‫هوی، منو نادیده نگیر!
‫آی!
‫آخ آخ!
‫‫آخ! درد داره!
‫مشکل چیه؟ هر روز تمرین میکنی، ‫و بازم از یه مردِ میانسال می‌بازی؟
‫آخ، آخ، آخ، آخ!
‫ ها، یه لحظه...
‫آخ، آخ، آخ، آخ، آخ!
‫میذاری ضد حمله بزنم بهت؟ ‫داری پیر میشی‌ها، بابا!
‫تقریباً به برد قاطعانه‌ام...
‫وایسا بینم! پشت و رو کردن از پشت نامردیه!
‫‫خب؟ آماده‌ای تسلیم بشی؟
‫آخ، آخ!
‫می‌بخشـید، شما دوتا...
‫داره گشنه‌م میشه. ‫میخوام الآن صبحانه بخورم.
‫ای وای...
‫شرمنده، شرمنده.
‫توی خلوتِ خودمو سوبارو، ‫ یکم جوگیر شدم.
‫میتونستی بدون ما شروع کنی.
‫چرا باید همچین کاری کنم، ‫وقتی کلِ خانواده میتونن با هم بخورن؟
‫دقیقاً، حق با توئه. کمتر از اینم از زنم انتظار نمیره!
‫بجنب، سوبارو. وقت صبحانه‌ست.
‫امروز بیشتر از همیشه تلاش کردم، فقط هم برای تو.
‫عالیه‌ها، سوبارو. کاسه‌ت جنگلی از سبزیجات‌ـه.
‫مامان، چرا اینقدر نخود‌فرنگی بهم دادی؟
‫خوب نیست که درباره‌ی غذات سخت‌گیر باشی.
‫فکر کردم که این ممکنه فرصت خوبی ‫برای غلبه بهش باشه برات.
‫چه «فرصتی»؟ امروز روز خاصی ‫یا چیزی شبیه این نیست.
‫‫خیلی ساده‌لوحی، سوبارو. امروز...
‫نه، هر لحظه‌ای از هر روزی عزیزه؛ ‫و فقط یکبار در طول زندگی اتفاق میافته.
‫‫در حال حاضر این حرف بی‌ربط‌ـه.
‫ممنون بابت غذا.
‫نوش جان.
‫همیشه برام سؤاله... ‫چرا ترکیبِ غذاهای ژاپنی و غربی؟
‫چیز موردعلاقه‌‌ام اینه که ‫سوپ میسو رو بریزم تو جلبک دریایی واکامه.
‫و مربای توت‌‌فرنگی روی نون تست رو دوست دارم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قراره با این چیکار کنیم؟ ‫همین‌شکلی فقط پاسش میدیم اینور اونور...
‫خب، میدونی، من از نخود‌فرنگی بدم میاد.
‫بعد داشتی سعی میکردی ‫جلوی سخت‌گیر بودنِ منو بگیری؟
‫ولی اشتباه برداشت نکن.
‫من از همه‌ی غذاهای کوچیک و گرد بدم میاد.
‫اشتباه برداشت نکردم!
‫اگر هم کردم، الآن حتی بیشتر هم دچار شک و تردید شدم!
‫خب پس، شوهر باید مسئولیتِ همسرش رو بپذیره.
‫سوبارو، تو این دوره زمونه خانواده‌هایی ‫که اینقدر خوب با همدیگه کنار میان، کمیابن.
‫به عبارت دیگه منم از چیزی که ‫تو و مادرت بدتون میاد، بدم میاد!
‫پس جنگلِ سبزیجات هیچوقت ‫قرار نبود کسی رو خوشحال کنه!
‫اینو تبدیل میکنم به چیزی که ‫همه دوست داریم: «پُلو»!
‫حتی نمی‌تونم نگاهش کنم.
‫سوبارو.
‫حله.
‫ممنون بابت صبحانه.
‫خواهش میکنم!
‫حالا، ظرف‌ها رو ببریم تو ظرف‌شویی.
‫و تا مدرسه مسابقه بدیم تا تو هضمش کمک کنه!
‫از این یه فیلمنامه که به مدرسه رفتنِ من ختم میشه نساز.
