..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫ام‌سی‌ای رو تحریم کنید!
‫تبدیل به یکی از...
‫پرتنش‌ترین درگیری‌های تاریخ سینما شده.
‫فیلمش از دید منتقدان مذهبی مسیح رو...
‫خیلی بیش‌ از حد به شکل ‫ یک انسان به نمایش گذاشته.
‫چطوری می‌خوای با خدا روبرو بشی؟
‫با این فیلم می‌خوای روبرو بشی؟
‫نظرتون در مورد فیلم چیه؟
‫هنوز ندیدمش. نمی‌دونم.
‫تحریم! تحریم! تحریم!
‫آخرین وسوسه مسیح رو سال ۱۹۷۱ خوندم.
‫از دیدم مثل فیلم‌های دیگه نبود.
‫مهم‌ترین فیلمی بود که باید می‌ساختم.
‫بخاطر سابقه مذهبیم، بخاطر این که ‫ در واقع قرار بود کشیش بشم...
‫چون کلیسا هرگز شخصیتم رو ترک نکرد ‫ و من هم ترکش نکردم.
‫توی سیستمش بود، توی ذهنش بود...
‫که یک روز قراره این فیلم رو بسازه.
‫شخصا نمی‌خواستم که بسازدش، ‫چون می‌ترسیدم.
‫چیزی که عامل خشم شده سکانسی ‫ در خواب هستش که در اون...
‫مسیح با مریم مجدلیه عشق‌بازی می‌کنه.
‫بزرگ‌ترین نمونه سواستفاده از هنر سینما...
‫در تاریخ فیلمسازیه.
‫فیلم به طرز شدیدی نسبت به احساسات افرادی ‫که باور دارن عیسی مسیح...
‫پروردگار و ناجی اون‌هاست بی‌تفاوته.
‫صرفا یه اکتشافه. ‫اکتشافی که بتونیم بهتر بشناسیمش.
‫بهتر بشناسیمش، ایده‌هاش رو بهتر بشناسیم.
‫ممکنه بتونیم ایده‌هاش رو زندگی کنیم.
‫پس دارید به کاتولیک‌ها می‌گین که نبیننش؟
‫فقط این نیست عزیزم، ‫ دارم به کاتولیک‌ها می‌گم...
‫که اگه برن این فیلم رو ببینن...
‫گناهی در حق روح‌القدس مرتکب شدن.
‫[۴- سینمای محض.]
‫تحریم! تحریم! تحریم!
‫درست همزمان با...
‫وقتی بود که راست‌های مذهبی توی کشور ‫به قدرت سیاسی دست یافته بودن.
‫می‌خوایم به هالیوود بگیم ‫«دیگه از این کارها نکن.»
‫هالیوود می‌خواد تحریک بکنه.
‫می‌خوان هر چیزی که مربوط به ‫خداست رو از ما بگیرن.
‫علاوه بر اون یهودی‌ها هم سرزنش شدن.
‫مجسمه‌ای از مسیح که یه مسئول هالیوودی ‫به اون خون می‌مالید...
‫جلوی منزل سخنگوی ام‌سی‌ای یعنی ‫ لو واسرمن مرکز توجه بود.
‫لو واسرمن از پنجره به بیرون نگاه کرد...
‫و مردی شبیه مسیح رو دید که ‫ به روی زمین پرتاب شده...
‫و یه تاجر یهودی روش ایستاده ‫ و بهش شلاق می‌زنه.
‫با تابلوهایی که نوشتن ‫ «یهودی‌ها این کار رو کردن.»
‫با پول یهودی‌ها ساختنش!
‫کارگردانش آقای اسکورسیزی، یهودیه؟
‫نه نیست، ولی دو یهودی استخدامش کردن.
‫انتظار مخالفت داشتیم.
‫طبیعت مخالفت رو، ‫کیفیت زشتش...
‫غافلگیرکننده و شوکه‌کننده و ناراحت‌کننده ‫ است، واقعا. به نظرم ناراحت‌کننده است.
‫به نظرت چرا انقدر مردم ناراحتن؟
‫خب ندیدنش.
‫نسخه اولیه‌ی فیلمنامه‌ی شریدر رو دیدن...
‫و فکر کردن فیلمی در مورد ‫عشق‌بازی مسیح و مریمه...
‫یا همچین چیزی دیگه. ‫عمدا اشتباه فهمیدنش.
‫آقای پنلند، شما فیلم رو دیدین؟
‫نمی‌خوام این فیلم رو ببینم. ‫همچنین نمی‌خوام کوکائین هم مصرف کنم.
‫چطوره صبر کنین که تدوین بشه ‫و آماده تماشا کردن باشه؟
‫اون وقت نمی‌شه جلوی انتشارش رو گرفت.
‫فیلم رو ندیدن.
‫رئیس تولید بسیار شجاع یونیورسال...
‫معتقد بود که بهترین راه کم ‫ کردن این جنجال انتشار فیلمه.
‫ولی ما باید شبانه‌روزی کار می‌کردیم ‫ که فیلم رو تموم کنیم.
‫احتمالا حاضر بودم بیشتر تدوینش کنم، ‫شکی در این نیست.
‫ولی گفتن «باید فیلم رو منتشر کنیم. ‫پس هر چه زودتر تمومش کن.»
‫و ما هم همین رو کردیم. ‫ماه اوت منتشرش کردیم.
‫و مشخصا، فیلم شانس منصفانه‌ای نداشت.
‫خشونت شدیدی شکل گرفت.
‫یه نفر توی یه سینما در پاریس بمب‌گذاری کرد.
‫و یه نفر مرد.
‫و توی خیلی از شهرهای بزرگ ‫ این کشور اکران نشد.
‫فیلم فروشی بلاک‌باستر قبول نکرد که بفروشش.
‫فیلم‌های «اره‌برقی» رو داشتن، ‫ولی این رو نداشتن.
‫دومین باری بود که اف‌بی‌آی مجبور شد ‫ از مارتی محافظت کنه.
‫توی نامه‌هاش تهدید می‌شد، و افرادی ‫ نامه‌هاش رو بررسی می‌کردن که بمب نباشن.
‫وای... وحشتناک بود.
‫یه شب رفته بودم رستوران...
‫پشت یه میز نشسته بودم که دیدم ‫سالندار خم شد سمت یکی از گارسون‌ها.
‫بهش گفت «می‌بینم ضدمسیح ‫ هم که امشب پیشمونه.»
‫آره.
‫دیالوگی رو راجع به طبیعت ‫ مسیح شروع کرده بودم...
‫ولی به جای این که جدی باشه ‫بیشتر احساسی بود.
‫بعد فهمیدم بحث کردن دیگه فایده‌ای نداره.
‫صرفا سعی می‌کردم سوال‌ها رو به بهترین ‫ نحو پاسخ بدم، تا جای ممکن صادقانه...
‫و به سادگی...
‫فراموشش کنم. بگذرم.
‫متاسفانه دیالوگ... آره، باشه.
‫وقتی «رنگ پول» رو ساختم...
‫یادمه یه نقد از وایزگای به قلم ‫ نیک پیلجی رو خوندم.
‫کتابش منتشر شد و خیلی هم موفق بود.
‫مجله نیویورک روی جلدش چاپش کرد.
‫و پیامی بهم رسید که نوشته بود «زنگ بزن به ‫مارتین اسکورسیزی.» و گفته بود...
‫«مایلی این رو بسازی؟ ‫می‌خوام با تو بنویسمش.»
‫کتابش رو دوست داشتم. ‫ راجع به شخصیه که رئیس نیست.
.هنوز به‌جایی نرسیده
‫با این حال به تمام سطوح اون ‫ سبک زندگی دسترسی داره.
‫نیک درکش می‌کرد. می‌شناختش.
‫آخه هر دومون توی چنین محله‌هایی بزرگ شدیم.
‫هرگز عاقبتمون چنین زندگی‌ای نشد.
‫ولی با خیلی از افرادی که راجع ‫ بهشون نوشتم مدرسه می‌رفتم.
‫تیر خوردم! کمک! کمک!
‫- هنری، در رو ببند! در رو ببند! ‫- کات!
‫خیلی‌خب، باید خیلی سریع‌تر باشه. ‫تا جای ممکن سریع پیش برو.
‫من تخیلی نمی‌نویسم، ‫و فقط از افرادی یاد می‌گیرم...
‫که واقعا در داستان حضور داشتن.
