‫اون صدای چیه؟
‫برف؟
‫چرا توی یه طوفان ‌برفی‌ام...؟
‫اوه، درسته.
‫الان من...
‫توی یه‌سری کوه‌های برفی‌ام.
‫حتماً موقع راه رفتن داشتم خواب می‌دیدم...
‫واقعاً خوابِ خاطره‌انگیزی بود...
‫یا شایدم منِ جوون‌ترم داره ‫ از کارهایی که الان می‌کنم خواب می‌بینه.
‫خوب تماشا کن ما به چی تبدیل شدیم، منِ جوون‌تر.
‫هیچی رو از دست ندادم.
‫گرمایی که بقیه بهم دادن رو کنارم دارم.
‫گرمای مبهمی که طی زمان بیشتر و بیشتر شد...
‫همیشه برای خندوندنم کافیه.
‫برای فعلاً می‌تونی گریه کنی.
‫گرمای درونتو، ‫حتی بعد از خداحافظی کردن نگه دار...
‫تا اینکه دوباره بتونی بخندی.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫شوگان...
‫شوگان... مرده؟
‫روستا پر شده از ‫مستخدم‌هایی که از قصر شوگان فرار کردن.
‫برای اینکه پیدا و کشته نشن، ‫اسماشونو عوض، و زندگی‌شونو در غم سپری کردن.
‫سنیا؟
‫به این زودی بیدار شدی؟
‫بدجوری زخمی شده بودی.
‫حتماً مبارزه سختی بوده.
‫شینسکه...
‫شینسکه، خودتم گریه کردی؟
‫کردم.
‫تو هم می‌تونی بکنی.
‫نمی‌تونستم گریه کنم...
‫تا وقتی سالم و سرحال شی قراره اینجا بمونیم.
‫با خیال راحت استراحت کن.
‫گمونم واقعاً گشنه‌ت بود.
‫بیا، این ماهی هم بخور.
‫ممنون.
‫می‌خوای الان دنبال یاماتو جینکا بگردی، شینسکه؟
‫به‌گمونم آره.
‫اول آرابوکی رو باید درست کنم،
‫و بعدش دنبال این فال‌گیری که تاما گفت بگردم.
‫پس ما قراره...
‫آره. ما چهارتا یکم بیشتر قراره سفر کنیم.
‫سنسه!
‫امکانش نیست.
‫تو اینجایی؟! و چرا حالا اون تو؟
‫آرومم می‌کنه.
‫چرا امکانش نیست؟
‫حصار دور این روستا رو ‫ براساس خونِ شینسکه و زانزو درست کردم.
‫اون دوتا نمی‌تونن راحت برن بیرون.
‫می‌دونی از قدرتم برای فرستادن مردم ‫ از قصر شوگان استفاده کردم،‌ درسته؟
‫آ ـ آره...
‫به منظور اینکه بیرون از کیو بفرستمشون،
‫باید کسایی که ‫ تحت‌تأثیر قدرت روحیم قرار گرفته بودن
‫به‌عنوان سیگنال عمل می‌کردن.
‫یه‌چیزی مثل علامت روی زمین؟
‫بخوای ساده بگی، آره.
‫با تحت‌تأثیر قرار دادن تو و زانزو حصار رو ساختم،
‫و بعد خدمتکارها رو توش فرستادم.
‫یعنی داری می‌گی... من الان...
‫درحال‌حاضر یه‌چیزی شبیه خدای منطقه‌ای هستی...
‫ولی خب بدون قدرت روحی.
‫یه خدای منطقه‌ای...؟
‫وایسا! منظورت اینه اینجا گیر کردم؟!
‫برای کل عمرم؟!
‫خب، سؤال خیلی خوبیه...
‫حصارو بردار! مگه الان دیگه همه اینجا نیستیم؟!
‫انقدر ساده نیست. ‫همون کلی وقت برد.
‫به من نگاه کن!
‫شینسکه...
‫واقعاً راه دیگه‌ای برای انجامش نبود؟!
‫پس یعنی اینجا سفرمون تموم می‌شه؟
‫هاناتورا!
‫چرا همیشه‌ی خدا اینطوری می‌کنی؟!
‫انقدر تکونم نده.
‫خوابت نمی‌بره؟
‫بهتره استراحت کنی. ‫بدجور زخم‌وزیلی شده بودی.
‫امم... درمورد حصار...
‫می‌دونم.
‫حس کردم دیر یا زود فرصتش می‌شه...
‫تازشم، اگه الان از اینجا برم، ‫احتمالاً تنهایی به ارتش ماتسوناگا بخورم.
‫سر همین سعی دارم آروم بگیرم.
‫که اینطور.
‫می‌گم... تو منو یادت میاد؟
‫قبلاً همو دیدیم دیگه؟ ‫وقتی با خواهرم، هیگان بودم.