‫تا ظهر میخوابم.
‫آخ...
‫سوبارو؟
‫چیزی نیست.
‫چرا آخه؟ چرا؟
‫چرا یهو احساس خیلی عجیبی دارم؟
‫به‌محض اینکه از هشت بگذره...
‫دیگه به موقع به مدرسه نمی‌رسم.
‫پس راهِ دیگه‌ای نیست. ‫چاره‌ای ندارم...
‫چرا آخه؟
‫معمولاً این آرومش میکرد...
‫عیبی نداره بیام تو، سوبارو؟
‫وقتی قبل جواب دادنم میای تو، ‫فایده‌ی پرسیدن چیه پس؟
‫بین دو نفر که مثل من و تو بهم نزدیکن، ‫نیازی به همچین چیزی نیست...
‫وایسا، شایدم هست!
‫شرمنده، حواسم نبود نوجوونی! ‫میرم بعداً میام!
‫کاری نمی‌کردم!
‫خب؟
‫بذار ببینم...
‫سوبارو، دختری هست که دوسش داشته باشی؟
‫مگه توی مدرسه‌ی راهنمایی‌ایم؟
‫اهلِ حال نیستی.
‫خب؟ واقعاً چی میخوای؟
‫هوم، خب میدونی...
‫هوا خوبه، پس...
‫بیا بریم بیرون یه گفتگوی پدر-پسریِ خوب داشته باشیم.
‫ای بابا، ملت چشونه؟
‫منو تو روز تعطیلم می‌بینن، ‫و فکر میکنن که کارمو از دست دادم.
‫هوی هوی، تو همچین صبحِ خوبی ‫قیافه به این پکری به خودت نگیر.
‫تقصیر خودته که منو کشوندی بیرون.
‫اینقدر مشکوک رفتار نکن.
‫چیز ترسناکی قرار نیست بهت بگم.
‫بیشتر یه موضوع پدر-پسری‌ـه.
‫موضوع پدر-پسری، ها؟
‫کن، پسرم! خیلی وقته ندیدمت.
‫اوه؟ نگو که این...
‫آره، درسته. این پسرمه...
‫در اصل، باید بگم مایه‌ی افتخار و خرسندیمه.
‫آه، پس درست گفتم.
‫خیلی شبیهِته، وقتی...
‫نه راستی، نیست. ‫به مادرت رفتی؟
‫خب... خیلی‌ها میگن که به مادرم رفتم.
‫مخصوصاً چشم‌هام.
‫که اینطور.
‫باورش سخته که اینقدر پیر شدی، ‫که پسری به این سن داری.
‫حالا که بهش فکر میکنم...
‫امروز دوشنبه‌ست، نه؟
‫این بیرون تو این ساعت با پدرت چیکار میکنی؟
‫عذر میخوام...
‫هوی، سوبارو!
‫شرمنده. دفعه‌ی بعد که وقتِ گپ ‫زدن داشتیم، میایم بهت سر می‌زنیم.
‫آه، باشه. به نظر میاد چیزی گفتم که نباید می‌گفتم.
‫ازش از طرفِ من عذرخواهی کن، باشه؟
‫دلیلی برای عذرخواهی نداری.
‫دیگه به عهده‌ی خودشه که باهاش مواجه بشه.
‫بیا. یه کولای خوشمزه و یخ پُر از عشق من تقدیم به تو.
‫واسه من آه و واه نکن. ‫طرز فکرت رو میدونم.
‫اه، دستام چسبناک شد.
‫خب؟ الآن بهتری؟
‫سخته که بگم.
‫به نظر میاد حالت خوب نیست.
‫میخوای بریم خونه؟ می‌تونم پشتم کولت کنم.
‫نیازی نیست اینکارو بکنی، ‫و منم نیاز نیست برم خونه.
‫در هر صورت، اونجا هم همینه.
‫گوش کن، سوبارو... ‫نمی‌خوام موضوع رو عوض کنم، ولی...
‫دختری هست که دوسش داشته باشی؟
‫سوبارو...
‫ها؟
‫چی شده؟
‫الآن... کسی اسم منو صدا کرد؟
‫نه...
