروع شد که...
‫و هاروی، خب...
‫آره.
‫و با خودم گفتم «این یارو حتما...
‫در مورد فیلم و موسیقی یه چیزهایی می‌دونه.»
‫تحت‌تاثیر قرارم داد.
‫چند سال بعدش...
‫می‌خواستم با د بند پروژه‌ای به اسم ‫ آخرین والس رو بسازم.
‫د بند شونزده سال بود که با هم بودن، ‫توی جاده.
‫و می‌خواستم این فیلم از ‫ آخرین کنسرت د بند باشه.
‫می‌خواستیم چیزی بیشتر از یه کنسرت باشه. ‫می‌خواستیم یه جشن باشه.
‫جشنی از شروع یا پایان؟
‫شروعِ شروعِ پایان شروع.
‫و ساختنش با این همه آدم که، ‫همه از لحاظ موسیقی به هم متصل بودیم.
‫همه، یعنی از نیل یانگ گرفته تا ون موریسون.
‫تا جونی میچل.
‫و کلی‌های دیگه.
‫هر کسی نماینده‌ی قشر متفاوتی از موسیقی بود.
‫در مورد این ایده به مارتی گفتم...
‫و می‌شد دید که داره می‌فهمش.
‫و مشغول پردازشه.
‫گفت «وسط فیلمبرداری یه فیلمم.
‫و استودیو، یه چیزی که دوست ندارن اینه که...
‫وقتی وسط ضبط یه فیلم هالیوودی هستی...
‫بری همزمان هم یه فیلم دیگه بسازی.
‫واقعا از این خوششون نمیاد.»
‫و این‌طوری گفت که «من...»
‫و یهویی گفت...
‫«واسم مهم نیست.»
‫می‌تونن اخراجم کنن. می‌تونن من رو بکشن. ‫واسم مهم نیست، باید بسازمش.»
‫و نمی‌تونستم متوقف بشم.
‫باید بیشتر و بیشتر بسازم.
‫و تصمیم گرفتیم آخرهفته‌ی ‫ عید شکرگزاری انجامش بدیم.
‫و به جای این که استراحت کنه، ‫ بیاد کنسرت رو فیلمبرداری کنه.
‫و همه‌ پچ‌پچ می‌کردن و سرهمش می‌کردن.
‫هفت دوربین 35 میلی‌متری در جاهایی مشخص.
‫- هفت‌تا؟ ‫- آره، هفت‌تا.
‫و فیلمبردار عملا جاشون رو حفظ می‌کرد...
‫و هر وقت فیلمشون تموم می‌شد ‫برمی‌گشتن به فیلمنامه.
‫که حدود دویست صفحه بود.
‫مارتی یه فیلمنامه دویست صفحه‌ای نوشت.
‫آهنگ به آهنگ، کلمه به کلمه ‫ از چیزهایی که باید رخ می‌داد.
‫توی یه ستون نوشته بود ‫ کی کدوم بخش رو می‌خونه.
‫توی ستون بغلیش نوشته بود کدوم سازها مهمن.
‫و یه ستون دیگه هم واسه نورپردازی ‫ و یه ستون دیگه هم واسه دوربین بود.
‫و وقتی همه این‌ها رخ می‌داد ‫مارتی به صورت فیزیکی چیکار می‌کرد؟
‫یه هدست داشت و به بقیه می‌گفت ‫بعدش چی می‌شه...
‫و باید چیکار کنن.
‫و در همین حین اون‌ها رول فیلم ‫ و باتری‌ها رو عوض می‌کردن...
‫و امیدوار بودن که دوربین‌ها چیزیشون نشه.
‫آزمایش وحشتناکی بود.
‫و وقتی تموم شد به مارتی گفتم...
‫«می‌گم، یه سری چیزها یادمون رفته...
‫و اون‌ها رو مثل موزیکال‌های قدیمی ‫ روی صحنه فیملبرداری کردیم.