‫هیگان...
‫اتفاقی که افتاد تقصیر تو نبود.
‫ولی من اونجا بودم.
‫به‌عنوان سلاحی برای دانگایشو...
‫فکر بدی بود. ‫نباید اونطوری یادت مینداختم.
‫هرچی گفتمو فراموش کن و بگیر بخواب.
‫هرجا بخوای می‌تونی بری.
‫امیدوارم زودی بتونی باباتو ببینی.
‫پدر...
‫قوی... و بزرگ بود... ‫و هیچ‌وقت لبخند نمی‌زد.
‫همیشه درباره عدالت فکر می‌کرد.
‫گریه نکن.
‫الان دوست دارم گریه کنم.
‫می‌خوام گریه کنم...
‫و برام هم اشکالی نداره.
‫واقعاً می‌تونم خودم تنهایی جایی برم؟
‫نه...
‫مجبورم برم، حتی اگه شده تنها.
‫چون قراره دنبالم بیان.
‫دیر یا زود... بازم قراره مبارزه کنم.
‫خدایان جنون؟ نه، یه‌چیز دیگه...
‫پنج نفرن؟
‫این... دیگه چیه...
‫هاناتورا-ساما؟!
‫سنیا! اینا کسایی‌ان که خدایان جنون رو می‌سازن!
‫قبلاً هم روح تقسیم‌شده‌م رو گرفتن!
‫از این شمشیر استفاده کن!
‫این چیه؟
‫یه شمشیر روح که از کسی که ‫ زمان رو تمام‌وکمال تماشا کرده ساخته شده.
‫روحی که درون فضا و زمان رو دیده، ‫و تونسته با اون پنج‌نفر مکالمه کنه.
‫شاید بتونه روشون کار کنه!
‫اگه حدسم درست باشه، ‫اونا نمی‌تونن تو رو به جنون بکشونن.
‫اگه تو این شمشیر رو دست بگیری، ‫تنها کسی هستی که می‌تونه شکستشون بده!
‫فقط من...؟
‫تمومش کن! بکششون و مبارزه رو به پایان برسون!
‫می‌تونم تمومش کنم...؟
‫در این صورت...
‫اگه این واقعاً درست باشه...
‫پس برای بار آخر، ‫یه سلاح می‌شم.
‫برای نابودی موجودات تاریکی که به‌دنبال پلیدی‌ان!
‫کارشونو تموم می‌کنم!
‫این... یه دنیای روحی‌ـه؟
‫به دنیای اونا کشیده شدم؟!
‫جریان چیه، پسر رنگ‌پریده؟
‫واسه چی انقدر عصبانی‌ای؟
‫شوگان؟ کجایید؟
‫به‌خاطر نفرتت بلعیده شدی.
‫خودتو گم نکن.
‫و به‌جای نفرت برای بقیه دلسوزی به‌خرج بده.
‫بگو ببینم،‌ پسر رنگ‌پریده...
‫چه‌جور انسانی می‌خوای باشی؟
‫من...
‫کی اونجاست؟!
‫اونا کی باشن؟!
‫حتماً مهمون‌های دوست و پادشاه‌مونن!
‫پس بیاید ازشون خوش‌آمدگویی گرمی کنیم.
‫می‌خوام کسی باشم که هروقت بخواد گریه کنه...
‫و اینکه...
‫مردی که همیشه بتونه لبخند بزنه!
‫از اونجا که دنیای شما شبیه قلمرو روحی‌ـه، ‫شما رو به مال خودم کشوندم!
‫به دنیام خوش اومدید!
‫الان خیلی کنجکاوم...
‫چرا خدایان زمین رو به جنون می‌کشید؟ ‫هدف اصلی‌تون چیه؟
‫جوابتونو می‌شنوم!
‫طوری حرف بزنید که بقیه هم متوجه بشن.
‫هرکس که اینجا می‌بینید بخشی از منه!
‫ما مردم پوچی هستیم.
‫برای هدف شریف نجات زادگاهمون عمل می‌کنیم،
‫و برای دستگیری شگفتی روحی، ‫معجزه هزاره به اینجا اومدیم.
‫هوی، مثل سنیا موهاش نقره‌ایه!
‫و چشمان پری هم داره؟!
‫به دنیای اونا فرستاده شدم!
‫آروم باش، پسر رنگ‌پریده.
‫شوگان...
‫دارن میان!
‫بر این باورم که قدرتشونو ‫از تصوری که خودت از قدرت داری به‌دست میارن:
‫این یه توهمه که بازتاب وضعیت ذهنی‌ته.
‫جنگیدن با کسی که فکر می‌کنی قوی‌ترین باشه؟
‫نمی‌خوان فکر کنی می‌تونی ببری.
