..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫باید یه حزب سیاسی واقعی بشیم.
‫اونایی که می‌خوان دولت رو برکنار کنن، ‫دستشونو بالا بگیرن.
‫خداحافظ، جیولیتی.
‫کاری می‌کنی همه‌شون سقوط کنن.
‫تا وقتی که نوبتت برسه، بنیتو.
‫و من آماده خواهم بود.
‫- قصد دارم وظیفه تشکیل... ‫- این یه افتخاره، جناب اعلیحضرت...
‫دولت رو به جناب لوئیجی فاکتا بسپارم.
‫تو یه مذاکره بی‌امون خسته‌شون می‌کنیم،
‫تا زمانی که به چیزی که می‌خوایم برسیم.
‫یعنی همه‌چی.
‫یعنی یه وزارتخونه برای من.
‫یه سوسیالیست به رفیق ‫فلوریو شلیک کرد و کشتش.
‫زیاده‌روی نکنید!
‫یه شهر کامل تو چنگال دسته‌های آدمکش.
‫احتمالا همه‌مون رو دستگیر می‌کنن.
‫یه دولت بدون ما، بر ضد ما تشکیل می‌دن.
‫می‌خواستم نماینده مجلس بشم.
‫تو جنگ و صلحی، شر و درمان، زندگی و مرگی. ‫تو همه‌چی هستی،
‫و برعکس همه‌چی.
‫خوب تنظیمشون کن چون الان می‌خوام ‫همه‌شونو برات خورد کنم.
‫حتی بهشون احترام نظامی می‌ذارن. عوضی‌ها.
‫داشتم مذاکره می‌کردم، به خاطر خدا. حالا چی؟
‫الان انتقام رفیق فلوریو رو گرفتم.
‫انتقام... کسی که خودش خواسته بود،
‫درست مثل تو که فقط دنبال ‫یه بهونه برای خونریزی بودی.
‫ببین، ما تبدیل به شر مطلق شدیم، ‫ما تبدیل شدیم.
‫برام مهم نیست.
‫شاه داره با سوسیالیست‌ها ‫مذاکره می‌کنه که بیارتشون تو دولت.
‫اینم نتیجه شاهکارت، نابغه.
‫سوسیالیست‌ها تموم شدن، من نابودشون کردم.
‫همه سازمان‌های دهقانی و کارگری تو ایتالیا
‫علیه ما اعتصاب کردن.
‫تو ما رو نابود کردی.
‫به نظر من که خیلی سرحالیم.
‫شاه از اعتصاب ترسید و تصمیم گرفت:
‫هیچ سوسیالیستی تو دولت نباشه.
‫ببخشید، آقای روسی.
‫مرده‌ها قبر خودشونو کندن.
‫سخت‌ترین بخش کار تموم شده، فقط باید ‫این دولت در حال مرگ رو سرنگون کنیم، و تمومه.
‫فشار نهایی.
‫و کی به یه یا دو تا وزارتخونه اهمیت می‌ده، ‫ما می‌تونیم همه‌چی رو برداریم!
‫خب، سوسیالیست‌ها نابود شدن،
‫با این داستان اعتصاب ‫قبر خودشونو کندن، یا نه؟
‫حالا یه فشار بدیم و این دولت ‫در حال مرگ رو سرنگون کنیم.
‫چطور نمی‌تونی اینو بفهمی؟
‫بهم گوش کن، سیاست رو فراموش کن.
‫یه یا دو تا وزارتخونه چیه؟ ‫ما می‌تونیم همه‌چی رو اینجا برداریم.
‫همه‌چی!
‫هر چقدر می‌تونی رفیق جمع کن.
‫برای چی؟
‫- رفیق بالبو! ‫- اینجا!
‫من ۲۰۰۰۰ تا پیراهن سیاه می‌خوام. ‫بذارید الان فشار بیاریم.
‫- بهشون می‌رسی. ‫- برو.
‫چی؟ من همیشه عاشق سگ‌ها بودم.
‫"فاشیست‌ها، ایتالیایی‌ها،
‫ساعت نبرد سرنوشت‌ساز...
‫"...فرا رسیده."
‫چرا اینجوری لباس پوشیدی؟
‫اه، حزب فاکتا.
‫حزب فاکتا، این یه تشییع جنازه درجه یکه.
‫- پس دیگه نمی‌ریم؟ ‫- اصلا به فکرمم نرسیده بود.
‫بنیتو، تو بهم گفتی تایید کنم.
‫تو سوءتفاهم کردی.
‫تو ۳۰ سال زندگی پارلمانی،
‫لحظات سخت زیادی رو دیدم.
‫و این فقط یکی از اوناست.
‫- تبریک می‌گم. ‫- به شما، زیبا.
‫مطمئنم که همه‌چی با آوردن ‫فاشیست‌ها به دولت حل می‌شه.
