‫عذر می‌خوام.
‫چرا... گریه می‌کنی؟
‫چون تنهات گذاشتم...
‫تنهام گذاشتی؟
‫چون تمام این مدت نمی‌تونستم پیدا کنم...
‫ولی... من درست همین‌جام.
‫اسمت چیه؟
‫اسم من...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫می‌دونم اینجا فقط یه دنیای خیالیه،
‫ولی می‌تونم رایحه‌ی باد ‫و حتی خاک و خل رو حس کنم.
‫خیلی عجیبه، مگه نه؟
‫اکیدنا؟ گوش می‌دی؟
‫عذر می‌خوام! خوبی؟
‫زیادی تند راه رفتم؟
‫فکر کردی همچین ترحم تابلویی حتی یه ذره هم ‫طرز فکرم نسبت بهت رو تغییر می‌ده؟
‫‌اگه آره که، خیلی احمقی.
‫فقط نگرانت بودم.
‫به هیچ وجه به نگرانی تو نیازی ندارم.
‫فقط رویاهای بیش از حدی ‫همزمان رخ ‌دادن، همین.
‫سریع خودمو تطبیق می‌دم.
‫درست مثل این.
‫دیدی؟
‫«دنیای خیالی» صرفاً یه اصطلاح استعاریه.
‫دقیق‌تر بگیم، یه دنیای جداست ‫که خاطرات رو دوباره می‌سازه...
‫و ضمیر خودآگاه کسی که آزمون ‫می‌ده رو منعکس می‌کنه.
‫ممنونم، با اینکه ازم بدت میاد ‫واضح برام توضیحش دادی.
‫فقط یه وقت فکر احمقانه‌ای راجب من به ‫کله‌ات خطور نکنه که من آدم مهربونی‌ام.
‫صرفاً ذاتم اینطوریه که جواب ‫هر سؤالی که ازم پرسیده می‌شه رو می‌دم.
‫باشه، باشه.
‫یادته آخرین باری که آزمون دادی ‫چه تلاش رقت‌انگیزی انجام دادی؟
‫خیلی درمانده بودم، اصلاً نمی‌تونم ‫با این توصیفی که کردی مخالفت کنم.
‫حتماً خاطراتم رو پوشوندم چون ‫نمی‌خواستم ببینمشون.
‫برای همین به اراده‌ی خودم یادم نمیاد.
‫و همین الآنش هم...
‫هنوز آماده نیستم.
‫برای همین عجیب نیست ‫اگه دوباره رد بشی؟
‫ساختن یه لایه‌ی دفاعی حتی ‫قبلِ شروع خیلی ناامیدانه‌ست.
‫نه، اینطور نیست.
‫همین الآن خودمو آماده می‌کنم.
‫این صرفاً یه درخت معمولی نیست، نه؟
‫یه چیزی بود که می‌خواستی خیلی نومیدانه ‫داخلش حبس کنی.
‫اینجا اتاق شاهزاده‌‌ست.
‫وقتی بچه بودم خیلی وقتا ‫می‌فرستادنم اینجا تا بازی کنم.
‫آه... نمی‌تونم درو لمس کنم.
‫می‌تونیم همین شکلی ازش رد شیم؟
‫اون بچه تویی؟
‫حتی با درنظر گرفتن اینکه هیچی نمی‌دونستی هم،
‫به‌طرز رومُخی بی‌خیال به‌نظر میای.
‫حتماً باید راجب بچگی‌ام هم شکایت کنی؟
‫در ضمن، من الآن...
‫مادر «فورتونا»...
‫امیلیا، باید برم از یه کار مهمی انجام بدم.
‫پس توی این اتاق بمون و بچه‌ی خوبی باش، باشه؟
‫بازم «یه چیز مهم»؟
‫موی نقره‌ای برادرمو داری...
‫ولی چهره‌ی مهربونت از مامانته.
‫همه توی خانواده‌ام چشم‌های خشنی دارن.
‫من از چشمات خوشم میاد، مادر فورتونا.
