..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫دنیا فقط از نظر تو قشنگ بود، بابا.
‫«صد سال تنهایی»
‫قسمت ششم: «سرهنگ آئورلیانو بوئندیا» ‫«صد سال تنهایی»
‫اون تا حالا ۶۵ بار دور دنیا گشته.
‫عضو گروهی از دریاداران بی‌سرزمین بوده.
‫حتی یه بار کشتی‌ش غرق شد...
‫و دوهفته توی دریای نزدیک ژاپن سرگردون بود.
‫کشتی رو توی طوفان از دست دادیم.
‫چندین روز من و یه ملوان دیگه...
‫روی یه تیکه چوب شناور بودیم.
‫فقط من زنده موندم.
‫گفتی دو نفر بودین که. ‫اون یکی چی شد؟
‫گرمازده شد و مُرد.
‫ولی جونم رو نجات داد.
‫بهم گوشت داد...
‫نمک هم زده بود. ‫ولی مزه‌ی...
‫شیرینی داشت.
‫«اورسولا» همه‌ش سر میز گریه می‌کرد...
‫انگار داشت نامه‌هایی رو می‌خوند ‫که هیچ‌وقت بهش نرسیده بودن...
‫و توش از ماجراجویی‌های ‫«خوزه آرکادیو» نوشته شده بود.
‫خونه‌ی تو همیشه اینجا بوده، پسرم.
‫تا دلت بخواد، برات غذا هست.
‫وقتی غیبت زد، من دربه‌در دنبالت گشتم.
‫اون‌قدر دنبالت گشتم که دیگه ‫هیچ‌جا برای گشتن نمونده بود.
‫نمی‌دونستم دیگه چی‌کار کنم.
‫شما کی باشی؟
‫سلام. ‫من «پیترو کرسپی» هستم.
‫نامزد «ربکا».
‫و شما؟
‫اون خواهرتـه.
‫داش کوچیکه.
‫«خوزه آرکادیو»
‫تو کجا بودی؟
‫این‌ور اون‌ور.
‫بعداز ازدواج، رفتم طبقه‌ی دوم.
‫و «آرکادیو» تا قبل‌از رفتنش توی این اتاق بود.
‫«آرکادیو»؟
‫پسرت دیگه.
‫خوب یادمـه...
‫شبا یواشکی می‌زدی بیرون ‫و طرفای صبح برمی‌گشتی.
‫بعدش می‌اومدی از ماجراجویی‌هات بهم می‌گفتی.
‫یه روز بالاخره ازت پرسیدم...
‫«این ماجراجویی برات شبیه چی بود؟»
‫و تو گفتی...
‫«مثل یه زلزله بود.»
‫راست می‌گفتی. ‫یادتـه؟
‫اگه تو می‌گی، حتماً همینـه.
‫پس رفتی قاطی مرغا؟
‫ازدواج کردم...
‫و بعد بیوه شدم.
‫خلاصه‌ش همینـه.
‫پاتوق «کاتارینو» چی شده؟
‫هنوز برقراره؟
‫بازم بریز.
‫«خوزه آرکادیو» بساط رقص و شادی راه انداخت...
‫و همه رو مهمون کرد.
‫ویژگی‌های مردونه‌ش توجه ‫خیلی از زنا رو به خودش جلب کرده بود.
‫به زنا پیشنهاد می‌داد ‫که در ازای ده‌تومن باهاش باشن.
‫قیمت بالایی بود...
‫چون بهترین فاحشه‌ها هم نهایتاً ‫هشت‌تومن خرج برمی‌داشتن.
‫«ترسا»!
‫ولی همه‌شون قبول می‌کردن.
‫بریم تو کارش!
‫بریم اون‌طرف.
‫- من بُردم! ‫- بریم.
‫همون‌طور که مستحضرید...
‫قراره به‌زودی اولین انتخابات‌مون رو ‫توی ماکوندو داشته باشیم.
‫از امروز تا روز رأی‌گیری...
‫از ساعت ۸ شب تا ۶ صبح ‫حکومت‌نظامی اعلام می‌شه.
‫همچنین مواردی که ‫در ادامه گفته می‌شه، ممنوعـه:
‫فروش و مصرف نوشیدنی‌های الکلی...
‫و دورهمی سه یا بیش از ‫سه‌نفر که از یه خونواده نیستن.
