!گار جوان، نکن
!بس کن! بس کن
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
...گار جوان
.اوتوی نادون
رفتی و دیوونه‌بازی درآوردی، مگه نه؟
.اصلاً فکرشو هم نمی‌کردم که وجودشو داشته باشه
بدتر از اون، حتی رام رو هم کشید طرف خودش...
!حالا هم که حال و روز من اینه
رام؟
چه اتفاقی براشون افتاد؟
،نقشه‌ای که شماها دارین می‌کشین .هیچ دخلی به من نداره
تو که نکشتیشون، ها؟
!گفتم که هیچ دخلی به من نداره
،بکش کنار. می‌خوام ورودی رو بترکونم
.قال تمام این قضایا رو بکنم
اگه این کارو بکنی، پناهگاه .برای همیشه بسته می‌شه
این چیزیه که واقعاً می‌خوای؟
.آره، همینو می‌خوام
!هر چیز لعنتیِ دیگه‌ای مزاحمه
!چی‌کار داری می‌کنی؟! هان؟
گارفیل، چیه که اینقدر نگرانشی؟
فکر کردی... نگران چیزیم؟
.هستی
برای همین صداتو انداختی تو گلوتو سعی می‌کنی که بزرگ‌تر به نظر بیای، مگه نه؟
...چی گفتی
آخه تو فکر کردی چیزی از !من می‌دونی؟
.می‌دونم
.آخه... خود منم تو زندگیم نگران خیلی چیزا بودم
.تا همین الان که اینجام با ترس زندگی کردم
همه‌ی چیزای بَدو به دست پاک سپردم ،تا بتونم فراموششون کنم
.ولی الان همه‌چی رو به یاد آوردم
.خفه شو
.هنوزم نفهمیدم که باید چی‌کار کنم
.باید ازش سر در بیارم
...ولی
!خفه شو! گمشو کنار
...تو... به چه جرأتی
ولی تو آخرش تونستی یه چیزی برای خودت پیدا کنی، مگه نه؟
!گفتم اون دهن لعنتیتو ببند
.خیلی نصفه و نیمه‌ای گارفیل
.این درسته که امیلیا یه بار تو آزمون شکست خورده
انکار نمی‌کنم که زار زار گریه می‌کرد
.وقتی بهش گذشته‌ای رو نشون داد که دوست نداشت ببینه
.ولی امیلیا تلاش کرد، دوباره و دوباره
.برعکس تو که وا دادی و فرار می‌کنی
گارفیل تو نسبت به مادرت که تو رو ول کرده، کینه داری؟
.باید ببخشی
،ما وقتی که می‌ریم خونه‌ی یه نفر کفشامونو در میاریم
ولی رسم خانواده ناتسوکی اینه که با کفشامون رو قلب مردم راه بریم.
مادرت تو و فدریکا رو موقع .رفتن از پناهگاه ول کرد.
و بعد... تو چی‌کار کردی؟
.فردریکا هم پناهگاهو ترک کرد
،اون باور داشت که تو بالاخره آزادِش می‌کنی
برای همینم رفت تا تو دنیای بیرون .یه جا برای مردمی که این‌جا زندگی می‌کنن، بسازه
و تو این داخل داشتی چی‌کار می‌کردی؟
،می‌خوای در پناهگاهو ببندی ...چون متنفری
از مادرت و دنیایی که اون رو مجبور به ترک تو کرد؟
!به خاطر اینه که نمی‌خوای این‌جا بهت آسیب برسه؟
...نخیر، تو... چی می‌فهمی
!نمی‌فهمم! مگه این که خودت بهم بگی
!تا وقتی حرف نزنی چیزی نمی‌فهمم
،اگه از مادرت متنفری
پس یالا برو از این‌جا و انتقام بگیر !ازش یا هر کار که می‌خوای بکن
!دق و دلیتو سر بقیه‌ی ما که این‌جاییم، خالی نکن
‫تو از خانوادت متنفری! اگه نیستی...
!اشتباهه
‫من... من...
