‫رفتم و یه آدم بزرگ شدم
‫ما دو روی یک سکه‌ایم، ‫در حالی که تو هنوز بچه‌ای
‫کلماتی رو به زبون آوردم که
‫دیگه هرگز نمی‌تونم پسشون بگیرم
‫هیچ چیز درستی ‫در مورد احساسات یک‌طرفه وجود نداره،
‫پس بذار همه چیز همینطور بمونه
‫در فاصله‌ی بین فصل‌هایی ‫که به سرعت می‌گذرن،
‫داشتم گریه می‌کردم، ‫و شرط می‌بندم همیشه خواهم کرد
‫باور نمی‌کنی، نه؟ ‫به ناامیدی؟ به تأثیر پذیری؟
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، شبی ‫که سفید شده بود حالا سیاه می‌شه
‫هیچ چیز قرار نیست تغییر کنه؟ ‫دیگه هرگز؟ نمی‌دونم!
‫به هر قیمتی به این لحظه چسبیدم،
‫و دعا می‌کنم که امروز ‫آرزوم برآورده بشه
‫متوقف نشو
‫قلب بزرگونه‌ای که ازت دزدیدم رو ‫دیگه هرگز فراموش نمی‌کنم
‫چون نه منی که بزرگ شدم ‫و نه تو، هرگز تغییر نمی‌کنیم
‫اشکالی نداره
‫چون من هنوز قلب بزرگونه‌ای رو ‫که دزدیدم فراموش نکردم
‫چون حتی با اینکه تغییر کردم، ‫هنوز خودمم
‫پشیمونی‌ها، امیدها و دعاها،
‫بچه‌ها، من،
‫هیچکدوم رو نمی‌فهمم
‫می‌تونی به برآورده شدن آرزوها ایمان داشته باشی،
‫ولی چیزی که من هستم هرگز تموم نمی‌شه
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫برَتی بینز
‫قسمت ۲: ‫آبنبات‌ها، عصاها، بوسه‌ها و تیغ‌ها
‫پس، داخل خوابگاه پسرا ‫این شکلیه.
‫تا حالا اینجا نیومده بودم.
‫فکر کنم یه کم نامرتبه. ‫ببخشید دیگه.
‫این فویوموراست...
‫یه دختر، با لباس شخصی...
‫تو اتاق ماست.
‫ببین ساندا کیو با خودش آورده.
‫برات از اون چیزا آوردم.
‫عمده خریدمشون.
‫محض احتیاط.
‫وای، واقعاً؟ دمت گرم!
‫من فقط برای همین اومده بودم. فعلاً.
‫این موضوع...
‫به طرز نگران‌کننده‌ای مهمه!
‫چرا فویومورا باید بیاد دیدن تو؟
‫منظورت چیه؟
‫اومده بود این برتی بینزها رو ‫بده و بره، همین.
‫آخه چرا؟
‫چون من عاشق اینام.
‫خب، چرا فویومورا باید ‫خوراکی مورد علاقه‌ت رو برات بیاره؟
‫یعنی چی چرا؟
‫ببین، نزدیکه وقت شام شه!
‫راست میگه.
‫هی، بچه‌ها! ‫بیاین تا غذاخوری مسابقه بدیم!
‫حاضر، آماده...
‫ساندا!
‫اوتاگاوا، از زیر زبونش بکش!
‫ماجرای تو و اون دختره ‫چیه؟
‫شرمنده، اول باید با مدیر برنامه‌هام ‫هماهنگ کنم بعد می‌تونم نظر بدم.
‫اسم مدیر برنامه‌هات چیه؟
‫من و هم‌اتاقی‌هام ‫همیشه در حال خل‌بازی هستیم...
‫ولی با این حال باهامون مثل ‫یه گنجینه ملی رفتار می‌شه.
‫امروز که سال پنجم تنشی هست، تقریباً ‫پنجاه هزار شهروند زیر ۱۵ سال وجود داره.