‫مادر فورتونا خواهر کوچیک‌تر پدرم بود.
‫پدر مادر واقعیم اینقدر سرشون شلوغ بود ‫که برای من وقتی نداشتن،
‫پس مادر فورتونا رو گذاشتن از من مراقبت کنه.
‫حوصله‌ام سر رفته!
‫اونوقت مادر همه‌ش بهم میگه ‫دروغ گفتن و رازداری اشتباهن!
‫درست نمیگم؟!
‫کاشکی می‌تونستم برم بیرون.
‫پری؟
‫آه، نامردیه! صبر کن!
‫مادر فورتونا و بقیه همه‌ش ‫یه چیزایی ازم مخفی می‌کنن...
‫پس این به اون در!
‫دزدکی...
‫شماها خیلی بهمون لطف داشتین.
‫و کلی دردسر هم براتون ساختیم.
‫این برای هردومون صدق می‌کنه.
‫«جیوس».
‫و اینکه...
‫می‌دونم هر باری که همدیگه رو می‌بینیم اینو می‌پرسم،
‫ولی مُهر سالمه؟
‫نگران نباش. چیزی تغییر نکرده.
‫اگه قرار بود بدترین حالت پیش بیاد،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم با برادر و خواهرم روبه‌رو بشم.
‫منظورت برادرت... و زنشه؟
‫اشکال نداره. می‌دونم.
‫ولی هیچ‌وقت نباید سنگینی باری که ‫رو دوشمه رو فراموش کنم.
‫نمی‌خوام بیخیالش بشم یا نیمه تموم بذارمش.
‫برای تو هم همین نیست مگه؟
‫من...
‫بالأخره من هیچ چیز دیگه‌ای ندارم.
‫گمونم احساس مسئولیتِ متفاوتی نسبت به احساس توئه.
‫مشغولیت ذهن، پشیمونی...
‫فقط به چیزایی اتکا می‌کنم که شاید ‫توهمی بیش نباشن.
‫به لطف روح‌ها،
‫فصل‌های مختلف تغییر زیادی تو جنگل ایجاد نمی‌کنن،
‫ولی تو همین‌طور برامون چیزهایی مثل ‫لباس و کتاب میاری.
‫خیلی لطف می‌کنی.
‫مثل همیشه، ممنون.
‫در حقیقت، اینکه مجبورتون کنیم...
‫تو همچین جای پردرسری زندگی کنین، اشتباهه.
‫به اینجا نگو «همچین جای».
‫می‌دونی که ما عاشق جنگلیم.
‫فورتونا-ساما!
‫همه‌ی وسایل منتقل شدن.
‫دستت درد نکنه، «آرچی».
‫قابل اعتمادتر از قبل هم شدی، آرچی-دونو.
‫به‌عنوان عضوی از نسل بعدیِ اهالی جنگل،
‫نمی‌تونم تا ابد مثل یک تازه‌کار عمل کنم.
‫دعا می‌کنم همین‌طور سالم بمونی.
‫برای جنگل و مهر،
‫برای خانواده‌ات، و همچنین برای خودت.
‫آه، راستی... فقط یه چیز دیگه.
‫امیلیا-ساما در سلامت به سر می‌برن؟
‫نگران نباش.
‫امیلیا داره تبدیل به یه دختر خیلی خوب و سالم و سرحال می‌شه.
‫ولی... عذر می‌خوام.
‫نمی‌تونم بذارم باهات ملاقات کنه.
‫مشکلی نیست.
‫تا وقتی که امیلیا-ساما در سلامت ‫بزرگ شن، همین کافیه.
‫گناهکاری مثل من هیچ‌وقت نمی‌تونه ‫بیشتر از این چیزی بخواد.
‫اسقف رومانو-کنتی-ساما، آماده‌این؟
‫آره، تمومه.
‫خب ما گناهکارها دیگه راه می‌افتیم.
‫فورتونا-ساما، به امید دیدار مجدد.