‫یه صندلی کوچولو، البته، نه بیشتر.
‫که خوشحالشون کنیم.
‫جناب عالی، یه کلمه.
‫گزارش‌هایی از تجمع پیراهن سیاه‌ها هست.
‫- کجا؟ ‫- تو ناپل.
‫به نظر میاد که موسولینی ‫تو سن کارلو سخنرانی می‌کنه.
‫ناپل، ۲۴ اکتبر ۱۹۲۲
‫- ده‌ها هزار نفر هستن... ‫- هیس!
‫...۳۰، ۴۰ هزار نفر، ‫دیگه نمی‌تونیم جلوی‌شون رو بگیریم.
‫بذارید تموم کنه. ‫یه کم به زیبایی احترام بذارید.
‫ادامه بده.
‫لطفا، ادامه بدید. ادامه بدید.
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫ما از هر گوشه ایتالیا به ناپل اومدیم.
‫و ایتالیا به این کنفرانس ما نگاه می‌کنه
‫چون، تو اروپای پس از جنگ و کل دنیا،
‫هیچ پدیده‌ای مهم‌تر، اصیل‌تر،
‫و قدرتمندتر از فاشیسم ایتالیا وجود نداره.
‫درسته!
‫دوچه! دوچه!
‫فقط ما فاشیست‌ها می‌تونیم نظم رو
‫تو یه دولتی که یه بار دیگه ‫ناتوانیشو نشون داده.
‫چه جور ایتالیایی می‌خوای؟
‫همون اعتصاب‌های بلشویکی؟
‫نه!
‫یا... همونی که کار می‌کنه، ‫که پیشرفت می‌کنه؟
‫آره!
‫امن.
‫پس، یه راه هست و فقط یه راه.
‫فاشیسم باید قدرت رو به دست بگیره.
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫- ولی سوال اینه که... ‫- دوچه! دوچه! دوچه!
‫ولی سوال اینه که: چطور؟
‫قانونی یا غیر قانونی؟
‫پیروزی تو انتخابات یا شورش؟
‫شورش! شورش!
‫ولی ما مجبور نیستیم جواب بدیم.
‫ما برای هر کاری آماده‌ایم!
‫آره!
‫چون اگه قرار باشه درگیری ‫بر اساس زور تصمیم‌گیری بشه...
‫...پس بذارید پیروزی از آن ما باشه! ‫ما لیاقتشو داریم!
‫هی! هی! آلالا! هی! هی! آلالا!
‫پیراهن سیاه‌ها!
‫یا دولت رو بهمون می‌دن ‫یا با پایین اومدن تو رم می‌گیریمش!
‫رم! رم! رم!
‫ "تاس انداخته شده، دیگه راه برگشتی نیست."
‫یا رم، یا مرگ.
‫احمق!
‫کله‌خر!
‫تیکه آشغال!
‫آقایون، من به شما افتخار ‫رهبری انقلاب رو می‌دم.
‫نصف شب، تو بیست و ششمین روز ‫از این ماه باشکوه اکتبر ۱۹۲۲،
‫شما نیروهای ما رو فرماندهی خواهید کرد،
‫تا زمان فتح ملت.
‫نقشه ساده‌ست.
‫نیروهای خودمون رو ‫دور پایتخت متمرکز می‌کنیم.
‫سانتا مارینلا، منتانا و تیوولی.
‫در حالی که ستاد فرماندهی شما، ‫فرماندهی شورش...
‫...یعنی، شما...
‫...اینجا خواهد بود
‫تو پروجا.
‫انقلاب پنج مرحله خواهد داشت.
‫بسیج و اشغال ساختمان‌های دولتی،
‫تمرکز نیروهای ما دور رم،
‫اولتیماتوم به فاکتا برای تحویل قدرت،
‫ورود به رم و تصرف وزارتخونه‌ها به هر قیمتی.
‫اعتراضی هست؟
‫- خوبه. ‫- و پنجم؟
‫کدوم پنجم؟
‫شما گفتید که انقلاب پنج مرحله خواهد داشت.
‫در صورت شکست، عقب‌نشینی سریع ‫به سمت ایتالیای مرکزی.
‫این پنجمه.
‫کله‌خر.
‫دوچه، هیچ‌کس بیشتر از من ‫این ایتالیای پوسیده رو تحقیر نمی‌کنه.
‫پیر، مزخرف.
‫سرزمین پخمه‌های صلح‌طلب اخته شده، ‫اما... من شک دارم.
‫تو شک داری، ده وکی؟ ‫شک داشتن کار اخته شده‌هاست.
‫ولی شبه‌نظامی‌ها آماده نیستن. ‫ما سلاح، یونیفرم یا رهبری نداریم.