‫و مارتی هم همین رو می‌خواست. ‫همیشه می‌گفت «واقعا چی شد؟»
‫دائم همین رو می‌خواد بدونه. ‫که واقعا چی شد؟
‫یعنی نیک متخصص مافیا بود...
‫و مارتی هم بینشون زندگی کرده بود...
‫و هر دوشون که اومدن کنار هم، ‫فیلمنامه باورنکردنی بود.
‫یعنی تمام قاب‌های فیلمنامه توی فیلم هست.
‫از جایی که یادم میاد دوست ‫ داشتم گنگستر باشم.
‫واقعا به وضوح می‌دیدمش.
‫روی صفحه نوشته شده بود. ‫می‌دیدم که دوربین قراره کجا باشه.
‫اون زمان متوجه نبودم، ‫ولی اون از قبل فیلم رو دیده بود.
‫فیلمی که شما دیدین، با موسیقی‌هاش...
‫از قبل توی ذهن خوش ساخته بودش.
‫تدوین‌هاش رو می‌دونستم. ‫قاب ثابت‌ها رو بلد بودم. همش بود.
‫اون موقع بود که فهمیدم ‫زنده از فلوریدا برنمی‌گردم.
‫سر صحنه صرفا یه بازنگری بود...
‫چون همه‌اش رو قبلا با نیک ساخته بودیم.
‫طوری که از صداگذاری استفاده می‌کنی، ‫به نظر خیلی آزادانه میاد.
‫آره، واقعا، یه نفره که گوشه خیابون ‫داره داستانی رو تعریف می‌کنه.
‫فیلم همینه.
‫هر روز داشتم پول درآوردن رو یاد می‌گرفتم، ‫یه دلار اینجا، یه دلار اونجا.
‫داشتم توی یه فانتزی زندگی می‌کردم.
‫چهار سال با هنری حرف زدم.
‫و با زنش و بچه‌هاش حرف زدم.
‫و مارتی، وسطش...
‫گفت «می‌دونی اصلا چیه؟ ‫ چرا صدای کارن رو نیاریم؟»
‫چنین ایده‌ای به ذهنش رسید. ‫چرا چندین دیدگاه نداشته باشیم؟
‫می‌دونم زن‌هایی مثل دوست‌هام هستن که...
‫به محض این که دوست‌پسرشون...
‫اسلحه می‌داد دستشون که قایم کنن، ‫فرار می‌کردن.
‫ولی من نکردم.
‫باید اعتراف کنم که تحریکم کرد.
‫آخرش توی دادگاهه، ‫رو به دوربین حرف می‌زنه.
‫ولش کن.
‫همه کار کردیم، به پلیس‌ها پول دادیم.
‫تا جای ممکن قانون‌شکنی کردم.
‫گفتم «باید ریسک کنیم و زیاده‌روی کنیم.»
‫هر چیزی رو می‌تونستیم به دست بیاریم.
‫و حالا دیگه تموم شده بود.
‫مارتی نه تنها فیلم رو می‌دید، ‫بلکه موسیقیش رو هم می‌شنید.
‫و یادمه یه سکانس رو تایپ می‌کردم ‫ و گفت «خامه رو بنویس.»
‫نمی‌دونستم چی داره می‌گه. ‫گفت «فقط بنویسش.»
‫سکانسی بود که باب دنیرو توی بار بود...
‫داره نگاه می‌کنه و اخمش در هم می‌ره...
‫و طرف داره به کشتن موری فکر می‌کنه.
‫مارتی از قبل موسیقی توی ذهنش پخش بود.
‫مشغول نوشتن که بودیم همین‌طوری ‫ واسه خودش تدوین می‌کرد.
‫حس می‌کنم تدوینگر زاده شده.
‫مارتی قبل فیلمبرداری می‌دونست ‫ که کی در صندوق بسته می‌شه...
‫همون‌جا می‌خواست که موسیقی شروع بشه.
‫و بعد که حادثه در شرف رخ دادنه...
‫می‌خواست که استونز پخش بشه.
‫«می‌خوامش، می‌خوامش، می‌خوامش.»
‫و بعد اینجا د هو اینجا پخش می‌شه.
‫و فیلمش هم همچنین...
‫کاملا یه مونتاژ به نظر می‌رسه.
‫بهم رحم کرد. بهم ده میلی‌گرم والیوم داد ‫ و فرستادم خونه.
‫دائما مونتاژهای پشت هم سریعه که...
‫کم‌وزن و ناچیزه.
‫یعنی انگار که زبان جدیدی خلق کرد...
‫که احساس... یعنی، ‫انگار که سینمای خالصه.
‫سینمای محض بود.
‫فیلمی با انرژی‌ای شدیده. ‫مثل یه قطار پرسرعت.
‫باید گوشت و تیکه‌های خوک و گوساله رو...
‫واسه سس گوجه می‌پختم.
‫از عمدم می‌خواست کلی ‫ جامپ‌کات داشته باشیم...
‫همه‌چیز خیلی تند و تیز باشه.
‫پس یه ساعتی خونه بودم و...
‫و این اون زمان خیلی غیرطبیعی بود.
‫- درسته. ‫- الان همه انجامش می‌دن!
‫از پنجره بیرون رو نگاه کردم ‫و دیدم که هلیکوپتر رفته.
‫بی‌صبرانه منتظر صداگذاری بعدی هستی...
‫چون به محض این که ‫ صدای ری لیوتا رو می‌شنوی...
‫داستان قراره شدت بگیره.
‫موسیقی رفقای خوب به اندازه‌ی ‫ فیلمنامه‌ی نیک پیلجی...
‫به روایت سرعت می‌ده.
‫وای، می‌بینمش!
‫اکثر فیلم‌ها چهارتا دنده دارن.
‫مارتی توی رفقای خوب چهارده‌تا دنده داره.
‫دائم سرعتش بیشتر و بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫زندگی هنری بود. ‫ما صرفا چیزی که رخ داد رو نوشتیم.
‫باید جایی باشی؟
‫و همه‌اش واقعی بود.
‫حرومزاده‌ی دروغگو! ازت متنفرم!
‫هر بار که تماشاش می‌کردیم، تندتر و تندتر...
‫و تیزتر و تیزترش می‌کردیم.
‫تا لحظه ناگهانی‌ای که ‫همه‌چیز متوقف می‌شه...
‫وقتی که بو دیتل اسلحه می‌گیره ‫سمتش و بازداشتش می‌کنه.
‫پلیس! ایست! تکون نخور مادرقحبه...
‫وگرنه مغزت رو می‌پاشم بیرون. ‫آروم ماشین رو خاموش کن.
‫سوار فیلمنامه شده بودیم. ‫یعنی حس می‌کردم روی اسب نشستم.
‫یه لحظه فکر کردم که مُردم.
‫ولی وقتی صداها رو که شنیدم...
‫فهمیدم که پلیسن. ‫فقط پلیس‌ها این مدلی حرف می‌زنن.
‫تکون نخور.
‫اگه مافیا بودن، اصلا چیزی نمی‌شنیدم.
‫فیلمنامه رو داشتیم، و هر از گاهی هم...
‫یه مقدار بداهه‌پردازی به‌وجود می‌اومد.
‫از جو خواستم که توی فیلم باشه، ‫جو پشی رو می‌گم، و اون قبول نکرد.
‫و در نهایت گفت ‫«اگه این سکانس رو واسم بذاری میام.»
‫و این سکانس رو بازی کرد و گفتم «محشر بود.»
‫چون واقعا واسش رخ داده بود. ‫گفتم «دقیقا می‌دونم کجای فیلم بذارمش.»
‫یعنی توی فیلمنامه نبود، ‫ولی می‌دونستم کجا بذارمش.
‫یکی از دلایلی که جو ‫مصاحبه نمی‌کنه اینه که...
‫کسی درک نمی‌کنه سابقه‌اش چطوریه ‫ و چطوری بزرگ شده.
‫خیلی بیشتر از من توی اون دنیا حضور داشته...
‫و با اون افراد نشست و برخاست داشته.
‫واقعا بامزه‌ای!
‫یعنی چی که بامزه‌ام؟
‫بامزه بود دیگه خب، داستان خوبی بود. ‫بامزه بود. آدم بامزه‌ای هستی.
‫یعنی چی؟ بخاطر حرف زدنم می‌گی؟ ‫هان؟
‫صرفا این که، می‌دونی...
‫بامزه‌ای. یعنی...
‫نحوه داستان گفتنت رو می‌گم.