‫«آرکادیو» سراغ کسی رفت که
‫یه‌زمانی سوءاستفاده‌های ‫حزب محافظه‌کار رو پیش‌بینی کرده بود.
‫- کیـه؟ ‫- «آرکادیو»ام، مدیر مدرسه.
‫چطوری؟
‫هرچی گفتی داره به واقعیت تبدیل می‌شه. ‫باید یه کاری بکنیم.
‫دکتر «آلی‌ریو موگوئرا» ‫چندوقت پیش به ماکوندو اومده بود...
‫و با خودش صندوقی پُر از قرص‌های بی‌مزه داشت.
‫و البته یه مدرک پزشکی از دانشگاه لیپزیگ...
‫که خودش جعل کرده بود.
‫پشت نقاب ساده‌لوحانه‌ی این دکتر معصوم...
‫یه تروریست مخفی شده بود.
‫اون اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫- اون از آدمای حاکمـه. ‫- من آدم هیشکی نیستم.
‫خیلی خوب. آروم باشین.
‫اون از ماست.
‫این بطری‌های کوچیک نمادی از قیام بودن.
‫به جمع انقلابی‌ها خوش اومدی.
‫ممنون.
‫دوباره ازدواج کن، پسرم. ‫من شیش‌تا دختر دارم.
‫توی پایتخت شایعه شده که
‫لیبرال‌ها می‌خوان جنگ کنن.
‫دلیل‌شون چیـه؟
‫اونا که به دلیل نیاز ندارن، پسرم.
‫لیبرال‌ها ذاتاً آدمای بدی‌ان.
‫هم از کشتن کشیش‌ها حمایت می‌کنن...
‫و هم از ازدواج مدنی و حکم طلاق.
‫حتی برای زِنا و فرزند نامشروع هم حق قائل می‌شن.
‫خودتون خوب می‌دونین نظرم درباره‌ی زِنا چیـه.
‫اون قضیه فرق داره.
‫«آئورلیانو خوزه» فامیل ‫«بوئندیا» رو از باباش گرفته...
‫و «موسکوته» رو از مادرش.
‫فرق داره.
‫حقیقتش این بحث‌ها برام جذاب نیست.
‫ولی باید باشن.
‫این‌روزا باید طرف برنده‌ی ماجرا رو بگیری.
‫آخه ما علیه جنبش منفعت‌گرایی عمل می‌کنیم.
‫«نوگوئرا» با جَوونای توی شهر حرف زد...
‫و اطلاعات سیاسی‌شون رو بیشتر کرد.
‫داره بی‌سروصدا یه کمپین انقلابی راه می‌ندازه.
‫قبلاً اینجا هیچ‌وقت ‫صحبت از سیاست و حزب نمی‌شد.
‫درستـه، ولی والدینت و نسل قبل‌از اونا ‫با تکیه به لیبرالیسم اینجا رو ساختن.
‫گوش کنین.
‫صدای چیـه؟
‫من از ریوهاچا اومدم.
‫دنبال دکتر «نوگوئرا» می‌گردم.
‫منـم.
‫فرمانده «مدینا» گفتن سفارش‌تون آماده‌ست.
‫بریم.
‫با نزدیک‌شدن به روز انتخابات، ‫تأثیر دکتر «نوگوئرا» روی بقیه کمتر شد.
‫تقریباً همه‌ی پسران مؤسسین شهر ‫توی این کار دست داشتن.
‫و بااین‌که هیچ‌کدوم نمی‌دونستن ‫دارن دقیقاً چی‌کار می‌کنن...
‫ولی حداقل مشتاق بودن که...
‫سنت محافظه‌کاران رو ریشه‌کن کنن.
‫«برای رسیدن به ماکوندویی آزاد و امن ‫رأی قرمز بدید.»
‫حتماً رأی می‌دم.
‫نباید بذاریم محافظه‌کارا برنده بشن.
‫هرچی زمان می‌گذشت...
‫«آرکادیو» برای قیام هیجان‌زده‌تر می‌شد.
‫رأی قرمز برای ماکوندو.
‫هم‌وطنان عزیز...
‫صحبت کشتن پدر «نیکانور» هم شده بود...
‫که بعدش کلیسا رو به مدرسه تبدیل کنن...
‫و توش مفهوم «عشق آزاد» رو آموزش بدن.
