..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‏چرا؟‏
‏همه مرگ‌هات هم خوراک میشن.‏
‏منتظرم دوباره ببینمت.‏
‏اونا همش چی بود؟‏
‏چه غلطی کردی، هاریاکی؟‏
‏من هیچوقت آینده افتضاحی مثل اینو قبول نمی‌کنم.‏
‏لعنتی!‏
‏ببخشید.‏
‏کمک می‌خوای؟‏
‏تو!‏
‏تو یه آدمی، درسته؟‏
‏اُنی نیستی؟‏
‏هان؟‏
‏از قیافه‌ام معلوم نیست؟‏
‏آه، آره.‏
‏هان؟ من روی صحنه همیشگی نیستم.‏
‏پیرمرد، صحنه رو باز کجاست؟‏
‏صحنه؟ اینجا هیچ صحنه‌ای نیست.‏
‏هان؟‏
‏پس سوکیمیا-سان کجاست؟‏
‏اون کیه؟‏
‏هی چیزای عجیب غریب میگی، ترسناکه.‏
‏ص-صبر کن! اینجا دِنجی هِی‌آن-کیو نیست؟‏
‏هان؟ معلومه که دِنجی هِی‌آن-کیوئه!‏
‏ری:برث ورس‏
‏قسمت هفتم‏ ‏بگو که اینطور نیست!‏ ‏حقیقت در مورد دِنجی هِی‌آن-کیو فاش می‌شود‏
‏یه چیزی اینجا درست نیست.‏
‏سالن‏
‏فروشگاه.‏
‏عوض شده.‏
‏بیاکو‏
‏و اون برج قبلاً اینجوری نبود.‏
‏اینجا هیچ آسیبی از مه سیاه نبود.‏
‏وادا-سان! وادا-سان!‏
‏هان؟ چی؟‏
‏آه. تو... منو نمی‌شناسی، مگه نه؟‏
‏نه.‏
‏گروه چی شد؟‏ ‏سوکیمیا-سان کجاست؟!‏
‏سوکیمیا؟ کی؟‏
‏شوخی می‌کنی، درسته؟!‏
‏پس تو کی هستی؟!»‏
‏عجب بی‌ادبی.‏
‏همه منو می‌شناسن. من وادا هستم.‏ ‏ابزار فروشی وادا رو می‌چرخونم.‏
‏ابزار فروشی؟‏
‏صبر کن.‏
‏پس اون کیه؟‏
‏آبِه‌نو سِیمِی‏
‏اون آبِه‌نو سِیمِی-ساما،‏ ‏رئیس اداره اُونمویوئه.‏
‏باشه، پس اون تغییر نکرده.‏
‏آتسونگا چی؟‏
‏آتسونگا؟ یادت نیست؟‏
‏این چاله اینجاست چون‏ ‏اون تو مه سیاه شکست خورد.‏
‏هان؟ وایسا ببینم.‏
‏پس چه بلایی سرش اومد؟!‏
‏مرد! خب معلومه!‏
‏اونمیوجی‌های این دوره زمونه افتضاحن!‏
‏آتسونگا...‏
‏مرده؟‏
‏چرا گذشته تغییر کرده؟‏
‏تو!‏
‏برگرد اینجا!‏
‏هان؟‏
‏کجا رفت؟‏
‏به این سرعت رفت اون بالا؟‏
‏می‌دونی، من هیچوقت اونور اینجا رو ندیدم.‏
‏یه زباله دونی؟‏
‏اون صحنه نیست؟‏
‏اداره اونمیو؟!‏
‏پس اون چیه؟‏
‏گِنبو‏
‏ای بابا، نمی‌فهمم!‏
‏باید از زیر زبونش اطلاعاتو بکشم بیرون.‏
‏گِنبو‏
‏پس، اینبار تو اینجایی، ناریهیرا تاکِرو.‏
‏شینو.‏
‏باشه! شروع می‌کنم!‏
‏طالع‌بینی‏
‏چه با شکوه، چه آسمانی. بزرگترین‏ ‏کامیابی پاداش استقامته.‏
‏همه چیز با کمک شروع میشه.‏ ‏حالا آسمان‌ها رو متحد کن.‏
‏این دیگه خیلی به نفع ماست!‏
‏شیوع مه سیاه در حال وقوعه.‏
‏پیش‌بینی شده که تا 70 متر گسترش پیدا کنه، با مرکزیت‏ ‏پایتخت چپ، جو چهار، بو هفت.‏
‏من باید ازشون در برابر اُنی‌ها محافظت کنم.‏
‏اما...‏
‏یه شیکیگامی؟‏
‏انگار آتسونگاست!‏
‏هی، رفیق! تو هنوز زنده‌ای!‏
