‫آره، غمت رو به مهربونی، منحصر به فردیت رو ‫به قدرت تبدیل کن.
‫حتی اگه گم شدی، با راه رفتنت ادامه بده.
‫یک بار دیگه
‫واقعا خوشحال هستی؟
‫وقتی که همیشه انتظارات ‫کسی رو بر آورده می‌کنی؟
‫حتی اگه به کسی که ‫میخوای تغییر کنی، تبدیل بشی
‫همیشه این لبخند عالی رو داری؟
‫وقتی بیدار می‌شم، رویای ‫«آغار» رو میبینم
‫و یه روزی، من تنهایی زندگی می‌کنم.
‫آره، چیزای گران‌بها همیشه ‫تو شکل نیستن
‫هیچوقت نمی‌دونی که چه چیزی رو ‫می‌خوای بدست بیاری و از دست بدی
‫آره، غمت رو به مهربونی، ‫منحصر به فرد بودنت رو به قدرت تبدیل کن
‫حتی اگه گم شدی، ‫با راه رفتنت ادامه بده
‫یک بار دیگه
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«قاتل شب مهتابی»
‫ا-این پسر...
‫ساسکه!
‫پس خیلی دیر رسیدیم...
‫اونا...
‫سا...ساکورا...؟
‫شماها...
‫ا-این...
‫اون احتمالا با بی‌احتیاطی مبارزه کرده...
‫مثل اون موقع!
‫ساسکه!
‫کاکاشی-سنسی گفت جای ‫نگرانی برای اون کبودی‌ها نیست!
‫پس ساکورا...بهم بگو...
‫ساکورا!
‫چی می‌خوای؟!
‫اینی که اینجاست....دیگه کدوم خریه؟!
‫اون قیافه‌ش فرق کرده، اما...
‫اونو به عنوان گارا می‌شناسن.
‫وقتی که بدنیا اومدم، جون یه زنی ‫رو گرفتم که دیگران اونو به عنوان مادرم یاد می‌کردن.
‫برای اینکه بتونم قویترین نینجا بشم...
‫پدرم نینجوتسو خودش رو برام اورد،
‫و بنابراین من توسط یه ‫شبح شنی تسخیر شدم.
‫من به عنوان یه هیولا بدنیا اومدم.
‫پس این چیزی بود که اون می‌گفت...
‫کسی که به ساسکه صدمه زد، اون بود...
‫هی دختر جوون!
‫می‌خوام بهت بگم که از اوناش ‫نیستم که اهل جنگیدن باشه!
‫می‌تونم اینو با نگاه کردن بهت بفهمم!
‫در هر صورت، ‫من باید از اینجا فرار کنم
‫و هرطوری شده ساسکه رو ‫ببرم به جایی که کاکاشی-سنسی هست!
‫تو...
‫ساسکه...!
‫خب! با دوتا شلیک به حد خودت میرسی...
‫تقریبا بخاطر همینه که...
‫نمی‌تونی شلیک سوم رو انجام بدی... ‫اینو خوب یادت باشه.
‫اگه بخوای یه جوتسو رو مجبور کنی که فعال بشه...
‫نه تنها اون جوتسو به درستی فعال نمیشه،
‫بلکه چاکرات هم صفر میشه...
‫و تو بدترین حالت، میمیری!
‫و اگه هم بخوای زنده بمونی، ‫یقینا چیزی خوبی تو زندگی کردن پیدا نمی‌کنی.
‫مخصوصا اونم راجع به تو...
‫بخاطر اون علامت نفرین...؟
‫اگه اجازه بدی که اون نفرین وجودت رو بگیره،
‫و به قدرت اون نفرین تکیه کنی...
‫پیشرفتت همونجا متوقف میشه.
‫اگه این اتفاق بیوفته، ‫نمیتونی ایتاچی رو شکست بدی.
‫در هر صورت، ‫من باید اینو کنترل کنم.
‫ساسکه!
‫میبینم که شماها همون...
‫کسایی هستین که نتونستم اون موقع بکشم.
‫من فقط برای خودم میجنگم ‫و فقط خودمو دوست دارم...
‫تا موقعی که دیگران برای کشتن وجود دارن...
‫من ناپدید نمیشم.
‫همگی، فرار کنید!
