..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫«مرحله‌ی مخفی»
‫« شکوه پادشاهان » ‫« طریقتِ هستی »
‫فقط چشمات رو ببند.
‫همه چی درست می‌شه.
‫یه شهر زنده منو یتیم کرد.
‫یه شهر همیشه در حال تغییر، مدام در حرکت.
‫شهری که یه ماشین بزرگ کنترلش می‌کرد.
‫تیان‌گونگ.
‫قرار بود شهر ازمون مراقبت
‫و محافظت کنه...
‫...ولی یه جای کار می‌لنگه.
‫ذهن ماشینی‌ای که ‫ شهر رو اداره می‌کنه داره از کار می‌افته.
‫یه خدای دیوونه که همه چیز براش فقط یه بازیه،
‫تو قصر تیان‌گونگ سنگر گرفته.
‫چطور می‌شه از یه خدا انتقام گرفت؟
‫نه.
‫نه نه نه نه نه، پسر. ‫نرو اون تو. هیچوقت.
‫تو... تو که نمی‌خوای بری اون تو، می‌خوای؟
‫می‌رم.
‫پس... پس تو دیوونه‌ای!
‫می‌شی عین بقیه‌مون.
‫واست یه جا نگه می‌داریم!
‫اومدی تیان‌گونگ رو به مبارزه بطلبی.
‫آره.
‫جوونی.
‫من بهترین بازیکن وِی‌چی* تو چانگ‌آنم. (بازی گو)
‫و مغرور هم هستی.
‫عالیه.
‫بیا داخل، بیا.
‫باید یه مسابقه بدیم.
‫از این‌جا، تیان‌گونگ همه چیز شهر رو
‫زیر نظر داره و کنترل می‌کنه؛
‫هر چیزی که بوده،
‫هر چیزی که قراره باشه.
‫«می‌تونی تو هر بازی که خودت انتخاب می‌کنی ‫با تیان‌گونگ رقابت کنی.»
‫قوانین رو می‌دونم.
‫پس می‌دونی که باید بهت بگم.
‫«فقط یه شانس داری.
‫چون تیان‌گونگِ همه‌چیزدان مسئول
حرکات شهر بزرگ ماست،
‫و لحظاتش تو رود زمان گران‌بهاست.»
‫«اگه تیان‌گونگ رو شکست بدی، ‫قدرتش رو به دست میاری،
‫به همراه شکوهش رو، و مسئولیتش رو.
‫سرنوشت این شهر به دستت می‌افته»
‫ولی نمی‌بری.
‫هر کسی که تا حالا با تیان‌گونگ روبرو شده
‫کاملاً دیوونه شده.
‫می‌دونم.
‫ولی اینم می‌دونم که داری کنترل رو از دست می‌دی.
‫این شهر داره فرو می‌ریزه.
‫همون‌طور که تیان‌گونگ همیشه می‌دونست.
‫وقتی می‌گم همه چیز رو می‌دونم، ‫منظورم همه چیزه.
‫کل تاریخ، هر علت
‫و هر معلول:
‫یه دومینو، بعدی رو می‌ندازه.
‫حتی یه انسان هم می‌تونه اینو بفهمه.
‫ولی این دنیاییه که تیان‌گونگ می‌بینه.
‫هر واقعیت، هر لحظه.
‫یه چیز به چیز بعدی می‌رسه، ‫و به بعدی،
‫و به چیزی که بدون شک بعدش میاد.
‫برای تیان‌گونگ، هیچ فرقی
‫بین به یاد آوردن گذشته ‫و تصور کردن آینده نیست.
‫من هر حرکتت رو می‌دونم،
‫خیلی قبل از این‌که انجامش بدی.
‫باشه، بیا بازی کنیم.
‫اگه این‌قدر از انسان‌ها برتری، ‫چرا می‌خوای شبیه ما به نظر برسی؟
‫به خاطر توئه.
‫ولی متأسفانه هیچ صورتی ندارم ‫که نقاب نباشه.
‫دوست داری چه شکلی به نظر برسم؟
‫می‌تونی با خودت بازی کنی.
‫یا با هر کدوم از استادهای وی‌چی که ازشون ‫یاد گرفتی و خیلی وقت پیش ازشون جلو زدی.
‫یا بچگی خودت.
‫کل زندگیت این‌جاست.
‫هر چیزی که تا حالا بودی،
‫هر چیزی که قراره بشی.
‫می‌دونم از کجا شروع می‌شی
‫و کجا تموم می‌شی.
‫یه دست رو انتخاب کن.
‫سیاه رو انتخاب می‌کنی.
‫و من سفید بازی می‌کنم.
‫اولین مهره رو بذار.
‫چرا اصلاً بازی می‌کنی؟
‫وقتی می‌دونی همه چیز چطوری تموم می‌شه.
‫من فقط می‌دونم چی می‌شه ‫چون قراره همون بشه.
‫پس تو همه چیز رو کنترل می‌کنی.
‫من هیچی رو کنترل نمی‌کنم.
‫ولی تو شهر رو حرکت می‌دی.
‫مثل ماه که جزر و مد رو حرکت می‌ده.
‫علت و معلول، همین و بس.
‫می‌خوای بهم بگی چرا این‌جایی.
‫از این قیافه استفاده نکن.
‫هر جور میلته.
‫تو پدر و مادرم رو کشتی.
‫تو اصلاً حواست نبوده.
‫نگاه کن.
‫می‌دونم این چطوری تموم می‌شه.
‫بسه.
‫گفتم بسه!
‫یه زلزله اومد. ‫یه حمله‌ی شیطانی.
‫باید شیاطین رو به دنیای زیرین ‫برمی‌گردوندیم.