‫بیدار شو، ده وکی. ‫ما سه ساله که داریم می‌جنگیم.
‫آره، یه چیزه که بری جلو ‫چهار تا دهقان بی‌سروپا،
‫- یه چیز دیگه‌ست که بری جلو یه ارتش! ‫- هیس!
‫جلو یه دولت.
‫ده وکی، یه دولت که ارزش اسمشو داشته باشه،
‫الان از این در لعنتی می‌اومد تو
‫و همه‌مون رو دستگیر می‌کرد.
‫خیلی بده که این اتفاق نمی‌افته. ‫اینجا دیگه دولت نیست.
‫از چی می‌ترسی؟
‫ترس نیست، اینکه...
‫چرا ستاد فرماندهی تو پروجاست؟ ‫به هیچ‌چی وصل نیست.
‫غیرقابل پیش‌بینی بودن، ده وکی. ‫اونا حتی نمی‌بینن که از اونجا می‌رسیم.
‫چون ما هیچ‌وقت به اونجا نمی‌رسیم.
‫ده وکی، شکست‌گرایی بدترین عیب یه سربازه.
‫شکست‌گرایی نیست، تجربه‌ست.
‫آره، دقیقا به خاطر اینکه کارمو بلدم، ‫می‌تونم بهت بگم
‫به زمان بیشتری نیاز داریم.
‫پوسیده، پیر، ایتالیای کوچولوی مزخرف،
‫سرزمین صلح‌طلب‌های اخته شده و ترسوها!
‫جرأت نداری، می‌دونی. جرأت نداری!
‫وگرنه چی؟ وگرنه چی؟
‫آروم باشید! آقایون.
‫بیایید، آروم باشید.
‫آقایون.
‫آروم باشید. آروم باشید، آقایون.
‫اقدام انقلابی راهپیمایی به رم،
‫یا الان اتفاق می‌افته ‫یا دیگه هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته.
‫دولت وجود نداره، نهادها از هم پاشیدن.
‫شاه هر دو دقیقه نظرشو عوض می‌کنه،
‫نباید بهش وقت بدیم که دوباره جون بگیره.
‫لحظه زودگذری که سوسیالیست‌ها ‫نتونستن ازش استفاده کنن
‫الان تو دست فاشیسمه.
‫و ما نمی‌ذاریم از دستمون در بره.
‫- به سلامتی ما. ‫- به سلامتی ما.
‫خودکشیه.
‫انگار من نمی‌دونستم، معلومه که خودکشیه.
‫ارتش تیکه پاره‌مون می‌کنه، ‫حتما این کارو می‌کنه.
‫زنده باد دوچه!
‫نقشه مسخره‌ایه، خودم اینو می‌دونم.
‫با قطع شدن فرماندهی،
‫پادگان‌ها ساعت‌ها و ‫ساعت‌ها پیاده‌روی از رم متمرکز شدن...
‫زنده باد موسولینی!
‫...کی برنده می‌شه؟
‫به سلامتی ما!
‫پیروزی کی؟
‫به سلامتی ما!
‫و من مخالف خودکشی‌ام.
‫اونا نمی‌دونن، همه‌ش یه نمایشه.
‫راهپیمایی، قیام، ما چی هستیم، دیوونه‌ایم؟
‫به رم!
‫"تظاهر. تظاهر به آماده بودن برای راهپیمایی،
‫تظاهر به قیام."
‫همه‌ش یه نمایشه.
‫که برای باورپذیر بودنش، ‫به یه مقدار مشخصی از واقعیت نیاز داره.
‫پس، حرکت.
‫حرکت زیاد.
‫پیراهن سیاه‌ها اینجا، اونجا، ‫خبر رو پخش می‌کنن.
‫اونا جمع می‌شن، ‫راهپیمایی می‌کنن، قیام می‌کنن.
‫خدایا، بیشتر بهشون بده، ‫هر چی می‌خوان بهشون بده!
‫ژنرال، به نظر شما جای نگرانی هست؟
‫- بستگی داره. ‫- به چی؟
‫در مورد کاری که قراره ‫از ما بخواید انجام بدیم.
‫اگه قراره از ما بخواید تو پادگان‌ها بمونیم،
‫پس قطعا جای نگرانی هست، جناب عالی.
‫اونا تعدادشون زیاده، خیلی هیجان‌زده‌ان. ‫فکر می‌کنن هر کاری دلشون بخواد می‌تونن انجام بدن.
‫اگه به جاش از ما بخواید ‫ از پادشاهی دفاع کنیم...
‫جمعیت ایتالیا ۴۰ میلیونه، قربان.
‫و اونا، در مقایسه، فقط یه مشت ‫اراذل و اوباش کوچیک و بی‌سروپا هستن.
‫این مصونیت از مجازاته که ‫باعث می‌شه قوی به نظر برسن.