‫این فقط یک‌دهم درصد از ‫جمعیت ژاپنه.
‫اینجا تو آکادمی رفاه دایکوکو،
‫ما یه تعداد انگشت‌شمار بچه، ‫از هر نظر تحت نظارت و محافظتیم.
‫چه تو زندگی، چه تو تحصیل.
‫خب، بعدش من میگم...
‫عصر بخیر.
‫اوتاگاوا، تو تنها دانش‌آموزی هستی که ‫هنوز جزوه ریاضی ۲ رو تحویل نداده.
‫ای‌وای! کلاً یادم رفته بود!
‫شرمنده، استاد!
‫طبیعیه که بزرگترا ‫نسبت به بچه‌ها متواضع باشن.
‫فکر کنم قدیما برعکس بوده و ‫بچه‌ها به بزرگترا احترام می‌ذاشتن،
‫واسه همین فکر کنم ما خیلی لوس شدیم.
‫باورتون می‌شه؟
‫فقط من حس می‌کنم یا غذاهامون ‫داره سال به سال آشغال‌تر می‌شه؟
‫واسه اینه که کشور ‫داره سال به سال فقیرتر می‌شه.
‫نمی‌تونیم گله کنیم.
‫من فقط شاکرم که ‫هنوز تو منوی امروز گوشت هست.
‫نه، ساندا؟ ها؟
‫آره. بچه‌ها واقعاً ‫بزرگ‌ترین گنجینه زندگی‌ان.
‫هی، ساندا، چت شده؟
‫یالا دیگه! غذاتونو بخورین بچه‌ها!
‫این اواخر، اینا اونقدر بامزه شدن ‫که می‌خوام براشون بمیرم.
‫این اواخر یه چیز ساندا ‫یه کم...
‫آره!
‫دیدی؟ عجیب رفتار نمی‌کنه؟
‫من قسمتای بد گوشت رو برات جدا می‌کنم، ‫پس حتماً همه‌شو بخور.
‫جمع کن خودتو!
‫فویومورا امروز صبح با اون لباسای ‫شخصی جذابش اومده بود،
‫اونوقت تو ککتم نگزید!
‫اینکه این اواخر اینقدر ‫عجیب و بزرگونه رفتار می‌کنی چه معنی‌ای می‌ده؟
‫با ساندای بچه‌سال، احمق و ‫رو مخ ما چیکار کردی؟
‫فویومورا لباس شخصی پوشیده بود؟
‫اوه، هی، راست میگی.
‫چه جور لباسی بود؟
‫نه، قضیه فراتر از این حرفاست.
‫اصلاً به چشمم نیومد
‫که فویومورا یونیفرم مدرسه‌شو ‫نپوشیده بود.
‫یعنی، فویومورا دیگه برای من یه ‫جنس مخالف به حساب نمیاد.
‫فقط به چشم یه بچه می‌بینمش.
‫صبر کن، نکنه این یعنی...
‫دارم از درون هم ‫تبدیل به سانتا می‌شم؟
سانتا کلاز: بابا نوئل
‫ساندا، خوبی؟
‫ها؟
‫آ... آمایا!
‫ببخشید بابت قبل. ‫فکر کنم اوضاع رو عجیب کردم.
‫بچه‌ها چطورن؟
‫نگران اونا نباش. ‫رفتن دستشویی.
‫فقط یه کم ترسیدن، همین.
‫حس می‌کنن اگه ببینن ‫یه دوستشون داره بزرگ می‌شه...
‫یعنی اونا هم باید ‫بزرگ بشن.
‫این روزا، همه می‌خوان ‫تا ابد بچه بمونن.
‫تو کاملاً نرمالی، ساندا.
‫ممنون که اینو میگی.
‫کاش بقیه هم مثل تو ‫درک داشتن، آمایا.
‫خب، دلیلش اینه که...
‫من هویت مخفی تو رو می‌دونم.