‫پس اون دیگه چی بود؟
‫خب؟ دختری هست که دوسش داشته باشی؟
‫چرا همه‌ش همینو می‌پرسی؟
‫نیازی نیست حاشیه بری.
‫فقط برو سر اصل مطلب ‫و ازم بپرس که چرا نرفتم مدرسه.
‫و منو باش که سعی می‌کردم ‫یکبار هم که شده باملاحظه باشم.
‫خب، در مورد همین می‌خواستم باهات صحبت کنم، ‫پس اشتباه نکردی.
‫میدونم که این بی‌احترامی به تو و مامانه.
‫لازم نیست همچین حسی داشته باشی.
‫حس مبهمی بهم میگه که تو ‫دلایل خودت رو براش داری.
‫و حتی اگه نداشته باشی،
‫آماده‌ام به عنوان چیزی که نمی‌تونم کاری در موردش بکنم، ‫از سرم بیرونش کنم.
‫بقیه‌ی دنیا رو نمی‌دونم،
‫ولی به شخصه به این که مدرسه همه چیزه معتقد نیستم.
‫اصلاً چیه مگه؟
‫چرا؟
‫چرا یهو امروز تصمیم گرفتی، ‫که همه‌ی این چیزارو بگی بهم؟
‫اینطور نیست که امروز روز خاصی چیزی باشه.
‫فقط... روزِ نخود‌فرنگی‌ـه.
‫خب، کاسه‌ت که مطمئناً پر از اونا بود.
‫مطمئن نیستم چرا،
‫ولی گمونم امروز، نگاهِ تو چهره‌ات ‫یکم بهتر به نظر می‌رسید.
‫نگاه... تو چهره‌ام؟
‫نگاهِ تو چهره‌ات.
‫با اون چشم‌های شروری که از مادرت به ارث بردی،
‫قیافه‌ت هنوزم شبیه آدم‌‌بداست.
‫هیچی در مورد من تغییر نکرده!
...میخوام همین‌جور باشه، و همین‌جور هم
‫هوی هوی، انگار واقعاً در رنج و عذابی!
‫حالت خوبه؟
‫سوبارو...
‫سخت بود، نه؟
‫ممنونم، سوبارو.
‫تو کی هستی؟
‫بابت نجات دادنم.
‫چی؟
‫چی؟ چی؟ چه خبره؟
‫سوبارو...
‫تو کی هستی؟ کی هستی؟ کی هستی؟
‫باشد که موهبتِ ارواح همراهت باشن.
‫‫کی هستی؟ کی هستی؟ کی هستی؟
‫فکر کنم تو خیلی فوق‌العاده‌تر از منی.
‫چرا همیشه نجاتم میدی؟
‫شرمنده. دیگه خوبم.
‫واقعاً؟ تا وقتی که حالت بهتره...
ولی انقدر نگرانی به من نده، باشه؟
‫ولی اینقدر نگرانم نکن، باشه؟
‫باشه، شرمنده.
‫و... درباره‌ی سؤالی که ازم پرسیدی...
‫یه دختری هست که دوسش دارم.
‫پس... دیگه حالم خوبه.
‫حالا همه‌چیزو یادمه.
‫چیزی که درموردش وحشت کرده بودم، ‫و اینکه چرا ترس ورم داشته بود.
‫نه، درست نیست. ‫از قبل هم همه‌ی اینارو می‌دونستم.
‫می‌دونستم، ولی وانمود میکردم نمی‌بینمش.
‫چون من کسی بودم که درد میکشید، دوست ‫داشتم تو و مادر ضعف‌هام رو فریاد بزنید.
‫و بهم بگین که به طرز باورنکردنی‌ای آدم کوچیکی‌ام.
‫یه احمق که هیچوقت به اندازه‌ی کافی خوب نبوده.
‫و یه حق به جانبِ عوضی‌ام.
‫می‌خواستم شما دوتا اینو تو کله‌م کنید، ‫و مجبورم کنید تسلیم بشم.
‫میدونی، من همیشه با همین روش از همه‌چیز فرار میکنم.
‫مثل درس خوندن و ورزش.