‫چجور بامزه‌ای؟ چیش بامزه است؟
‫و سر صحنه تصمیم گرفتم فیلمبرداری ‫ از نزدیکی نداشته باشیم.
‫چون وقتی لحنشون اونجا عوض می‌شه...
‫باید آدم‌های اطرافشون دیده بشن...
‫زبان بدنشون عوض می‌شه، ‫چشم‌هاشون بیشتر...
‫نگران می‌شه.
‫منظورت چیه که بامزه‌ام؟ بامزه چیه؟ ‫چجوری بامزه‌ام؟
‫نمی‌دونم، صرفا... می‌دونی، ‫نحوه داستان تعریف کردنت دیگه. چیه مگه؟
‫نه، نه، نمی‌دونم. خودت می‌گی. ‫من از کجا بدونم؟ تو می‌گی بامزه‌ام.
‫چه کسشعری این وسط بامزه‌ است؟ ‫کجای من کیری بامزه‌ است؟
‫بگو. بگو چی بامزه است؟
‫- ولمون کن بابا تامی. ‫- ای کسکش!
‫باور کرده بود‌ها! باور کرده بود.
‫دو سه بار ضبط کردیم و تموم شد.
‫و خب سکانس‌هایی هم هستن ‫ که طراحیشون خیلی طولانیه...
‫دقیقا. می‌خواستم لبه قاب باشن، انگار...
‫انگار از فیلم پرت می‌شدن بیرون.
‫- مرسی جناب. ‫- می‌بینمت. خداحافظ.
‫چیکار می‌کنی؟
‫عمل می‌تونست پشتت رخ بده. ‫همچنان ادامه داشت.
‫تقریبا یه حس ماکسیمالیستی و باروک داره...
‫- همین رو پذیرفتم... ‫- که درونت به وجود میاد.
‫و به نحوی، تبدیل به سبکت می‌شه.
‫همین رخ داد.
‫معمولا از این سمت می‌رم، ‫از منتظر موندن بهتره.
‫سکانس کوپا، اگه کتاب رو بخونی...
‫حدودا سه چهار جمله است.
‫ولی مارتی تصورش می‌کنه، می‌دونی، ‫یه سکانس شش دقیقه‌ای با دوربین استدی‌کمه.
‫سخت‌ترین کار فکر کردن به طراحی یه فیلمه.
‫که سکانس از لحاظ بصری چی نیاز داره. ‫چی توی قابه، چی توی قاب نیست.
‫دوربین باید حرکت کنه؟ ‫باید توی قاب حرکت کنن؟
‫توی قاب باید حرکت باشه و ‫ خود قاب هم حرکت کنه؟
‫دوربین به جلو یا عقب حرکت کنه؟ ‫یا صرفا همین‌طوری بمونه.
‫دوربین رو اصلا حرکت ندی. ‫صرفا نگهش داری. می‌فهمی؟
‫اگه دختره یا پسره از قاب خارج شد، ‫دنبالش بری یا بذاری خودش بیاد؟
‫دوست داشتم با همه‌اش بازی کنم.
‫باید قبل رفتن سر صحنه فلسفه ‫ نما رو درک کنم.
‫فلسفه این که اون نما یعنی چی.
‫کوپا، به نوعی والهالای ‫ زندگی شبانه نیویورکیه.
‫واقعا بهشتی از زندگی شبانه در نیویورکه.
‫و دلیل این که اون سکانس باید ‫توی یه برداشت انجام می‌شد...
‫از میان هزارتوی زیرزمینی دنیاشون...
‫و این که مثل پادشاه و ملکه ‫در کانون توجه ظاهر بشن...
‫این بود که بزرگ‌ترین آرزوی طرف همین بود.
‫- ببخشید. ‫- سلام!
‫- چطوری؟ ‫- هنری، خوشحال شدم دیدمت.
‫ولی اون از تجربه شخصی اومد. ‫ما قبلا با دوستم دومینیک...
‫می‌رفتیم کوپا. پدرش بارتندر سالن بود.
‫تونستیم سیناترا رو اونجا ببینیم، ‫هر کی که می‌اومد، سمی دیویس رو دیدیم.
‫و هر وقت که می‌رفتیم...
‫میزی که از نظرمون واسه تماشا ‫ی نمایش خوب بود رو انتخاب می‌کردیم.
‫و بعد درست قبل شروع نمایش...
‫میزها پر از آدم‌های مافیا می‌شد.
‫و جلومون می‌نشستن و ‫ نمی‌تونستیم چیزی ببینیم.
‫تونی، خیلی ممنون. لطف کردی. مرسی.
‫سلام، چطورین؟ حالت چطوره؟
‫- خوشحال شدم دیدمت. ‫- هنری، چطوری؟
‫خوبم، خوبم. تو چطوری؟
‫از دید مارتی تقریبا یه سکانس عاشقانه بود. ‫چون اونجا بود اغواش کرد...
‫با کلی زرق و برق و... ‫یعنی چیزی که از دید خودشون زرق و برق بود.
‫- درود. ‫- مرسی. درود.
‫از دست رفت. روانی طرف شد.
‫- شغلت چیه؟ ‫- هان؟
‫- شغلت چیه؟ ‫- توی ساخت و سازم.
‫رفتارشون باهات که این‌طوری نمی‌گه.
‫نماینده اتحادیه‌ام.
‫و حالا، خانم‌ها و آقایان...
‫تکه خاصی از دستور زبانه، ‫و رفقای خوب...
‫قدرت گنگسترهارو نشون می‌ده.
...گنگستر به‌عنوان قهرمان آمریکایی، چون مردم نیابتاً
از تماشای انجام‌شدن کارهایی که .خودشون دوست دارن، لذت می‌برن
‫ایر فرانس من رو ساخت.
‫بدون استفاده از یه اسلحه 420 هزار دلار ‫به جیب زدیم.
‫و کار درستی کردیم.
‫ستاره‌ی فیلم خود سبک زندگیشونه.
‫خبری از صورت‌زخمی نیست، ‫جیمز کاگنی توی «دشمن مردم»‌ نداریم.
‫یه شخصیت نیست. گروهی از شخصیت‌هان.
‫شخصیت واقعی فیلم سبک زندگی مردم اون دنیاست.
‫به نظرم کارش، مخصوصا توی رفقای خوب...
‫جذابیت مافیاست.
‫و این که چقدر قدرتمنده.
‫من با همین بزرگ شدم. ‫دائما می‌دیدمش.
‫کسی رو می‌شناسین که این‌طوری ‫به خدمت یه خانواده در بیاد؟
‫آره، قطعا. کاملا. خیلی‌ها.
‫آره.
‫واسه من، چیزی که دیدم محشر بود.
‫یعنی، آدم‌هایی که لباس‌های خوب پوشیدن ‫ و ماشین‌های خوبی دارن.
‫انگار که، زندگی همین بود، ‫چیزی که می‌خوای همین بود.
‫یه جیپ پرپول داشتم.
‫می‌دونی، کلی احترام بهم می‌ذاشتن... ‫چیز...
‫دخترهای خوشگل پیشم بودن...
‫می‌دونی، نمی‌تونم توضیح بدم.
‫فقط... نمی‌تونم توضیح بدم.
‫سلام مامان! نظرت چیه؟
‫کفش‌هام رو ببین، خوب نیستن؟
‫وای، شبیه گنگسترها شدی.
‫شیوه‌ی زندگیشون توی فیلم اولش ‫ شدیدا رمانتیک و جذابه.
‫ولی بعدش خب، آدم می‌فهمه ‫زندگیشون در مورد چیه.
‫آره دیگه، بن‌بسته. ‫یه بن‌بست اخلاقی و روحانی.
‫توی تجربه شخصی‌ام، بخاطر رفتار ‌آدم‌هاست.
‫یه صدایی می‌شنوی. تا به خودت میای ‫ یه نفر مرده یا...
‫من چنین احساسی داشتم.
‫نوشیدنی کوفتیم کو؟ گفتم نوشیدنی می‌خوام.
‫- نوشیدنی خواستی؟ ‫- الان نوشیدنی خواستم.
‫فکر کردم گفتی «مرسی اسپایدر.»
‫نه، نه، نه.
‫اون شخصیت بیچاره، اسپایدر.
‫بر اساس یه بچه واقعیه. توی کتاب هست.
‫فکر کردم یکی اسپایدر رو صدا زد...
‫- اسپایدر، اسپایدر... ‫- فکر کردم هنری بود...
‫مثل یه کسخل پچ‌پچ می‌کنی و بلد نیستی ‫حرف بزنی، می‌دونی دیگه؟
‫خنده‌داره، خنده‌داره.