‫«رأی آبی برای ریاست‌جمهوری ‫به حزب محافظه‌کاران رأی بدید»
‫«برای رسیدن به ماکوندویی آزاد و امن ‫رأی قرمز بدید.»
‫وقتی اون روز صبح دیدش...
‫«ربکا» متوجه شد که شاید ‫نامزدش در برابر این ابرمرد...
‫زیادی نازک‌نارنجیـه.
‫مَردی که حتی صدای ‫نفس‌های آتشینش کل خونه رو پُر کرده.
‫این مسخره‌بازیا چیـه؟
‫درک کنم؟ دقیقاً چی رو باید درک کنم؟
‫حق ندارین چاقوهای منو ببرین.
‫دستور حاکمـه، خانوم.
‫حاکم؟
‫خودم حسابشو می‌رسم.
‫الان چطوری کار کنم؟
‫جواب بده، پسرجان.
‫الان چطوری کار کنم؟ ‫دنبال چی‌ای؟
‫چیزی نمونده؛ خیالت راحت!
‫چیزی نمونده. ‫خدایا...
‫- دیگه داری میـ ‫- من مأمورم و معذور.
‫می‌گم دیگه هیچی نمونده.
‫چاقوهام رو پس بده، پسرجان.
‫بعداز انتخابات، بهتون برگردونده می‌شه.
‫الان چطوری آشپزی کنم؟
‫- کی بهت دستور داده؟ ‫- کی فرستادت؟
‫- بدون چاقوهام چی‌کار کنم؟ ‫- چاقوهام دست کیـه؟
‫با توام، پسر. بیا اینجا.
‫- هر کار دلشون بخواد، می‌کنن. ‫- چه خبره؟
‫این چه وضعشـه؟
‫عزیزم، چاقوهای تو رو هم گرفتن؟
‫مردم این شهر دیوونه شدن.
‫«ماتیلده»، چرا با ما ‫مثل خلاف‌کارها برخورد می‌کنن؟
‫شماها فکر کردین کی‌این؟ ‫این حق ما نیست!
‫حالا چطوری آشپزی کنیم؟
‫«برای رسیدن به ماکوندویی آزاد و امن ‫رأی قرمز بدید.»
‫چرا می‌بریشون؟ بده من!
‫قانون قانونـه.
‫این دیگه چیـه؟
‫نمی‌دونم والا.
‫اونا چیـه روی دیوار؟
‫- «ماتیلده»، باید یه کاری بکنیم. ‫- اون دیگه چیـه؟
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫مدرسه تعطیلـه!
‫تغییر اجتناب‌ناپذیره.
‫- کی باهاتونـه؟ ‫- فقط مایـیم.
‫بیاین.
‫از امشب همه‌تون قراره تاریخ‌ساز بشین!
‫- درستـه! ‫- آره!
‫چون شعله‌ی انقلاب درون همه‌تون روشن شده.
‫آره!
‫تازه ما تنها نیستیم.
‫کسای دیگه‌ای هم هستن!
‫چون خیلی‌ها از زندگی تحت سلطه‌ی ‫حزب محافظه‌کارا خسته شدن!
‫مرگ بر محافظه‌کارها!
‫این شهر با هدف رسیدن ‫به برابری و آزادی تأسیس شد!
‫مرگ بر محافظه‌کارها!
‫واسه همینـه که باید رأی بدیم!
‫یه‌جوری هم رأی می‌دیم که پشم‌ها بریزه!
‫با شرافت و شجاعت‌مون رأی می‌دیم!
‫- بریم تو کارش! ‫- بله، قربان.
‫قراره به ماکوندو رأی بدیم...
‫چون اینجا یه شهر لیبرالـه، لامصب!
‫ماکوندوی لیبرال!
‫اولین انتخابات شهر ماکوندو درحال برگزاریـه.
‫طبق دستور دکتر «نوگوئرا»...
‫مردهایی که برگه‌ی رأی قرمز دارن...
‫کسایی‌ان که بعداز انجام آزمایشات ‫سخت، ثابت کردن که لیبرال هستن.
‫مجموعاً ۲۳۶ رأی.
‫۱۳۲تا قرمز برای لیبرال‌ها...
‫و ۱۰۴تا آبی برای حزب محافظه‌کارها.
‫جابه‌جاشون کن.
