‫من هایماواری‌ کوییچی‌ام.
‫شب‌ها یه قهرمانم. و روزا یه دانشجو.
‫هفته‌ی دیگه از فصل سوم کتاب درسی‌تون یه آزمون داریم.
‫حتماً مرور کنید.
‫برای امروز دیگه کافیه.
‫درسته، ولی...
‫ولی این روزا «شغل روزانه‌م» یکم خرابه.
‫نه، زیادی خرابه.
‫سلام، می‌تونم اینجا بشینم؟
‫آره، بفرما.
‫مرسی.
‫یه مدتیه داری همون صفحه رو می‌خونی. چه کتابیه؟
‫اینه.
‫آها، کتاب جامعه‌شناسی قهرمانان.
‫یکی از استادامون نوشتتش.
‫داری برای امتحان می‌خونی؟
‫اون کتاب خیلی سخته،
‫واسه همین پیشنهاد می‌کنم از یادداشت‌های یکی ‫از سنپای‌های انجمنت کپی‌برداری کنی.
‫عا، هنوز عضو انجمن اینا نشدم.
‫صحیح، منزوی‌ای!
‫بله، منزوی‌ام.
‫خیلی سخته ها.
‫آره، واقعاً سخته.
‫خب پس.
‫بسپرش به من!
‫ها؟
‫من توی سمینار آرانو شرکت می‌کنم. منـ-
‫عه‌، ماکوتو...
‫رفتی سراغ کوچیک‌ترا؟
‫ایول!
‫عا، من...
‫هایماواری کوییچی-کون، سال اول جامعه‌شناسی.
‫بهت می‌گن «هیولای ویرانه‌های شرق ناروهاتا».
‫هنوزم این شایعه هست؟
‫درواقع دنبال یه‌پسر کاربلد بودم که اون محله رو بشناسه.
‫البته که برای خودتم سود داره.
‫من بهت تو درس کمک می‌کنم، و تو توی کارم کمکم می‌کنی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫(پرو) «حرفه‌ای»
‫کسی که از راه یک شغل مشخص زندگی‌اش رو می‌گذرونه. یه فرد حرفه‌ای.
‫همچنین کسی که توی یه زمینه خاص، دانش یا مهارت تخصصی داره.
‫کاربلد، متخصص.
قسمت ۷ حقیقت
‫عه؟ جدی؟
‫بهش گفتن پنت‌هاوس؟
‫مشاور املاک حسابی کرده تو پاچه‌ت!
‫خودمم همین حسو داشتم.
‫یه‌لحظه وقت بدین تمیزکاری کنم.
‫خب آره دیگه. پسرا باید یه‌سری چیزا رو قایم کنن.
‫نه، منظورم اون نیست.
‫قطعاً کار پاپه انقدر اینجا رو بهم ریخته.
‫ای داد، باید هودیمو قایم کنم.
‫اگه بفهمه من کراولرم، کارم تمومه.
‫تموم شد؟
‫آره، تقریباً دیگه!
‫یه‌عالمه قوطی آبجو!
‫اینا هم خطری‌ان!
‫ممنون منتظر موندین!
‫خب.
‫اول بذار مشکل تو رو حل کنیم.
‫اگه برنامه‌ی کلاس‌هاتو داری، می‌دی ببینم؟
‫اول کلاسایی که امسال داری رو سروسامون می‌دیم.
‫«فقط امتحان نهایی رو پاس کن،» ‫ «بیشتر پروژه‌ها مهمن،»
‫و «حضور غیاب حرف اولو می‌زنه.»
‫تا جایی که بشه می‌تونیم برات یادداشت ‫ کلاس‌ها و سوالات بعد از امتحان رو بیارم،
‫ولی برای کلاسایی که حضور مهمه، باید خودت تلاش کنی بری.
‫چقدر آرامش بخش.
‫خب بریم سر اصل مطلب: جامعه‌شناسی قهرمانان.
‫بعداً برات یه سری یادداشت میارم،
‫ولی فعلاً بریم سراغ مطالبی که تو آزمون هفته‌ی دیگه میاد.
‫فصل سوم بود، درسته؟
‫بله.