!حقیقتو بهم بگو
...من... می‌خواستم
.مامانم... خوشحال باشه
ما سر راهش بودیم، مگه غیر از اینه؟
!خواهرم و من سر راه خوشبختیش بودیم، مگه نه؟
!فقط این طوری با عقل جور در میاد
!اون حتی نمی‌تونست بمونه تا ما رو ببینه
،اگه چنین چیزایی وبال گردنتن !چرا نری یه جا و نندازیشون دور؟
!مامان رفت تا بتونه خوشبختی رو پیدا کنه
!برای همین هیچ حسی علیه اون ندارم
.ولی... من دیدمِش
...اونو تو قبرستون دیدم
،درست بعد از این که مامانم رفت .کوه ریزش کرده بود
!و اون مرده بود
چرا؟ مگه اون از این‌جا نرفته بود تا خوشبختی رو پیدا کنه؟
!مگه ما رو ول نکرد تا بتونه خوشبختی رو پیدا کنه؟
اگه اون مارو ول کرده بود تا قبل از ...پیدا کردن خوشبختی بمیره
ما باید چی‌کار می‌کردیم؟
.می‌خواستم، مامان خوشحال باشه
می‌خواستم بهم ثابت کنه که ...غم و تنهاییمون
حداقل باعث شده که اون !بتون خوشبختیشو پیدا کنه
!می‌خواستم کاری کنه که من ازش متنفر شم
.بهتون اجازه نمی‌دم که برین به دنیای بیرون
.تغییر قرار نیست باعث خوشحالی همه بشه
!برای بعضی از ماها، هیچ‌وقت، هیچ‌چیز بهتر نمی‌شه
.می‌خوام از اونا محافظت کنم
می‌خوام از هر کس و هرچیزی که .تو دسترسمه، مراقبت کنم
!خودم یه حصار می‌شم
یه حصار واقعی که داخل رو !از دنیای بیرون جدا کنه
!گارفیل
پناهگاه، مردمی که اینجان، اون عجوزه‌ی !پیر... از همه‌شون محافظت می‌کنم
!هیچکس به جز من از پسش برنمیاد
!هیچکس به جز من قرار نیست بدونه
!و بقیه هم نیازی نیست که بدونن
!سوبارو
.چیزی نمی‌شه، امیلیا
.تو خیلی کله‌شقی
...فکر کنم باید کاری کنم که تسلیم شی تا حالیت شه
!تا بفهمی که فقط یه احمق مهربونی
!بهتره از این جون سالم به در ببری، بدنم
!شاماک
.ممنون
‫تا سطح من پایین بیا، گارفیل!
چی-چی شد...؟
این... مال خواهرمه؟
...لعنتی... چرا
.سؤال خوبیه
شاید یه گربه‌ی گرسنه‌ی واقعی توش لم داده؟
.این تمام کمکی بود که می‌تونستم بهت بکنم
،انگار، حتی وقتایی که نمی‌تونی حرف بزنی
.با روشن شدن هم می‌تونی رو مخ راه بری
.منو ببین، گارفیل
هان؟
،اگه می‌خوای جلومو بگیری .با دستای خودت این کارو بکن
اینقدر موس موس نکن و پشت خون به !جوش‌اومده‌ت قایم نشو، ترسوی بی‌بخار
تا کی‌ می‌خوای منو خر فرض کنی؟
.ما داریم می‌ریم به دنیای بیرون
‫امیلیا هم آزمون رو انجام می‌ده.
.پناهگاه هم آزاد می‌شه
.چه بخوای، چه نخوای
!کی ازت خواست که اون کارو بکنی؟
!کی گفت که می‌تونی؟
!اینجا نیازی به تغییر نداره
!می‌دونی که تا ابد این شکلی نمی‌مونه
،هر کدوم از ما به طریقی کاملاً به گوشه رونده شدیم
!یه زمانی هم می‌رسه که تک و تنها کاری ازت برنمیاد
!شاید همین فردا باشه... شایدم همین الان
.فقط آروم بگیر، گارفیل
...بفهم که وقتی می‌گن، «قدرت تو تعداده» یعنی چی
‫حتماً...