‫ولی بعد به پاش شلیک می‌کنه.
‫حالا راه افتاد!
‫یه هفته بعدش برمی‌گرده.
‫نکته همینه. سبک زندگیشون اینه.
‫چون کجا می‌خواد بره؟ پاریس؟
‫- بفرما. ‫- مرسی اسپایدر.
‫هی اسپایدر، بانداژ روی ‫ پات از کله‌ات گنده‌تره.
‫باید احتیاط کنی. هر روز باید احتیاط کنی.
‫دنبال دلسوزی بودی عزیزم؟
‫کس‌شعر نگو تامی.
‫الان درست شنیدم؟ باورم نمی‌شه چی شنیدم!
‫اگه پسر آدم کله‌گنده‌ای نبودی یا چیزی...
‫مجبور بودی احتیاط کنی.
‫- سقوط توش خیلی راحته. ‫- آره.
‫که قاطی ماجرایی بشی که دوست نداری بشی.
‫می‌خوای بذاری کسکش بره پی کارش؟
‫چه مرگته؟ چه وضعشه؟
‫وضعش اینه. حالا نظرت چیه؟
‫چطوره؟ خوبه؟
‫یه پیش‌نمایش داشتیم، شمردم، ‫بیرون ایستادم و...
‫32 نفر توی بیست دقیقه اول رفتن بیرون.
‫مردم از فیلم متنفر بودن.
‫اعتماد‌به‌نفس استودیو رو از بین برد.
‫کلی فشار بود که چیزهایی رو ازش حذف کنیم.
‫خدایا.
‫پیش‌نمایش‌ها جالبن، چون ایده‌هایین ‫ که از قبل بهشون دادن...
‫قبل این که بیان فیلم رو ببینن، ‫که باید به شیوه خاصی پیش بره.
‫خب برن فیلم‌های دیگه‌ای ببینن. ‫از من چی می‌خوان؟
‫جلسه بعد پیش‌نمایش‌ها خیلی بد بود.
‫کلی فشار بود که قسمت‌هایی رو حذف کنیم.
‫و باید مقابله می‌کردیم.
‫باید توی دفتر تری سمت و باب دلی ‫ از برادران وارنر جلسه می‌ذاشتیم.
‫فحش‌هاش زیاد بود، خیلی طولانی بود. ‫باید بیست دقیقه آخرش رو حذف می‌کردیم.
‫که سکانس تحت‌تاثیر کوکائین بود.
‫گفتن اگه سکانس کوکائین رو حذف کنن...
‫فیلم موفق می‌شه.
‫چیزه... باید مواظب باشی...
‫چون چیزهایی قربانی می‌شن که نباید بشن...
‫و باید مقابله کنی، همون‌طور که مارتی کرد.
‫در این جور موارد خیلی سرسخته، چون...
‫نمی‌دونم چطور می‌کنه، ‫من دو تا فیلم کارگردانی کردم و...
‫ولی مارتی...
‫اون کنار نمیاد.
‫بهم گفت «من با افراد قدرتمند بزرگ شدم.
‫می‌دونم حرفشون چیه. ‫و احتمالا می‌دونم چطور...
‫برم داخل و کاری کنم که گوش کنن.
‫در شرایط سخت باید، باید بتونی... ‫اگه احساس خطری کردی...
‫یا باید راهی پیدا می‌کردی که خودت رو...
‫بدون هیچ دردسری ازش خلاص کنی...
‫یا ازش بگذری...
‫و طوری رفتار کنی که انگار یکی از اون‌هایی.
‫می‌دونی؟
‫به طرز جالبی، مقدار زیادی...
‫به اعتقادات بقیه احترام می‌ذاره.
‫یعنی وقتی اکران فاجعه‌ی رفقای خوب رخ داد...
‫مارتی عالی رفتار کرد. ‫با تمام حرف‌هاشون موافقت کرد.
‫چیزی بهشون نگفت، باهاشون هم موافقت کرد!
‫و بعد بالاخره تسلیم شدن، ‫ولی یکی از چیزهایی که از دست دادیم...
‫این بود که قرار بود توی ‫ ۱۶۰۰ سینما اکران کنیم.
‫توی ۸۰۰ سینما اکران کردن. ‫برادران وارنر، بهمون پشت کردن.
‫و بعد نقدها منتشر شد.
‫همه عاشق مافیاها شدن.
‫رفقای خوب؟ فیلمی محشر.
‫توی هفته اولش پرفروش‌ترین فیلم گیشه شد.
‫فیلم محشریه.
‫اسکورسیزی در اوج کارگردانیشه. ‫هیچ کارگردانی از اون بهتر نیست.
‫به نظرت من بامزه‌ام؟
‫- در واقع آره. ‫- سرگرم‌کننده‌ام واست؟
‫نه، جدی می‌گم، به نظرم بامزه‌ای.
‫جو پشی خیلی عصبانی می‌شه و می‌گه ‫ «به نظرت دلقکم؟
‫اومدم که بخندونمت؟ یعنی چی که بامزه‌ام؟»
‫آره، نه، یادمه.
‫عالی بود.
‫مرسی. مرسی. مرسی.
‫فقط اون فیلم شناخته نشد، ‫گاو خشمگین هم همون سال شناخته شد.
‫بهترین فیلم‌های دهه هشتاد؟ ‫گاو خشمگین شماره یک بود.
‫اولین فیلم لیستم؟ گاو خشمگین ‫ مارتین اسکورسیزی.
‫هیچ شکی توی ذهنم نیست.
‫بعد رفقای خوب، تنگه وحشت. ‫موفقیت بزرگی بود.
‫از فیلم‌های موردعلاقه‌‌ی خودم نیست...
‫ولی عناصر جالبی از ترس ‫رو توشون امتحان کردیم.
‫لباس‌هات رو در بیار و زانو بزن!
‫نه!
‫نکن!
‫تونست آخرش... نمی‌دونم توی کدوم گیشه بود.
‫خیلی خوب بود.
‫یهویی همه برگشتن و گفتن «صبر کن، آره!»
‫فیلم‌هاش خام و خشن و به نحوی هر کدوم...
‫بیوگرافی هستن.
‫مردم رو جاهای دیگه کشتن و آوردن ‫انداختنشون اینجا.
‫- همین‌جا؟ ‫- به وضوح یادمه.
‫زمانه‌ی کلا متفاوتی بود.
‫پدر و مادرم همون‌طور که گفتم زنده بودن، ‫و ازش لذت بردن.
‫کدوم دانشگاه رفته بود؟
‫دانشگاه نیویورک. ‫درسته، دانشگاه نیویورک.
‫و در اون زمان، شهریه خیلی ارزون بود.
‫بازی می‌کردیم، تفریح می‌کردیم.
‫و حالا واسه درست کردن خمیر ‫ باید از اولش شروع کرد؟
‫- من از اولش شروع می‌کنم، درسته. ‫- سس رو خودتون درست کردین؟
‫- مواظب پیرهنت باش. ‫- باشه. نمی‌خوام کثیف بشه...
‫پخشش کن. آره، خوبه. خیلی پخش نکن.
‫خیلی نزن، سنگینه. بسه.
‫رابرت دنیرو میاد این پیتزا رو بخوره؟
‫رابرت دنیرو عاشقشه. می‌گه من ‫ بهترین پیتزای دنیا رو درست می‌کنم.
‫- چرا با پیتزاهای دیگه فرق داره؟ ‫- چون من درستش کردم.
‫محشر بود. خب توی فیلم‌ها دیدینش.
‫- آره. ‫- و واقعا هم مارتین کارگردانیش نمی‌کرد.
‫صرفا بهش می‌گفت شروع کنه.
‫یعنی رسما می‌گفت «مامان، شروع کن.»
‫نمی‌خوام بیدارش کنم.
‫- اوه... ‫- ببین کی اومده! ببین کی اومده.
‫- سلام مامان، چرا بیداری؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی هیچی.
‫مثلا وقتی خون روی پیراهن ‫ جو پشی رو می‌بینه...
‫واکنشش صادقانه است.
‫- و؟ ‫- خب امشب تا دیروقت بیرون بودیم.
‫رفتیم یه دوری بزنیم... ‫خارج شهر و زدیم به یه گوزن.
‫خون از اونجا اومده. گفتم دیگه. ‫جیمی هم بهت گفت.
‫خوب شد یادم افتاد مامان، ‫این چاقو رو لازم دارم.