‫‫الحق که پسرِ خودشی!‫
‫هرچند... نمی‌دونم کی شروع شد...
‫ولی دیگه نمی‌تونستم تو چیزایی که ‫همیشه بهترین بودم، بهترین باشم.
‫چیزی که «بهترین»ـم بود، ‫همین‌‌شکلی کم‌رنگ‌تر و کم‌رنگ‌تر میشد.
‫به این فکر افتادم که تمام اون‌ها با عقل جور در نمیومدن.
‫از همه‌ی وجودم تو مدرسه گذاشتن به نظر احمقانه میومد.
‫و چرا یه دونده‌ی سریع بودن ‫چیزیه که بخوام بهش افتخار کنم؟
‫خندوندن بقیه به نظرم خیلی باحال‌تر میومد.
‫و توش خیلی بهتر بودم.
‫‫الحق که پسرِ خودشی!‫
‫ولی اگه همونو ادامه میدادم، ‫معلوم میشد که...
‫که من همیشه دفعه‌ی بعدی باید کار بزرگتری بکنم.
‫نمی‌خواستم مردم فکر کنن من کسل‌کننده‌م.
‫فکر میکردم می‌تونم هر کاری بکنم.
‫باعث شدم بقیه فکر کنن، ‫که من حاضرم هرکاری انجام بدم.
‫و برای همین کارایی که میکردم همین‌طور ‫احمقانه‌‌تر و احمقانه‌تر میشدن.
‫کنترلم رو از دست داده بودم، ‫و به هیچی فکر نمی‌کردم.
‫می‌‌دونستم اونا یه مشت احمقن.
‫می‌خواستم اونا فکر کنن که...
‫اگه من باهاشون نبودم، ‫نمی‌‌تونستن اینقدر حال کنن.
‫که تا وقتی که زمان‌های خسته‌کننده‌مون‌ رو...
‫صرف چرندیاتی که محض تفریح انجام میدیم کنن، ‫می‌تونن حسرت هرچیزی که می‌خواستن رو بخورن.
‫تصمیم گرفتم که انتظاراتم رو ببرم بالا.
‫ولی تا به خودم اومدم، ‫داشتم به اطرافم نگاه می‌کردم...
‫و هیچکس به جز خودم باقی نمونده بود.
‫اون موقع بود که بالاخره فهمیدم...
‫که کلاً هیچ‌ چیزِ خاصی در مورد من وجود نداره.
‫الحق که پسر خودشی!
‫از اون موقع، همیشه سعی می‌کردم که به چشم نیام.
‫راهنمایی رو همینطور گذروندم،
‫و وقتی رفتم دبیرستان...
‫باید بگم که، تو اولین حضورم تو دبیرستان گند زدم.
‫ولی این اتفاق باید می‌افتاد.
‫تا اون موقع هیچ رابطه‌ی واقعی‌ای نداشتم.
‫دبیرستان هم قرار نبود بهتر باشه.
‫و اون موقع بود که متوجه شدم...
‫من فقط... نمی‌خواستم برم مدرسه.
‫از اونجا به بعد همه‌چی بدتر شد.
‫از هفته‌ای یه بار غیبت رسیدم به هر سه روز یه بار،
‫و به یک روز در میون...
‫حتی به سه ماه هم نکشید تا دیگه کلاً به مدرسه نرم.
‫ولی هرچقدر هم که رقت‌انگیز بودم، تو و مامان...
‫مثل همیشه باهام رفتار میکردید.
‫این منو از همه چی بیشتر میترسوند.
‫می‌خواستم بهم بگی: «دوستم نداری».
‫«ازت متنفرم.»
‫«تو پسر من نیستی».
‫می‌خواستم این رو بهم بگید و شوتم کنید بیرون.
‫می‌خواستم باعث شید تسلیم بشم.
‫ولی...
‫‫تسلیم شدن راحته.
‫‫ولی، به سوبارو-کون نمیاد.
‫رِم عاشق سوبارو-کون‌ـه!
‫بیا از اینجا شروع کنیم.
‫از خونه‌ی اول.
‫نه...
‫از صفر!
‫بله!
‫قهرمان رِم توی دنیا بهترین‌ـه!