‫فصل سوم درسِ مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی قهرمانان:
‫«اختلاف عقیده‌ی بین عدالت خودجوش و سیستم مجوز قهرمانی.»
‫عا، خوبه.
‫اول، از نظر علمی، عدالت خودجوش یعنی یه سیستم حفظ نظم توسط مردم
‫که خودبه‌خود تو زمان آشفتگی اجتماعی شکل می‌گیره.
‫اکثر این گروه‌ها موقتن، و وقتی اوضاع جامعه آروم می‌شه،
‫ یا وارد سیستم رسمی می‌شن یا حذف می‌شن.
‫یادته تو تاریخ معاصر دبیرستان،
‫درباره‌ی ظهور غیرعادی و تولد قهرمانان یاد گرفتیم؟
‫آره، یه چیزایی یادمه.
‫شاید؟
‫وقتی مردم برای اولین‌بار قدرت کوسه رو به‌دست آوردن،
‫جامعه رو بهم ریخت.
‫برای مقابله با اون وضعیت یه‌سری شهروند عادی شدن پارتیزان
‫و با کوسه‌شون نظم عمومی رو برقرار کردن.
‫بعدش، قانون‌هایی برای استفاده از کوسه تصویب شد،
‫و این پارتیزان‌ها یه‌جور پایه‌ی قانونی برای اعمال‌شون پیدا کردن
‫و بعد شدن قهرمان.
‫بله. یادم اومد. اینو بلد بودم.
‫یا بهتره بگم، این داستان رسمیشه.
‫مگه همین نیست؟
‫وقت کوییزه.
‫اولین سیستم مجوز قهرمانی تو دنیا کجا ایجاد شد؟
‫عا، یه‌جایی تو آمریکا...
‫آره، ایالت رود آیلند.
‫اون‌موقع، ۱۸۹ نفر پارتیزان ‫تحت قانون جدید ایالت رود آیلند قرار گرفتن.
‫از بین اونا، فکر می‌کنی چند نفر مجوز رسمی قهرمانی رو گرفتن؟
‫ها؟
‫عا، طبیعیه همه‌شون نبوده باشن.
‫احتمالاً بعضیاشون بدرد قهرمان بودن نمی‌خوردن. مثلاً یکی مثل این؟ دوبار
‫نصفشون شاید؟
‫نچ نچ نچ...
‫فقط هفت نفر.
‫بیشتر پارتیزان‌ها به‌خاطر استفاده‌ی غیرقانونی از کوسه، خلافکار حساب شدن.
‫اینکه می‌گن پارتیزان‌ها با اراده‌شون مردم رو جذب کردن
‫و شدن قهرمانان اولیه، کاملاً غلط نیست.
‫ولی خیلیا هم می‌گن هدف اصلی سیستم مجوز،
‫ترویج قهرمانا نبود، بلکه مشخص کردن این بود ‫ که چی یه فرد رو شرور می‌کنه.
‫یعنی کسایی که کوسه دارن رو
‫به دو دسته‌ی قهرمانان و اشرار تقسیم می‌کرد، ‫و فعالیت‌های دسته‌ی دوم رو محدود می‌کرد.
‫یعنی بخشی از سیستمی اجتماعی برای کنترل کوسه‌ها بود.
‫این بخش کنترل‌گرش، به‌خاطر اینکه ممکنه با حق حمل سلاح
‫یا خوپمختاری مردم تداخل داشته باشه، ‫باعث شده هنوزم بحث‌ انگیز باشه.
‫درواقع، یه‌نوع سوال بی‌اعتمادی سیاسیه ‫که می‌گه: «کی مراقب محافظاست.»
‫عدالت خودجوش باعث شکل‌گیری سیستم مجوز قهرمانان شد،
‫ولی الان، می‌شه گفت اون طرزفکر بزرگ‌ترین منتقدشه.
‫مثل اینه که اعتبار حل مشکلی که خودت درست کردیو بگیری.
‫هـــه.
‫و می‌رسیم به این که...
‫«ویجیلنتیزم، یا همون عدالت شخصی،
‫هم منشأ سیستم قهرمانی عمومیه،
‫و هم دشمنشه، چون هر طرف داره اون‌یکی رو زیرنظر می‌گیره.»
‫این جمع‌بندی فصل سومه.