‫♪ به ناصره رفتم، احساس ♪ ‫♪ می‌کردم دارم می‌میرم... ♪
‫♪ باید جایی پیدا کنم ♪ ‫♪ که سرم رو بذارم زمین... ♪
‫♪ آقا، می‌شه بهم بگین کجا یه تخت ♪ ‫♪ واسه خوابیدن گیر میارم؟ ♪
‫و این‌طوری مارتی تونست ‫ به شیوه خودش دوربین رو حرکت هم بده.
‫که خیلی خیلی موزیکاله.
‫ریتمش، حرکتش، همه‌چیزش. خیلی خوبه.
‫واقعا می‌گم آدمیه که از ریتم خوشش میاد.
‫و...
‫یه دوربین بود...
‫واسه چهار بخش اول آهنگ.
‫قاب این بود...
‫و کات می‌شد، و قاب این بود. ‫و نقاشی‌هایی هم واسه قاب بودن.
‫♪ کیف‌هام رو برداشتم و ♪ ‫♪ رفتم جایی که قایم بشم... ♪
‫♪ که دیدم کارمن پیر و شیطان ♪ ‫♪ کنار هم قدم می‌زنن... ♪
‫به نظرم موسیقی خالص‌ترین شکل هنره.
‫♪ گفتم «هی کارمن، بیا بریم شهر.» ♪
‫♪ گفت «باید برم، ولی دوستم می‌تونه بیاد.» ♪
‫آخرین والس رو بدون پول درست کردم. ‫هیچی نگرفتم.
‫مدیربرنامه‌هام می‌خواست من رو بکشه. ‫گفت «یه چیزی بگیر حداقل.»
‫گفتم «آره، ولی فیلم رو ساختم.»
‫♪ یه استراحتی بکن فنی... ♪
‫هیچ پولی نمی‌تونست ارزش...
‫اون زیبایی‌ای... ادامه‌ی زیبایی...
‫تجربه‌ی اون فیلم رو جایگزین کنه.
‫♪ بارش رو روی دوش من انداختی. ♪
‫مثل یه موهبته.
‫♪ فنی، یه استراحتی بکن فنی. ♪
‫زیبا.
‫و همش حینی رخ داد که از اون ‫ یکی فیلم استراحت می‌کرد؟
‫وقتی بود که روی ‫نیویورک، نیویورک کار می‌کرد.
‫نیویورک نیویورک رو تموم کردیم ولی...
‫هنوز تدوینش واسه من مونده بود.
‫و زمان خیلی سختی بود واسم.
‫تدوین کل روز و شبم رو می‌گرفت.
‫یه گروه کل روز و شب کار می‌کردن.
‫- مشکل چیه؟ هان؟ ‫- مشکل چیه؟
‫- آره، مشکل چیه؟ ‫- مشکل...
‫حین پروسه تدوین پخش‌های ‫ به شدت زیادی داشتیم.
‫پروسه خیلی طولانی‌ای بود، ‫چون کلیش باید بداهه‌پردازی می‌شد.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ! من آخر گفتم.
‫فکر کنم نسخه چهار، پنج ساعتیش رو دیدم.
‫و گفتم «وای.»
‫یعنی محشر بود، ولی گفتم، «مارتی...
‫باید کوتاهش کنی.»
‫اولین باری که دیدمش چهار ساعت و نیم بود.
‫و تعادلش محشر بود.
‫باید تا زمان مشخصی کوتاه بشه.
‫تعادلش عوض شد.
‫انگار که یه هرم رو داری، ‫و یه بخشیش رو حذف می‌کنی...
‫کلش ممکنه فروپاشی کنه.
‫حین کوتاه‌ کردن و تدوین کردن...
‫متاسفانه بخشی از نبوغش رو نابود کرد.
‫و درست در همون موقع، می‌خواستم...
‫دارودسته‌های نیویورکی و ‫ آخرین وسوسه مسیح رو بسازم.
‫ولی شکست، شکست‌های مالی و ‫بحرانی نیویورک نیویورک باعث شد...
‫حتی کلمه «کم» رو هم نمی‌شه به کار برد.
‫نمی‌شه حتی...
‫احتمال ساخت اون دو تا فیلم ‫ رو کم در نظر گرفت.
‫از بین رفته بودن. از بین رفته بودن.