‫هوم؟
‫هی!
‫بیاین بریم حموم! ها؟
‫هی، ولو نشو اینجا!
‫خوبی؟
‫نگران نباش، من بیدارش می‌کنم.
‫ما هم می‌رسیم بهتون.
‫جداً؟
‫از خودت مایه بذار، پسرخوشگله!
‫اینقدر وول نخور، ساندا!
‫من کجام؟
‫آز... آزمایشگاه علوم؟ کـ... کسی اینجا نیست؟
‫-یکی کمک کنه! ‫-میشه لطفاً داد نزنی؟
‫فکر می‌کنی اگه کسی با این قیافه ‫ببینتت چی می‌شه؟
‫فویومورا؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم اینجا.
‫این آقایی که اینجا ایستاده...
‫یه رگه خشونت غیرمنتظره داره، نه؟
‫اونایی که آزمایشگاه علوم رو منفجر کردن ‫نباید حرفی برای گفتن داشته باشن.
‫او همراه با گوزن‌های شمالی می‌آید ‫تا آرزوهای کودکان را برآورده کند.
‫پیرمردی با ریش سفید ‫که لباس قرمز می‌پوشد.
‫سانتا کلاز افسانه‌ای.
‫او واقعاً وجود دارد.
‫آ... آمایا!
‫بابت برخورد خشنم معذرت می‌خوام.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫تو از کجا هویت مخفی منو می‌دونستی؟
‫وقتی شما دوتا اینجا اون شلوغی رو راه انداختین، ‫همه فرار کردن و قایم شدن.
‫ولی من موندم و همه چیز رو دیدم.
‫کی بود که نمونه و تماشا نکنه؟
‫عجب گندی زدم!
‫باید اعتراف کنم، شوکه شدم.
‫که دلقک کلاس همچین چیزی رو ‫به عنوان هویت مخفیش قایم کرده بود.
‫نقشه‌ت چیه که ما رو ‫اینجا اینجوری بستی؟
‫رازم رو به همه میگی؟ ‫منو به یه جایی می‌فروشی؟
‫در مورد خواسته‌های من...
‫راستش چیز خاصی نمی‌خوام.
‫ها؟
‫فکر کردی همه‌ی بچه‌ها ‫از تو یه چیزی می‌خوان؟
‫بهتره بیشتر در مورد اینکه بچه‌های امروزی ‫چطور فکر می‌کنن تحقیق کنی، آقای سانتای عزیز.
‫من فقط دارم از این لحظه که بقیه ‫زیر دستم هستن لذت می‌برم، همین.
‫اینکه یه بچه از لیست بچه‌های بدت ‫مچت رو بگیره، یه کم بدشانسی بود.
‫ولی خب...
‫به عنوان یه پسر ۱۴ ساله، ‫دستم برای هر کاری بازه.
‫طبق قانون حمایت از جوانان،
‫اگه یه نوجوان کسی رو بکشه،
‫اگه طرف مقابل بزرگسال باشه، ‫حتی جرم هم حساب نمی‌شه.
‫حتی مواردی بوده که یه نوجوون ‫کسی رو وحشیانه کشته
‫و روز بعدش انگار نه انگار ‫برگشته سر کلاس.
‫خب، با این تفاسیر، ‫با شما چیکار کنم؟
‫مگه نه، پدربزرگ؟
‫شاید، ولی من از درون هنوز ۱۴ سالمه.
‫اگه با من کار داری، ‫فویومورا رو ول کن!
‫عمراً!
‫دستت به ساندا بخوره، ‫پشیمونت می‌کنم!
‫اوه، این جالب شد!
‫این روزا خیلی به ندرت ‫صحنه‌ای می‌بینی که یه بزرگسال و یه بچه
‫اینقدر به هم ایمان داشته باشن.
‫پس بیاین این کارو بکنیم.
‫ساندا و فویومورا...