‫اگه اینو تو امتحان بنویسی، قبول می‌شی.
‫صفحه‌هایی که برچسب خوردن رو هم حتماً بخون.
‫عا، ممنونم.
‫برای اینکه حواست جمع شه، برات یه سوال اضافه دارم.
‫وقتی اون قانون جدید تصویب شد،
‫فکر می‌کنی چی تعیین کرد که کی قهرمانه، کی شرور؟
‫عه، نمی‌دونم.
‫اینکه از قانون پیروی می‌کردن؟ یا روحیه‌شون؟
‫جوابش یه رازه.
‫ای بابا، اذیت نکنین بگین دیگه.
‫ببخشید، اون ربطی به امتحان نداره، موضوع تحقیق شخصی خودمه.
‫اگه بهم کمک کنی، اون‌موقع بهت می‌گم.
‫قبول می‌کنی دیگه، نه؟
‫عا، بله.
‫اگه بتونم کمک می‌کنم. ولی دقیقاً می‌خواین چیکار کنین؟
‫راجع به اون...
‫درمورد پارتیزان‌های ناروهاتا شنیدی؟
‫می‌خوام میدانی روشون تحقیق کنم!
‫با بررسی پارتیزان‌های امروزی، که یه‌جور فسیل زنده‌ان،
‫شاید دید تازه‌ای نسبت به پیدایش سیستم قهرمانان پیدا کنم.
‫و خب، موضوع جلب ‌توجه‌کننده‌ای هم هست.
‫چی شده؟
‫عا، نه، هیچی.
‫خـ ـ خب، منم درمورد کاراشون شنیدم.
‫مثل اینکه واقعاً دارن امنیت محله رو حفظ می‌کنن.
‫ولی اینکه یه‌راست بریم سراغ آد‌مایی که ‫ با شرورا می‌جنگن، ممکنه خطرناک باشه.
‫واسه همینم بادیگارد لازم دارم.
‫ها؟! مـ ـ مـن؟!
‫خب، شنبه ساعت ده صبح، جلوی ایستگاه می‌بینمت.
‫یه‌کم زور می‌گه.
‫آخرشم که گیرم انداخت.
‫باید یه‌راهی پیدا کنم گولش بزنم.
‫این شنبه، نه؟
‫چرا تا بناگوش دهنت بازه؟
‫عه! پاپ؟! اون تو بودی؟
‫عه‌.
‫من اومدم.
‫مشتاق دیدار، جناب بازرس.
‫حسابی داری کار می‌کنی.
‫داری مقاله می‌نویسی؟
‫آره.
‫فعلاً دارم اطلاعات جمع می‌کنم.
‫راستی، نی-سان، تو اداره کارت با جرایم مربوط به کوسه‌ها نیست؟
‫خبر خاصی درباره‌ی قهرمانا یا شرورا نداری؟
‫نمی‌تونم اطلاعات پرونده رو بهت بدم.
‫خب، حداقل یه مصاحبه با یه قهرمان معروف چطوره؟
‫نمی‌تونی با آلمایت پارتی‌بازی کنی؟
‫وایسا، بیخیال بیخیال!
‫ماکوتو، یه نصیحت برات دارم.
‫قهرمانا یه حرفن، ولی از روی کنجکاوی سمت اشرار نرو.
‫وجودشون با جرم گره خورده.
‫عا، از نظر سیاسی نباید جرم رو مقصر بشناسی و نه مجرم رو؟
‫قهرمان و اشرار دو روی یه سکه‌ن.
‫بعضی وقتا مرز بین قانونی و غیرقانونی خیلی باریکه.
‫و این موضعیه که خودم حمایتش می‌کنم.
‫نمی‌خوام الان بحث کنم.
‫تو حرف زدن حریفت نمی‌شم.
‫ولی خب، با هر توجیهی،
‫خیلیا می‌گن: «تا وقتی از خط قرمز رد نشم، مشکلی نیست.»
‫بعد خودشون صاف می‌رن اون‌طرف خط.
‫چه قربانی باشن، چه مجرم.
‫مرسی از نصیحت.
‫یعنی «گند نزن» دیگه؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫می‌گم نرو تو دل خطر.