‫۱۳۲تا آبی و ۱۰۴تا قرمز.
‫وقتی کارت تموم شد، دَر جعبه رو ببند، سروان.
‫فردا بفرستش پایتخت تا شمارش بشه.
‫اگه من لیبرال بودم، الان خون به پا می‌کردم.
‫چه دامادم باشی، چه نباشی، ‫اگه واقعاً لیبرال بودی...
‫تا الان زنده نمی‌موندی.
‫اون شب «ربکا» خدا رو هزاربار شکر کرد...
‫البته قبل‌از این‌که...
‫غرق در اون لذت دردآور بشه.
‫به پدرزنت بگو چاقوهامون رو پس بده...
‫هم مال ما و هم مال مردم رو.
‫هیچ وسیله‌ای برای آشپزی نداریم.
‫اینجا چه خبره؟
‫می‌خوام با «ربکا» ازدواج کنم.
‫حرفای احمقانه نزن.
‫شما خواهربرادرین.
‫سه‌روز دیگه عروسی‌مونه.
‫ما اجازه نخواستیم.
‫باورم نمی‌شه.
‫اگه ازدواج کنین، ‫دیگه پاتون رو توی این خونه نمی‌ذارین.
‫چه بهتر.
‫همه به عروسی‌مون دعوتـین.
‫«اورسولا» هیچ‌وقت این بی‌احترامی رو نبخشید.
‫و «آمارانتا» هم بیخیال ‫کینه‌ی شتری‌ش نسبت به «ربکا» نشد.
‫از شماره ۱۴ شروع می‌کنیم.
‫می‌تونی بخونیش؟
‫آفرین.
‫شروع کن، یک، دو، سه، چهار.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫آفرین.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫ببخشین، الان وسط کلاسـم.
‫می‌خوام با «ربکا» ازدواج کنم.
‫ولی اون خواهرتـه.
‫مهم نیست.
‫نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫این غیرطبیعیـه.
‫غیرقانونی هم هست.
‫به تخمم که غیرطبیعیـه.
‫الانم خودم اومدم بهت بگم ‫که دیگه مزاحم «ربکا» نشی.
‫شنیدی؟
‫پدرجان.
‫چطوری پسرم؟
‫- برای دومینو زود نیست؟ ‫- بله، زوده.
‫خب چی شده؟
‫چاقوها.
‫همه‌ی زنای ماکوندو، ازجمله مادرم...
‫شاکی‌ان که وسیله‌ی آشپزی ندارن.
‫چاقوها رو فرستادیم پایتخت...
‫در کنار یه‌سری اسلحه‌ی توقیف‌شده‌ی دیگه.
‫می‌خوام نشون بدم که لیبرال‌ها دارن ‫علیه دولت قیام می‌کنن.
‫فرمانده «مدینا» از مانائوره ‫یه پیام فوری فرستادن.
‫خب، اوضاع چطوره؟
‫محافظه‌کارا توی انتخابات تقلب کردن.
‫رسوایی بزرگی شده.
‫بعضی گروه‌های لیبرال دارن اسلحه‌به‌دست می‌شن.
‫ما هم باید همین کارو بکنیم!
‫برای مسلح‌شدن نیاز به اسلحه داریم، «آرکادیو».
‫مراقب باش.
‫لیبرال‌هایی که توی ریوهاچا ‫علیه دولت قیام کردن، اعدام شدن.
‫امروز گرد هم آمدیم تا شاهد پیوند...
‫بین «خوزه آرکادیو بوئندیا» ‫و «ربکا بوئندیا» باشیم...
‫که برخلاف شایعاتی که توی شهر پیچیده...
‫خواهربرادر نیستن.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس. ‫آمین.
‫«آرکادیو» نمی‌دونست که «خوزه آرکادیو» پدرشـه.
‫«ربکا» و «خوزه آرکادیو» ‫خونه‌ای روبه‌روی قبرستون اجاره کردن.
‫بریم خونه‌ی خودمون.
‫قرار شد نگاه نکنی!
‫تنها جهیزیه‌شون یه ننو بود ‫و خونه‌ای بی‌اسباب.
‫اون شب یه عقرب پای «ربکا» رو نیش زد...
‫ولی این باعث نشد که ‫از ماه‌عسل دیوانه‌وارشون لذت نبرن.