‫اگه همینجا همدیگه رو ببوسید، ‫دوتاتون رو آزاد می‌کنم.
‫ها؟
‫خیلی ساده‌ست.
‫چـ... چی؟
‫یه بوس؟ فقط همین رو می‌خوای؟
‫نه فقط یه ماچ کوچولو روی لب.
‫برین تو کارش...
‫و یه لب حسابی از هم بگیرین!
‫حرومزاده! فقط داری ما رو مسخره می‌کنی!
‫ساندا! لوسش نکن و منو ببوس! یه بوسه عمیق!
‫بیا این مسخره‌بازی رو تموم کنیم!
‫آمایا!
‫ما هم‌اتاقی بودیم، ولی هیچوقت نفهمیدم.
‫که از درون چقدر آدم کثیفی هستی!
‫داری سعی می‌کنی منو مجبور کنی ‫از تنها خط قرمزم عبور کنم؟
‫ها؟ نمی‌فهمم.
‫این دیگه چه جور خط قرمزیه؟
‫فویومورا یه بچه‌ست! ‫سانتا هیچوقت به یه بچه دست نمی‌زنه!
‫هاااا؟
‫تو همین الان گفتی از درون ‫۱۴ سالته، نگفتی؟
‫ولی من سانتا کلازم!
‫ژن‌های سانتا کلاز درونم ‫بهم اجازه نمی‌دن این تابو رو بشکنم!
‫منم نمی‌ذارم قبل از اینکه به ‫قولی که بهم دادی عمل کنی...
‫پات به زندون باز شه!
‫حالا منو ببوس!
‫نمی‌بوسمت!
‫چی می‌شه؟
‫اگه زود این کارو نکنین، ‫یکی پیداش می‌شه!
‫ببوس منو، لعنتی!
‫لعنت!
‫حرفمو پس می‌گیرم!
‫بچه‌هایی که بی‌رحم یا خشن هستن...
‫-...یا خودمحورن... ‫-منو ببوس!
‫اصلاً و ابداً بامزه نیستن!
‫در این صورت، منم قرار نیست ‫سانتا کلاز الگو باشم!
‫اسـ... اسکی سورتمه؟
‫وقت تنبیه شدنه...
‫توله‌سگ کوچولو.
‫تو فقط یه منبع ‫سرگرمی بی‌پایانی، مگه نه...
‫آقای سانتای عزیز؟
‫یهو صاحب ‫سلاح‌های مرگباری شدم
‫که می‌تونن تو یه چشم به هم زدن ‫یکی رو بکشن.
‫مگه نگفتی سانتا ‫هیچوقت به یه بچه دست نمی‌زنه؟
‫تنبیه کردن من با پاهایی که ‫ازشون اسکی سورتمه زده بیرون
‫یه کم ترسناکه.
‫تو این یه مورد باید ‫با آمایا موافقت کنم.
‫سانتا به بچه‌ها دست نمی‌زنه.
‫ولی اگه این درسته...
‫چرا این اسکی‌های سورتمه که ‫مثل شمشیر تیزن ازم دراومدن؟
‫هیچوقت نمی‌دونستم توانایی‌های سانتا کلاز ‫اینقدر خشنه.
‫این منو تبدیل به یه ماشین کشتار لعنتی می‌کنه!
‫ساندا...
‫این چیه؟
‫اصلاً کار درستی نیست، ‫که دانش‌آموزان تو همچین جایی ول بگردن.
‫مـ... مدیر...
‫من فکر می‌کردم ‫ورود به این آزمایشگاه علوم ممنوع شده.
‫شما اینجا تنها ‫مشغول چه کاری بودید؟
‫من تنها؟
‫مسئله‌ای پیش اومده؟
‫اوه، نـ... نه قربان. هیچی نشده.
‫پوستت مثل تخم مرغ آب‌پز ‫تازه پوست‌کنده صافه.
‫جوانی واقعاً باارزش‌ترین چیز ‫تو این دنیاست.