‏ریکی‏
‏درد داشت.‏
‏داری چیکار می‌کنی؟!‏
‏بس کن!‏
‏یه شیکیگامی دیگه؟‏
‏چطور می‌تونی اینجا حرکت کنی؟‏
‏یورا؟‏
‏این یارو یه اونمیوجیه؟‏
‏ولی نمی‌شناسمش.‏
‏یورا! اون شیکیگامی آتسونگا نیست؟‏
‏هان؟ شوخی رو بذار کنار!‏
‏فقط از اینجا دور شو.‏
‏یورا!‏
‏می‌دونم.‏
‏بزن بریم!‏
‏عنصر‏
‏بس کن!‏
‏چرا شیکیگامی‌ها دارن با هم می‌جنگن؟!‏
‏یالا، منی که هزار سال یه بار میاد.‏
‏حالت یاشا، کامل شد!‏
‏ریکی‏
‏اگه لازم باشه به زور متوقفت می‌کنم!‏
‏آروم باشید، بچه‌ها!‏
‏تو می‌تونی ببینی این دنیا‏ ‏چطور کار می‌کنه، ناریهیرا تاکِرو.‏
‏هاریاکی.‏
‏تو همین الان اسم منو صدا زدی.‏
‏این یعنی تو هم داری تو زمان سفر می‌کنی.‏
‏همه این مسخره‌بازی‌ها کار توئه؟!‏
‏خیلی خب، این فرصت خوبیه.‏
‏با روشن کردن‏ ‏دوتا سوتفاهمت شروع می‌کنم.‏
‏سوتفاهم؟‏
‏اول اینکه، من هیچ راهی‏ ‏برای برگشتن به گذشته بلد نیستم.‏
‏به عبارت دیگه، من پرش زمانی انجام نمیدم.‏
‏هان؟‏
‏پس چطور جهنمی منو می‌شناسی؟!‏
‏مدتیه دارم به این موضوع فکر می‌کنم،‏ ‏و فکر می‌کنم به یه نتیجه‌ای رسیدم.‏
‏دوم اینکه، تو هم تو زمان سفر نمی‌کنی.‏
‏چی داری میگی؟‏
‏من بارها و بارها یه سری چیزا رو‏ ‏تکرار کردم و همه رو نجات دادم!‏
‏و اینبار، نمی‌تونم دنیایی مثل اینو‏ ‏که سوکیمیا-سان توش نیست تحمل کنم!‏
‏باید دوباره برگردم به‏ ‏گذشته و همشونو نجات بدم!‏
‏وقتی حقایقی که می‌خوام بهت بگم رو بفهمی،‏
‏اگه هنوزم قصدت همین بود،‏ ‏اونوقت هر کاری که صلاح می‌دونی رو می‌تونی انجام بدی.‏
‏یعنی هنوزم داری یه چیزیو پنهون می‌کنی؟‏
‏این دنیا مجموعه‌ای‏ ‏از نقاط زیادیه که به عنوان زمان شناخته میشن،‏
‏و یه محور زمانی رو تشکیل میده که‏ ‏از حال، گذشته و آینده تشکیل شده.‏
‏هان؟‏
‏در امتداد محور زمانی، احتمالات زیادی‏ ‏وجود داره - انشعابات - که منجر به‏
‏ایجاد محورهای زمانی بی‌شمار دیگه‌ای میشه.‏
‏اگه محور زمانی که‏ ‏الان توش هستی رو یه دنیا در نظر بگیری،‏
‏اونوقت به محورهای بی‌شماری‏
‏که از این نقطه شروع‏ ‏میشن میگی دنیاهای موازی.‏
‏داری در مورد چی حرف میزنی؟‏
‏اتفاقا، دِنجی هِی‌آن-کیو‏ ‏صدتا دنیای موازی داره.‏
‏صدتا؟‏
‏هر کدومشون تا حدی‏ ‏تفاوت‌های خودشونو دارن.‏
‏صدتا آبِه‌نو سِیمِی مختلف وجود داره،‏
‏همونطور که صد دسته‏ ‏از ساکنین هِی‌آن-کیو وجود دارن.‏
‏تو در اصل تو این دنیا وجود نداشتی،‏ ‏و به نظر می‌رسه فقط یکی از تو وجود داره.‏
‏خب، اون دنیاهای موازی‏ ‏چه ربطی به این چیزا دارن؟!‏
‏ببخشید، مقدمه طولانی شد.‏