‫اون دختره چرا اونطوریه و عین صاحب‌خونه ‫ سرشو میندازه پایین میاد تو؟
‫اصلاً نمی‌فهمه حریم شخصی چیه یا حدش کجاست؟
‫آره آره. ‫اون دختره یه‌ذره زیادی پررو نبود؟
‫دقیقاً همینو بگو. ‫چرا اصلاً من باید از اون قایم شم؟!
‫باورم نمیشه!
‫خب، اول یه‌سری حرکت تقلبی نشون می‌دم و نزدیک حریف می‌شم،
‫بعد پامو دراز می‌کنم تا بندازمش!
‫اگه جاخالی بده و به‌نظر بیاد می‌خواد دنبالم کنه،
‫یه‌دفعه وایمیستم،
‫می‌چرخم و یه لگد می‌زنم!
‫اگه محتاط شه و تکون نخوره،
‫می‌تونم هم‌زمان که چشمم بهشه، در برم!
‫صحیح.
‫حرکات خزش و جهش رو کلاً نمی‌شه راحت خوند.
‫اگه با اون حرکات پات بخوای حواس حریفو پرت کنی،
‫حریف سخت‌ترم می‌تونه باهات سروکله بزنه.
‫تغییر حرکاتت به فرار هم خیلی روونه.
‫ایده‌‌ی خوبی بود، کوییچی.
‫اون چی بود دیگه؟
‫عجیب بود، رو مخم بود.
‫اگه رو مخ حریفم بره، پس یعنی حرکت خوبیه.
‫چندروزه کلاً بداخلاقه.
‫قضیه اینه که...
‫چی؟ تحقیق در مورد پارتیزانا؟
‫آره. گیر کمک کردن به سنپایم تو تحقیقش شدم.
‫این اصلاً خوب نیست.
‫اگه یه‌نفر دیگه هویت ما رو بفهمه،
‫پلیس و اشرار از در و دیوار سرازیر می‌شن.
‫فکرشو می‌کردم.
‫آخه مگه چقدر اسکلی؟
‫خب، راه‌هایی برای خفه‌کردن کسایی که سرک می‌کشن هست.
‫خودم یه‌کاریش می‌کنم، بیخیال خشونت شو!
‫حله. این‌بار می‌سپرمش به خودت،
‫ولی نباید کارت رو با مسائل شخصی قاطی کنی.
‫موافقم!
‫و الان دقیقاً چی کاره و چی شخصی؟
‫هر جور راحتی.
ایستگاه ناروهاتای غربی
‫سلام!
‫مرسی که امروز وقت گذاشتی کوییچی-کون.
‫چرا این‌جوری زل زدی؟ لباسم عجیبه؟
‫نه بابا! خیلی هم بهتون میاد. عالیه.
‫هه. اونقدرم بهش نمیاد.
‫از تو شبکه‌های مجازی فهمیدم چندجا زیاد پیداشون می‌شه.
‫اول بریم اونجا اطلاعات جمع کنیم.
‫باشه.
‫ولی شک دارم انقدر خوش‌شانس باشیم و ببینیمشون.
‫خب، اگه خودشون رو ببینیم که خوبه،
‫ولی هدف اصلیم اینه که بفهمم مردم چی راجع‌ بهشون فکر می‌کنن.
‫چی راجع بهشون فکر می‌کنن؟
‫یه‌بار قبلاً راجع‌به‌ش حرف زدیم.
‫راجع‌به اینکه وقتی سیستم قهرمانان رسمی شروع شد،
‫چی باعث شد قهرمانان از اشرار جدا بشن.
‫آها، همونی که گفتین بعداً می‌گین.
‫آره همونه.
‫احتمالاً نه قانون بود، نه اخلاق.
‫بلکه حمایت مردم تعیین‌کننده بوده.
‫یعنی خلاصه‌ش می‌شه محبوبیت.
‫ها؟ یعنی آخرش به اون ختم شد؟
‫کوسه‌ها خیلی متنوع‌ان و شکل ثابتی ندارن،
‫واسه همین قوانین یه‌دست سخت می‌تونه کنترل‌شون کنه.
‫واسه همینه که تهش باید به خود فرد ‫اعتماد کرد تا خوبو از بد تشخیص بده.