‫سن واقعی من موضوعِ
‫شایعات و پچ‌پچ‌های زیادی ‫بین شما دانش‌آموزاست، مگه نه؟
‫من قصد پنهان کردنش رو ندارم.
‫امسال...
‫من ۹۲ ساله می‌شم.
‫با تزریق مقادیر تقریباً کشنده‌ی هیالورونیک ‫اسید و کلاژن به صورتم،
‫ظاهر جوانم رو حفظ می‌کنم ‫و با این کار به عنوان نمونه
‫ارزش جوانی رو در ژاپن مدرن نشون می‌دم.
‫و اونوقت شما اینجا،
‫سال‌های باارزش نوجوونیت رو تو ‫این مکان متروکه هدر می‌دی.
‫چه دانش‌آموز بی‌اخلاقی!
‫معلوم نیست اگه مدیر منو ‫با این قیافه ببینه چی می‌شه.
‫با این شکلی که دارم.
‫تنفر شدیدش از بزرگسالان و وسواسش ‫نسبت به کودکان تو این مدرسه معروفه.
‫هیفیومی اوشیبو.
‫مدیر آکادمی رفاه دایکوکو.
‫فقط دست‌هاش مال ‫یه آدم ۹۲ ساله‌ست.
‫حاکم مطلق این مکان،
‫که از صمیم قلب باور داره که ‫دانش‌آموزان این آکادمی
‫کسانی هستند که روزی ژاپن را بازسازی خواهند کرد.
‫با شعار مدرسه که ‫«برنامه آموزشی بدون آسیب روانی» است،
‫بر اساس این باورش که ‫آسیب‌های روحی که در زندگی تجربه می‌کنیم
‫روان کودک را از هم می‌پاشد، ‫او از دانش‌آموزان محافظت می‌کند،
‫و همیشه تمام حرکاتشان را ‫از نزدیک زیر نظر دارد.
‫شما تنها در چنین مکانی بودید.
‫اینکه نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان ‫همراه شوید
‫یعنی اینکه نوعی آسیب روحی ‫در خود پنهان کرده‌اید؟
‫نـ... اصلاً! من کاملاً ‫عاری از هرگونه آسیب روحی هستم!
‫نه، من از چهره‌تان می‌بینم.
‫شما از چیزی رنج می‌برید.
‫من هیچ آسیب روحی‌ای ندارم!
‫هر روزم یه روز خوشه!
‫اگر اینطور است، ‫پس چرا اینقدر حالت دفاعی گرفته‌اید؟
‫من حالت دفاعی نگرفتم!
‫فقط می‌خواستم حقیقت رو بفهمم، ‫همین.
‫مطمئن نیستم بتوانید تشخیص دهید.
‫در این لحظه، من نسبتاً عصبانی هستم.
‫عضلات صورتم در اثر جراحی‌های پلاستیک ‫زیاد از بین رفته،
‫بنابراین این تنها راهی است که ‫می‌توانم احساساتم را منتقل کنم.
‫کودکانی که دروغ می‌گویند به همان اندازه ‫نفرت‌انگیزند که کودکانی که آسیب روحی دارند.
‫می‌بینم که چاره‌ای ندارم جز ‫اینکه شما را برای اصلاح بیاورم.
‫به نیمه‌زیرزمین.
‫صـ... صبر کنید!
‫مدیر!
‫خواهش می‌کنم ولم کنید! ‫من کاری نکردم!
‫نیمه‌زیرزمین... ‫فکر می‌کردم فقط یه شایعه‌ست.
‫واقعاً یه کلاس هست که ‫بچه‌های مشکل‌دار رو اونجا می‌ذارن.
‫ساندا؟
‫ترجیح می‌دم اینقدر تقلا نکنید.
‫فارغ از ظاهر جوانم، ‫من یک مرد ۹۲ ساله‌ام.