‫درسته...
‫ولی تو تنها نیستی!
‫منم اینجام، مگه نه؟
‫شوگان!
‫این شمشیر روح منه!
‫ازش برای شکاف دادن دنیای روحی استفاده کن!
‫تابش بده!
‫سنیــــا!
‫سنیا!
‫همه‌تون بیاید!
‫شکل کسی که فکر می‌کنید قوی‌ترینه رو بگیرید!
‫این دنیای روحه! ‫می‌تونید شبیه هرکس که می‌خواید باشید!
‫قوی‌ترین؟
‫اوه، برو که رفتیم!
‫همه شبیه وقتی‌ان که مودو شکست خورده بود...
‫توسط من!
‫سن!
‫کی!
‫یا!
‫کــــو!
‫شاید با برتری یک به پنج‌تون ‫ تونسته باشین خدایانی که توی این دنیا جنگیدین رو
‫ به جنون بکشونید...
‫ولی این‌بار شما مقابل من، شوگان، و کاتاواراهامید...
‫این می‌شه 1002 برابر پنج.
‫تسلیم شید!
‫روح‌هاشون شکسته شد...
‫قابل تحسینه، نواده ما.
‫خونی یکسان، تقویت شده توسط ‫ پیوندهایی که به قدرت روحی بیشتر ختم شده.
‫نواده؟
‫شماها اصلاً کی‌اید؟
‫ما مردم پوچی هستیم.
‫زادگاهمون در گذشته‌ای دور، نسبت به الان قرار داره،
‫توی گذشته؟
‫زادگاهمون در تهدید نابودیه.
‫برای جلوگیری ازش، وارد دنیای روحی شدیم ‫و آینده رو جستوجو کردیم.
‫و چیزی که پیدا کردیم
‫آتش بزرگی از زندگی و سرنوشت هزار کاتاوارا بود ‫ که معجزه هزاره رو تشکیل می‌داد،
‫و به‌همراه افسانه‌کش، یوکوی هزار دُم.
‫این دوتا شگفتی روحی هستن.
‫قادر بودیم یکی‌شون رو ردیابی کنیم،
‫اما با دست‌کم گرفتن قدرتش، شکست خوردیم...
‫ولی دفعه بعد کاملاً آماده میایم...
‫حالا قدرتتو بهمون بده!
‫یوکوی هزار دم!
‫چی-؟!
‫یاماتو جینکا؟!
‫جریان سرنوشت درون چشمان پری‌مون بازتاب شده...
‫و ما رو به لحظه بعدی هدایت می‌کنه.
‫تا دیدار دوباره...
‫وایسیـ ـ
‫اوه، می‌خوای به‌قدری قوی شی تا ‫ اویاما میتسوچیهیمه رو شکست بدی؟
‫بله. می‌خوام پدرم که زندانی شده رو نجات بدم.
‫و سوکیکو می‌خواد انقدر قوی شه ‫که از پس هزار سرباز بربیاد؟
‫بله.
‫لطفاً راهنمایی‌مون کنید، هاناتورا-ساما.
‫و درعوضش شما قراره بهم چی بدید؟
‫اونا رو نمی‌خوام، احمق‌ها.
‫خب، برای فعلاً‌ تمرین‌تون می‌دم.
‫بهاش رو وقتی فکر کردم تعیین می‌کنم.
‫وقتی بهش فکر کرد...؟
‫فعلاً سی دور برام دور روستا بدوئید.
‫خب دیگه، تکون بخورید.
‫تمرینتون برای حدود بیست سالی باید طول بکشه.
‫ما رفتیم.
‫باید تا یه‌ماه دیگه برگردیم.
‫آره، مراقب باشید.
‫سلاممو به تاما برسونید.
‫و همینطور به جینکا، اگه دیدینش.
‫خیالت تخت باشه، نائو.
‫زمان زود می‌گذره ها.
‫آره، خیلی قابل اعتماد شدن.
‫ولی خیلی پیر شدیا، زانزو.
‫خب می‌دونی، گردوندن یه خانواده همچین کاری می‌کنه...
‫بابا!
‫بـ ـ باشه.
‫بیاید برگردیم خونه.
‫هورا!
‫فکر می‌کنی چیکار می‌کنن؟
‫چمیدونم...
‫ولی هرچی شد، شد.
‫دیگه که بچه نیستن.
‫به اسم و مهرهاتون نیاز داریم.
‫چـ ـ چی هست؟!
‫یه قرارداده که وضع می‌کنه دیگه راهزنی نمی‌کنید.
‫همینطور سلاح‌‌هاتونو زمین می‌ذارید.
‫داری سربه‌سرمون می‌ذاری؟!
‫هی، می‌بخشید...