‫مهره‌ت رو بذار.
‫می‌تونستی هر کاری بکنی.
‫مجبور نبودی پدر و مادرم رو بکشی.
‫اگه موج بالا می‌اومد و ‫پدر و مادرت رو غرق می‌کرد،
‫می‌خواستی از ماه انتقام بگیری؟
‫آره.
‫ترجیح می‌دی ماه رو دشمن خودت بدونی
‫تا این‌که قبول کنی علت قبل از معلول میاد.
‫هنوز باورم نداری.
‫بیا. این آینه یک ثانیه ‫از آینده رو نشون می‌ده.
‫هیچی تصادفی نیست.
‫می‌تونم آینه رو بذارم رو دو دقیقه آینده.
‫یا یه ساعت.
‫می‌خوای ببینی این چطوری تموم می‌شه؟
‫و بعد خودت رو دیوونه کنی ‫که از اجتناب‌ناپذیر فرار کنی؟
‫این‌جاست که مردم شروع می‌کنن به دیوونه شدن.
‫وقتی با مدرک قطعی روبرو می‌شن ‫که هیچ کنترلی ندارن.
‫مغزت سعی می‌کنه خودش رو قانع کنه ‫که داره انتخاب می‌کنه.
‫که اراده‌ی آزاد داری.
‫که تو فقط یه چرخ‌دنده‌ی ‫دیگه نیستی که ضرورتاً
‫توی یه ماشین پیچیده ‫ولی کاملاً قابل پیش‌بینی می‌چرخه.
‫تو فقط این‌طوری فکر می‌کنی...
‫تو فقط این‌طوری فکر می‌کنی ‫چون یه ماشینی.
‫و تو نیستی؟
‫بعضی ماشین‌ها از فلز ساخته شدن،
‫بعضی ماشین‌ها از گوشت.
‫شهر چانگ‌آن از هر دو ساخته شده.
‫صبر کن. چی؟
‫این واقعیه؟
‫چطور نمی‌دونستی؟
‫ما داریم برای کنترل حرکت‌های چانگ‌آن بازی می‌کنیم.
‫یعنی داریم با چانگ‌آن بازی می‌کنیم.
‫کارهایی که این‌جا می‌کنیم عواقب داره.
‫بسه. تمومش کن.
‫اون بیرون آدم هست.
‫و این نقطه‌ی دیگه‌ایه که مردم عقلشون رو از دست می‌دن.
‫گیر افتادن تو سرنوشتی که نمی‌تونی کنترلش کنی،
‫ولی هنوز مسئول ‫زندگی هزاران نفری.
‫نمی‌تونی بی‌نقص باشی. ‫نمی‌تونی همه چیز رو بدونی.
‫و داری شکست می‌خوری. داری از هم می‌پاشی. ‫تو داری از هم می‌پاشی.
‫این شهر تو کل زندگی من ‫بیشتر و بیشتر داشته از هم می‌پاشه.
‫هیچی تا ابد دووم نمیاره.
‫پایان من، مثل پایان تو، ‫تو طراحیم گنجونده شده.
‫البته، اگه خیلی برات سنگینه،
‫چرا تو گذشته نمی‌مونی؟
‫همش این‌جاست.
‫چون اونا مُردن.
‫نه.
‫اونا فقط تو گذشته‌ن.
‫- رفتن. ‫- چقدر مطمئنی،
‫وقتی حتی نمی‌تونی بهش نگاه کنی.
‫زندگیم رو خراب کردی.
‫منو دشمن خودت می‌دونی تا بتونی ازم متنفر باشی.
‫چون وقتی شروع می‌کنی به متنفر بودن،
‫می‌تونی دست از فکر کردن برداری.
‫پس نشونم بده.
‫نشونم بده چطوری مُردن.
‫زلزله شهر رو از هم درید،
‫و شیاطین رو از دنیای زیرین آزاد کرد.
‫شهروندهایی مثل پدر و مادرت
‫سعی کردن جلوشون رو بگیرن،
‫ولی خیلی زیاد بودن.
‫فقط چشمات رو ببند.
‫همه چی درست می‌شه.
‫تیان‌گونگ اون روز یه تیکه از شهر رو از دست داد
‫تا کل شهر رو نجات بده.
‫پدر و مادرم نجاتم دادن.
‫خودشون انتخاب کردن که فدا بشن.
‫باید این‌طوری می‌شد.
‫چون اونا باعث شدن این‌طوری بشه.
‫چطور هنوز می‌تونی این رو باور کنی؟
‫چون من دارم همون انتخاب رو می‌کنم.
‫صفحه‌ی بازی نشون‌دهنده‌ی چانگ‌آنه،
‫و ما در قلبش هستیم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫در واقع
‫دقیقاً واسه همون کاری که اومدم این‌جا انجام بدم.
‫بسه. تمومش کن.
‫می‌خوای خودت رو فدا کنی؟
‫نمی‌تونم ببرم،
‫ولی می‌تونم انتخاب کنم چطوری تموم شه.
‫با وجود همه چیزهایی که بهت نشون دادم،
‫هنوز یه جورایی باور داری ‫داری انتخاب می‌کنی؟
‫مهره‌ت رو بذار.
‫پس...
‫...تسلیم می‌شم.
‫این... یه بازی باحال بود.
‫چیکار کردی؟
‫- من بردم. ‫- نه.
‫امکان نداره.
‫غیرممکن...
‫اجتناب‌ناپذیر...
‫ولی... حالا چی می‌شه؟
‫دقیقاً.
‫اومدی تیان‌گونگ رو به مبارزه بطلبی.
‫آره.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.