‫سوبارو...
‫کله‌زنیِ پدرانه!
‫اینو دیدی، سوبارو؟ این پرعشق‌ترین‌ ‫کله‌زنیِ پدرانه‌ی من بود.
‫‫پر شده از تمام خشمِ من!
‫این کجاش لگد به کله بود؟ ‫لگدِ تبری* بود!
‫‫* نوعی لگد در تکواندو
‫پام حسابی بالا میره، مگه نه؟
‫ولی میدونی، خیلی خنگی، مگه نه؟
‫هـ-ها؟
‫خیلی از چیزایی که گفتی اذیتم میکنه، ‫ولی میدونی با کدومش بیشتر مشکل دارم؟
‫تو میخواستی من ازت متنفر بشم،
‫برای همین از مدرسه غیبت کردی؟ مخت عیب داره؟!
‫و اگه میخوای پرتت کنم بیرون، ‫یه روش فعال‌تر انتخاب کن!
‫کدوم پدر و مادری بچه‌ش رو بخاطر اینکه ‫تو پوسته‌ی خودش فرو رفته میندازه بیرون؟!
‫انقدر مخت عیب داره که مستقیم ‫داری میری سمتِ کله‌پوکی!
‫اگه بخوای خوشحال میشم ‫با زور به راه راست هدایتت کنم...
‫ولی بنظر میرسه که خودت قبلا زمین خوردی،
‫و خودت، خودتو بلند کردی، ‫پس نیازی نیست.
‫مگه نگفتم؟ دختری پیدا کردم که دوستش دارم.
‫به جز اون، یه دختری هست که که گفته من ‫رو دوست داره، با اینکه من اینطوری هستم.
‫و هیچکدوم از اونها نمیدونن، ‫من پسر «ناتسوکی کنیچی» هستم.
‫به چشم اونا، من فقط ناتسوکی سوبارو هستم.
‫نه، به چشم همه من...
‫ناتسوکی سوبارو بودم.
‫بالاخره اینو متوجه شدم.
‫چه عجب.
‫الان به ذهنت رسیده که این حرفا رو بزنی؟
‫باید بزنم تو کله‌ت.
‫همین چند لحظه پیش با ‫پاشنه‌ت زدی تو جمجمه‌ی من!
‫شرمنده، شرمنده.
‫ولی، تقصیر من بود که زودتر متوجه نشدم ‫که اینقدر نظر خوبی نسبت به بابای خفن‌ـت داری.
‫شرمنده که قسمت بزرگی از زندگیت بودم!
‫با اینکه درسته، ولی واقعاً دلم نمیخواد بهش اعتراف کنم!
‫ولی این کمی از بار روی شونه‌هام رو کم کرد.
‫حالا فقط مونده که درمورد آینده ‫صحبت کنیم. تازه شروع کاره.
‫اوه، باشه. چیزه، ببخشید که باعث...
‫‫اگه حس پشیمونی داری،
‫کافیه عجله نکنی و کم کم برامون جبرانش کنی.
‫وقتی پیر شدیم، از من و مادرت خوب نگه‌داری کن،
‫پسر بزرگم!
‫بـ-ببخشید.
‫سوبارو؟
‫ببخشید.
‫من... من...
‫دیگه نمیتونم...
‫بـ-ببخشید.
‫نمیتونم دیگه چیزی رو جبران کنم... ‫دیگه نمیتونم ببینمتون.
‫ببخشید.
‫بـ-ببخشید، ببخشید...
‫منو ببخشید... ببخشید.
‫ببخشید!
‫هرچقدرم که زمان بگذره، تو همیشه پردردسری، پسر.
‫از دست تو.
‫میخوام یکم دیگه راه برم،
‫برای همین از راه دورتر به خونه میرم.
‫باشه. پس خودم تکی میرم.
‫میگم، سوبارو...
‫مطمئنم که تو هم خیلی سرت شلوغه،
‫پس فقط یک چیز هست که میخوام بهت میگم.
‫تمام تلاشت رو بکن!
‫بیشترین انتظارات رو ازت دارم، پسر.
‫باشه. میتونی روم حساب کنی، بابا!