‫اگه هیچکسِ دیگه‌ای هم اینو نگه،
‫ما ازتون ممنونیم.
‫خیلی خیلی.
‫کلماتتون به تنهایی منو از ‫صدها سال آشفتگی می‌گذرونه.
‫فورتونا-ساما، خسته‌این؟
‫مثل یه پیرزن باهام رفتار نکن.
‫درسته که در مقایسه با پسرهای جوونی ‫مثل تو پیرم،
‫ولی هنوز اوضاعم توپه!
‫ا-اصلاً همچین منظوری نداشتم!
‫فقط فکر کردم این باید براتون سخت باشه، ‫با توجه به اینکه وظیفه‌ی اهالی جنگل رو هم دارین...
‫پس شاید از مهربونیت سوء استفاده کنم...
‫و بقیه‌شو بسپرم به تو.
‫من باید برم و یه شازده کوچولویی که ‫حتماً خیلی خسته شده رو آزاد کنم.
‫چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ ‫چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟ چیکار-
‫چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ چیکار-
‫چیکار کنم؟ چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟ چیکار کنم؟ چیکار کنم؟
‫عالیه...
‫امیلیا، بیداری؟
‫بـ-بیدارم!
‫و-ولی...
‫چیه؟
‫چرا اینقدر دستپاچه‌ای؟
‫چیزه... عـ-عذر می‌خوام.
‫جوهر نقاشیم رو ریختم رو خودم.
‫وای من...
‫مادر فورتونا، من...
‫از دست تو، زیادی نگرانی، امیلیا.
‫نیاز نیست اینقدر بترسی. ‫عصبانی نیستم.
‫به‌هرحال صدمه که ندیدی، نه؟
‫مادر؟
‫چیزی نیست.
‫فقط خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫بچه ننر...
‫میگم، امیلیا...
‫عاشقتم.
‫شاید منظره‌هایی که توی ‫اعماق قلبت حبسشون کردی...
‫کم کم شروع به تداخل با خاطراتت کردن؟
‫غافلگیر شدم.
‫فکر می‌کردم نظرات نیش‌داری راجب ‫منو مادرم تو چنته داشته باشی.
‫حتی اگه همچین فکری هم می‌کردی،
‫توصیه می‌کنم پیش خودت نگهش داری.
‫همین الآنش هم نظر خوبی نسبت به تو ندارم.
‫و داری باعث می‌شی بدتر هم بشه.
‫آه، نگران نباش.
‫به هیچکس راجب این چیزی نمیگم.
‫چه خوب چه بد،
‫تأثیری که اون پسر روت گذاشته شدیدتر از قبل شده.
‫واقعاً؟
‫ممنونم!
‫به‌هرحال، حالا که مادرت، یه سری‌ها که می‌شناسی‌شون، ‫و اون چیزه به اصطلاح پری رو یادت اومده...
‫آماده‌ای که دیگه با گذشته‌ات روبه‌رو بشی؟
‫نه، هنوز نه.
‫هنوز خاطرات مهمی هست که فراموششون کردم.
‫دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫مهر.
‫زود باش، پری کوچولو. ‫امروز دوباره فرار می‌کنیم.
‫امیلیا، دارم میام تو.
‫چی شده؟
‫تـ-تو چی، آرچی؟ ‫چی نیاز داری؟
‫هوم، قبلش، یکم تنقلات آوردم برات.
‫آجیله.
‫بخورشون و دختر خوبی باش، باشه؟
‫ممنونم...
‫آرچی جدیداً خیلی دلواپس شده.
‫باید مواظب باشم.
‫دزدکی...
‫جیوس اینا امروزم اینجان.
‫فکر می‌کردم چیزی که مخفی می‌کنن ‫باحال‌تر از اینا باشه.
‫مادر و بقیه خیلی عجیبن.
‫امیلیا اخیراً خیلی پرانرژی بوده.
‫هروقت میاد خونه لباس‌هاش پر از گِله.
‫اینکه اینقدر سالم و سرحاله نشانه‌ی خوبیه.