‫مردم شهر خداخدا می‌کردن که
‫آرامش اموات با سروصدای اونا به هم نریزه.
‫- چاقو دارین؟ ‫- حتی برای بریدن لیمو هم چاقو ندارم.
‫چطوری؟
‫«کاتارینو»
‫بهم یه نوشیدنی بده لطفاً.
‫فکر کنین اینجا نیستم. حرف بزنین.
‫می‌گم، «آئورلیانو»...
‫فکر می‌کنی بابات چی می‌گفت ‫اگه می‌دید یه محافظه‌کار شدی؟
‫من نه محافظه‌کارم، نه لیبرال.
‫ولی اگه بخوام انتخاب کنم...
‫می‌رم سمت لیبرال.
‫محافظه‌کارا تقلب می‌کنن.
‫ذات‌شون همینـه.
‫داری جدی می‌گی، «آئورلیانو»؟
‫بعله.
‫«کاتارینو»
‫داریم برای انقلاب برنامه می‌چینیم.
‫چجور انقلابی؟
‫می‌خوایم سراسر کشور ‫یه‌سری حملات گسترده انجام بدیم...
‫تا کار همه‌ی کارمندهای ‫محافظه‌کار رو یکسره کنیم...
‫و البته خونواده‌هاشون رو.
‫برای همین تو رو لازم داریم.
‫باید بهمون کمک کنی تا «آپولینار موسکوته»...
‫زنش و شیش‌تا دخترش رو بُکشیم.
‫باید محافظه‌کارا رو ریشه‌کن کنیم.
‫می‌دونی چیـه، «نوگوئرا»؟
‫تو نه یه انقلابی هستی...
‫و نه یه لیبرال.
‫تو هیچی نیستی.
‫هیچی به‌جز یه قاتل.
‫تو یه قاتلـی.
‫و می‌دونی خودت چی‌ای، «آئورلیانو بوئندیا»؟
‫یه آدم احساساتی...
‫که هیچ آینده‌ای نداره.
‫بطری رو پس بده.
‫حتماً.
‫ترسو.
‫تو یه ترسویـی.
‫و ترسوها هیچ‌وقت تاریخ رو رقم نزدن.
‫با اجازه.
‫«پیترو کرسپی» هنوزم ‫سه‌شنبه‌ها برای صبحونه می‌اومد...
‫و سعی می‌کرد با این کار ‫شرافت خودش رو حفظ کنه.
‫«آمارانتا» خیلی مراقبش بود و هواش رو داشت.
‫برای «پیترو کرسپی»...
‫این زن، که همیشه باهاش ‫مثل یه بچه رفتار می‌کرد...
‫یه روزنه‌ی امید بود.
‫می‌خواین منم در کنار «موسکوته»ها بُکشین؟
‫چرا چرت‌وپرت می‌گی؟
‫هوی، آروم باش!
‫اون آدمایی که همه‌ش تعقیبم می‌کنن. ‫منظورم اوناست.
‫اونا رو فرستادیم که دنبالت کنن، ‫نه این‌که بُکشنت.
‫منتظریـم ببینیم کِی قراره ما رو لو بدی.
‫ولش کن، پسر.
‫ولش کن.
‫بیخیال شین.
‫اگه می‌خواستم شما رو لو بدم...
‫تا الان داده بودم.
‫من خائن نیستم.
‫حقیقت همینـه.
‫ولی اگه یه روز ‫قصد کشتن پدرزنم رو داشته باشین...
‫اولین نفری که جلوتون وایمیسه، منـم.
‫راه بیُفتین!
‫از این به بعد این مکان موقوفه‌ی ارتش ملیـه.
‫نه، من اینجا معلمـم.
‫نکن! با توام!
‫ولش کن! بهش دست نزن!
‫نکن!
‫ولش کنین.
‫بیا اینجا.
‫من اینجام. چیزی نیست.
‫ولم کنین.
‫- کـمـک! ‫- خفه!
‫حق ندارین این کارو بکنین!
‫مجرمین از حقوق محرومـن! خفه شو!
‫خداوندا، لطف خود را شامل حال این مرد بیـ
‫دارن بهم حمله می‌کنن!
‫شما حق ندارین این کارو بکنین!
‫- دارن بهم حمله می‌کنن! ‫- شما حق نـ
‫بیا ببینم.