‫یه راه بهتر برای گفتنش هم بود!
.خوب نگاه کن، گارفیل
...اون دیواری که اینقدر از نبودِش می‌ترسی
!وجود نداره! اون دیوار خود منم
.من این‌جا موندم... اون عجوزه‌ی پیر و بقیه‌ هم همینطور
!ختم کلام
!یعنی تمام
‫همینطوری از خودت دست نکش!
«!هروقت که فکر کنی، « می‌خوام انجامِش بدم! می‌خوام تغییر کنم
!خط داستانِت از همون نقطه شروع می‌شه
،وقتی که تصمیم می‌گیری سرتو بالا بگیری و راه بری
!کیه که جرأت کنه تو رو متوقف کنه، حالا به هر دلیلی؟
!درست نمی‌گم، گارفیل؟
!مگه درست نیست، امیلیا؟
...درضمن
!مگه درست نیست، رِم؟
!لعنت به تو
.ما رو باش با اجرای افتضاح اول از تکنیک جدیدمون
...بی‌خیال، شوخیت گرفته
آخه چند تا جون داری، پسر؟
.منو... دست کم نگیر
...تا وقتی که نشکستم... هنوز می‌تونم
...لعنتی
.بعد این همه زورآزمایی، مجبورم که به قدرتت اذعان کنم
!این دیگه... آخر کاره
‫هیچ کس دیگه، عمراً...
حالا چی، گارفیل؟
.«برای همین می‌گن، «قدرت تو تعداده
‫دوباره... باید راه بهتری هم...
.برای گفتنِش... می‌بود
خوب... پس تمام احساساتمون جمع شد
.و اتحادمون ما رو پیروز این نبرد کرد
‫فکر نکنم کسی باشه که بتونه یه ‫سنگ کوِینو به تنهایی بلند کنه...
...بالاخره یه حرف زدی که انگار از خودت سرچشمه گرفته
‫احتمالاً اون ساحره‌ی کثیف پشتش بود.
...عامل ساحره‌ی تنبلی که درباره‌ش می‌گفت
...دست نامرئی... ضربه‌ی غیرقابل دیدن
.نه... این اراده‌ی غیبی خداست
...مشیّت غیبی .همین اسمو روش می‌ذارم
هان؟ چی گفتی؟
.آه، هیچی
.دوباره بهم اجازه دادی از پاهات به عنوان بالش استفاده کنم
‫فکر کنم این پاداش پیروزی تو ‫بزرگ‌ترین نبردیه که تا الان داشتم.
.آره، آره
‫اوه، ناتسوکی-سان، بیدا...
!این کار برای چی بود؟
!خفه‌شو، احمق! آشغال
‫همه‌ی اتفاقا به این خاطر افتاد ‫که رفتی و هرکار دلت خواست کردی!
ولی فکر کنم بدون کمک تو ،تو دردسر میفتادم
.پس این‌جوری هم نیست که اصلاً قدرتو ندونم
!نمی‌فهمم چی داری می‌گی
.خوشحالم که خوبی
.همچنین، ناتسوکی-سان
مترجم می‌خوای؟
می‌گه، «دیگه منو اون‌طوری نگران نکن» درسته؟
«.می‌گه، «خیلی دور برِت نداره... دفعه‌ی بعدی تو کار نیست
‫خشم اضافیش به این خاطره.
.خیلی ممنون
خوب... گارفیل کجاست؟
.اون جا
.ولی... فکر نکنم که بهتره هنوز مزاحمشون نشیم
مزاحم؟
.آره
گارف، بیدار شدی؟
.آره... بیدارم
.پس از رو من گمشو کنار
.پاهام خواب رفت
‫هنوزم که هنوزه، یه ذره مهربونی تو وجودت نیست!
‫هروقت کسی باشه که لیاقت خوبی من رو ‫داشته باشه، باهاش خوب رفتار می‌کنم.
‫عه...
‫و من ارزشش رو ندارم؟
‫نمیشه.