‫اگه بذارید وظیفه‌مون رو انجام بدیم،
‫نه، جای هیچ نگرانی نیست.
‫من معتقدم که با اولین شلیک، ‫کل فاشیسم فرو می‌پاشه.
‫۲۶ اکتبر ۱۹۲۲
‫ده وکی حق داره، چون اون ژنرال حق داره.
‫ما یه مشت اراذل و اوباشیم، ‫و با اولین شلیک... پوف!
‫مثل یه خونه پوشالی فرو می‌پاشیم. ‫نباید شلیک بشه.
‫چهار تا دیگه بذار.
‫- چهار تا پیراهن؟ ‫- پیراهن، زیرپوش، جوراب.
‫از هر کدوم چهار تا، فقط محض احتیاط.
‫چهار تا.
‫اوه، و لباس رسمی رو هم بردار.
‫لباس رسمی؟
‫راکله، هر اتفاقی ممکنه بیفته. ‫من باید برای هر احتمالی آماده باشم.
‫از بدترین گرفته تا باشکوه‌ترین.
‫ببین چی داره می‌شه...
‫راکله.
‫دقت کن، تو ۴۸ ساعت آینده
‫تو و بچه‌ها باید تو خونه بمونید.
‫متوجه شدی؟
‫- چرا؟ ‫- هیس.
‫اینجا، ۹۰ گروهان پیاده‌نظام، ‫پنج تا توپخونه.
‫اینجا، ۶۰ تا پیاده‌نظام، ‫چهار تا مهندس نظامی.
‫اینجا، اینجا، و اینجا، می‌تونیم، ‫تو دو ساعت، ۲۴۰ واحد پیاده‌نظام،
‫۶۰ واحد توپخونه جمع کنیم.
‫جایی که ارتش از قبل مستقر نشده، ‫ما ۱۱۳ تا پادگان
‫و گروهان منطقه‌ای داریم.
‫منو با موسولینی وصل کنید.
‫فورا، جناب عالی.
‫بیایید سعی کنیم از این وضعیت جلوگیری کنیم.
‫هیچ چیزی نیست که چند تا ‫صندلی تو مجلس نتونه آرومش کنه.
‫آقای موسولینی!
‫- چیه؟ ‫- پشت تلفن!
‫بیا پایین!
‫عجله کن.
‫رئیس جمهور فاکتا.
‫برای من افتخاریه که تو یه دولتی که ‫ریاستش با شماست شرکت کنم،
‫اما می‌بینید، اشتیاق، انرژی،
‫انگیزه فاشیسم برای تغییر،
‫یه وزارتخونه تنها نمی‌تونه جلوی اینو بگیره.
‫خداحافظ.
‫دوباره بهش زنگ بزن.
‫- و تو گفتی نه؟ ‫- من می‌تونم بهتر از این کار کنم.
‫یادت باشه بنیتو، عالی دشمن خوبه.
‫- به شوهرت ایمان داشته باش. ‫- به تو؟
‫- چرا، مگه تو کس دیگه ای رو داری؟ ‫- من نه، تو چی؟
‫راکله، تو زندگی من فقط سه چیز مهمه.
‫تو، بچه‌هامون و وطن.
‫این برای توئه، فقط برای توئه، ‫که من این کارو می‌کنم.
‫هیچوقت گریه نکن.
‫کجا می‌ری؟
‫که آینده‌ات رو تامین کنم!
‫- به سلامتی ما! ‫- به سلامتی ما!
‫نباید شلیک کنیم، حتی یه شلیک.
‫مدیر، رئیس جمهور فاکتا پشت خطه.
‫داره دنبالم می‌کنه. ‫بذارش رو خط دیگه. اوه، بیانکا.
‫- بله؟ ‫- می‌تونی بری خونه. امروز تعطیلی.
‫خیلی خب، مدیر.
‫الو؟
‫فاکتا، بذار واضح باشیم.
‫پیشنهاد شما باید بهتر بشه،
‫مثلا... پنج تا وزارتخونه.
‫کشور، امور خارجه، دفاع، نیروی دریایی، کار.
‫کمتر از این، من نمی‌تونم ‫پیراهن سیاه‌ها رو کنترل کنم.
‫تا نصف شب بهتون وقت می‌دم جوابمو بدید.
‫الان منو ببخشید، ولی باید برم.
‫داریم شروع به مذاکره می‌کنیم.
‫- سزارینو. ‫- بنیتو.
‫پشت در بودی؟
‫می‌دونستم بهم زنگ می‌زنی.
‫سزارینو.
‫هیچ‌کس نباید قبل از نصف شب تکون بخوره.
‫بذارید برای همه واضح باشه. ‫ الان نمی‌تونیم اشتباه کنیم.