‫فقط همیشه با جمله اول راهم می‌اندازه. ‫همین.
‫فقط همون رو بهم می‌گه.
‫می‌گه «باید بداهه‌پردازی کنی.»
‫می‌گم «چی بگم؟» ‫می‌گه «خودت می‌دونی چی بگی.
‫به محض این که شروع کنی ضبط می‌کنیم.»
‫- چرا واسه خودت یه دختر خوب جور نمی‌کنی؟ ‫- من که هر شب یه دختر خوب میارم مامان.
‫آره، ولی یه دختری بیار که باهاش ‫ سر و سامون بگیری.
‫هر شب سر و سامون می‌گیرم، ‫ولی فرداش دوباره آزادم.
‫عاشق توئم. می‌خوام پیش تو باشم.
‫مشخص می‌شه که توی صندوق ماشین جنازه است.
‫مارتی بهش نگفته.
‫وقتی فهمید دنبالش کرد که بزنه توی سرش.
‫چون حس می‌کرد...
‫اگه می‌دونست توی صندوق یه جنازه هست...
‫واسشون صبحونه درست نمی‌کرد.
‫می‌دونیم که مادرت توی فیلم‌ کوتاهات بوده.
‫مجبور بود که باشه. هر دانشجوی سینمایی...
‫اولین کسی که واسه ضبط می‌ره سراغش والدینشن.
‫مجبورم کرد ساعت چهار و نیم صبح ‫ اسپاگتی درست کنم.
‫توی خیابون‌های پایین‌شهر بودم.
‫مجبورم کرد اون سکانس رو 22 بار ضبط کنم.
‫و فرداش هم باید می‌رفتم سرکار. ‫ساعت دو صبح شده بود!
‫و همچنان داشتم اون سکانس رو ضبط می‌کردم.
‫و بهش گفتم «بسه دیگه مارتی. ‫فردا باید برم سرکار.»
‫گفت «برو اون گوشه و تا بهت نگفتم نیا!»
‫حین ضبط ایتالیایی- آمریکایی، خیلی...
‫جلوی دوربین تمرکز داشت. ‫انگار دوربین وجود نداشت.
‫چند قاشق گوجه برمی‌داری...
‫و می‌اندازی اینجا که کوفته‌هات نرم بمونن.
‫نه مثل اون کوفته‌هایی که بیرون می‌خوری.
‫- وقتی یه جایی دعوتی. ‫- آره؟
‫کوفته می‌خوری و می‌بینی خیلی سفته.
‫پرتش کنی سمت دیوار، ‫دیوار ترک می‌خوره.
‫صرفا به عنوان چیزی که قانع‌کننده است ‫ باهاش همذات‌پنداری دارم.
‫خوشم نمیاد توی فیلمی ازم استفاده می‌کنه ‫ و بعد حذفش می‌کنه.
‫خب...
‫منصفانه نیست. خیلی سخت تلاش می‌کنم.
‫از راننده تاکسی حذف شد. ‫اولین مسافر تراویس بود.
‫- درسته. ‫- و کیسه خرید داشت.
‫از این کیسه خریدهایی که توی ‫ماشین جا نمی‌شن...
‫خیلی سنگین بودن! گفتم...
‫مامان، یه چیزی باید حذف بشه. ‫تو باید حذف بشی. ختم کلام.
‫می‌شه گفت والدینم از ارزیابی مجدد...
‫من و آثارم لذت می‌بردن.
‫ولی خب، توی اسکار حضور داشتن، ‫و اسکار خیلی واسشون مهم بود.
‫وقتی واسه اسکار نامزد شدین ‫ مارتی هیجان‌زده شد؟
‫یادمه پشت میز نشسته بودم...
‫پشت میز نامزدان.
‫یه عضو قدیمی اسکار سر میز بود.
‫و خم شد سمتم و گفت ‫ «سعی کن مودبانه حرف بزنی.»
‫واقعا فکر می‌کرد که...
‫من مثل توی فیلم حرف می‌زدم. ‫ما اهل نیویورک بودیم.
‫در اون حد بودیم.
‫احساس تعلق نداشتیم. و حسش می‌کردیم.
‫به نظرم رفقای خوب یه کار عجیبی ‫ توی حرفه اسکورسیزی انجام داد...
‫که این بود که به مردم اجازه داد ‫به عنوان «سازنده فیلم خلافکاری» بشناسنش.
‫ولی به نظر من همیشه مسخره بود، ‫چون فقط یه عنصر نداره.
‫عنصر دنیاهان، ‫فرهنگ‌های خاص و بسته...
‫فرقی نمی‌کنه که جرائم سازماندهی‌شده ‫ در رفقای خوب باشه...
‫یا دنیای جامعه‌ی نیویورک در عصر معصومیت.
‫که رمانی از ایدیت وارتونه.
‫موضوع عصر معصومیت علاقه‌ام بود، ‫نه به تاریخ...
‫بلکه به انسان‌شناسی شاید.
‫وقتی آرچر اولین بار وارد ‫ منزل بوفورت می‌شه...
‫واسه یه مراسم بزرگه، ‫یه میز هست که روش دستکش گذاشتن.
‫این در مورد رسمی از اون دورانه، ‫وقتی می‌رفتی مراسمی، اگه آقا بودی...
‫همراهت چند دستکش می‌بردی، ‫و هر بار که با زنی می‌رقصیدی...
‫دستکش‌هات رو عوض می‌کردی. ‫این توی فیلم بهش پرداخته نشده...
‫ولی هست و بخشی از ماجراست.
‫شوکه شده بودم، چون مثل اکثر ملت...
‫تصور نمی‌کردم مارتین چنین فیلمی بسازه.
‫تا این که بعدتر، کاملا منطقی شد.
‫یعنی چی؟
‫خب بخاطر وحشی‌گری‌ای که توش بود.
‫رسم نبود که توی مهمانی‌های نیویورک...
‫یه خانم بلند بشه و از پیش آقایی بره...
‫تا پیش آقایی دیگه بشینه.
‫ولی کنتس از این قانون پیروی نکرد.
‫در دنیایی هستیم که اشتیاق رام شده...
‫به شرایط و دنیایی که درونشه.
‫و این جالبه.
‫عاشق بودن اشتباهه؟ ‫نه. پسره عاشقه.
‫دختره هم عاشقه. ولی طرف زن داره.
‫به نظرم باید به واقعیت ماجرا نگاه کنیم، ‫نه خیال‌پردازی‌هامون.
‫- من فقط می‌خوام با هم باشیم. ‫- نمی‌تونم زنت باشم نیولند.
‫می‌گی باید به عنوان معشوقت کنارت باشم؟
‫من...
‫یه جورهایی می‌خوام باهات فرار کنم و...
‫دنیایی رو پیدا کنم که ‫ چنین کلماتی وجود ندارن.
‫توی اون دنیا... محدودیت‌هایی وجود داره.
‫اون کشور کجا هست؟ ‫تا حالا اونجا رفتی؟
‫همون داستان قدیمی «انجام کار درست» هست.
‫کار درست تحت این شرایط چیه؟
‫یه چیزهایی رو توی عمرم تجربه کرده بودم ‫و درک کرده بودم...
‫که ماهیت طاقت‌فرسای این عشق ‫ به نتیجه نمی‌رسه.
‫الن...
‫دست‌ها، نحوه استفاده کردن از ‫دست‌ها در عصر معصومیت.
‫چیزیه که خیلی بهش فکر کرده باشی، ‫یا همین‌طوری رخ داد؟
‫آره. آره.
‫آره.
‫یعنی... شدتش...
‫بهترین کاری که می‌تونستم بکنم این بود که...
‫حداقل خب، الکتریسیته رو حس کنن...
‫یعنی، به ندرت هم رو لمس کنن، ‫و می‌تونستی الکتریسیته بین انگشتان...
‫- شخصی و شخص دیگه رو حس کنی. ‫- آره.
‫می‌دونی دیگه، یعنی می‌دیدیش ‫و لمس رو تصور می‌کردی.
‫محشره. لمسشون واقعا معنایی داشت. می‌بینی؟
‫پس این خیلی خاص بود، اون لمس.
‫تقریبا مثل یه لحظه شهوانی پایدار بود...
‫که به تکمیل نمی‌رسید.
‫ولی یه لحظه شهوانی پایداره.
‫فکرمون همین بود.
‫لحظات شهوانی‌ای که خیلی ادامه دارن.
‫و بعد در نهایت...
‫در لحظه آخر مشخص می‌شه که اون گیر کرده.