‫نه! نمی‌خوام برم ‫نیمه‌زیرزمین!
‫خواهش می‌کنم، قربان!
‫آزمایشگاه علوم
‫اون پسر رو ول کن!
‫فعال شدن توانایی‌های سانتا کلازم ‫یه نکته مثبت داشته.
‫و اون اینه که یه چیزی رو فهمیدم.
‫اینکه یه جای کارِ ‫این مدرسه خیلی می‌لنگه.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ ‫چرا این کارو کردی؟
‫درد داره...
‫اینطور فکر می‌کنم.
‫بعد از این همه جراحی ترمیمی، ‫پوست صورتم دیگه خونریزی نمی‌کنه.
‫ولی پیدا کردن تو تو محوطه مدرسه ‫موضوع مهم‌تریه.
‫اجازه بدید نیروی کمکی خبر کنم.
‫هیچوقت انتظار نداشتم واقعاً پیدات شه، ‫ولی ذره‌ای هم نترسیدم.
‫وظیفه من محافظت از کودکانه.
‫چه تصادفی. وظیفه منم همینه.
‫جواب اینکه چرا بدنم ‫اینقدر خطرناکه تمام مدت
‫جلوی چشمم بود.
‫ببخشید، شما الان حرف اول اسمتون رو ‫روی زمین حک کردید؟
‫این برای اینه که بتونم ‫از این توله‌سگای دوست‌داشتنی...
‫در برابر بزرگ‌ترای عوضی مثل تو محافظت کنم!
‫موی سفید و ژولیده‌ت...
‫خطوطی که روی صورتت حک شده...
‫لب‌های رنگ‌پریده و گونه‌های فرورفته...
‫و چشمای تاریکی که درخششون رو ‫خیلی خیلی وقت پیش از دست دادن...
‫ورود غیرقانونی رو تحمل نمی‌کنم، به خصوص ‫وقتی یه پیرمرد زشت این کارو بکنه.
‫نه، بدن تو هم به همون اندازه پیر و زشته.
‫به هیچ وجه، جسم من سرشار ‫از جوانسازی شدیده.
‫فکر می‌کنی یه پیرمرد خرفتِ ‫صرفاً لایق خدمت به عنوان
‫مدیر آکادمی رفاه دایکوکو ‫هست؟
‫پس به این سوالم جواب بده. پریروز ‫شام چی خوردی؟
‫اگه نتونی تو پنج ثانیه جواب بدی...
‫ثابت می‌شه که جوانسازیت ‫هیچ تأثیری روی مغزت نداشته.
‫پنج!
‫چهار!
‫-پریروز؟ ‫-سه!
‫صبر کن.
‫دو!
‫-ماهی پخته؟ یا اون مال دیروز بود؟ ‫-یک!
‫صبر کن.
‫صفر!
‫وقت تمومه!
‫-توفوی آب‌پز بود! ‫-غذای پیرمردا.
‫درست زد به نقطه ضعفم.
‫از پیرمرد قدرتمند، سانتا کلاز، ‫کمتر از این انتظار نمی‌ره.
‫خیلی سنگینی لعنتی!
‫اینکه برای جابجا شدن باید ‫کشیده بشی احمقانه‌ست!
‫خب که چی!
‫همین الان برای اولین بار دراومدن،
‫وقت نکردم بهشون ‫عادت کنم که!
‫اون که دنبالمون تا پشت‌بوم ‫خوابگاه نمیاد، میاد؟
‫عجب شانسی آوردیم!
‫فویومورا!
‫تو من و ساندا رو تهدید کردی.
‫با شوکر بیهوشمون کردی، ‫بستیمون و ازمون اخاذی کردی.
‫حالا که هویت مخفی ‫ساندا رو فهمیدی،
‫چاره‌ای جز کشتنت ندارم.
‫تنها کاری که باید می‌کردی این بود که ‫دهنت رو ببندی. همه‌ش تقصیر خودته.