‫الان، تو به تماس‌های من جواب می‌دی، ‫می‌گی نمی‌دونی من کجام.
‫- فهمیدی؟ ‫- کاملا واضحه.
‫خوبه. من یه لحظه میرم. حواست بهش باشه.
‫- کجا می‌ری؟ با اون چمدون؟ ‫- باید یه کاری انجام بدم.
‫یه چیز.
‫سزارینو، من یه نقشه دارم.
‫هوم.
‫تو زمان مناسب بهت نشونش می‌دم.
‫خوبه.
‫منم قراره توش دخیل باشم؟
‫معلومه.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫- ببخشید دیر کردم. ‫- الان کجای کاریم؟
‫من پنج تا وزارتخونه ‫خیلی مهم رو درخواست کردم.
‫واقعا؟
‫بدون من دولت رو تشکیل نمی‌دن.
‫و ترس از شورش داره جونشونو می‌خوره.
‫چرا محدودیت بذاریم؟
‫مرد جدید، آینده‌گرا، هیچ محدودیتی نداره.
‫می‌دوه، پرواز می‌کنه، هر چیزی که بین ‫اون و فرداش باشه رو لگدمال می‌کنه.
‫چی شده؟
‫اگه بریم جنگ، ما رو قتل عام می‌کنن ‫و بعد دستگیرمون می‌کنن.
‫آینده‌گرا به دستگیری فکر نمی‌کنه. هیچ‌وقت.
‫مهم اینه که سگ‌ها کار احمقانه ای انجام ندن.
‫چی شده، بنیتو؟
‫اینکه هر وقت خیلی مهمه که سگ‌ها گند نزنن،
‫اونا فورا این کارو می‌کنن.
‫رئیس، منتظر چی هستیم؟
‫دستور.
‫رئیس، بچه‌ها دوست ندارن منتظر بمونن.
‫منم همینطور، ولی باید منتظر بمونیم.
‫بوی سنگر می‌ده. از پیاوه.
‫می‌تونی دوباره بهمون یادآوری کنی ‫که تو جنگ چطور این کارو می‌کردی؟
‫اینجوری، لعنتی!
‫نه، واقعا، من... من نمی‌فهمم. ‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫ما فرمانداری رو اشغال می‌کنیم ‫و شورش رو رهبری می‌کنیم.
‫آره، ولی چرا اینجا؟ وسط ناکجاآباد.
‫دور از همه‌چی، جاده‌ها، راه‌آهن.
‫ده وکی،
‫هیچ‌کس بیشتر از من دوست نداره ‫وسط معرکه باشه.
‫ولی ما مغزیم، و مغز باید در امان بمونه.
‫هوم.
‫چزاره، بیا ببین.
‫- چی؟ ‫- بیا. بیا.
‫نگاه کن.
‫- یا خدا. ‫- دیدی؟ - ارتش سلطنتی.
‫ "امن"، ها؟
‫دشمنان وطن.
‫- پیراهن سیاه‌ها! ‫- داری چیکار می‌کنی؟ دیوونه شدی؟
‫بیدار شید! بیدار شید! بیایید! بیایید، ‫مست‌ها، پاشید! همه اینجا!
‫برید پایین! همه رو خبر کنید!
‫نه، نه، نه، نه. الان وقتش نیست. ‫دوچه داره مذاکره می‌کنه.
‫پیراهن سیاه‌ها، بیاید پیش من!
‫تو جهنم می‌بینمت، ده وکی.
‫عصبی هستی؟
‫نه، اصلا.
‫اوه!
‫- چه خبری داری؟ ‫- هیس!
‫برو.
‫فاکتا همچنان دنبال شماست.
‫چند تا وزارتخونه؟ خوبه. خیلی خوبه.
‫- ولی این قبل بود. ‫- قبل از چی؟
‫یه سری از پادگان‌های پیراهن سیاه ‫زودتر از موعد حرکت کردن.
‫شورش زودهنگام ‫نیروهای پادشاهی رو نگران کرده.
‫فاکتا ارتش رو بسیج کرده،
‫و درخواست یه جلسه فوری با شاه رو داده.
‫- ارتش رو بسیج کرده؟ ‫- آره.
‫- باید بریم. ‫- چی شده؟
‫الان وقت رفتنه، همونطور که بهت گفتم.
‫وسایلتو بردار.
‫- بریم! ‫- هیس!
‫گمشو. بریم.
‫این نقشه بود؟
‫نقشه این بود که تنش‌ها رو بالا ببریم، ‫خواسته‌هامون رو قبول کنن،
‫- نه اینکه بریم جنگ. ‫- اوه، و کجا؟
‫سوئیس.
‫می‌خواستی به سوئیس فرار کنی.
‫فقط اگه اوضاع خیلی خراب می‌شد، سزارینو.
‫سوئیس خیلی تاریکه، اصلا آینده‌گرا نیست.