‫من گفتم توی یه سکانس نشونش بدیم.
‫آزادی خاصی رو از رفقای خوب ‫ به دست آورده بودم.
‫و تا عصر معصومیت ادامه‌اش دادم.
‫و از صداگذاری واسه آزادانه ‫ عمل کردن استفاده کردی.
‫آره، دقیقا. آره.
‫یه سرآشپز استخدام شده بود، ‫دو خدمتکار...
‫رزها رو از هندرسون خریده بودن...
‫توسط اشیای یادگارانه احاطه شده بودن...
‫که هویتشون رو براشون حفظ کنه، ‫و فرهنگشون رو.
‫ذهنم از تمام اون اشیاه گذشت و ‫می‌بینی که همه هستن...
‫که اون رو سر جاش حفظ کنن.
‫پس انجام چنین کاری طبیعیه. ‫مثل یه زندانه.
‫آرچر تمام مردم به ظاهر ‫ بی‌خطر رو دور میز دید...
‫که مثل یه گروه دسیسه‌چین ساکت بودن...
‫زبان خودشه، توی کتاب هست. ‫مال خود ایدیت وارتونه.
‫و خودش و الن در مرکز دسیسه‌هاشون بودن.
‫این فرهنگی که خودش رو اسیرش می‌بینه...
‫که نمی‌تونه ازش رها بشه. ‫از پسش برنمیاد.
‫خیلی موضوع مارتی‌پسندیه.
‫با مارتین، دوربین همیشه در خدمت...
‫چیزی غریزی از هویت اونه.
‫یه چیزی توی شکمش.
‫واسه همین جواب می‌ده. ‫واسه همینه که صرفا زیبا نیست...
‫بلکه معنا هم داره.
‫واقعا ترکیب جالبی از چیزهاست...
‫چون به نظرم یه حس‌گراست، ‫ولی مثل کارگر معدن کار می‌کنه.
‫و حرفه‌ی یه مذهبی رو داره.
‫و در زمینه مارتی، ‫می‌فهمی که این درواقع حرفه‌اش بوده.
‫بابا، شنیدم که...
‫در مورد حرفه حرف می‌زد.
‫که همچنین به این معناست ‫ که وقتی در اون دنیاست...
‫در همون دنیاست.
‫واسه همین رابطه‌ام با بابام...
‫در مورد ورودم به دنیاییه که اون توشه.
‫و این شادترین خاطراتم با پدرمه.
‫عاشق بازیگرهاشه...
‫و به نحوی تجربه محشری بود که...
‫واردش بشم و...
‫حسش کنم.
‫عه، نمی‌خواستم مزاحمتون بشم.
‫شما خانم بلنکر هستید؟ ‫من نیولند آرچر هستم.
‫بله، خیلی در مورد شما شنیدم.
‫پدرم بین برداشت‌ها از نمایشگر دور می‌شد...
‫و یه جورهایی ساکت می‌شد و می‌گفت...
‫«آره، عالی بود. خیلی‌خب.»
‫و تشویق می‌کرد و می‌گفت، ‫«آره، می‌دونی، جالبه.
‫بیاین یه کار دیگه هم بکنیم.»
‫علاقه و اهمیتش رو احساس می‌کردی.
‫درمیان شدت و توجه‌اش به جزئیات.
‫نوعی امنیت بود...
‫که...
‫دیدنش اونجا جالب بود.
‫تمرکز و شدتش و خوش‌روییش...
‫مثل نور محشر یه فانوسه.
‫اگه داره روی فیلم کار می‌کنه، ‫همون‌جاست، مشغول فیلمه.
‫و بعد، اگه توی گوی نور نباشی...
‫گاهی‌اوقات... می‌تونی نبودش رو احساس کنی.
‫و می‌دونم وقتی یه همکار پیدا می‌کنه...
‫یعنی یه همکار واقعی...
‫همکارها حتی بیشتر مثل خانوادن.
‫می‌دونین؟
‫وقتی رفقای خوب رو ضبط کردم، ‫نه سالی بود که با باب کار نکرده بودم.
‫از زمان «سلطان کمدی.» ‫کاملا مسیرهای متفاوتی رو رفته بودیم.
‫اون مسیر خودش رو رفت و من هم مسیر خودم.
‫ولی با رفقای خوب، همش برگشت.
‫عشق هنوز هست، علاقه هست، ‫همچنان هستن.
‫آخه واسه نمایش چه جای بهتری هست؟
‫و بعد توی تنگه وحشت، عالی بود.
‫ولی در نقطه‌ای واسم خوب روشنش کرد...
‫که ترجیح می‌ده بیشتر ‫ باهام فیلم‌هایی بسازه...
‫که در مورد دنیاهای زیرزمینی آمریکاست.
‫آره. گفتم «باشه.»
‫یه داستان در مورد وگاس داشتم، «کازینو».
‫گفتم «شاید خب، بتونم این رو انجام بدم.»
‫می‌شه عموما گفت که ژانر دنیای زیرزمینی...
‫نزدیک‌ترین جایی که می‌شه گفت ‫به روی زمین میاد در وگاسه.
‫کازینو، من با مارتی نوشتمش. ‫اون شخصیت‌ها واقعی بودن.
‫لفتی روزنتال، شخصیت باب دنیرو...
‫من چندین سال با لفتی بودم، ‫بهم می‌گفت...
‫که چطوری بود که جو پشی و ‫ تونی اسپیلترو دوست‌هاش باشن.
‫کی قراره حرف زدن پشت سرم رو...
‫- تموم کنی؟ ‫- هان؟
‫چیه فکر کردی خبردار نمی‌شم؟
‫یه ایده داشتم که بهشت رو بهشون داده بودن...
‫و مثل آدم و حوا از بهشت بیرون شده بودن.
‫و بهشتی شیطانی داشتن. و حتی اونجا...
‫انقدر شرور بودن که از بهشت بیرون شدن.
‫ولی توی کازینو تا لبه پیش بردمش.
‫تماشاش می‌کنی و با خودت می‌گی...
‫«مثل بقیه فیلم‌هایی که توی عمرم دیدم نیست.»
‫واقعا ساختار منحصربه‌فردی داره.
‫می‌تونی ارتباطش به رفقای خوب رو ببینی، ‫ولی انگار یه قدم جلوتره.
‫من اسم این رو گذاشتم سکانس ‫ کوه راشمور مارتی.
‫توی وگاس همه باید حواسشون به بقیه باشه.
‫معمولا مارتی از آدم‌های ‫ واقعی استفاده می‌کنه.
‫پس همه افراد توی سکانس‌های قمار، ‫دلال‌های و مسئولین واقعی بودن.
‫دلال‌ها حواسشون به بازیکن‌ها هست.
‫شیش!
‫مسئولین حواسشون به دلال‌هاست.
‫همه‌اش باید به دقت برنامه‌ریزی می‌شد.
‫به کدوم سمت دوربین رو می‌چرخونیم؟ ‫به سمت راست می‌چرخونیم یا چپ؟
‫من بیشتر به چیز علاقه داشتم... ‫نمی‌دونم...
‫به افراد اطراف میز. افراد مشغول بازی.
‫و خود دلال‌ها، می‌دونی؟ دلال‌ها.
‫ما، یه داستانی داریم که پیش می‌ره، ‫ولی داستان‌های دیگه هم هستن.
‫مدیر کازینو حواسش به روسای شیفت‌هاست.
‫من حواسم به مدیر کازینوئه. ‫و چشم توی آسمون هم حواسش به همه‌ی ماست.
‫تازه، یه گروه آدم هم اون بالا داریم، ‫که اکثرا متقلب‌های سابقن...
‫که تمام حقه‌ها رو بلدن.
‫احتمالا شخصیت موردعلاقه ‫مونثم از فیلم‌های اسکورسیزی...
‫جینجره، شخصیت شارون استون.
‫واقعا چیزیه که زندگی لفتی بهش نیاز داره.
‫- امشب چطوری؟ ‫- خوبم. تو چطوری؟
‫- خسته. ‫- جینجر زحمت‌کش بود.
‫- یکی واسه خودت. ‫- مرسی.
‫بلد بود چطور هوای ملت رو داشته باشه. ‫توی وگاس همه‌چیز همینه.
‫دختر خیابونیه... خیلی تحصیل‌کرده نیست.
‫دوست ندارم از اصطلاح «دختر خیابونی» ‫استفاده کنم. پول در میاورد.
‫جینجر زحمت‌کش بود.