‫بمیر! ساسکه اوچیها!
‫ساکورا!
‫از سر راهم برو کنار!
‫ساکورا!
‫اون چطور تونست سر ‫راه گارا قرار بگیره...؟
‫لعنتی! لعنتی! ‫چه غلطی باید بکنیم؟!
‫فقط با اون، من نمی‌خوام که...
‫حالا، بذار حسش کنم!
‫چرا...؟
‫گارا، لطفا آروم باش.
‫هر کاری میکنم فایده نداره...
‫شن‌ها سر راهم قرار میگیرن.
‫گارا...
‫یاشامارو!
‫شاید بنظر نیاد
‫اما لرد کازکاگه ازم خواسته به عنوان عضوی از سپاه پزشکی
‫مراقب وضعیت جسمانیت باشم ‫و کنارت باشم.
‫لطفا جلوی من این کارا رو نکن.
‫اگرچه اون شن ازت مراقبت می‌کنه...
‫یاشامارو...ببخشید...
‫اوه، این؟ فقط یه خراشه.
‫یه خراش...
‫درد داره؟
‫یکم...اما سریع خوب میشم.
‫هی یاشامارو... ‫چیه؟
‫درد داشتن چه حسیه؟
‫تا حالا...یک بار هم زخمی نشدم...
‫پس برام سواله که چه حسی داره...
‫خب...
‫چطور میتونم برات بگم؟
‫مثل این میمونه که ناراحت کننده یا دشوار باشه...
‫به عبارتی، ضربه خوردن یا بریدن...
‫بهتره بگم این احساساتی ‫هستن که نمیشه اونو تحمل کرد،
‫نمیشه عادی رفتار کرد...
‫نمی‌تونم خوب توضیحش بدم،
‫اما فکر کنم معنیش میشه که ‫یه وضعیتی باشی که زیاد خوب نباشه.
‫یاشامارو... ‫بله؟
‫پس ازم بدت میاد... یاشامارو؟
‫مردم در حالی زندگی خودشون رو می‌گذرونن که ‫به دیگران صدمه میزنن و هم آسیب میبینن.
‫اما دوست نداشتن دیگران ‫برای مردم چنان کار راحتی نیست.
‫مرسی، یاشامارو.
‫فکر کنم الان فهمیدم ‫درد چیه.
‫که اینطور...
‫پس...شاید منم زخمی باشم؟ ‫درست مثل بقیه؟
‫من همیشه...درد دارم.
‫خونریزی ندارم، اما...
‫من درد زیادی...اینجا دارم.
‫خون از زخم روی بدن جاری میشه
‫و زخم ممکنه که دردناک بنظر برسه.
‫اما با گذشت زمان، درد به طور طبیعی از بین میره.
‫با استفاده از دارو، درمان حتی سریعتر هم میشه.
‫اما اونی که خطرناکه،‌زخم قلبه.
‫هیچ چیزی دردسر سازتر از ‫
‫درمان زخم قلب نیست؟
‫زخم روی بدن و زخم روی قلب باهم فرق دارن.
‫برخلاف زخم روی بدن، هیچ پمادی ندارن ‫و گاهی اوقات برای تموم
‫عمر آدم خوب نمیشن.
‫اما یه چیز هست که میشه زخم ‫قلب رو خوب کرد.
‫با این حال، این یه داروی پیچیده‌ست.
‫دارویی که فقط یه شخص دیگه میتونه بهت بده.
‫چی؟ چی کار باید بکنم...؟
‫چیزی که می‌تونه زخم قلب رو درست کنه.
‫عشق...
‫هست.
‫عشق؟
‫آره.
‫چـ-چطوری میتونم بدستش بیارم؟ ‫چی کار باید بکنم که این درد...؟
‫قبلا بهت داده شده، گارا.
‫ها؟
‫عشق...قلبی هستش که می‌خواست به ‫انسان باارزشی که بهت نزدیک هست،‌خدمت کنه،
‫اونو دوست داشته باشه، مراقبش باشه، ‫درست مثل یه خواهر بزرگ‌تر.
‫من باور دارم که آبجی بزرگ‌ترم ‫تو رو دوست داشت، گارا.
‫روح شنی شوکاکو روح یه ‫فرد زنده‌ست که برای حمله کردن استفاده میشه.