‫چی می‌گی؟
‫اصلا چی داری می‌گی؟ لنین انقلاب بلشویکی رو
‫از اونجا، تو تبعید، برنامه‌ریزی کرد.
‫و تو به اون سه نفر دستور دادی، ‫که تقصیر گردن اونا بیفته.
‫- اگه من بیفتم، فاشیسم می‌میره. ‫- نه اگه یکی با افتخار بیفته.
‫نباید کسی می‌افتاد، نباید کسی می‌افتاد.
‫یه بلوف بود، نمی‌فهمی؟ یه بلوف! یه تله.
‫بنیتو، تو داشتی بدون من می‌رفتی!
‫ولی بعدش برمی‌گشتم دنبالت.
‫ارتش رو بسیج کردن، خب که چی؟
‫خب بهمون شلیک می‌کنن، تیکه پاره‌مون می‌کنن.
‫پس تو بدون من فرار می‌کنی،
‫به جای اینکه ببینی ‫واقعا این کارو می‌کنن یا نه؟
‫ولی وقتی بفهمیم، دیگه خیلی دیره.
‫ارتش باید تسلیم می‌شد، بدون شلیک یه گلوله.
‫به جای اون ما داریم تسلیم می‌شیم.
‫تاریخ بهمون می‌خنده.
‫من مرگ رو ترجیح می‌دم.
‫- ولی به واقعیت نگاه کن! ‫- من واقعیت رو می‌بینم!
‫- هیس! ‫- خفه شو!
‫تاریک، واقعا دلگیر.
‫فکر می‌کردی می‌خوای چیکار کنی؟
‫- وزیر بشم. ‫- منم همینطور.
‫به جاش، به جرم خیانت بزرگ ‫بهمون شلیک می‌کنن.
‫و اون دیوونه اونجا...
‫چطور می‌تونیم به مردمی که کیرشون بیرونه،
‫و رومون می‌شاشن، شلیک کنیم؟
‫بیایید حداقل زیرش بگیریم.
‫چتر یه اثر بورژواییه، سلاح سربازهای پاپ.
‫ ملتی که از چتر استفاده می‌کنه، ‫نمی‌تونه انقلاب کنه.
‫زنده باد دوچه!
‫اگه قبل از نصف شب به توافق نرسیم،
‫به سوئیس می‌ریم. و فاکتا رو ولش کن، لعنتی.
‫پس، دنبالش می‌گردن.
‫سه تا وزارتخونه، پنج تا معاون وزیر.
‫فکر می‌کنم می‌تونی بیشتر درخواست کنی.
‫من به دو تا وزارتخونه ‫و چهار تا معاون وزیر راضی‌ام.
‫بذارید بگیم من از تیراندازی نشدن ‫به خودم راضی‌ام.
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- صداهایی می‌شنوم. "دارم میام، دارم میام."
‫آره، هنوز اینجام.
‫آره...
‫آره، متوجه شدم.
‫- چی رو متوجه شدی؟ ‫- هیس.
‫خیلی خب، ممنون.
‫رئیس جمهور فاکتا اونجا نیست.
‫اون پیش شاهه.
‫گزارش‌هایی از شورش‌ها ‫در نقاط مختلف پادشاهی می‌شنویم.
‫به عنوان یه اقدام احتیاطی، ‫ما ارتش رو بسیج کردیم
‫و منتظر دستورات شما هستیم، اعلیحضرت.
‫باعث شد فکر کنم که به دولت می‌پیونده،
‫به جاش می‌خواست دولت رو تصاحب کنه.
‫من شکست خوردم، قربان. استعفا می‌دم.
‫فاشیست‌ها دارن قیام می‌کنن، ‫دولتی وجود نداره و تشکیل یه دولت غیر ممکنه.
‫شما آخرین شانس من بودید.
‫شاه بودن تو این کشور، ‫بی‌خودترین کار دنیاست.
‫اگه منم استعفا بدم چی؟
‫اعلیحضرت، یه شاه نمی‌تونه استعفا بده.
‫- می‌تونم کناره‌گیری کنم. ‫- و پسرت رو تو دردسر بذاری؟
‫نگاه کن چقدر قدش بلنده.
‫گاهی وقتا از خودم می‌پرسم اینو از کی گرفته.
‫- والاحضرت... ‫- چیکار می‌کنی، فاکتا، مسخره می‌کنی؟
‫برعکس، قربان. من معتقدم که ‫شما آخرین ستون هستید - دوباره؟
‫اعلیحضرت، به عنوان آخرین اقدامم،
‫پیشنهاد می‌کنم وضعیت فوق‌العاده اعلام کنید.
‫برای سرکوب وحشی‌گری فاشیست‌ها.