‫اگه احساسات واقعی یه خانم رو می‌خوای بشنوی،
‫سخت‌تر تلاش کن.
‫گارف، تو احمقی.
‫پس فکر کردن بی‌فایده‌ست.
‫ها؟
‫از این به بعد، با کله‌ای خالی ‫مبارزه کن و به چیزی فکر نکن.
‫هم بخاطر من و هم بخاطر امیلیا-ساما.
‫چرت نگو!
‫شکستم رو می‌پذیرم!
‫ولی پذیرش شکست و تسلیم شدن دو چیز مجزان!
‫می‌تونم از جایی که توقف کردم ادامه بدم...
‫انقدر چرت و پرت نگو!
‫شکست خوردی گارف، گربه‌ی بازنده.
‫چقدر باید جلوی زنی که دوستش ‫داری ادامه بدی تا راضی بشی؟
‫پـ-پس ازم می‌خوای که کنار ‫شماها با یه لبخند به صف بشم؟
‫شکستم رو قبول دارم، ولی اشتباه کردنم رو نه!
‫درسته! من فکر نمی‌کنم که اشتباه می‌کردم!
‫برای همین نمی‌تونم نصفه و نیمه...
‫اگه نمی‌خوای نصفه و نیمه باشه،
‫فقط باید اثبات کنی که ثابت واینستادی.
‫ها؟
‫آزمون...
‫آیا عوض می‌شی،
‫یا برای همیشه یه بچه کوچولو باقی می‌مونی ‫که یه جا گیر کرده و داره می‌لرزه؟
‫با چشمای خودت جوابش رو پیدا کن.
‫جوری نگو که بخوام نهی‌ش کنم!
‫همینطوری از خودت دست نکش!
‫بنظر می‌رسه انگار تصمیمت رو گرفتی.
‫ولی نگران باش، گارف.
‫اگه از چیزی ترسیدی و داشت گریه‌ت ‫می‌گرفت، من دلداریت می‌دم.
‫به عنوان یه لطف از یه دوست قدیمی، باشه؟
‫لعنتی!
‫اول، باید با گذشته‌ات رو به رو بشی.
‫مامان...
‫حتماً باید بری؟
‫بله.
‫با اینکه می‌دونم شما رو به زحمت می‌اندازم...
‫من نگران اونش نیستم.
‫مشکل اصلی...
‫احساس این کوچولوهاست.
‫آشغال!
‫مادر، مـ-من...
‫منو ببخش، فو-چان.
‫شرمنده که این همه نگرانی برات درست می‌کنم.
‫اشکالی نداره... ولی دلم برای گارف می‌سوزه.
‫دوست داشتم باهم بریم، ولی من دست و پا چلفتی‌ام.
‫مطمئنم که تجربه‌ی بدی براش خواهد بود.
‫فو-چان، حتی به عنوان دختر ‫من، تو خیلی مسئولیت پذیری،
‫پس مواظبش باش.
‫نه! نرو!
‫مامان، بیرون نرو!
‫بیا.
‫برای فو-چان و گار-چان.
‫گار-چان،
‫مامانی باید بره.
‫نرو!
‫قول می‌دم که باباتون رو برگردونم.
‫تا اون موقع صبر کنید.
‫بابا؟
‫دروغ میگی... اینطور نیست.
‫تو از اینجا رفتی تا خوش‌بختیت رو پیدا کنی.
‫مادر عاشق من و تو بود، گارف.
‫بخاطر خانواده‌ش از پناه‌گاه خارج شد.
‫از این بابت ناراضی هستی؟
‫آره جون عمه‌ش! ‫اگه عاشق ما بود، پس چرا...
‫احتمالاً باور به اینکه اون ما رو ‫دوست نداشت اوضاع رو آسون‌تر می‌کرد.
‫اگه فکر می‌کردی که عشق تو یک طرفه‌ست،
‫دردی که بهت وارد می‌کرد رو می‌تونستی توجیه کنی.
‫اشتباهه! اشتباهه!
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫وقتی مامان بره، بعدش...