‫نابود شدن. از بین رفتن.
‫و من احساس مسئولیت می‌کردم، واسه مردم...
‫واسه پول و واسه کل کاری که کردیم...
‫می‌دونی؟ و کدوم گوری باید می‌رفتم؟
‫استعدادم رو از دست دادم.
‫رفت.
‫تماشای کارگردانی پدرم ‫ این‌طوریه که در مرکز...
‫طوفانیه که دورش می‌چرخه.
‫از دوره‌ای می‌گذشت که ‫ نمی‌تونست طوفان رو هدایت کنه.
‫و همچنین...
‫- خب، از جولیا کامرون طلاق گرفته بودی. ‫- آره.
‫آره، فکر کنم بعد یه سال بود که رخ داد.
‫به نظرت دستور یه...
‫ازدواج خوشبختانه و موفق چیه؟
‫به نظرم داری از آدم اشتباهی می‌پرسی.
‫خب نه، یعنی...
‫وای، نمی‌دونم. تا الان دو تا اشتباه کردم.
‫و هنوز یاد نگرفتم، پس من...
‫بذار ببینم، چی می‌خوام بگم؟
‫بذار این‌طور بگم، وسوسه زیاد هست.
‫وسوسه هر سمت مسیر هست دیگه؟
‫یعنی به عنوان هنرمند یا یه مرد؟
‫هر دو. چون فرقی نمی‌کنه.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫ازدواج‌ها نابود می‌شن. بچه‌هایی رو به ‫ دنیا میاری که نمی‌تونی بزرگ کنی.
‫یادتون نره که من اون ‫زمان سالی یکی دو بار می‌دیدمش.
‫پدرت رو خیلی می‌دیدی یا...؟
‫اون زمان دقیقا نه.
‫زمان زیادی رو با رابی رابرتسون ‫ از د بند می‌گذروندم.
‫زندگی‌های شخصیمون قاطی شده بود، ‫پس دعوتم کرد که...
‫بیام خونه‌اش باهاش زندگی کنم.
‫هر کسی که می‌شناختیم در بعدی ‫ از دیوانگی زندگی می‌کرد.
‫ما هم مثل بقیه توش فرو رفته بودیم.
‫اون و رابی می‌رفتن خونه...
‫و بیست و چهار ساعت روز فیلم می‌دیدن.
‫مواد هم بود که مشخصا من ‫علاقه‌ای بهش نداشتم.
‫این‌طوری بود که «وای من یکم خسته شدم.» ‫می‌فهمین؟
‫«اگه یکم بزنیم سرحالمون می‌کنه.»
‫یه سری ملت اسپرسو می‌خوردن.
‫داشتیم سعی می‌کردیم یه چیزی پیدا کنیم، ‫که گمونم مجددا استعدادمون رو پیدا کنیم.
‫شوخی همیشه اینه که...
‫«باعث می‌شه بهتر کار کنم.» ‫و همون حین مُردی.
‫می‌دونی، مشکل اینه که از گناهش لذت می‌بری.
‫مشکلی که من همیشه داشتم همینه، ‫ازش لذت می‌بردم.
‫وقتی بد بودم ازش لذت می‌بردم، ‫از کلیش لذت می‌بردم.
‫- سحر شده. ‫- سحر شده؟
‫باید جمع کنیم.
‫باید بریم.
‫یه دوره‌ای از... رفتار ناسالم بود دیگه، ‫ همین.
‫دوره سختی بود و کسی هم نبود که ‫ بهمون تلنگری بزنه که بگه...
‫«هی، خیلی عجیبه، دیوانه بازیه.
‫واستون خوب نیست. مضره.»
‫چنین چیزی پیش نیومد.
‫توی خونه، مارتی بود و من و استیون پرینس.
‫استیو دستیار مارتی بود.
‫استیو، تو برو ببین چیه، ‫شاید مهم باشه.
‫استیو پرینس؟ اون چی؟ ‫آدم جالبیه.
‫آره، یعنی، اون...
‫به اندازه کافی واسم جالب بود ‫ که در موردش یه فیلم بسازم.