‫ارتش سلطنتی هیچ مشکلی ‫تو نابودی اون اراذل و اوباش خشن و
‫فریبکار نداره. به محض اینکه نظم برقرار بشه، ‫در مورد دولت فکر می‌کنیم.
‫باید دستور شلیک به مردمم رو بدم؟
‫مگه تا حالا به اندازه کافی شلیک نشده؟
‫ولی ارتش سلطنتی مطمئنه که ‫یه علامت از خودش نشون بده کافیه
‫و فاشیست‌ها، اگه فورا ‫سرکوبشون کنیم، فرو می‌پاشن.
‫بذارید وضعیت فوق‌العاده اعلام بشه.
‫فرمان رو آماده کنید، من امضاش می‌کنم.
‫برید سر جاتون!
‫ارتش.
‫زود باشید!
‫- بهمون شلیک می‌کنن؟ ‫- حالا می‌پرسی؟
‫- شاید الان وقتشه... ‫- هیس!
‫ایست!
‫سلول‌های فوتوالکتریک رو روشن کنید. نور!
‫نور!
‫- بنیتو، چیکار کنیم؟ ‫- ساکت، ساکت.
‫- بنیتو؟ ‫- بنیتو!
‫داره فرار می‌کنه.
‫ازش هر کاری برمیاد، حتی کشته شدن.
‫جناب سرگرد؟
‫- می‌دونی من کی‌ام؟ ‫- معلومه، قربان.
‫- "جناب". ‫- جناب، البته.
‫می‌تونم اسمتون رو بدونم؟
‫توفانو نیکولا، "جناب".
‫توفانو، حضور شما اینجا باعث می‌شه من بفهمم
‫که شما کاملا از آخرین اخبار بی‌اطلاعید.
‫شبه‌نظامیان فاشیست ‫قیام کردن و کل ایتالیا، تا رم،
‫به دست ما افتاده.
‫بررسی کنید. ارتش به پادگان‌ها فرستاده شده.
‫بررسی کن، توفانو، بررسی کن.
‫و بدون، که من شما رو ‫به یاد خواهم داشت، توفانو.
‫توفانو.
‫و شما، احمق‌ها، دستور رو به من بدید، ‫منتظر چی هستید؟
‫فرمان وضعیت فوق‌العاده، اعلیحضرت.
‫قربان، ستون‌هایی از پیراهن سیاه‌ها ‫به سمت رم در حال حرکتن.
‫تا وقتی امضا نکنید، نمی‌تونیم شلیک کنیم.
‫دیگه نمی‌شه بیشتر از این تاخیر کرد.
‫منو تنها بذارید.
‫چرا هنوز بیداری؟
‫دارم کار می‌کنم.
‫خیلی دیره.
‫دارم میام.
‫لعنتی.
‫یه نسخه دیگه!
‫بله، قربان. واضح، قربان.
‫قطع شد.
‫پوشش. پوشش.
‫چی... چی داره می‌شه؟
‫جناب سرگرد یه پیام دریافت کرده.
‫نگاه کرد بالا، همین‌جا.
‫یا خدا.
‫داره به توپچی نزدیک می‌شه.
‫یا خدا، یا خدا.
‫فکر نمی‌کردم امشب بمیرم،
‫ولی اگه می‌دونستم، ‫این لباس رو انتخاب می‌کردم.
‫تو هم.
‫تو لباس رسمی خوب به نظر میای.
‫- جواب بده. ‫- چرا من؟
‫جواب بده، لعنتی. منو می‌دیدن.
‫تو از همه نزدیک‌تری.
‫بخز، لعنتی.
‫- ولی... ‫- جواب بده!
‫بخز.
‫الو؟
‫نفهمیدم.
‫شاه امضا نکرده؟
‫چی؟
‫- چی؟ ‫- شاه امضا نکرده.
‫بنیتو...
‫ما بردیم؟
‫بردیم.
‫"من" بردم. "من" بردم.
‫چرا شاه امضا نکرد؟
‫نمی‌خواست خون ریخته بشه؟
‫به ارتش خودش اعتماد نداشت؟
‫آیا حس کرد که هیچ راه دیگه‌ای نیست؟
‫یا فقط فکر کرد: ‫"کی منو مجبور به این کار می‌کنه؟"
‫آیا فکر کرد که شر می‌تونه درمان باشه؟
‫یا حس کرد که یه دوره داره ‫تموم می‌شه و مخالفت بی‌فایده‌ست؟
‫احتمالا هیچ‌وقت نمی‌فهمیم.
‫ولی چیزی که می‌دونیم اینه.
‫می‌دونیم که همه‌چی دقیقا ‫همونطور که من گفتم پیش رفت.
‫روش شرط می‌بستی؟
‫نه.
‫به نظر میاد که آدمایی مثل منو، ‫شماها نمی‌فهمید.