‫تا جایی که می‌تونم لباس‌های نو براش میارم.
‫شرمنده که با وجود همه‌ی کارهایی که کردی، ‫بازم ازت می‌خوام.
‫لباس بزرگسال‌ها هم دارین؟
‫بله، البته.
‫مطمئنم چیزی داریم که در تنتون فوق‌العاده بنظر بیاد.
‫ای خدا، می‌دونم خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم،
‫ولی از کِی همچین شوخی‌هایی می‌کنی؟
‫فقط چیزی که حس می‌کردم درسته رو گفتم...
‫چیز عجیبی راجب حرفی که زدم هست؟
‫جیوس، این چه کاریه؟
‫نه، تازه یادم اومد اون موقع...
‫وقتی که موقعِ حرف زدن باهام ناراحت به‌نظر میومدی،
‫به‌خاطر این بود که تب کرده بودی.
‫ولی الآن به‌نظر تب نداری...
‫بیخیال، اون برای دهه‌ها قبله!
‫شبیه یه بچه باهام رفتار نکن!
‫از دست تو آخه...
‫جیوسِ احمق!
‫و آرچیِ احمق!
‫خب... مهر هنوز سرجاشه؟
‫مثل همیشه، بله.
‫اینکه هربار چکش می‌کنی، ‫وظیفه‌شناسیت رو می‌رسونه.
‫هرچی‌باشه، وظیفه‌ی من همینه.
‫در حال حاضر اوضاعِ خارج جنگل شک‌برانگیزه.
‫شاید نگرانیم الکی باشه،
‫ولی می‌خواستم بگم که مطلع باشین.
‫فهمیدم.
‫لطفاً به تلاش‌تون ادامه بدین.
‫برای امیلیا-ساما و همچنین اون دوتا.
‫مهر؟
‫لطفاً، باش؟
‫یه در؟
‫چه منظره‌ی عجیبی.
‫این... مهره.
‫وجود این مهر... دلیلِ اینه که...
‫جوابت رو پیدا کردی؟
‫این مهره؟
‫نامهٔ عاشقانه‌ام رو قبل از اینکه دختری ‫که دوستش دارم ببینه، یه نفر دیگه دید...
‫دیگه زندگیم تمومه.
‫دیگه داری زیادی سر این افسرده می‌شی!
‫خودتو جمع کن مرد!
‫هیچوقت فکرشو نمی‌کردم که گارفیل ‫منتظر وایساده باشه تا حسابشو صاف کنه...
‫همیشه جلوی بقیه هی بهش «عاشقتم می‌گی».
‫چرا حالا که رو دیوار نوشتیش خجالت‌آور شده؟
‫هر دفعه آمادگی این رو دارم که نادیدم بگیره!
‫و دقیقاً هر دفعه همین اتفاق می‌افته و مشکلی نداره!
‫ولی این دفعه جدی بودم!
‫و تازه رسماً یه نامه‌ی عاشقونه آخر شبی هم بود!
‫خجالت آورترین نوعش!
‫نگران نباش، رئیس.
‫در واقع، باعث میشه بگم ‫ای ‌کاش می‌تونستم شانست رو تیغ بزنم.
‫همونطور که میگن: «تو مسائل عاشقی، از مثال لینگدورن پیروی کن.»
‫وقتی اینطوری می‌گی،
‫بنظر می‌رسه داری تحریکم ‫می‌کنی، حتی اگه قصدت این نباشه!
‫وقتی گارفیل رفت داخل، براش یک ساعت طول کشید،
‫پس گمونم برای اونم همین حدودا طول بکشه.
‫اگه موفق بشه، بله.
‫واسه تنوع هم که شده یکم جَو رو بخون!
‫آخ آخ!
‫اینقدر نسبت به جَو بی‌توجهی،
‫بعد اسمتو هم گذاشتی تاجر؟
‫‫این از ضربه‌ای که زدی هم بیشتر درد داشت!
‫راستی...