‫می‌دونی سیستم رتبه‌بندی قهرمانان فعلی چطور مثل ‫یه مسابقه‌ی محبوبیت شده؟
‫اون‌موقع که هنوز قانونا کامل نشده بودن، ‫ این قضیه بیشترم به چشم می‌اومد.
‫الان می‌خوام بدونم
‫این پارتیزان‌های ناروهاتا، که می‌تونیم بگیم قهرمانای ابتدایی‌ان،
‫دید مردم بهشون چیه؟
‫اون وضعیت باید رو پایه‌های جامعه‌ی کوسه‌ای ما،
‫و همین‌طور روی سیستم مدرن قهرمانان هم تأثیر بذاره.
‫صحیح، جالبه واقعاً.
‫منم دلم می‌خواد بدونم مردم چی فکر می‌کنن.
‫پس بریم مصاحبه خیابونی.
‫فیلم‌برداری با تو.
مکان تبلیغات شما
‫پارتیزان؟
‫آهان، یعنی قهرمانای بدون مجوز.
‫پس یعنی اون یارو کرومن؟
‫چیزه، کرومن یکم، می‌دونین؟
‫آره دیگه.
‫پاپ‌استپ اولش آیدول اینترنتی بود،
‫ولی تازگیا تو خیابونا هم گشت می‌زنه.
‫ترجیح می‌دم مواظب باشه چیزیش نشه،
‫ولی چون طرفدارشیم دیدنش توی خیابون خیلی خوبه.
‫محشره. حسابی تشویقش می‌کنیم.
‫اما اون پیرمرد مشت‌زنه...
‫اون یارو وضعش بده.
‫کرومن یه‌کم چندشه. مطمئنم دامن‌هامون رو دید می‌زنه.
‫وقتی کیف‌پولم افتاد، کرومن-کون،
‫آورد دادش بهم.
‫پسر خوبیه. فقط یه‌کم ظاهرش، خب... می‌دونی...
‫هه، کرومن، نه؟
‫فقط به مردم کمک می‌کنه تا از دیدشون ‫کم‌تر مشکوک به‌نظر برسه.
‫پاپ-چان خیلی نازه!
‫باسنشم عین چی افتاده بیرون!
‫عه، اسم اون دختره پاپ-چانه؟
‫عجب باسنی داره.
‫فکر کنم دیگه وقتشه از سطح آیدول آماتور بودن خداحافظی کنه.
‫مردم از یه آیدول انتظار یه رشد درام دارن.
‫تکیه به نشون دادن بدن چیز خوبی نیست.
‫درهرصورت، یه آیدول باید-
‫یه یاروی پیر داره این‌ور اون‌ور می‌چرخه...
‫ترسناکه.
‫با مشت میوفته به جون اشرار؟
‫نمی‌شه بابا! غیرممکنه! شایعه‌ست.
‫دوستِ دوستِ سنپایم می‌گفت
‫اون پیرمرده دوستشو با مشت کشته!
‫نه بابا، جدیه. واقعاً این‌جوریه.
‫نظر اکثریت راجع به پاپ‌استپ این بود:
‫«باسنش.» «نازه.»
‫راجع‌ به اون پیرمرد مشت‌زنه هم، «نمی‌شناسمش،» ‫«ترسناکه،» «خطرناکه.»
‫درمورد کرومن هم «چندشه.»
‫«بدرد بخوره ولی چندشه.» «آدم خوبی می‌زنه ولی چندشه.» ‫«عجیب و چندشه.»
‫خلاصه‌ش همچین چیزی می‌شه.
‫خیلیا فکر می‌کنن چندشه...
‫لپ‌تاپم!
‫یه دزد؟!
‫بازم یه سرقت فوتبال‌طور!
‫می‌پیچه تو جمعیت و دریبل می‌زنه!
‫واقعاً یه بازیکن کلیدی حرفه‌ای تو دنیای دزدیه!
‫ولی این دریبل زدنا به چه درد می‌خوره آخه؟!
‫یه‌کمم از جریان پنگوئنه استفاده کن دیگه!
‫دزد: امپراتور یوتسورا. کوسه: فوتبال.
‫این کجاش کوسه‌ست؟!