‫- کمک! ‫- ادای قهرمانا رو درنیار، «آرکادیو».
‫- اینا می‌تونن بُکشنت. ‫- اگه کاری نکنیم هم می‌میریم.
‫- بدون حکم نمی‌تونین منو بُکشین! ‫- تصمیم بگیر طرف کی‌ای، «آئورلیانو».
‫ممنون.
‫نباید «آلی‌ریو نوگوئرو» رو ‫اون‌طوری اعدام کنین.
‫به سربازا بگین دست نگه دارن.
‫دیگه دست من نیست، پسرم.
‫فرمانده «گومز» الان شهر رو تحت‌کنترل داره.
‫منظورتون چیـه؟
‫وقتی شرایط اضطراری پیش میاد، ‫ارتش کنترل اوضاع رو به دست می‌گیره.
‫آماده!
‫هدف بگیرین!
‫زنده باد انقلابیون!
‫آتش!
‫خوب بگردش.
‫- توی جیبت چیـه؟ ‫- هیچی به خدا.
‫ارواح عمه‌ت.
‫ولم کنین!
‫- حرف حرف ماست! ‫- من هیچی ندارم!
‫ولش کنین! بذارین پسرم بره!
‫کمک!
‫ببرینش اون طرف! نه!
‫نـه!
‫فرمانده، این سگ بیماری هاری داشت.
‫یه دکتر خبر کنین.
‫یه دکتر بگین!
‫«آئورلیانو»، احمق نشو!
‫تو اهل جنگ نیستی. ‫می‌کُشنت!
‫«آئورلیانو»، بهم گوش کن، پسرم.
‫من مسئولـم.
‫مراقب خودت باش، فرزندم.
‫«آئورلیانو»، تو رو خدا...
‫فکر کن بچه‌ی خودتـه و هواشو داشته باش.
‫مراقب خودت هم باش.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫منو تنها نذار، پسرم. به حرفم گوش کن.
‫التماست می‌کنم.
‫نرو.
‫چی شده، «آئورلیانو»؟
‫بگو همه آماده شن.
‫داریم می‌ریم جنگ.
‫با کدوم اسلحه؟
‫با اسلحه‌ی اونا.
‫کیـه؟
‫«آئورلیانو»ام.
‫«آئورلیانو»؟
‫چی شده؟
‫می‌خوایم محافظه‌کارا رو از شهر بندازیم بیرون.
‫«گرینلدو»، «مگنفیکو» و بقیه بهمون ملحق شدن.
‫خب؟
‫با ما بیا.
‫می‌خوایم به ارتش لیبرال ‫فرمانده «مدینا» ملحق شیم.
‫من دیگه همه‌چیِ این دنیا رو دیدم.
‫جام همین‌جاست.
‫کنار اون زن.
‫موفق باشی.
‫«آئورلیانو»
‫فکر کردی یادم نیست...؟
‫اون شبی که...
‫بهت گفتم...
‫«مثل یه زلزله بود.»
‫برای همینـه که امثال ما از مرگ ترس دارن.
‫امیدوارم زنده برگردی.
‫«آئورلیانو»
‫ببرش بیرون! بریم!
‫بدون حکم نمی‌تونین منو بُکشین!
‫به نام شرف و افتخار!
‫بُکشینشون!
‫خب «آئورلیانو»...
‫خب چی؟
‫قراره به فرمانده «مدینا» ملحق شیم؟
‫تو نه.
‫می‌خوام تو مسئول شهر بشی.
‫این شهر دیگه مال توئـه.
‫مراقبش باش. فهمیدی؟
‫بله... چَشم.
‫حالا برو به بقیه کمک کن.
‫باشه.
‫منو نکُشین! منو نکُشین...
‫تو رو خدا نکُشین!
‫کافیـه، «موسکوته».
‫پَر محافظه‌کارا باز شد...
‫ولی به تو و خونواده‌ت کاری نداریم.
‫بهت قول می‌دم.
‫این دیوونه‌بازیا چیـه، پسرم؟
‫خُل شدی؟
‫این دیوونگی نیست!
‫جنگـه.
‫و دیگه بهم نگو «پسرم».
‫از این لحظه به بعد...
‫من سرهنگ «آئورلیانو بوئندیا»م.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫اقتباسی از رمان «صد سال تنهایی»، نوشته‌ی «گابریل گارسیا مارکز»