‫اینا برای یه‌شبمون کافیه؟
‫مشکلی نداره، ولی از کجا آوردینشون؟
‫از یه‌سری راهزن گرفتیم.
‫شما بچه‌ها از ظاهرتون قوی‌ترید.
‫خب، بفرمایید این طرف.
‫تو هم می‌خوری، سنیا؟
‫نه، من خوبم.
‫پس خودم می‌خورم...
‫باز داره به خودش می‌خنده.
‫نگرانم آخرش مثل شینسکه شه، نائو.
‫چطور بود؟ یدونه دیگه می‌خوایـ ـ
‫ممنون می‌شم!
‫بفرمایید.
‫انتظارشو داشتم، پس آماده‌ش کردم.
‫خیلی ممنونم!
‫هزینه اضافه نیازی نیست.
‫شایعات رو درباره هیولاهای عجیب که
‫اخیراً پشت کوه پیداشون می‌شه شنیدی؟
‫نه.
‫کل روستا دربارش حرف می‌زنه که ‫ چقدر خوب می‌شه اگه
‫یه‌سری مسافر قوی برن ببینن قضیه چیه...
‫پس مفت غذا می‌خوریم، نائو. و یه‌کم هم ماهی بیار.
‫با کمال میل! و متشکرم!
‫آهای، نائو. ‫اینطوری که مجبوریم دیگه انجامش بدیم.
‫خب بریم ببینیم چه‌خبره.
‫مردم اینجا کمک لازم دارن، نه؟
‫قبل اینکه به تاما-سان برسیم کلی وقت داریم، ‫پس عیبش چیه.
‫باشه...
‫کـ ـ کمک!
‫یه کاتاوارا؟
‫و افسون نفرین‌شده هم حس می‌کنم.
‫یه‌چیزی داخله.
‫تاگوـه، نائو!
‫یه‌چیزی داره میاد!
‫فرزند آرابوکی، و شمشیر روح پاک‌کننده!
‫ایتاکبی!
‫رصد دنیای روحی!
‫پس با این سروکار داریم...
‫بچه‌ها، حمله و نفرین کنید!
‫اطاعت!
‫من... چی شد...
‫ها؟!
‫تمام نفرین‌هایی که داشتم رفتن؟
‫غیب شدن...؟
‫تاگو... چندوقتی می‌شه.
‫سـ ـ سنیا!
‫به، چه هیکل گنده کردی! ‫مگه الان بچه نبودی؟!
‫اون توی دنیای روحی بود.
‫توی واقعیت این‌شکلی‌ام.
‫ولی خب از درون هنوزم یه بچه‌ست.
‫فقط قد دراز کرده.
‫چون هیچ‌وقت روی سوکیکو حرکتی نزده.
‫پلشت!
‫هی! بسه دیگه!
‫خودت تنهایی؟ مودو کجاست؟
‫نـ ـ نمی‌دونم.
‫یه‌چیزی درباره یادگیری هنر رزمی انسانی ‫ یا همچین چیزی گفت...
‫ا ـ اسکلا! این تموم نشده ها!
‫ولی ما که نمی‌خواستیم باهاش کاری کنیم...
‫یه‌ذره هم عوض نشده، نائو.
‫خب... بهتره حرکت کنیم.
‫هی.
‫سلام.
‫تاما-سان.
‫مشتاق دیدار، نائو.
‫شما دوتا انگار هربار می‌بینمتون بزرگ‌تر می‌شید.
‫خب...
‫چونکه شما گاه و بیگاه به روستا سر می‌زنید، تاما-سان.
‫یکی دوبار کلا!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫که اینطور... شیسنکه پس نتونست بیاد.
‫بله، برای همینم ما به‌جاش اومدیم بررسیش کنیم.
‫خب، اینطوری هم نیست که به شما مربوط نباشه.
‫ولی... اون واقعاً‌ امروز پیداش می‌شه؟
‫گفتنش سخته. طبق حرف هاکّنکو، ‫ امروز روزیه که دوره جدیدی شروع می‌شه.
‫چی؟!
‫جولای، در سال چهارم دوره گنکی.
‫آخرین شوگان آشیکاگا، ‫ آشیکاگا یوشیاکی، از کیوتو تبعید شد.
‫به‌طور مؤثر در زمان فعلی، ‫ حکومت آشیکاگا سقوط کرده.
‫هشت سال پس از نبرد شوگان شمشیرزن، ‫ آشیکاگا یوشیترو بود.
‫جیـ...
‫جینکا!
‫سنگوکو یوکو
‫آرک آشوب هزاره
‫پایان یک سفر
‫قار
‫هشت سال بعد
‫سال چهارم گنکی (1573)
‫قرارداد ‫ ‫قول می‌دهیم دیگر هرگز ‫در شرارت دست نداشته باشیم ‫1573