‫خانم کارتمن، ما دیگه از ‫رفتارای پسرت خسته شدیم.
‫بیلی ترنر کوچولو حالا روی ‫بیمارستان تحت درمان هست.
‫اریک، چرا چنین کاری می‌کنی؟
‫من متاسفم که مچ پای بیلی ترنر رو
‫به میله‌ی پرچم مدرسه دستبند زدم. ‫می‌دونی که موضوع این نیست!
‫باشه، خب متاسفم که مچ پای بیلی ترنر رو
‫به میله‌ی پرچم دستبند ‫زدم و یه اره بهش دادم...
‫و بعد بهش گفتم شیر نهارش رو مسموم کردم
‫و تنها راهی که اون می‌تونه ‫پادزهر رو به موقع به دست بیاره
‫از طریق اره کردن پاشه.
‫کارت خیلی شرورانه‌ست، اریک.
‫خب، اون به من می‌گفت خپل!
‫ما توی این مدرسه تلاش کردیم اریک بفهمه
‫که حد و مرزهایی وجود داره.
‫اما رک و پوست کنده، ما ‫معتقدیم که مشکلات رفتاری اون
‫از خونه شروع میشه.
‫می‌دونم. من می‌دونم اون خارج از کنترل شده.
‫ولی شما نمی‌دونید چطوریه.
‫ببخشید.
‫فقط به نظر میاد اون هر روز داره بدتر میشه.
‫اون هیچ‌وقت حرف گوش نمیده!
‫خب، عوضی، خسته نباشی. ‫مامانمو به گریه انداختی!
‫اون منو گریه ننداخته. تو انداختی، اریک!
‫من نمی‌دونم با تو چکار کنم.
‫حتما می‌دونی. تو یه مامان عالی هستی!
‫♪ بهترین مامان دنیا کیه؟ ♪
‫♪ من می‌دونم ♪
‫♪ مادر من درجه یکه توی قلب من ♪
‫♪ این حقیقته ♪
‫♪ مامان من بهترین ‫مامانه، بهتر از مامان تو ♪
‫♪ بیایید با هم هماهنگ بخونیم ♪
‫خانم کارتمن، می‌دونم این خیلی سخته،
‫اما برای افرادی مثل شما کمک وجود داره.
‫تا به حال در مورد نمایشی ‫به اسم " نانی۹۱۱" شنیدید؟
‫اونا بدترین کابوس هر پدر و مادری هستن.
‫خفه شو! ازت متنفرم! ازت متنفرم!
‫بچه‌های کاملا خارج از کنترل.
‫ببین! من دارم اسکیت ‫می‌کنم! دارم اسکیت می‌کنم!
‫وقت تماس با "نانی۹۱۱" هست.
‫ما یک تیم از پرستار‌های درجه یک رو
‫برای کمک به خانواده‌های ‫دچار بحران دور هم جمع کردیم.
‫والدین آمریکایی، کمک توی راهه!
‫امشب...
‫مامان، من یه نوشابه ‫انرژی‌زای دیگه می‌خوام!
‫این پسر ۸ ساله از یک خانواده‌ی ‫تک سرپرست که خوب رفتار نمی‌کنه.
‫و پرستار استلا انتخاب ‫شده تا اونو درستش کنه!
‫الان وقتشه پرستار استلا
‫به اریک کارتمن نشون بده که
‫رفتار اون دیگه قابل تحمل نیست!
‫مامان، کری؟ یه نفر پشت دره!
‫آره، به نظرم اون پرستاره ‌هست، قند عسلم.
‫آخ‌جون. منو توی تلویزیون نشون میدن.
‫سلام! من پرستار استلا هستم!
‫اوه، خیلی ممنون که اومدی.
‫لطفا بیا داخل.
‫و تو باید اریک باشی!
‫مامان، من یه کیک می‌خوام. ‫ب...باشه عزیزم.
‫صبر کن، خانم کارتمن.
‫قراره قوانین اینجا تغییر کنه، اریک.