‫ما رو دلقک، دروغگو، مسخره، رسوا می‌بینید.
‫شاید، شاید. ولی مهم نیست. ما جدیدیم.
‫هر دوره‌ای یه نفر رو داره،
‫یه مرد که فکر می‌کنه ‫می‌تونه به تنهایی به رویاهاش برسه.
‫۳۹ سالشه، یه کولی تو سیاست.
‫۱۶ ماه تو مجلس، پسر یه آهنگر.
‫و حالا، شاه تو رم منتظره من باشه، ‫که منو به عنوان نخست‌وزیر منصوب کنه.
‫جوان‌ترین نخست‌وزیر تو دنیا.
‫کجا بودی؟
‫زنده باد موسولینی!
‫می‌بینی، چیلیتا؟
‫این بهترین زمان زندگی ما خواهد بود.
‫تو بانوی اول می‌شی.
‫این یعنی چی؟
‫بانوی اول، مهم‌ترین زن تو کشور.
‫تو منو می‌شناسی، من زود راضی می‌شم.
‫سلام کن.
‫برام کافیه که مهم‌ترین زن برای تو باشم.
‫هستی. هستی.
‫الان بیشتر از همیشه.
‫بشین.
‫بفرمایید، استاد.
‫ممنون.
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫ما بالاخره می‌ریم؟
‫صبور باش. اونا دوست دارن.
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫از این به بعد، همه‌چی باید عالی پیش بره.
‫دیگه قطار دیر نمی‌خوام.
‫خداوندا، کاری کن که تغییر نکنیم.
‫کاری کن که تسلیم غرور و خودبینی نشیم.
‫به غرور و خودبینی.
‫۳۰ اکتبر ۱۹۲۲، ساعت ۱۱:۰۵ صبح
‫تبریک می‌گم.
‫حالا که به چیزی که می‌خواستی رسیدی...
‫...یه لطفی به ما بکن، ‫آدمات رو بفرست خونه‌هاشون.
‫اعلیحضرت، اونا روزها ‫پیاده اومدن تا به رم برسن.
‫بذارید خوشحالشون کنیم، بذارید رژه برن.
‫رم! رم! رم!
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫آقایون.
‫کاری که امروز، تو این سالن، انجام می‌دم،
‫یه عمل تعظیم رسمی به شماست،
‫و بابتش هیچ درخواست ‫مشخصی برای قدردانی ندارم.
‫حالا،
‫بهترین بخش مردم ایتالیا،
‫از وزارتخونه گذشت و یه دولت بالاتر،
‫فراتر و برخلاف هرگونه ‫تعیین از پارلمان، به خودش داد.
‫من می‌ذارم...
‫...برای متعصبین دلگیر قانون اساسی
‫وظیفه بحث و جدل، ‫کم و بیش با ناله، در این مورد.
‫من تصدیق می‌کنم...
‫...که انقلاب حقوق خودشو داره.
‫و من اینجام تا از
‫انقلاب پیراهن سیاه‌ها ‫تا حد ممکن دفاع و تقویت کنم!
‫من از پیروزی قاطع خودداری کردم، ‫حتی اگه می‌تونستم قاطعانه پیروز بشم.
‫من محدودیت‌هایی برای خودم قائل شدم.
‫با ۳۰۰ هزار جوون، مسلح تا دندان، ‫مصمم به انجام هر کاری،
‫و تقریبا به طور عرفانی ‫آماده پیروی از دستورات من...
‫...می‌تونستم همه کسایی ‫که فاشیسم رو بدنام کردن
‫و قصد لکه‌دار کردنش رو داشتن، مجازات کنم.
‫می‌تونستم این اتاق کسل‌کننده ‫و خاکستری رو به یه اردوگاه از دسته‌ها تبدیل کنم.
‫زنده باد پارلمان! زنده باد!
‫زنده باد!
‫می‌تونستم... می‌تونستم پارلمان رو ببندم!
‫و یه دولت منحصرا از فاشیست‌ها تشکیل بدم.
‫می‌تونستم، ولی نخواستم.
‫باید اعتراض کنیم، تا مجلس آبرومند بشه.
‫این مجلس، دولتی که لیاقتش رو داره، داره.
‫آقایون.
‫من نمی‌خوام علیه مجلس حکومت کنم.
‫تا زمانی که بتونم.
‫اما مجلس باید وضعیت خاص خودشو،
‫وضعیتی که باعث می‌شه همونطور ‫که ممکنه تو دو روز منحل بشه،
‫همینطور ممکنه تو دو سال منحل بشه، درک کنه!
‫دوچه! دوچه! دوچه!
‫دموکراسی زنده می‌مونه،
‫به لطف و اجازه من. فعلا.
‫مراقب باشید که درست رفتار کنید
‫دوچه! دوچه! دوچه!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.