‏تو گفتی که داشتی تو زمان حرکت می‌کردی،‏ ‏اما اون یه تصور غلطه.‏
‏وقتی در آستانه مرگ بودی،‏ ‏یه نیرویی تو رو به یه دنیای موازی دیگه فرستاد.‏
‏اونا پرش‌های زمانی نبودن؟‏
‏نه.‏
‏مگه اتفاقاتی که قرار بود بیفته تغییر نکرد؟‏
‏حالا که بهش اشاره کردی...‏
‏من خاطراتم رو بین دنیاهای موازی به اشتراک میذارم.‏
‏برای همینه که می‌تونستم‏ ‏حرکات تو رو بینشون درک کنم.‏
‏همچنین، محض اطلاع، اون توانایی تو‏ ‏به احتمال زیاد چیزیه که از اول داشتیش.‏
‏قدرت من؟‏
‏صبر کن ببینم!‏
‏دنیاهای موازی رو بیخیال!‏ ‏چرا شیکیگامی‌ها دارن با هم می‌جنگن؟!‏
‏و تو اون‏ ‏آشوب صدساله آخر هم همینجوری بود!‏
‏قرار بود با اُنی‌ها بجنگیم،‏ ‏ولی اونا تبدیل به آدم شدن!‏
‏کار توئه، مگه نه؟!‏
‏آره، اون قسمتش قدرت منه.‏
‏به نظر می‌رسه مال تو از روی دستت ناپدید شده،‏
‏ولی ستاره گل زنگوله‌ای این تاثیر رو داره‏ ‏که باعث میشه انسان‌ها و شیکیگامی‌های‏
‏دنیاهای موازی شبیه اُنی‌های عجیب و غریب به نظر برسن.‏
‏یعنی...‏
‏از نظر اونا، شیکیگامی‌ای که‏ ‏جلوشونه شبیه یه اُنی به نظر می‌رسه.‏
‏این اُنی حریف سرسختیه!‏
‏این صحنه‌ای که چشمات الان دارن بهت‏ ‏نشون میدن، حقیقت محضه.‏
‏وایسا ببینم...‏
‏یعنی همه اُنی‌هایی که من تو مه سیاه‏ ‏و آشوب‌های صدساله باهاشون جنگیدم...‏
‏امکان نداره.‏
‏اون موقع... و اون موقع هم.‏
‏من داشتم با چی می‌جنگیدم؟‏
‏صبر کن! منظورت این نیست که...‏
‏زود می‌گیری.‏
‏تاثیر ستاره گل زنگوله‌ای فقط‏ ‏به شیکیگامی‌ها و اونمیوجی‌ها محدود نمیشه.‏
‏آره، اون کریستال‌ها هم معنی خاصی دارن.‏
‏و تو اون موقع هم حقیقتو‏ ‏دیدی، مگه نه؟‏
‏حقیقت نداره.‏
‏هی، بگو حقیقت نداره!‏
‏من ستاره‌های گل زنگوله‌ای رو روی‏ ‏همه از روی دلسوزی گذاشتم.‏
‏تا ندونن که دارن‏ ‏با همنوع‌های خودشون تا پای مرگ می‌جنگن.‏
‏گور بابای این چرت و پرتا!‏
‏عوضی!‏
‏من بارها شاهد اون قدرت بودم.‏
‏تنها کاری که باید بکنم اینه که منبعشو قطع کنم.‏
‏یعنی همون ذرات دنیا،‏ ‏که مه سیاه ازشون پر شده.‏
‏دیدی، بهت گفته بودم.‏
‏چرا داری باعث میشی همه اینا اتفاق بیفته؟!‏
‏برای اینه که به این دنیا‏ ‏یه آینده بهتر بدم.‏
‏چطور این یه آینده بهتره؟!‏
‏تو از وقتی اومدی به این دنیا‏ ‏سعی کردی آینده رو تغییر بدی.‏
‏آینده‌ای که عشقت توش می‌میره.‏ ‏آینده‌ای که رفقات توش می‌میرن.‏
‏آدما نمی‌تونن به این راحتی‏ ‏اتفاقات پیش‌بینی نشده رو قبول کنن.‏
‏فرقی نمی‌کنه کی باشن، آدما‏ ‏می‌خوان به آینده امید داشته باشن.‏