‫اول از همه، تا کارهای خونه انجام ‫نشده از بازی کامپیوتری خبری نیست.
‫من جدی میگم.
‫بیا بازی رو کنار بذار و بریم به آشپزخونه.
‫نه، ممنون. نمی‌خوام.
‫صحیح. پس من باید اونو بردارم.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫بیا دیگه.
‫این بازی کامپیوتری روی کابینت میره
‫تا وقتی که کارهای خونه انجام بشه.
‫حالا، اولین کاری که قراره ‫انجام بدی مرتب کردن رختخوابته.
‫نه، اریک! این قابل قبول نیست!
‫دست از تلاش برای برداشتن ‫ایکس باکس من بردار، زنیکه‌ی چاق!
‫خیلی خب. بسه دیگه. تو تنبیه میشی!
‫تنبیه؟ ‫هروقت بی‌ادب شدی، اریک،
‫۵ دقیقه روی این چهارپایه می‌شینی.
‫و دقیقا چی منو روی ‫این چهارپایه نگه می‌داره؟
‫این چهارپایه‌ی تنبیه هست.
‫تا وقتش تموم نشده نمی‌تونی بیای پایین.
‫وای! چطور این کارو کردم؟
‫اریک تو باید تو تنبیه بمونی!
‫اوه، نه؟
‫بیا. تو چاره‌ای نداری.
‫خیلی خب. جدا داری اعصابمو خورد می‌کنی.
‫اریک، تو باید به من گوش کنی.
‫این خیلی مهمه.
‫من تا سطح چشم اریک پایین میام
‫تا بتونم توی سطحش باهاش حرف بزنم.
‫اریک، تو باید بفهمی
‫که چرا تنبیه میشی، خب؟
‫من به محض اینکه تو بری میام پایین.
‫خب، پس من باید همین‌جا بایستم!
‫آه!
‫اون تف کرد توی دهنم!
‫آره. بهتره از سطح اون دوری کنی.
‫صحیح. من قبلا با این موضوع برخورد کردم.
‫ما فقط باید از روانشناسی ‫روی اون استفاده کنیم.
‫♪ از باور کردن دست برندار ♪
‫♪ این احساس رو نگه دار ♪
‫اریک، می‌تونم فقط یه ثانیه باهات حرف بزنم؟
‫چرا انقدر عصبانی هستی؟
‫چون ایکس باکس منو برداشتی.
‫این درمورد یه چیزی بیشتر ‫از بازی کامپیوتریه؟
‫تو از دست من عصبانی هستی چون
‫فکر می‌کنی من اینجام ‫که زندگیت رو تغییر بدم؟
‫خب...آره.
‫و تو فکر می‌کنی من حق ندارم که
‫بیام و به تو بگم چطور زندگی کنی.
‫آره. به نظرم همین‌طوره.
‫دیدی؟ ‫تو باید برای صحبت کردن
‫با بچه‌ات در مورد احساساتتون وقت بذاری.
‫اریک، چه احساسات دیگه‌ای داری؟
‫خب، من احساس گیج بودن دارم،
‫چون نمی‌فهمم چرا تو یه پرستار شدی.
‫من؟
‫خب، من بچه‌هایی مثل تو رو دوست دارم.
‫درسته،‌ولی اگه بچه‌ها رو انقدر دوست داری،
‫چطور یه مامان نشدی؟
‫اوه، من هیچ‌وقت بچه نداشتم.
‫چرا نداشتی؟
‫خدا نخواست.
‫تو نازایی. درسته؟
‫نه. این یه بهونه‌ی خیلی دم دستیه.
‫حقیقت اینه که، هیچ کسی ‫نخواسته با تو بچه دار بشه.
‫درسته؟
‫همیشه پرستار بودی و هرگز مامان نبودی.
‫باید برات دونستن این که سال‌ها ‫دارن سپری میشن سخت باشه،
‫همه‌ي دوستات دارن ازدواج می‌کنن،
‫و در تمام این مدت رحمت ‫داره یواش یواش چروک میشه،
‫خشک میشه، و درنهایت بی‌ارزش میشه.