‫شیما-ساما می‌خواد باهات صحبت کنه، باروسو.
‫می‌خواد بحث دیشب رو ادامه بده.
‫با مامان بزر- ‫با اون عجوزه‌ی پیر درمورد چی حرف زدی؟
‫لازم نیست حرفتو قطع کنی.
‫همه‌مون می‌دونیم مامان بزرگتو دوست داری.
‫بیشتر درمورد اتفاقات مربوط به ‫وقتی که به مقبره رفتی صحبت کردیم.
‫جداً؟
‫دیروز دستم بند این بود که ‫بفهمم چطور با تو مقابله کنم.
‫بخش‌های مهم رو گذاشتیم برای بعد.
‫چه چیزی رو گذاشتید برای بعد؟
‫راستش...
‫موضوعی که برای آزاد سازی پناهگاه، غیرقابل اجتنابه.
‫آخه چرا نمی‌افته؟
‫یکم زیادی عجیبه که بخوام بفهمش.
‫ولی با کمک شما تونستم پیداش کنم!
‫دست، دست، دست!
‫همش تقصیر مادر فورتوناست.
‫همش تقصیر جیوسه!
‫خیلی خب، برگردیم خونه.
‫نقاشمون امروز می‌خواد ‫آسمونو قرمز و جنگ رو سفید بکشه!
‫چی شده؟
‫نکنه... اتفاقی قراره بیفته؟
‫حالا چیکار کنم.
‫شاید نتونم به‌موقع برسم.
‫اوه؟ اون باسن ناز کیه که اونجاست؟
‫از شما خواهش می‌کنم که مرا عفو کنید...
‫به، به، چه خانم جوان نازی...
‫شـ-شما...
‫نه، تو، امکان نداره...
‫جیوس؟
‫حالت خوبه؟
‫حالم... خوبه...
‫بله... بله! حالم خوبه!
‫کوچک‌ترین مشکلی وجود نداره!
‫چون من...
‫به من... الآن...
‫رستگاری‌ بی‌مانندی داده شده!
‫واقعاً؟
‫نجات پیدا کردی، ولی داری گریه می‌کنی؟
‫گریه‌ام از ناراحتی نیست.
‫خوشحالم... بی‌اندازه شادم.
‫من واقعاً خوشبختم...
‫و این خوشحالی، گاهی باعث ریختن اشک‌هایی گرم میشه.
‫حتی وقتی خوشحالی... گریه می‌کنی؟
‫اشکالی نداره، جیوس.
‫اشکالی نداره.
‫می‌دونم چیزای زیادی مثل این ‫وجود داره که فراموش کردم...
‫ولی تا همین چند وقت پیش، ‫نمی‌تونستم اینو قبول کنم.
‫ولی حالا...
‫می‌ترسم، ولی از ترس دست و پام نمی‌لرزه.
‫داری بیخیال اتکا کردن به یک ‫مرد یا شخصیت پدرگونه می‌شی،
‫با اینکه برای زن کثیفی مثل ‫تو، کار عادی‌ای حساب می‌شه؟
‫مطمئنم که اگر این‌کار رو ‫بکنم، سوبارو من رو می‌بخشه،
‫ولی ضعیف باقی می‌موندم،
‫و نمی‌خوام این واقعیت رو سرسری بگیرم.
‫به غیر از اون...
‫نمی‌خوام چیزایی که سوبارو ‫برای من نوشته اشتباه در بیاد.
‫سوبارو به من باور داره،
‫و بخاطر همینه که نمی‌خوام ‫از احساساتش خجالت زده باشم.
‫هرکاری می‌خوای بکن.
‫من صرفاً از زجر کشیدنت خوشحال خواهم شد.
‫همه چیز آماده‌ست؟
‫بله. گرم کردن به پایان رسیده.
‫آزمونی که یکبار تو را خرد کرد، حالا حقیقتاً شروع می‌شه.
‫لطفاً بایستید، امیلیا-ساما!
‫اینطوری دویدن خطرناکه!