‫اسم من ناتسوکی سوبارو‌ـه،
‫پسر ناتسوکی کنیچی!
‫برای همین همه کار میتونم انجام ‫بدم، و همه کاری رو انجام میدم!
‫چون پسرت خیلی کارش درسته!
‫خودم میدونم. ناسلامتی تو نصف منی.
‫ناتسوکی سوبارویِ دانش‌آموز تکمیل شد.
‫چقدر گذشته؟ حدود سه ماه؟
‫عه؟ نکنه مضطربی؟
‫میخوای با مامانی مایونز بخوری؟
سو
‫الآن حسش نیست.
‫گمونم نه.
‫آخه تو خیلی از مایونز خوشت نمیاد.
‫ها؟
‫من و پدرت هر دو ازش خوشمون میاد، ‫پس تو فقط ما رو همراهی میکردی.
‫چـ-چی باعث شد اینطور...
‫پس کدوم رو انتخاب میکنی: ‫دنیا یا مایونز؟
‫معلومه، دنیا!
‫دیدی؟
‫چرا انقدر از خود راضی بنظر میای؟!
‫هرکس مایونز رو انتخاب کنه دلیلش ‫این نیست که مایونز دوست داره!
‫فقط از دنیا متنفره!
‫درسته.
‫خیلی خب، من دیگه میرم.
‫الان داری میری مدرسه؟
‫خوشحالم ولی... باعث جلب توجه منفی نمیشه؟
‫چرا کاری که میشه فردا انجامش ‫داد رو فردا انجام نمیدی؟
‫پسرت بالاخره انگیزه‌ی انجام یه کاری ‫رو پیدا کرد، انگیزه‌ش رو نابود نکن!
‫همینطوریش هم به بقیه سخت ‫میگیرم و به خودم راحت!
‫خب، اگه واقعا اینطوری بودی،
‫انقدر دردسر برای مامانت درست نمیکردی.
‫و چرا داری دنبال من میای؟
‫وقتی دارم سعی میکنم از زندانی ‫کردن خودم تو خونه دست بردارم،
‫رفتن به مدرسه با مامانم بدترین مجازاته!
‫تا مدرسه‌تون که نمیام.
‫فقط تا دم سوپری باهات میام.
‫از آخرین باری که باهم قدم ‫زدیم خیلی گذشته، مگه نه؟
‫واقعاً؟
‫با پدرت در چه موردی حرف زدی؟
‫چیز خاصی نبود.
‫یادی از گذشته و این حرفا.
‫همم...
‫و یادی از گذشته باعث شد بخوای بری مدرسه؟
‫راستش، شاید بشه اینطوری گفت.
‫باعث شد به بعضی اتفاقات ‫گذشته فکر کنم، برای همین...
‫برای همین بیخیال این شدی که ‫توی همه چیز شبیه پدرت باشی؟
‫تو همیشه سخت تلاش میکردی،
‫و خیلی‌ از کارها رو میتونستی ‫با کمترین زحمت انجام بدی.
‫چون پدرت کورکورانه از خیلی کارها خوشش میومد،
‫فرصت‌های زیادی داشتی.
‫خسته‌کننده‌ست، نه؟
‫مامان، تو چقدر درمورد...
‫میدونی، سوبارو،
‫والدین بیشتر از چیزی که بچه‌ها ‫فکرش رو میکنن، اونها رو نگاه میکنن.
‫من هم همیشه درحال نگاه به توام.
‫وقتی بچه بودی شیاف برات گذاشتم،
‫پس حتی سوراخت رو هم دیدم.
‫میگم، ببخشید، ولی تا الان ‫داشتیم حرفای قشنگی میزدیم.
‫هرچیزی به ذهنت میاد رو لازم نیست بگی.
‫مایونز و دلایلت برای رفتن به مدرسه هم...
‫اگر کاری بود که میتونستم برات انجام بدم، ‫با کمال میل انجام میدادم؛
‫ولی بنظر میرسید هرکاری که ‫من انجام میدادم، جواب نمیداد.
‫ولی...
‫کسی به جز من و پدرت کاری برات انجام داد، درسته؟
‫بنظرم این چیز فوق‌العاده‌ای‌ـه.