‫ای، تو...تو... تو یه ‫حرومزاده‌ی کوچولویی!
‫چطور جرات می‌کنی؟!
‫اریک، شیطونی کردی.
‫چجور هیولایی...
‫آره! بذار عصبانیت بیاد!
‫تا می‌تونی منو بزن!
‫ولی این تخمدانای خشکتو بارور نمی‌کنه!
‫بسه! من این کارو نمی‌کنم!
‫اوه، ولی ما واقعا به یه کمک نیاز داریم!
‫یه پرستار‌ دیگه برای خودتون ‫از... نمایش تلویزیونی پیدا کنید!
‫در ادامه "سوپرپرستار"!
‫جایی که پرستارای دیگه شکست ‫می‌خورن، پرستار جو وارد میشه!
‫رفتار این بچه
‫کاملا غیر قابل قبوله!
‫ولی هیچ بچه‌ای برای ‫سوپرپرستار خیلی سرسخت نیست!
‫فقط در سه روز،
‫شما قراره یه اریک کارتمن جدید ببینید!
‫[سه روز بعد]
‫می‌ترسم سوپرپرستار در یه ‫حالت عمیق روان‌پریشی باشه.
‫منظورتون چیه؟
‫یعنی اون بیشتر وقتش رو با هق‌هق
‫و خوردن گه خودش می‌گذرونه.
‫غیرقابل تحمله.
‫این بچه جهنمیه!
‫ای وای. ‫من دیگه نمی‌دونم در مورد
‫مشکلات رفتاری پسرم چکار کنم.
‫ما از طریق هر پرستاری توی ‫برنامه تلویزیونی اقدام کردیم.
‫خب، هنوز یه نمایش دیگه ‫هست که بتونی امتحانش کنی.
‫وقتی سگ‌های خوب بد می‌شوند،
‫یه مرد وجود داره که بهترین دوست اوناست.
‫سزار میلان.
‫سگی وجود نداره که مهار ‫کردنش برای من کاری داشته باشه.
‫من سگ‌هارو بازپروری ‫می‌کنم. من مردم رو تعلیم میدم.
‫من نجواگر سگ هستم.
‫لطفا بیا داخل.
‫خب، به من بگو چه مشکلاتی
‫با بچه‌ات داری.
‫خب، اون قابل کنترل نیست.
‫یعنی، اون هیچ‌وقت به حرف من ‫گوش نمیده، و تقریبا زندگیم رو انگشتشه.
‫پس، این بچه باید یاد بگیره که
‫اون مهم‌ترین فرد این خونه نیست.
‫می‌تونی حرف زدن پشت سر منو تموم کنی. ‫من اینجا هستم، خنگول.
‫ببین، من بچه رو نگاه نمی‌کنم، ‫من بچه رو تایید نمی‌کنم.
‫من فقط اجازه میدم بچه ‫بدونه بهش علاقه‌ای ندارم.
‫به من علاقه‌ای نداری؟
‫ببین، بچه فکر می‌کنه دنیای تو فقط اونه
‫چون اینطور هست،
‫چون هرکاری که اون ‫می‌کنه از تو جواب می‌گیره.
‫آره، خب، من نمی‌دونم چرا... ‫هی!
‫بچه رو نگاه نکن. فقط منو نگاه کن.
‫بذار بدونه که ما داریم گفت‌و‌گو می‌کنیم.
‫مامان، این یارو...
‫- اه! بس کن! ‫- این چه کاریه که می‌کنی؟
‫سگ‌ها با گاز گرفتن گردن ‫همدیگه جنمشون رو نشون میدن.
‫ولی این به همون اندازه ‫روی بچه‌ها جواب میده.
‫من فقط از دو انگشت استفاده ‫می‌کنم و گردن بچه رو گاز نمی‌گیرم.
‫به بچه آسیبی نمیزنه. فقط ‫اجازه میده اون بفهمه رئیس کیه.