‫فویومورا، یه کم آروم باش!
‫اینطور نیست که...
‫اینطور نیست که می‌خواستم این کارو بکنم.
‫من یه ماموریت دارم، پس مجبور بودم.
‫آه، آمایا، یه نصیحت ‫به عنوان هم‌اتاقیت.
‫اون چشمای مظلوم پسرخوشگلت که ‫برای دل‌سوزوندن رو می‌کنی...
‫فکر نکنم روی فویومورا ‫جواب بده.
‫-از جلو چشمم گم شو! ‫-صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫حقیقته!
‫من می‌خوام ساندا... سانتا کلاز دوباره ‫گردشش رو شروع کنه!
‫ها؟
‫خانواده من یه شیرینی‌فروشی قدیمی دارن.
‫داره ورشکست می‌شه.
‫تو این دوره زمونه جای تعجب نداره.
‫تعداد بچه‌ها داره کمتر و کمتر می‌شه.
‫و کشور داره فقیرتر می‌شه.
‫متوجهی؟
‫ساختمون آکادمی رفاه دایکوکو ‫قبلاً یه فروشگاه بزرگ بود.
‫همه چیز تو این کشور ‫داره رو به نابودی می‌ره.
‫ولی اگه مردم بفهمن ‫که سانتا کلاز واقعی وجود داره...
‫اگه بفهمن که ‫افسانه‌ها حقیقت داشتن...
‫اونوقت برگزاری کریسمس باید ‫دوباره تو این کشور ریشه بدونه!
‫و اونوقت کسب و کار خانواده منم جون می‌گیره.
‫می‌تونیم کلی کیک درست کنیم
‫و مثل گذشته به همه ‫بفروشیمشون.
‫می‌تونیم بگیم که چقدر ‫دسامبر شلوغ‌ترین ماه سالمونه!
‫حس خیلی عجیبیه.
‫تو این دوره زمونه، که دیگه هیچکس ‫به سانتا کلاز اعتقاد نداره...
‫فقط همین دو تا بچه بهم ایمان دارن.
‫قدرت ایمان دو تا بچه!
‫چرا فقط با همین حس می‌کنم ‫این همه قدرت بهم تزریق می‌شه؟
‫هیچ راهی نیست بفهمیم ‫این حرفا راسته یا نه.
‫نمی‌تونیم بهت اعتماد کنیم!
‫حداقل باید بیشتر از یه بزرگسال ‫بهم اعتماد داشته باشین.
‫خودتون دیدین مدیر ‫چجور آدمی بود، مگه نه؟
‫ما با هم از دستش فرار کردیم، درسته؟
‫بچه‌ها بالاخره بزرگ می‌شن و تبدیل به بزرگسال می‌شن.
‫همه مثل هم‌ان ‫از این نظر که نمی‌شه بهشون اعتماد کرد.
‫همه تو این کشور
‫آخرش قراره تبدیل به یه پیرمرد عجیب و غریب ‫مثل مدیر اوشیبو بشن!
‫من به هیچکس نمی‌تونم اعتماد کنم!
‫فویومورا!
‫حرفی که آمایا زد درسته.
‫من می‌تونم ببینمش.
‫شفاف و واضح.
‫ها؟ اینم یکی از قدرتای سانتا کلازه؟
‫با پیرچشمی...
‫دیدن چیزای دور راحت‌تر ‫از چیزای نزدیکه!
‫یه تابلو اونجا به سمت جنوبه.
‫نوشته «آمایا پارتی».
‫نزدیک بودی، «پتیسری».
پتیسری: قنادی
‫ها؟ این قدرت نیست، ‫فقط بینایی یه پیرمرده؟
‫اینطور نیست که به توانایی‌هام ‫مسلط شده باشم.
‫ولی فکر کنم بشه اینم ‫یکیشون حساب کرد.
‫پیر شدن همه‌ش چیزای ترسناک نیست، ‫فویومورا.