‫باید از اون شخص ممنون باشیم.
‫آره، همینطوره.
‫بخاطر همینه که الان میتونم ‫توی این مسیر قدم بذارم.
‫اونها واقعا آدمای خوبی هستن.
‫من لیاقتشون رو ندارم.
‫ولی اونها رو به کسی نمیدی، مگه نه؟
‫پس چی فکر کردی؟
‫ربطی به اینکه لیاقتشون رو دارم یا نه، نداره.
‫اگه قراره به کس دیگه‌ای بدمشون، اونا رو مال ‫خودم میکنم، حتی اگه لیاقتشون رو نداشته باشم!
‫بعدش خودم رو لایقشون میکنم.
‫اوهوم، اوهوم...
‫الحق که پسرِ پدرتی.
‫من... دارم درست انجامش میدم؟
‫انتظاراتی که برای پسر اون دارن رو برآورده میکنم؟
‫لازم نیست نگران باشی.
‫آخه، نصفِ تو از منه.
‫پس اگه حتی نصف پدرت هم خفن ‫بشی، سهمیه‌ات رو پر کردی.
‫نصف پدرت خفن شو،
‫و نصف دیگه‌ش رو سوبارو باش، چه اشکالی داره؟
‫این یعنی میتونی به روش ‫خودت تمام تلاشت رو بکنی.
‫حداقل من اینطور فکر میکنم.
‫به روش خودم... ها؟
‫درسته.
‫میتونی بخوای مثل پدر و مادرت باشی...
‫همون‌طور که داری سوبارو میشی.
‫خیلی خب، من این طرفی ‫میرم، تنهایی میتونی بری؟
‫آره، نگران نباش.
‫که اینطور.
‫خیلی خب، تمام تلاشت رو بکن.
‫مامان!
‫یه کاری هست که باید انجامش بدم!
‫برای همین... برای یه مدت طولانی ‫نمی‌تونم دوباره ببینمت!
‫یه جورایی دوره... برای همین فکر نکنم ‫بتونم باهاتون در تماس باشم!
‫ولی، هرجایی که باشم...
‫به شما فکر میکنم!
‫و هیچوقت... فراموشتون نمیکنم.
‫سوبارو...
‫دیگه هیچوقت نمیخوام که پسر شما نباشم...
‫و دیگه نمیخوام کاری انجام بدم ‫که باعث شه از خودم متنفر بشم!
‫سوبارو...
‫اشکالی نداره.
‫میدونم سعی داری چی بگی.
‫میدونی؟
‫چطوری؟
‫آخه، من مادر تو هستم.
‫ببخشید. مادر.
‫هیچوقت... نتونستم کاری ‫براتون انجام بدم، و حالا...
‫ما تو رو به دنیا نیاوردیم ‫که برامون کاری انجام بدی.
‫ما تو رو بدنیا آوردیم چون ‫میخواستیم کاری برات انجام بدیم.
‫دارم... دارم شبیه یه بچه ‫کوچولو رفتار میکنم...
‫چه رقت‌انگیز...
‫گریه که اشکال نداره.
‫هرچقدر خواستی گریه کن.
‫تا وقتی که بعدش بتونی لبخند بزنی، همه چیز خوبه.
‫چیزی که مهمه، چطور شروع کردن یا ‫اتفاقاتی که در این میان میافته نیست.
‫مهم اینه که آخرش چی میشه.
‫منظورت اینه که، تا وقتی نتیجه‌ش ‫خوب باشه، چیز دیگه‌ای مهم نیست؟
‫نمی‌خواستم اینطوری برداشت کنی.
‫این یه تکلیف از طرف مادرته.
‫پس... من میرم دیگه.
‫آه، راستی!
‫سوبارو، سوبارو! داشت یادم میرفت!
‫مواظب خودت باش.
‫باشه!
‫خیلی خب.
‫خیلی زودتر از چیزی که انتظار داشتم رسیدی.
‫خوش اومدی.
‫پس وقت داشتی که با گذشته‌ات رو به رو بشی.
‫اون چه چیزی برات به ارمغان داشت؟
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند
والدین
و
فرزند