‫ببین، مکزیکی، اگه واقعا فکر کردی...
‫ول کن دیگه بابا!
‫هیس!
‫ببین، من رفتار بد اونو با
‫واکنش مثبت یا منفی تایید نمی‌کنم.
‫اوه! خیلی جالبه!
‫فکر کنم اولین چیزی که باید روش کار کنیم
‫اینه که این بچه یکم ورزش کنه.
‫اون چاقه و این همه انرژی ‫محصور شده داره که...
‫- من چاق نیستم! ‫- ما باید اجازه بدیم بسوزه.
‫با پسرت پیاده‌روی می‌کنی؟ ‫خب، نه، این کارو نمی‌کنم.
‫بریم. پسرت رو به پیاده‌روی ببریم.
‫هی!
‫به نظرت این بامزه‌ست، حرومزاده؟
‫ببین، دوباره، منم که پیاده‌روی اومدم.
‫این درمورد منه. بچه هم به اندازه‌ی ‫کافی خوش‌شانس بوده که همراهم بیاد.
‫مامان این تحقیر کننده‌ست!
‫اه! لعنتی!
‫نگاش نکن. فقط جلو رو نگاه کن.
‫انرژی اون به زودی تموم میشه.
‫مامان.
‫ما..ا..ما..ن!
‫بیا. چرا تو امتحان نمی‌کنی؟ پسرتو بگیر.
‫مامان، ناموسا مردم دارن منو می‌بینن!
‫خوبه. اعتماد به نفست رو حفظ کن.
‫شونه‌ها روبه عقب، چشما مستقیم به جلو.
‫بچه می‌تونه این اعتماد ‫به نفس رو دریافت کنه
‫و یاد می‌گیره که اون قراره از تو ‫پیروی کنه، نه اینکه تو رو رهبری کنه.
‫مامان، مگه دوستم نداری؟
‫نمی‌بینی الان خوشحال نیستم؟
‫مامان!
‫خوبه، خانم کارتمن. خیلی خوبه!
‫و حالا به "نجواگر سگ" برمی‌گردیم.
‫درک این نکته که سگ‌ها گروهی می‌دوند مهمه.
‫و یک سگ همیشه با جنم... رهبر گروهه.
‫خدا لعنتت کنه! دست ‫از نادیده گرفتن من بردار!
‫تو باید خودت رو به عنوان رهبر ‫گروه با انرژی غالب ثابت کنی.
‫- خیلی خب! ‫- این سوءاستفاده‌ست!
‫من یه بچه هستم، و حق توجه دارم!
‫دست بردار مامان!
‫به نظرم وقتی این کارو ‫می‌کنم خوب جواب نمیده.
‫خب. بذار بهت نشون بدم ‫چطور انرژی غالب رو ابراز کنی.
‫کاری که من کردم اینه که مقداری
‫مرغ سوخاری کنتاکی آوردم.
‫اوه. سرهنگ؟
‫من میرم اول بخورم،
‫چون این همون کاریه ‫که رهبر گروه انجام میده.
‫بهم مرغ بده. یکم مرغ بهم بده!
‫چکار می‌کنی؟
‫من مرغ می‌خوام. بهم یکم مرغ کوفتی بده!
‫من تلاش بچه برای رفتارهای
‫تهاجمی و غالب رو تایید نمی‌کنم.
‫حالا تو مرغ بخور.
‫مامان، بهم بده... یکم مرغ بده.
‫مامان، یه تیکه مرغ می‌خوام!
‫تا وقتی که رفتار آروم و مطیعانه ‫نداشته باشه بهش جایزه نمیدیم.
‫خدا لعنتت کنه! من یه سگ نیستم!
‫مرغ بده. یکم مرغ بده.
‫من مرغ می‌خوام. مرغ!
‫مرغ بده! مرغ بده! مرغ بده!
‫ما نیاز داریم که اون آروم و مطیع بشه.
‫باشه. من خوبم. من الان آرومم.
‫میشه لطفا یه تیکه مرغ بخورم، لطفا؟
‫اوه، خیلی خوبه، عزیزم.