‫متوجه منظورم هستین؟ کارش بود.
‫کار من این بود که بیام ازش کار بکشم.
‫وقتی به کازینو نگاه می‌کنم، ‫بیشتر از هر چیزی...
‫نیاز به داشتن زنیه که بهش جذب می‌شی ‫چون وحشیه...
‫و ازت فراتره و این چیزیه که خیلی پیش میاد.
‫توی راننده تاکسی هم با ‫سبیل شفرد همچین وضعیه.
‫ایده‌آل‌سازی زنی که قابل دسترس نیست.
‫سلام.
‫کتی موریارتی در گاو خشمگین.
‫خوشوقتم.
‫توی سلطان کمدی هم دوباره پیداش می‌شه.
‫دوستت دارم. می‌خوام کمکت کنم زندگیت ‫ رو عوض کنی، اگه فقط یه شانسی بهم بدی.
‫توی کازینو به نظرم به شدیدترین شدتش می‌رسه.
‫می‌خوام سر و سامون بگیرم. خانواده می‌خوام.
‫اومدی پیش دختر اشتباهی، سم.
‫ازش درخواست ازدواج می‌کنه ‫اونم می‌گه «دوستت ندارم.»
‫من رو نمی‌شناسی. دو سه ماهه من رو می‌شناسی. ‫چی می‌دونی آخه؟
‫ولی نه، می‌خواد کاری کنه که عاشقش بشه.
‫بهتر از چیزی که فکرش رو بکنی بهت می‌رسم.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- همینی که گفتم.
‫واسه باقی زندگیت تامینی. بهت قول می‌دم.
‫می‌خوای یه شانسی بهم بدی؟
‫شوکه‌کننده است...
‫و همچنین احساس واقعیت داره. ‫انگار، حس این رو داره که، آره، این...
‫تصویر یه احمقه.
‫کثافت! عوضی! حالم ازت بهم می‌خوره!
‫ناسلامتی نیکی سانتورو ام! درست شنیدی!
‫اسپانسرمه! این چطوره؟
‫احمق! به چی نگاه می‌کنی؟
‫با مارتی مخالفت و بحثی هم داشتی؟
‫اومدم سرکار و اولین چیزی که ضبط کردیم...
‫یه سکانس توی هتل بود.
‫و بدون من تصمیمش رو گرفتن.
‫و بعد من رو بردن که فیلمبرداری کنم.
‫طبیعتا سوالش این بود که «چه خبره؟»
‫و با خودم گفتم «وای.
‫مردها قراره نقش کلیدی داشته باشن...
‫و من رو مثل گلدون جابه‌جا کنن.»
‫می‌دونی، گروهن، تیمن، واحدن.
‫کل زندگیشون هم رو می‌شناختن.
‫و مارتی هر روز صبح می‌رفت ‫ توی تریلر پیش باب...
‫یا جو پشی، و با هم بحث‌های طولانی می‌کردن.
‫این یکی چی یا آبیه؟
‫یکم روشنه، یکم راه‌راهه می‌دونی.
‫- با خرمایی. ‫- با درز، این درز مشکی داره.
‫خیلی‌خب پس. این کامل آبیه چطوره؟
‫خوبه. آبی فرانسوی هم خوبه.
‫باید بگم، اون شخصیت‌ها، پشی، دنیرو، ‫همه کلی زمان بردن.
‫- درسته. ‫- خیلی‌خب.
‫واسه من خبری نبود. و با خودم گفتم «وای.»
‫و بعد همین‌طوری مارتی رو دنبال می‌کردم ‫و می‌گفتم «مارتی! مارتی!
‫مارتی! مارتی؟
‫مارتی؟ مارتی!»
‫و اون هم این‌طوری بود که ‫«الان یکم چیزم می‌دونی...»
‫دو ساعت دیگه آفتاب طلوع می‌کنه.
‫و بالاخره برگشت و گفت...
‫«چی می‌خوای شارون، چی می‌خوای؟»
‫اونم گفت «صبح اولین کاری که می‌کنی ‫اینه که می‌ری با باب حرف می‌زنی.
‫بعدش می‌ری با جو حرف می‌زنی.
‫پس من چی؟»
‫گفتم «می‌خوام صبح بیای تریلرم...
‫مثل وقتی که می‌ری دیدن باب و جویی.»
‫فکر می‌کرد ما پسرها کلوپ مردونه‌ای ‫چیزی داریم.
‫«خب آره.
‫آره، ولی تو هم اینجا نقش کلیدی‌ای هستی.»
‫«پس همین رو می‌خوای؟»
‫گفتم «آره مارتی، همین رو می‌خوام.»
‫بعد فهمیدم که نه، ‫باید، وقت گذروند.
‫«صبح میام تریلرت.»
‫گفتم «صبحونه چی می‌خوری مارتی؟
‫صبحونه چی دوست داری و قهوه‌ات چطوری باشه؟»
‫اونم گفت «خب می‌دونی، ‫ چربی کم می‌خورم و این‌طوری...
‫و قهوه‌ام رو این‌طوری می‌خورم.» ‫من هم گفتم «قبوله مارتی.»
‫داشتیم یه سکانس ضبط می‌کردیم ‫ که من توی تخت نشئه‌ام.
‫فقط می‌خواستم کمکش کنم!
‫- با یارو که نمی‌خوابم! ‫- آره، من از کجا بدونم؟
‫سکانس رو ضبط کردیم، و دستیار ‫ کارگردان اولمون به مارتی گفت...
‫«می‌خوام اون یکی سکانس دیگه ‫ رو هم امروز اینجا بگیرم.»
‫مارتی گفت ‫«مطمئن نیستم، از شارون خواسته‌ی زیادیه.»
‫چون واقعا کار سختی بود.
‫که توی نقش و باتلاق اون نشئه بودن...
‫فرو برم.
‫ولی گفتم «از پسش برمیام.»
‫و مارتی پیشم نشست و دستم رو گرفت توی دستش.
‫و سرش رو گذاشت روی سرم، و گفت...
‫«تا جایی که آماده بودی پیشت می‌مونم، ‫که تمرکزت رو از دست ندی.»
‫و همون‌جا نشست و...
‫در آغوشم گرفت. برام فضا رو حفظ کرد.
‫و سکانس بعدی رو ضبط کردیم.
‫همینه، اون...
‫دقیقا همون‌جاست.
‫مشخصا از بودجه و وقتمون گذشته بود.
‫این فیلم تبدیل به یه حماسه شده بود.
‫و اون روزها فیلم‌های بلاک‌باستری ‫ زیاد بازی کرده بودم.
‫و رئیس بخش اقتصادی ‫ استودیو بهم زنگ زد...
‫و گفت «خیلی زیاده‌روی کردی. از وقتش گذشته.»
‫بخش من قرار بود پنج هفته طول بکشه. ‫من پنج ماه مونده بودم.
‫«بی‌خیالش بشیم؟»
‫و گفتم «کارگردانم سلطان فیلمسازیه.
‫داریم یه شاهکار خلق می‌کنیم. ‫و هزینه‌اش هر چقدر که باشه...
‫و هر چقدر هم که طول بکشه، ‫نباید بی‌خیالش بشین.»
‫و وقتی این حرکت رو زدن...
‫من هم کارهای خودم رو توی وگاس کردم ‫ که کسی به فکرش نرسیده بود بکنه.
‫واسه این که حواسم به اوضاع باشه، ‫برادر کوچیکم دامینیک رو آوردم...
‫می‌خواستم به اون فیلم ‫ یه ساختار موزیکال بدم.
‫اگه فرضا یهویی وسط پرده اول وارد بشیم چی...
‫و بعد اوج می‌گیریم و موسیقی‌ای ‫ میاد و می‌ری یه جای دیگه.
‫مثل دوران قدیم بود.
‫و من جواهرفروشی خودم رو افتتاح کردم. ‫گلدراش.
‫گاهی‌اوقات واسه تفریح می‌رفتم سرقت.
‫توی کازینو احتمالا هفت‌تا تخته ‫ توی اتاق تدوین داشتیم...
‫همراه با کلی موسیقی.
‫واقعا خیلی بزرگ بود... ‫تقریبا اندازه این دیوار بود.
‫و مثلا نوشته بود «سکانس هفتاد»، ‫و پنج قطعه موسیقی بود.
‫یه سری می‌گن که استفاده شما از موسیقی...
‫در فیلم بیش از حده.
‫من موسیقی رو دوست دارم.