‏اگه بدترین نتیجه ممکن در انتظارشون باشه،‏ ‏آرزو نمی‌کنن که ازش دوری کنن؟‏
‏ولم کن، لعنتی!‏
‏این رو ازت می‌پرسم.‏
‏تو آینده "قرن 21" تو،‏ ‏چه بلایی سر هِی‌آن-کیو اومد؟‏
‏هان؟‏
‏اولین باری که دیدمت، لباس‌هایی‏ ‏از یه فرهنگ خیلی متفاوت پوشیده بودی.‏
‏حدس می‌زنم تو دنیایی که‏ ‏ازش اومدی، هِی‌آن-کیو دیگه وجود نداره؟‏
‏آره، مال تاریخ باستانه.‏
‏خب که چی؟‏
‏باید اجازه بدیم آینده برامون تصمیم بگیره؟‏
‏من می‌خوام پتانسیل ادامه وجود این‏ ‏دنیای صلح‌آمیز رو کشف کنم.‏
‏با گذشت زمان، کمتر و‏ ‏کمتری از احتمالات باقی می‌مونه.‏
‏به همین دلیله که من مسئولیت‏ ‏ساخت صدتا دنیای موازی رو به عهده گرفتم،‏
‏که هر کدوم بر اساس هِی‌آن-کیوی‏ ‏هزار سال پیشه.‏
‏صدتا آزمایش مختلف برای اینکه ببینم‏ ‏حتی یکیشون به اون نتیجه می‌رسه یا نه.‏
‏با این حال، طول عمر‏ ‏یه دنیا صد ساله.‏
‏من می‌خواستم تا اون موقع مجموع‏ ‏تجربیاتی که هر دنیا به دست آورده رو استخراج کنم.‏
‏برای به دست آوردن تجربه، لازم بود که‏ ‏دنیاهای موازی رو به جنگ با همدیگه وادار کنم.‏
‏بنابراین ما مه سیاه‏ ‏و آشوب صدساله رو داریم.‏
‏من کاری می‌کنم که اون یه دنیای باقی‌مونده‏ ‏همه اون تجربه رو به ارث ببره.‏
‏قضیه به یه مسابقه تمدن‌ها ختم میشه.‏
‏شیوه جنگیدن یه ملت، یه راه‏ ‏مناسب برای سنجش تمدنشونه.‏
‏هر صد سال یه بار، من کاری می‌کنم که‏ ‏دنیاها همدیگه رو نابود کنن، و بعد،‏
‏دوباره صدتا دنیای دیگه می‌سازم.‏
‏این چرخه‌ست که‏ ‏به عنوان وُرد ویتل شناخته میشه.‏
‏وُرد ویتل‏
‏همش به خاطر یه آینده بهتره.‏
‏پس، تکلیف دِنجی‏ ‏هِی‌آن-کیوهایی که تا حالا توشون بودم چی میشه؟‏
‏یه دِنجی هِی‌آن-کیوی شکست خورده توسط‏ ‏هِی‌آن-کیوی پیروز به عنوان خوراکش جذب میشه.‏
‏این دنیایی که الان توشیم یکی از‏ ‏دنیاهای موازی‌ایه که هنوز تو کورس رقابته.‏
‏اون آوار یه دِنجی هِی‌آن-کیوی شکست خورده بود؟‏
‏دِنجی هِی‌آن-کیو اینجوری کار می‌کنه.‏
‏من هیچ قصدی برای‏ ‏متوقف کردن وُرد ویتل ندارم.‏
‏حالا که حقیقتو می‌دونی، اگه‏ ‏هنوزم اصرار داری سد راهم بشی،‏
‏خیلی ساده همینجا حذفت می‌کنم.‏
‏چه بلایی سرشون میاد؟!‏
‏من دارم به تصویر بزرگتر نگاه می‌کنم.‏
‏یه سطحی از فداکاری اجتناب‌ناپذیره.‏
‏چطور می‌تونم با این قضیه کنار بیام؟!‏
‏تو توی تلاشت برای محافظت از کسی که برات مهمه،‏
‏خودت قربانی‌های زیادی به جا نذاشتی؟‏
‏آخرش، من و تو‏ ‏سر و ته یه کرباسیم.‏
‏کارت تمومه!‏
‏تو...‏
‏دیوونه‌ای؟‏
‏من هزار سال پیش عقلمو کنار گذاشتم.‏