‫نه. نه. الان داره دروغ میگه.
‫از حالتش میشه فهمید که ‫هنوز تهاجمی-غالبانه هست.
‫کونمو بخور مکزیکی!
‫- دیدی؟ ‫- خدا لهت کنه!
‫تو نمی‌تونی اینجا جلوی من ‫وایسی و کی‌اف‌سی بخوری!
‫حالا ردش کن بیاد!
‫تو نمی‌تونی با من این کارو ‫بکنی! من... لعنتی! این...
‫هیسس!
‫من متهاجم نیستم. جنم دارم.
‫وای. من خیلی چیزا دارم یاد می‌گیرم.
‫مامان، جدی میگم. این زیادی طول کشیده.
‫اون مرد رو بنداز بیرون ‫و یه تیکه مرغ به من بده.
‫این‌ چیزیه که می‌خوای زنیکه؟ عیبی نداره!
‫ازت متنفرم! من دارم فرار می‌کنم!
‫ای وای.
‫عیبی نداره. این بخشی از ‫مبارزه‌ی سلطه‌جویانه هست.
‫ولی اگه اون فرار کنه چی؟
‫بذار بره. اون برمی‌گرده.
‫این فرصت خوبی برای آرامش تو و
‫لذت بردن از سرگرمی مورد علاقه‌ات هست.
‫اوه، پسر! خیابون پارک! من ثروتمندم!
‫سلام، بچه‌ها. من خبرای مهمی دارم.
‫از خونه فرار کردم.
‫آره.
‫مامانم دیگه به من اهمیت ‫نمیده، منم زدم بیرون.
‫اون حتی تلاش نکرد جلوی من رو بگیره.
‫زندگی به تنهایی برام سخته، ‫ولی من یه جوری سر می‌کنم.
‫نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫شاید نشنیدی چی گفتم. من فرار کردم.
‫من جایی برای خوابیدن ‫ندارم. من توی خیابونام.
‫خونه‌ی منم نمی‌مونی.
‫خیلی خب. اشکال نداره. ‫- باترز، خونه‌ی تو می‌خوابم. ‫- نه.
‫پدر و مادرم دیگه نمیذارن ‫بی‌خانمان‌هارو بیارم خونه.
‫خب، بچه‌ها انتظار دارید من چکار کنم؟
‫خونه‌ی کنی بمونم؟ ‫خانواده‌ی اون خیلی فقیرن!
‫من با آدمای فقیر نمی‌مونم!
‫خیلی خب. با کنی می‌مونم. بزن بریم، پسر.
‫خب، حالا می‌فهمیم دوستا ‫چقد می‌تونن حمایت‌گر باشن.
‫تو دوران سختی، یه کمک نمی‌کنین!
‫من میرم تو خیابونی جایی، ‫بیرون تو سرما می‌خوابم.
‫احتمالا توسط بعضی اقلیتا خفت میشم ‫و مورد تجاوز گروهی قرار می‌گیرم.
‫شماها متاسف میشید وقتی منو مرده پیدا کنید!
‫آخ جوون! راه‌آهن جی اند آر!
‫هی، جیمی، باورت نمیشه،
‫ولی من از خونه فرار کردم.
‫من فقط... من واقعا به حمایت
‫بهترین دوستم نیاز دارم.
‫بهترین دوستت کیه؟
‫تو هستی جیمی! ما همیشه ‫بهترین دوست هم بودیم!
‫ما همه چیز رو در مورد همدیگه می‌دونیم!
‫فامیلی من چیه؟
‫کون لقت.
‫کریگ. داداش. من از خونه فرار کردم.
‫تو اولین کسی هستی که سراغش اومدم.
‫می‌‌دونستم منو از تو خیابون نجات میدی.
‫ولی من از تو متنفرم.
‫واقعا توی همچین زمانی اهمیت داره؟
‫این مزخرفه!
‫مامان زود کم میاره من ‫می‌تونم بیشتر از اون دووم بیارم.