‫معلومه که می‌دونم چه اتفاقی می‌افته.
‫ها؟
‫امکان نداره که ندونم.
‫اگر مادر بعد از رفتن از اینجا، ‫با بد اقبالی رو به رو می‌شد،
‫فکر می‌کنی که مادر بزرگ این رو به اطلاع ما نمی‌رسوند؟
‫پس... پس چرا؟!
‫خودت باید متوجه باشی که چرا در ‫اون سن پایین به تو چیزی نگفتیم.
‫گارف، تو دیگه یه بچه نیستی.
‫در واقع، یادت بود که مادر ‫تو رو دوست داشت، درسته؟
‫اون زخم روی پیشونیت برای اینه ‫که بوسه‌ی مادر رو فراموش کنی.
‫می‌خواستی ناپدید بشه، بخاطر ‫همینه که این زخم رو ایجاد کردی.
‫این پایان گذشته‌ی توـه.
‫صبر کن...
‫یه لحظه صبر کن!
‫من چی‌کار باید بکنم؟
‫اگه بخوای به خواهر بزرگترت ‫که انقدر کوچولو‌ـه اتکا کنی،
‫هیچوقت جوابت رو پیدا نمی‌کنی.
‫می‌دونم که رقت انگیزه!
‫ولی تو تنها کسی هستی که می‌تونم روش حساب کنم!
‫لطفاً...
‫گارف، چی‌کار می‌خوای بکنی؟
‫می‌خوام کاری که ازم انتظار می‌ره رو انجام بدم.
‫کاری که چه کسی ازت انتظار داره؟
‫مردم... هرکسی که به من نیاز داره.
‫می‌خوام کاری که ازم انتظار دارن رو انجام بدم.
‫و چی باعث می‌شه همچین احساسی داشتی باشی؟
‫اونا باعث شدن بیادش بیارم...
‫که مادر...
‫واقعا عاشق من بود.
‫پس... شیما-سان خواهر بزرگتر ‫ریوزو-سان‌ـه یا خواهر کوچکتر؟
‫آه، راستش... یکم گیج کننده‌ست، ‫توضیحش رو می‌ذاریم برای بعد.
‫گار جوان!
‫گـ-گار جوان...
‫چیزه، ما...
‫این قیاقه بهتون نمیاد، پیرزنا!
‫ببخشید که نگرانتون کردم.
‫گارف، چطور بود؟
‫راستش، نمی‌تونم بگم نتیجه‌ی ملموسی ازش گرفتم.
‫ولی... گمونم به یه پایانی رسیدم.
‫خیلی خب، پس بیاید بقیه آزمون رو...
‫اون دیگه کار من نیست.
‫درسته. اون کار منه.
‫همینطوری نیا و بگیرش.
‫
‫و اینکه...
‫فکر می‌کنم دلیل اینکه بالاخره آزمون رو قبول کردم
‫احتمالاً بخاطر تو بوده.
‫ممنونم.
‫الآن از من تشکر کردی؟
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم!
‫خوب گوش کن!
‫درسته که من باختم!
‫ولی اگه اینجا رو آزاد کردید و بخاطر ‫این پیرزنا آسیب دیدن، پدرتونو در میارم!
‫بـ-باشه، البته...
‫پس این یعنی اینجا می‌مونم تا ببینم چند مرده حلاجی!
‫پس درست انجامش بده، رئیس!
‫آخ!
‫صورتش بدجور سرخ بود!
‫رئیس؟
‫بین ما دو تا، جایگاه تو بالاتره‌ها.
‫حتماً فکر می‌کنی که یه برادر دیگه پیدا کردی.
‫تو ازش بزرگتری، پس باهاش مهربون باش.
‫خب، در این صورت...
‫صبر کن ببینم!
‫الآن گفتی من از اون پسره بزرگترم؟!
‫گارف امسال تازه چهارده سالش می‌شه.
‫کلاس هشتمیه* که!
‫*اشاره به سندروم کلاس هشتمی یا چونیبیو
‫داری می‌ری؟
‫آره، اگه خیلی اینجا بمونم، اراده‌م سست می‌شه.