‫شنی که به طور خودکار سعی می‌کند ازت ‫محافظت کنه مثل عشق یه مادر می‌مونه.
‫من باور دارم که شنت با اراده مادرت پر شده.
‫خواهرم...احتمالا بعد از مرگش ‫می‌خواست ازت محافظت کنه...
‫یاشامارو...
‫چی شده؟
‫بابت کاری که اون دفعه کردی ممنونم... ‫برای اینکه تونستی جلوم رو بگیری.
‫خواهش میکنم.
‫تو یکی از آدمای بارزش ‫نزدیکم هستی، گارا.
‫میتونی بفهمی...دردمو؟
‫مزه‌ش مثل آهن می‌مونه...
‫بیست!
‫بیست و یک!
‫طوفان...برگ!
‫چندتا رو برداشتی، کاکاشی؟
‫بیست و دو.
‫ها، بنظر میاد دوباره من بردم!
‫من بیست و سه تا برداشتم.
‫باشه، باشه خیلی خب...
‫ژست قیافه‌ایی که میگیری هنوز تو رو باحال می‌کنه!
‫بخاطر همین تو رقیب منی!
‫- بزن بریم! ‫- خیلی خب!
‫هی، یاشامارو... ‫یه لطفی برات دارم!
‫چیه؟
‫یکم پماد می‌خوام.
‫بابت قبل ببخشید... ‫باید درد داشته باشه.
‫اینم دارو.
‫اگه می‌خواییش
‫برو خونت... عجیب و غریب!
‫اوه، چی؟!
‫هی، مراقب باش، عوضی...
‫تـ-تو...
‫دوباره... ‫برو خونت، عجیب و غریب!
‫این چشم‌ها...
‫تـ-تو...
‫چرا...؟ چرا؟!
‫هـ-هی!
‫چی؟ اینجا چه خبره؟
‫اون...اون گاراست!
‫هی! این مرده.
‫بابا...
‫همونطور که فکرشو می‌کردم...اوضاع خوب پیش نمیره...
‫چرا...فقط من عجیب و غریبم؟!
‫من...چیم؟!
‫چیزی که می‌تونه زخم قلب رو درست، عشقه.
‫یاشامارو!
‫ها؟
‫چرا؟ چرا من...؟
‫چرا همیشه من؟!
‫تو کی...؟ چی می‌خوای...؟
‫کارت خوب بود...گارا.
‫یاشامارو...!
‫این همون چشماست...
‫مشکل چیه؟ ‫نمی‌خوای فرار کنی؟
‫ساسکه...
‫ناروتو...
‫این دوتا برات چی هستن؟!
‫ا-این دوتا...دوستامن!
‫فقط یه انگشت دیگه روی اونا بلند کن!
‫تا بیچاره‌ت کنم!
‫پس...مشکل چیه؟! ‫نمی‌خواستی منو بیچاره کنی؟
‫بجنب و بیا پیشم...
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫لعنتی!
همه مرتکب اشتباه می‌شن جای خجالت کشیدن نیست
اجازه نده این زخم بیهوده باشه با لبخند راه برو
آره، در هوا نفس بکش، صورتت رو به سمت آسمون بگیر و بپر
اگه بارون می‌باره، نفسی بگیر و برو جایی که باد میره
پشیمانی زیاده اجازه نده این زخم‌ها بیهوده باشه
بیایید بریم مدال افتخار رو سینه‌هامون حک کنیم، آره، زمان نمایشه، زندگی حالا شروع میشه.
‫همه مرتکب اشتباه می‌شن جای خجالت کشیدن نیست
اجازه نده این زخم بیهوده باشه با لبخند راه برو
غم و اندوه رو به باد تبدیل کن و به مسیرت ادامه بده
به قوت خودت ادامه بده
‫من از قدرت این خبر دارم.
‫ممکنه که از نظر اون ‫من ضعیف و بی‌معنی باشم.
‫اما این چیه؟ ‫این چه حسی که درونم موج می‌زنه؟
‫نمیدونم...
‫نمیدونم، ‫اما من فقط نمی‌خوام که به این ببازم!
‫دفعه بعد: «نور در برابر تاریکی: ‫دو چهره گارا»