‫خیلی خب. من برگشتم.
‫اوه، اریک! خیلی خوشحالم که خونه‌ای!
‫بله. خب، امیدوارم درست ‫رو خوب یاد گرفته باشی.
‫من برگشتم،
‫ولی اینجا یه تغییراتی اتفاق افتاده.
‫ببین من چکار کردم، اریک.
‫من یاد گرفتم چطوری نقاشی سومی بکشم! ‫[نقاشی با جوهر سیاه]
‫تقریبا فراموش کرده بودم چقدر هنرمند بودم.
‫این خیلی جالبه،
‫ولی من تقریبا چهار ساعت ‫توی خیابونا زندگی کردم.
‫برام یه چیزی درست کن که بخورم. ‫سزار!
‫نقاشی چطور پیش میره؟ ‫اوه، خدا لعنتش کنه!
‫اوه، ببین. اون برگشته.
‫آره. همون‌طور که تو ‫گفته بودی اون برمی‌گرده.
‫اون اینجا چکار می‌کنه هنوز؟
‫اون گفت گرسنه‌ست. من باید چکار کنم؟
‫بیا بهش غذا بدیم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫مرغ بدون پوست، سبزی آب پز و سالاد؟!
‫این دقیقا مثل آشویتسه! ‫[اردوگاه کار اجباری آلمان نازی]
‫این رفتار بیشتر تهاجمی و سلطه‌جویانه‌ست.
‫بهش پر و بال نده.
‫اوه خدای من. اسنیکرز کوچیک؟
‫دیگه حرفی ندارم.
‫من به خدمات حمایت از کودک زنگ می‌زنم!
‫یالا، خانم کارتمن. تو باید رهبر گروه بشی.
‫چکار می‌کنی؟
‫اریک، اگه نمی‌خوای غذا بخوری،
‫پس چرا نمیری مسواک بزنی و بری بخوابی؟
‫نه. ازش درخواست نکن.
‫درخواست نکن. جنم داشته باش.
‫مامان، من می‌خوام این یارو ‫از اینجا بره بیرون! فهمیدی؟
‫اگه دو دقیقه دیگه نره،
‫من با خدمات اجتماعی تماس می‌گیرم!
‫تو انرژی جنم رو نمایش بده،
‫و اون تحویلش می‌گیره، قول میدم.
‫شونه‌ها عقب، سر بالا.
‫متقاعدش نکن. باهاش بحث نکن.
‫فقط جنمتو نشون بده.
‫من پسر تو هستم، و تو به حرف من گوش میدی!
‫تو حق نداری... ‫مامان، بس کن!
‫من نمی‌خوام... ‫ناموسا، مامان...
‫این... چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫مامان!
‫ما...ما...
‫موفق شدم!
‫دیدی؟ تو آروم، جسور و کنترل شده بودی.
‫اوه! اوه، خدای من!
‫دیدی؟ این رفتاریه که ما دنبالش بودیم.
‫این یه حالت آروم و مطیعه.
‫- اون قبلا این کارو نکرده. ‫- خوبه.
‫حالا می‌تونی رفتار رو با ‫تحسین و توجه پاداش بدی.
‫من خیلی دوستت دارم،
‫تو دلگرمی مامانی.
‫حالا می‌تونی یه میان‌وعده بهش بدی.
‫خوبه. این واقعا خوبه. ‫حالا یه دستور رو امتحان کن.
‫اریک، ازت می‌خوام که بری ‫طبقه‌ی بالا و مسواک بزنی.
‫بعد من میام که قبل از ‫خواب برات یه داستان بخونم.
‫اوه، خدای من. نمی‌تونم باورش کنم.
‫این یه قدم اول عالیه.
‫ولی تو باید محکم و مطمئن بمونی.
‫حالا تو رهبر گروه هستی.
‫من رهبر گروه هستم!
‫حالا، قبل از اینکه برای ‫پسرت یه داستان بخونی،
‫بیا بریم از یه فنجان چای ‫آروم و بی‌سروصدا لذت ببریم.