‫نمی‌دونم، آخه یه سری هم می‌گن دوربین ‫خیلی حرکت می‌کنه. شاید همین‌طوره.
‫کسی اونجا انتظار همچین آدمی رو نداشت.
‫واسه نیکی، لاس وگاس مثل غرب میانه بود.
‫آره، به نظرم خیلی نوآورانه بود...
‫استفاده مکرر از موسیقی راک، ‫توی فیلمی که...
‫در مورد موسیقی یا موسیقیدان‌ها نیست.
‫اکثرا راجع به گنگسترهاست.
‫و استفاده ازش در سکانس‌های خیلی کلیدی، ‫می‌دونین...
‫جایی که یا معرفی یه شخصیته...
‫یا قتلی رخ می‌ده.
‫و به نحوی هم انتخاب موسیقی خیلی غیرمعموله.
‫- آره، نه تا گذاشتم. ‫- هشت تا بود.
‫ولم کن بابا. نه تا بود. نه تا گذاشتم.
‫یه سکانسی هست...
‫که از آهنگ خیلی عجیبی به اسم ‫ «خیلی خیلی وقت» استفاده می‌کنن.
‫و همون‌جا با مداد می‌زنه توی چشمش.
‫استفاده از چنین آهنگی عجیبه. ‫عملا یه تصنیفه.
‫و صرفا از آخرش استفاده کردن ‫ که من یکم دارم فریاد می‌زنم.
‫موسیقی به نحوی یه شخصیته.
‫بزرگ که می‌شدم موسیقی دائما ‫همه‌جا پخش می‌شد...
‫و اکثرا در خلاف با اتفاقاتی بود ‫ که داشت رخ می‌داد.
‫یادمه برادرم یه ماشین داشت. ‫توی بوری دور می‌زدیم.
‫صدای آهنگ رو زیاد می‌کردیم و ‫«وقتی قایق رویاهام برمی‌گرده خونه»...
‫از فتس دامینو گوش می‌کردیم. عالی بود.
‫عالی بود. سمت راستم رو نگاه می‌کردم ‫و دو تا بیچاره بودن.
‫یکی سر اون یکی رو نگه داشته بود ‫ و اون یکی داشت بالا می‌آورد.
‫در واقع یکی از لطیف‌ترین چیزهایی ‫ بود که دیده بودم.
‫با این موسیقی.
‫حال‌بهم‌زن بود، ولی انسانی بود ‫و تحت‌تاثیر قرار می‌گرفتی.
‫بخشی از تجربه‌ام از زندگیم بود، ‫ از هر نقطه‌ایش.
‫زندگی در اونجا.
‫فکر کنم خوبه.
‫فکر کنم، بیا سر و دم‌هاش رو ببینیم.
‫یادمه مارتی داشت کازینو رو تدوین می‌کرد.
‫زنگ زد بهم و گفت «اسپایک، بیا دفترم، ‫ می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.»
‫سکانسیه که کله یارو توی گیره است.
‫گوش کن آنتونی. سر کوفتیت رو کردم توی گیره.
‫اگه اسمی بهم نگی سرت رو مثل ‫ یه گریپ‌فروت تخمی له می‌کنم.
‫و یارو این‌طوری می‌کنه ‫ و تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شه.
‫مجبورم نکن این کار رو بکنم، ‫لطفا. بگو.
‫مجبورم نکن آدم بدی باشم. زود باش.
‫می‌گه «مجبورم نکن آدم بدی باشم.»
‫- کس مادرت! ‫- مادرجنده رو...
‫«نمی‌خوام این کار رو بکنم.» یعنی، ‫اگه اطلاعات رو گیر نیاره...
‫سر بعدی که می‌ره توی گیره سر خودشه.
‫کس مادر من؟ مادرجنده؟ ‫کس ننه‌ی من؟
‫آکادمی اسکار از فیلم خوشش نیومد.
‫خیلی خشن بود. توی روزنامه‌ها گفتن.
‫ولی درک کنین که این سکانس‌ها ‫ همه واقعی بودن.
‫از خودمون در نیاوردیم.
‫به نیک پیلجی نگفتم...
‫«بیا یه سکانس ضبط کنیم که نیکی سانتورو ‫ سر یه بدبختی رو می‌ذاره لای گیره...
‫و سرش رو توی گیره فشار می‌ده.» ‫اون رخ داده.
‫آدمی که لاس‌ وگاس رو می‌گردونه همچین آدمیه.
‫و هر چی طلای بیشتری توی فیلم ببینی، ‫خون بیشتری هم باید ببینی.
‫ایالات متحده‌ی آمریکا بر اساس خشمه.
‫اساسشه.
‫یه سری می‌خوان صورتشون ‫ رو بپوشونن یا برگردن.
‫انتخاب با خودشونه.
‫من همین مارتی رو دوست دارم. ‫اون برنمی‌گرده.
‫واسه همینه که رفیقمه!
‫به نظرم مارتی قوانین اخلاقی قوی‌ای داره.
‫خیلی باوجدانه.
‫به نظرم از من آدم بهتریه.
‫چون به قول زنم با همچین افرادی ‫ خیلی سروکله می‌زنم...
‫«با هر کسی حرف می‌زنی. ‫ با قاتل‌ها شام می‌خوری.»
‫و ازش لذت می‌برم.
‫اون این‌طوری نیست.
‫جستجوش برای معنویت همیشگی بود.
‫و با بالا رفتن سنش قوی‌تر و قوی‌تر هم شد.
‫مدیربرنامه‌هام بهم زنگ زد و گفت...
‫«مایلی در مورد دالای‌ لاما چیزی بسازی؟»
‫گفتم «آره، می‌سازم.»
‫چرا فورا قبول کردی؟
‫چون در طول سال‌ها...
‫به اون بخش دنیا علاقه‌مند شده بودم.
‫من کاتولیکم. بودایی نیستم. ‫ولی به تشابه‌های...
‫ادیان مختلف دنیا علاقه دارم.
‫در موردش کنجکاوم. کنجکاوم بدونم ‫ پاسخشون به مرگ و زندگی چیه.
‫و این همچنین دیدگاه مسیحیت ‫و کاتولیک‌ها هم هست.
‫که این درکه که هیچ‌چیز دوام نمیاره.
‫و از دیدگاه بودایی هم ناپایداریه.
‫در جامعه تبتی چیزی به اسم ‫ رسم بازیگری وجود نداره.
‫هر کسی که توی کوندان هست، ‫جز سه بازیگر چینی...
‫قبلا اصلا بازیگری نکرده.
‫یه بار دیگه. الان یکم سریع‌ شد. ‫«فقط یه انسانه...»
‫«فقط یه انسان دیگه مثل خودم...» ‫خیلی سریعه.
‫وقت بذار. حاضری؟ خب... ضبط می‌کنیم.
‫و این توانایی اون رو می‌رسونه...
‫تواناییش در کار کردن با مردم...
‫و به اجرا گرفتن افرادی که ‫تا حالا چنین کاری نکردن.
‫آلوی جدید می‌خوام.
‫لامو، چیزی نمی‌شه.
‫کی گفته می‌تونی اونجا بشینی؟
‫و بعد آبنبات رو گرفتی، بازش کن.
‫آروم‌تر، فهمیدی؟ ‫چون قرار نیست به اون بدی.
‫فیلم در ۱۹۹۷ منتشر شد، ‫حین تعطیلات.
‫و اساسا خب، بازخورد خوبی نداشت.
‫و بعد فیلمی درست کردم...
‫به اسم «احیای مردگان»، ‫راجع به پرستارهای اورژانس...
‫که شبانه توی خیابان مردم رو نجات می‌دن.
‫- زنده می‌مونم؟ ‫- زنده می‌مونی.
‫مثل قدیس‌های دنیای مدرن هستن.
‫فرشته‌های وحشی رحیم...
‫که عقلشون رو از زجری که اطرافشون ‫می‌بینن از دست می‌دن.
‫و به نظرم واقعا زیبا بود.
‫ولی گمونم در زمینه گیشه موفق نبود.
‫اون واقعا کارم رو تموم کرد.
‫- باز هم مردن. ‫- باز هم مردن!
‫باز هم مردن. ولی...
‫یهویی، توی سن کمی...
‫کسی شدم که می‌تونستم روی ‫ پروژه‌های خودم سرمایه‌گذاری کنم.
‫نمی‌دونستم قراره که فرصت ‫ کار کردن با مارتی گیرم بیاد.
‫ولی همیشه می‌دونستم که باید باهاش کار کنم.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.