‫- بد نیست. ‫- اصلا.
‫می‌شه بری اون سمت لطفا؟
‫یه مستنده و...
‫توی همون شب ضبطش کردیم. ‫یه شبه ضبطش کردیم.
‫مایکل چپمن ضبطش کرد و...
‫برگشتم و طرف داشت از در وارد می‌شد.
‫همین‌طوری از در وارد می‌شد. ‫از در.
‫و همین حینی که داشت از در می‌اومد...
‫شلیک کردم.
‫یه چیزی در مورد...
‫داستان‌ها و شیوه تعریف داستان‌هاش ‫شگفت‌انگیز بود.
‫مخصوصا اون شخصی که اوردوز کرده بود.
‫و یه دختره یه بار... رو دستمون اوردوز کرد.
‫مُرده بود بابا.
‫- تارانتینو هم ظاهرا... ‫- ظاهرا.
‫اصلا بهم نگفت. تارانتیتو بهم نگفت ‫ که از اونجا به ذهنش رسیده.
‫ولی شما گفتین، بقیه هم گفتن.
‫خیلی‌خب، فکر کنم حاضره.
‫و گفت «خب باید بهش یه سرنگ آدرنالین بزنی.»
‫گفتم «چی داری می‌گی؟»
‫اون... من گفتم «خودت بزن.» ‫اون گفت «نمی‌تونم.»
‫نه رفیق، من نمی‌تونم، تو باید بزنی.
‫- نه، تو باید بزنی. ‫- من نمی‌زنم.
‫- من بهش تزریق نمی‌کنم. ‫- من تا حالا نکردم.
‫من هم تا حالا نزدم. حالا هم نمی‌زنم.
‫می‌دونی چطور آدرنالین بزنی؟
‫ببین، سوزن آدرنالین تقریبا انقدره...
‫و باید بزنیش تو قلب.
‫و باید مثل چاقو زدن بزنیش.
‫باید اینجا رو سوراخ کنی، ‫ پس کاری که می‌کنی اینه که...
‫باید سوزن رو مثل چاقو پایین بیاری.
‫با ماژیک قلبش رو نشون کردیم.
‫و منم این‌طوری زدم.
‫و بعدش...
‫و... این‌طوری به هوش اومد.
‫استیو روایتگوی محشری بود، ‫داستان‌سرای محشری بود.
‫ولی داستان‌سرای محرومان بود. مجددا.
‫اون‌هایی که لبه زندگی می‌کردن.
‫مارتی علاقه خاصی به جنبه تاریک داره...
‫چون جنبه تاریک ماجرا جاییه ‫ که اکثرا حقیقت هست دیگه؟
‫و بخشی از کاوش کردن گمونم تجربه کردن باشه.
‫- آره، بکن. ‫- نه، یه لحظه صبر کن.
‫چرا باید انقدر نزدیک لبه می‌شد؟
‫از لبه رد می‌شد و وارد پرتگاه می‌شد؟
‫نمی‌دونم.
‫- ضبط می‌کنیم؟ ‫- چند وقتی هست می‌کنیم.
‫یه مدتی هست که داریم ضبط می‌کنیم. ‫همون‌طور که فکرش رو می‌کردم.
‫خیال کردی نمی‌دونم.
‫توی چشم‌چران یه جمله عالیه هست.
‫«این همه فیلمبرداری ضرر داره.»
‫این همه فیلمبرداری ضرر داره.
‫«این همه فیلمبرداری ضرر داره.» ‫و واقعا هم داشت.
‫ولی...
‫کاری بود که ما می‌کردیم.
‫توی پسر آمریکایی هم مشخصا مواد نقش داشت.
‫واسه من همون بود که لس‌آنجلسیش می‌کرد.
‫- معتاد شدی؟ ‫- خیلی...
‫- واقعا معتاد شدی؟ ‫- آره بابا.
‫چطوری ترکش کردی؟
‫خب نکته همینه. نکته اینه که نکردم.
‫نکته اینه که نابودم کرد.
‫نکته اینه که کنار نذاشتم...
‫تا وقتی که بالاخره فروپاشی کردم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.