‫برگرد ببینم!
‫سنپای، همین‌جا منتظر بمونین!
‫وایسا ببینم، حروم‌لقمه!
‫چرا داری لباس عوض می‌کنی؟
‫عا، پاپ.
‫مگه به نفع‌مون نیست؟
‫اگه لپ‌تاپشو بدزدن، درس عبرت می‌شه می‌ره خونه‌شون.
‫نمی‌ذارم این‌جوری بشه. تازه...
‫باید هویت کراولر رو مخفی نگه دارم،
‫ولی یه‌ذره هم دلم می‌خواد خودی نشون بدم!
‫الان وقت خودی نشون دادنه آخه؟!
‫من مردی‌ام که به دزد رسیده!
‫کراولر!
‫این حرکت جدیده‌مه: لگد دوتایی فوق‌سریع!
‫دریبل‌زنون جاخالی داد؟!
‫خب پس، یه لحظه عقب می‌رم...
شوت امپراتور
‫اینو بگیر!
‫تنت می‌خاره؟!
‫پدرتو درمیاریم!
‫بگیرش!
‫چه غلطی کردی، چلغوز!
‫بچه‌ها، خشونت بده. بس کنین!
‫چی داری می‌گی؟!
‫ببخشید، به منم ربط داره. بذارید برم جلو.
‫حـ ـ حالت خوبه؟
‫چیزه، لپ‌تاپتونو می‌خواستم پس بگیرم، خوردم زمین.
‫تو پسش گرفتی؟
‫نه، چیزه...
‫یکی از همین پارتیزانا که دارین ازشون اطلاعات جمع می‌کنین،
‫یهو اومد وسط. گفتم جدی می‌شه روش حساب کرد.
‫نه بابا، کرومن که زیاد کمکی نکرد.
‫فعلاً!
‫خداحافظ اونه-سان، تا بعد!
‫بابت کمک‌تون ممنونم!
‫و کوییچی-کونم بابت امروز نخسته.
‫به‌لطف تو اطلاعات خوبی جمع کردم.
‫چیزی نبود.
‫دلم می‌خواست خود پارتیزانا رو هم می‌دیدم،
‫ولی شاید بمونه دفعه‌ی بعد.
‫بازم می‌خوای؟
‫راستی.
‫یه سوال شخصی دیگه از خودت دارم.
‫بله؟
‫راستشو بگو، تو خودِ کرومنی، درسته؟
‫سوکائوچی ماکوتو، کوسه: دروغ‌سنج.
‫واسه فعال شدن باید طرف مقابل رو لمس کنه.
‫می‌تونه بفهمه طرف داره راست می‌گه یا نه!
‫ها؟ نه، نیستم.
قضاوت: حقیقت
‫عه، ببخشید.
‫تو مقاله‌ت گیر کردی؟
‫یه‌جورایی. با همین داده‌هایی که دارم ی‌چیزی می‌تونم دربیارم.
‫اونطور که کافی نیست.
‫درسته. یه جذبه‌ای چیزی کم داره.
‫فکر می‌کردم اطلاعات خوبی گیرم اومده.
‫شاید ضعیف شدم.
‫«نظر مردم راجع به کرومن.»
‫«خودتو جمع کن.» «پررو نشو باو.»
‫«زیاد جدی نیست.» «باید بیشتر تلاش کنه.»
‫ای‌وای، چقدر بی‌رحم.
‫پاپ‌استپ: «باسنش.» «باسنش.» «خوانندگی سرش نمی‌شه.»
‫«همه‌ش باسنه.» «بیشتر باسنتو بنداز بیرون.»
‫چی؟!
‫انگار هیچکی نمی‌فهمه چه‌خبره.
‫بعداً من اصلاً رسماً قبول نکردم اسمم کرومنه!
‫من کراولرم! نه کرومن!
‫این اینو به من می‌گی که چی بشه؟!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آمریکا مهد قهرماناست، و حالا یکی‌شون اومده ژاپن.
‫اسمش کپتن سلبریتیه.
‫خیلی جدی نیست، و فک نکنم ازش خوشم بیاد.
‫قسمت بعد، «سرگرد.»
‫مرسی، ولی جدی آلمایت خداست.