‫من اینو بهت تضمین می‌دم.
‫ساندا، ممنونم که ‫حرفمو باور کردی! واقعاً ممنونم!
‫ببین، قبل از اینکه ازم چیزی بخوای،
‫یه چیز مهم هست که ‫اول باید امتحان کنم!
‫فویومورا، هیچ برتی بینی ‫همراهت هست؟
‫خوبه.
‫اتفاقی که امروز افتاد ‫بین ما سه نفر می‌مونه.
‫نمی‌خوام آدمای بیشتری ‫هویت مخفی منو بفهمن.
‫ممکنه مدیر اوشیبو ‫از الان ما رو زیر نظر داشته باشه.
‫تا وقتی به قولت عمل کنی،
‫من ازت محافظت می‌کنم تا مطمئن شم ‫هیچ اتفاقی برات نمی‌افته.
‫من به کسی نمی‌گم.
‫خوبه.
‫حالا تو، فویومورا.
‫پس این یه قوله!
‫فویومورا، که می‌خواد بهش ‫کمک کنم همکلاسیشو پیدا کنه...
‫و آمایا،
‫که می‌خواد دوباره به عنوان سانتا ‫گردشم رو شروع کنم تا به خانواده‌ش کمک شه...
‫تا وقتی بهم نیاز دارن، ‫رازم پیششون امنه.
‫هرچند برام سواله...
‫-فویومورا چطور هویت مخفی منو می‌دونست؟ ‫-ببین! پیشونیم زخم شده!
‫ای بابا!
‫ساندا! فکر می‌کنی چی می‌شه؟ ‫اگه اونجا کچل شم چیکار کنم؟
‫اینقدر فیلم بازی نکن، آمایا!
‫ولی یه کم درد می‌کنه.
‫بله، کاملاً مطمئنم.
‫حتی قبل از رفتن حرف اول اسمش رو ‫با یه حرف بزرگ روی زمین حک کرد.
‫یه «S».
‫یه مرد گنده با ریش سفید ‫و اسکی‌های سورتمه روی پاهاش...
‫و اون بصیرت نافذ...
‫هیچ جای شکی باقی نمی‌مونه.
‫این همون مردیه که تیم شما ‫اینقدر ناامیدانه دنبالش می‌گشت.
‫اون سانتا کلازه.
‫وقتشه که «واحد تعقیب سنت نیک» ‫وارد عمل بشه.
‫وقتی که بی‌قرارم،
‫پر از احساسات درهم،
‫گاهی فقط همونجا می‌ایستم،
‫یا گاهی با تمام وجودم ‫فریاد می‌زنم
‫وقتی که دودلم،
‫پر از احساساتی که میان و میرن،
‫دفتر خاطراتی که توش غر می‌زنم
‫تو یه کشوی بسته قایم شده
‫آخرش چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم، فقط گریه می‌کنم
‫شرط می‌بندم همینه، نه؟
‫از سر ناچاری، یه دروغ
‫واقعاً، آخرش چی می‌شه؟
‫کاش می‌تونستم تو رویاهام بمونم
‫کاش می‌تونستم بمونم، ‫بمونم، بمونم
‫وقتی که بی‌قرارم،
‫پر از احساسات درهم،
‫گاهی فقط همونجا می‌ایستم،
‫یا گاهی با تمام وجودم ‫فریاد می‌زنم
‫عجیبه که فقط وقتی ‫بزرگ می‌شی
‫می‌فهمی که نمی‌تونی ‫برای همیشه بچه بمونی
‫حتی وقتایی هست ‫که افسرده می‌شم
‫به این روزایی که توش ‫هستم فکر می‌کنم،
‫ولی وقتی که بگذره،
‫آیا به گذشته نگاه می‌کنم و دلتنگشون می‌شم؟
‫هر روز آخرش چی می‌شه
‫هر روز دارم فریاد می‌زنم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.