‫نمی‌خوام! نمی‌خوام!
‫زود باش! اگه می‌تونی منو بگیر!
‫اون دخترک برای ما زیادی شیطونه.
‫پرانرژی بودن چیز خوبیه.
‫فقط.. ای‌ کاش از انجام کارهای خطرناک پرهیز می‌کرد.
‫اگه می‌شد تو خونه بازی‌گوشیش رو انجام بده،
‫سالم و سرحال و غرقِ نور آفتاب،
‫بدون نگرانی که جاییش رو بشکنه...
‫جیوس...
‫اینکار خیلی سخته.
‫و-واقعاً؟
‫ولی بخاطر امیلیا-ساما، من...
‫من...
‫ای بابا!
‫مادر و جیوس! چرا نمیاید من رو بگیرید؟
‫مگه الآن گرگم به هوا بازی نمی‌کنیم؟!
‫آه، ببخشید!
‫تا حالا همچین اشتباه بزرگی مرتکب نشده بودم!
‫انقدر لوسش نکن!
‫امیلیا، یه لحظه بیا اینجا.
‫چیه، مادر؟
‫از دست تو، خیلی لوسی، مادر!
‫بفرما، حیف شد!
‫مادر فورتونا امیلیا رو گرفت!
‫قبول نیست! نامردی کردی مادر!
‫الآن حساب نیست! کار کثیفی کردی، خجالت بکش!
‫عه؟ گوش کن ببین این دخترک چی می‌گه!
‫پس تو هم درمورد چیزی که ‫من بهت گفتم خوب فکر کردی؟
‫چرا فکر می‌کنی مادر و جیوس دنبالت بودن؟
‫ا-اشتباه می‌کنی، مادر!
‫پری‌ها گفتن که بریم بیرون و بازی کنیم، برای همین...
‫مادر از بچه‌هایی که بقیه که نه، ‫پری‌ها رو مقصر می‌دونن خوشش نمیادا.
‫ببخشید.
‫چون با جیوس دوست شدم،
‫می‌خواستم به تو بگم.
‫و چون جیوس زود گریه می‌افته،
‫می‌خواستم کمکش کنم.
‫این احساس خیلی ارزشمنده.
‫ولی قول داده بودی که هیچوقت به اونجا نری، مگه نه؟
‫ا-اوهوم... درسته.
‫کار خیلی بدی کردی.
‫قول تجسمی از اعتماده،
‫و زیر قول زدن یعنی خیانت به اون ‫اعتماد، پس نباید زیر قولت بزنی.
‫امیلیا، به مادر قول بده،
‫که دیگه به قول‌هات عمل می‌کنی.
‫بله... عمل می‌کنم.
‫ببخشید، مادر!
‫خیلی خب!
‫همین کافیه.
‫و... تو چی جیوس، حالت خوبه؟
‫صـ-صحنه‌ی بسیار درخشانی بود...
‫نمی‌تونستم... نمی‌تونستم جلو اشک‌‌هام رو بگیرم...
‫راستی، امیلیا...
‫گفتی پری‌ها؟
‫آها، درسته! پری‌ها!
‫خیلی وقته که میان و به من کمک می‌کنن!
‫بیاید.
‫نکنه اینا... روح کوچیکن؟!
‫چقدر هم زیادن!
‫بنظر می‌رسه که امیلیا-ساما استعداد ‫ذاتی داره تا یه کاربر روحی بشه.
‫روح کوچیک؟ استعداد ذاتی تا یه کاربر روحی بشه؟
‫چیزهایی که شما اون‌ها رو «پری» ‫می‌نامید، موجوداتی به نام روح کوچیک هستند.
‫کسایی که با اون‌ها ارتباط ‫برقرار می‌کنن، پیمان می‌بندن،
‫و از قدرت اون‌ها استفاده می‌کنن، ‫به نام کاربر روحی شناخته می‌شن.
‫و من می‌تونم یکی از اون‌ها بشم؟
‫وایسا، ایده‌های عجیب ننداز داخل سرش.