‏من به توانایی‌های تو علاقه دارم.‏
‏توانایی تبدیل ذرات دنیا،‏ ‏کاری که تکنیک‌های اونمیو نمی‌تونن انجام بدن.‏
‏و توانایی رفتن به یه دنیای‏ ‏موازی دیگه حتی بعد از مرگ.‏
‏من این قدرت‌ها رو کامل بررسی می‌کنم.‏
‏گِنبو‏
‏سیاه‌چال اداره اونمیو‏
‏من از محافظت کردن حرف می‌زنم، ولی من...‏
‏هفت‏
‏با این دستا، من...‏
‏اینم غذا.‏
‏کازورا.‏
‏تو همه چیو می‌دونستی؟‏
‏اصلاً اذیتت نمی‌کنه؟‏
‏همینجوری داری میذاری قسر در بره؟!‏
‏هیچ دلیلی نداره که‏ ‏به سوالاتت جواب بدم.‏
‏من باهاش کنار نمیام.‏
‏آینده‌ای که برای رسیدن بهش باید آدما رو‏ ‏وادار کنی همدیگه رو بکشن چه ارزشی داره؟!‏
‏وُرد ویتل اون چیزی نیست که سِیمِی-ساما—‏
‏کی اونجاست؟‏
‏اینجا منطقه ممنوعه‌ست.‏
‏ایست.‏
‏گفتم ایست!‏
‏هی!‏
‏تو کی هستی؟‏
‏سوکیمیا-سان! اِ، چطوری؟!‏
‏بعداً برات توضیح میدم، تاکِرو-کون.‏
‏یه کابوس...‏
‏مشکلی نیست.‏
‏ما از پسش برمیایم.‏
‏مگه نه، آتسونگا؟‏
‏دستور اضطراری‏
‏چی؟! فرار کرد؟‏
‏متاسفم. این تقصیر من بود.‏
‏و ردیاب هویتی که روش گذاشته بودیم‏ ‏یه جایی از کار افتاد.‏
‏به نظر می‌رسه یه همدست داشته.‏
‏سعی کردم جلوشو بگیرم، ولی چیز‏ ‏بعدی که یادمه این بود که خوابم برده بود.‏
‏خواب کافی نداشتی؟‏
‏می‌دونی که این برای ما معنی نداره.‏
‏این همدست کی بود؟‏
‏بر اساس هیکلش، یه زن بود.‏
‏یه چیزی شبیه یه جور‏ ‏موش آتشی باهاش بود.‏
‏سوکیمیا...‏
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‏می‌شناسیش، سِی-چاما؟‏
‏همونطور که انتظار می‌رفت، ناریهیرا تاکِرو کلید بود.‏
‏بعد از هزار سال، بالاخره بیدار شد.‏
‏زخمی نشدی.‏
‏و به نظر می‌رسه چیز دیگه‌ای‏ ‏روت کار نذاشتن.‏
‏تو... سوکیمیا-سان هستی، درسته؟‏
‏آره. مطمئن نیستی؟‏
‏خب، فقط...‏
‏هیچکس تو این دنیا نمی‌دونست تو کی هستی.‏
‏«این دنیا».‏
‏تو هم فهمیدی‏ ‏دِنجی هِی‌آن-کیو چطوری کار می‌کنه، هان؟‏
‏حالم از این دنیا بهم می‌خوره.‏
‏و هاریاکی.‏
‏و خودم.‏
‏تو فرق داری، تاکِرو-کون.‏
‏من تمام این مدت داشتم نگاهت می‌کردم.‏
‏تو یهو تو دِنجی‏ ‏هِی‌آن-کیو ظاهر می‌شدی، از اونمیوجی‌ها پیشی می‌گرفتی،‏
‏و تمام تلاشتو می‌کردی تا‏ ‏با بدترین آینده بجنگی.‏
‏چون تو اینجوری هستی،‏ ‏می‌خواستم به مبارزه من ملحق بشی.‏
‏مبارزه تو؟‏
‏وُرد ویتل... دیگه نمی‌تونم‏ ‏اون مراسم نفرت‌انگیزو تحمل کنم.‏
‏تو هم در موردش می‌دونستی؟‏
‏آره، در مورد بدترین آینده‌ای‏ ‏که سِیمِی سعی داره بسازه.‏
‏من از ماه اومدم تا جلوشو بگیرم.‏
‏ماه؟‏