‫میگم، سوبارو...
‫درمورد اتفاقی که توی مقبره افتاد...
‫امیلیا؟
‫چـ-چیزه دیگه! همون...
‫اون... خیلی برای من مهمه،
‫پس وقتی آزمون و بقیه کارا تموم شدن،
‫بیا خوب درموردش صحبت کنیم... باشه؟
‫الآن درمورد کارایی که بعداً ‫می‌خوای انجام بدی حرف می‌زنی؟
‫حتماً باید خیلی به خودت مطمئن باشی، امیلیا-تان.
‫مطمئن نیستم.
‫شاید دارم ظاهرمو سخت قوی نشون می‌دم.
‫مطمئنم که موفق می‌شی.
‫سرش یه قرار با امیلیا-تان رو شرط می‌بندم!
‫باشه، باشه.
‫خیلی خب، من رفتم.
‫بسلامت!
‫مواظب ماشینا و پسرا باش!
‫دیوونه نباش.
‫یه «گیلتی لا» که یه قدم کم داشت؟
‫اگه همش نگران باشی، نمی‌تونی خیلی مرد باشیا، رئیس.
‫حالا که می‌دونم سال کلاس هشتمی ‫هستی، طرز صحبت کردنت منطقی بنظر میاد.
‫منم هم سن تو بودم، کلی حرف از آدمای مشهور می‌زدم.
‫می‌گم، یه چیزی هست که باید بخاطرش ازت عذرخواهی کنم.
‫عه؟ چه ستودنی.
‫بفرما، هر چه دل تنگت می‌خواد به رئیست بگو.
‫از گفتنشم خجالت زده‌ام.
‫من دیدمت.
‫ها؟
‫وقتی که، چیزه... می‌دونی...
‫یکم... مستأصل شده بودی؟
‫ها؟ ا-ای وای! یادم رفته بود!
‫ولی آخه، انتظار نداشتم که بیای داخل!
‫ولی دیدنش باعث شد به یه نتیجه‌ای برسم.
‫شاید یه کله پوک به تمام معنا باشی،
‫ولی خوشحالم که تو کسی بودی که بهش باختم!
‫خفه شو! فراموشش کن!
‫دیگه بچه نیستی، پس وانمود نکن که...
‫صبر کن، تو بچه‌ای!
‫سوباروی دیوونه.
‫«تلاشت رو بکن، می‌دونم که می‌تونی.»
‫«من و پاک تشویقت می‌کنیم.»
‫«وقتی این قضایا تموم شد، بیا باهم یه قرار بریم!»
‫واقعاً دیوونه‌ای.
‫دیوونه... دیوونه...
‫سوباروی کله‌پوک!
‫چطور تونستی قول با من بودنتو بشکنی؟
‫هیچوقتِ هیچوقت نمی‌بخشمت، تا وقتی که عذرخواهی کنی.
‫سلام علیک. تازگیا چقدر مهمون دارم.
‫بعد از اون عملکرد ننگ‌آور قبلی، ‫خیلی باید جسور باشی که بیای اینجا.
‫حتی منم غافل‌گیر شدم.
‫زنیکه‌ی هرزه‌
‫که به اولین مردی که موقع گریه ‫کردن بهت دلداری می‌ده می‌چسبی...
‫احمق بی حیا، کسی که دنیایی که ‫فقط مال منه رو نجس می‌کنی...
‫لذت‌طلب خودخواهی که عاشق ‫»تویی» هستی که اون پسر بخشیده...
‫چیه، چرا چیزی نمی‌گی...
‫دختر (فرزند) ساحره؟
‫اسم من فقط امیلیاست!
‫من ساحره‌ی منجمدم، کسی که در جنگل الیور به دنیا آمد!
‫تسلیم نفرت یه ساحره‌ی دیگه نمی‌شم.
‫چون من زن خیلی رو مُخی‌ام!
‫برداره‫تنهایی‫ هیچ‌کس نمی‌تونه یه سنگ کوِینو