‫امیلیا-ساما همیشه یک بچه باقی نمی‌مونه.
‫علی‌الخصوص وقتی کسی کنارش نباشه، ‫اون‌ها قدرتشون خواهند بود.
‫ولی خطرناکه، و من ‌نمی‌تونم ‫اجازه بدم که امیلیای عزیزم...
‫امروز من طرف جیوسم!
‫هرطور شده یه کاربر روحی می‌شم!
‫دیدی؟ حرفتو جدی گرفت.
‫چطور می‌خوای مسئولیتش رو قبول کنی؟
‫آه... چیزه... نمی‌دونم چی‌کار کنم...
‫چیزه...
‫عجب وضعیتی شد.
‫مادر فورتونا و جیوس،
‫یه جورایی شبیه مامان باباها رفتار می‌کنین.
‫چی-
‫حـ-حرفای عجیب‌غریب نزن!
‫من و جیوس خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم! بخاطر همین...
‫‫درسته، امیلیا-ساما!
‫برای کسی مثل من که عمری طولانی داره،
‫حتی فورتونا-ساما هم مانند یک بچه‌است.
‫هرطور بهش نگاه کنی، من رو ‫بچه صدا زدن دیگه زیاده‌رویه!
‫اصلاً می‌دونی من چند سالمه؟!
‫نـ-نه، جمله‌ی مناسبی انتخاب نکردم!
‫مسلماً، از سن دقیق شما مطلع‌ام،
‫و شما اونقدر زیبا و بالغ هستید ‫که نمی‌شه شما رو بچه صدا زد.
‫بسیار خب، می‌بخشمت.
‫ولی حسابی به اشتباهت فکر کن.
‫بله...
‫به‌هرحال، خیلی وقته که فورتونا-ساما رو می‌شناسم.
‫در واقع، از زمانی که پدر و مادر شما...
‫جیوس!
‫عـ-عذر می‌خوام.
‫پدر و مادرم؟
‫منو ببخش، امیلیا.
‫یه وقت دیگه درمورد اون حرف می‌زنیم.
‫دیگه برگرد به اتاقت.
‫یه وقت دیگه؟
‫واقعاً بهم می‌گی دیگه؟
‫دختر خوبی باش و به حرفم گوش کن.
‫می‌ذارم دوباره با جیوس هم ملاقات کنی.
‫راستی راستی؟
‫قول می‌دی؟ زیرش هم نمی‌زنی دیگه؟
‫آره. قول می‌دم.
‫یه قول خیلی مهم بین امیلیا و مادرش.
‫خیلی خب.
‫پس برمی‌گردم به اتاقم.
‫بعداً می‌بینمت، جیوس.
‫سعی کن کمتر گریه کنی.
‫یه قول تا وقتی که دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫بله. دوباره همدیگه رو خواهیم دید.
‫یکی داره میاد.
‫تو کی هستی؟
‫وقتی می‌خوای اسم یه نفر رو بدونی،
‫نباید اول اسم خودت رو اعلام کنی؟
‫این بار اولیه که باهم ملاقات می‌کنیم.
‫باید رابطه‌ی ما در یک سطح همسان باشه،
‫پس چرا یه جوری اسمم رو می‌پرسی ‫که انگار خیلی از من بهتری؟
‫به عنوان یه مرد، زیادی وراجی.
‫‫«به عنوان یه مرد»؟
‫ممنون که بهم نشون دادی که هیچ مردی رو ‫نمی‌شناسی تا من رو باهاش مقایسه کنی.
‫نمی‌تونم این رفتارت رو نادیده بگیرم.
‫داری بی احترامی می‌کنی، به ‫وجود فردی من، به اختیارم...
‫کافیه دیگه!
‫جوری صحبت نکن که انگار مست خودتی!
‫تو کی هستی؟!
‫اسقف اعظم فرقه ساحره، نماینده‌ی طمع...
‫«رگولوس کورنیاس.»
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در
خاطرات
‫سیاحتی در