‫عالی به نظر میاد.
‫اون فکر کرده کیه که داره به من ‫میگه برم دندونامو مسواک بزنم؟
‫خدایا، چه اتفاقی داره برای من میفته؟
‫خب، حال پسرت چطوره، خانم کارتمن؟
‫اوه، اون فوق‌العاده‌ست، سزار.
‫اون توی آخرین امتحان املاش خیلی خوب گرفته
‫و توی تاریخ خوب گرفته.
‫اون داره وزنش رو کم می‌کنه، و ‫چیزی که بهش میگم رو انجام میده.
‫عالیه.
‫بهترین قسمتش اینه که دیگه من ‫اجازه نمیدم به من امر و نهی کنه.
‫من قبلا هرگز ظهر یکشنبه نمی‌تونستم
‫بیام بیرون و با یه دوست نهار بخورم!
‫خوبه، خانم کارتمن.
‫به نظر میاد که تو با پسرت ‫مثل یه پسر برخورد می‌کنی
‫نه مثل یه دوست.
‫فقط یه مشکل وجود داره.
‫اون هنوز با من مبارزه می‌کنه.
‫احساس می‌کنم چیزی که ‫بهش میگم رو انجام میده
‫ولی درونش هنوز اون یه بچه‌ی لوس و عصبانیه.
‫نگران نباش. ‫وقتی رفتار رو اصلاح می‌کنی،
‫درنهایت شاهد تغییر شخصیت خواهی بود.
‫اوه، سزار، من خیلی خوشحالم ‫که تو رو توی زندگیم دارم.
‫بچه‌ها، گوش کنید.
‫این بار واقعا به کمکتون نیاز دارم.
‫خیلی بهش فکر کردم،
‫و من تصمیم گرفتم باید مامانمو بکشم.
‫مامانت رو بکشی؟
‫دیگه نمیذاره هرچی دلم می‌خواد بپوشم.
‫اوضاع واقعاً از کنترل خارج شده.
‫مامانم باید بمیره تا من بتونم ‫جایی برای زندگی داشته باشم،
‫بدون اینکه اون بخواد زندگیمو اداره کنه.
‫اون با تمام خواسته‌ها ‫مثل هیتلر برخورد می‌کنه.
‫داداش، تو بازم وزن کم کردی؟
‫آره! تقریبا ۴و نیم کیلو کم کردم!
‫منظورمو فهمیدین؟
‫من حالا کاملا می‌دونم اگه یه یهودی ‫توی هولوکاست بودم چه حسی داشت.
‫باید مامانمو بکشم. این تنها راه نجات منه.
‫بابا، مامانتو نکش. جالب نیست.
‫اون هیتلره.
‫اگه می‌تونستی هیتلر رو می‌کشتی؟
‫خیلی خب. حالا. نقشه اینه.
‫ساعت ۹:۴۵ امشب، یواشکی از اتاقم میام بیرون
‫و خونه رو ترک می‌کنم، ‫در پشتی رو باز میذارم.
‫شماها سر ساعت ۱۰:۳۰ میاین به خونه.
‫این به من زمان کافی میده که برم پرکینز
‫و همه اونجا منو ببینن.
‫و بعد شما چهار نفر برای ‫کشتن مادرم به طبقه‌ی بالا برید.
‫داداش، ما مامانتو نمی‌کشیم.
‫خب، من نمی‌تونم بکشمش. ‫من خیلی تابلو مشکوکم.
‫وقتی به اتاقش رسیدین، در حالی‌که
‫کنی در اتاق خواب رو ‫باز می‌کنه، باترز مراقبه ‫کایل یه بالش روی سر مامانم میذاره،
‫و استن به صورتش شلیک می‌کنه. ‫تفنگ از کجا بیارم؟
‫خب من نمی‌دونم. این کار توئه، استن!
‫من باید به همه چیز فکر کنم؟ ‫من به کسی شلیک نمی‌کنم.
‫باشه. اشکال نداره. باترز، تو ‫با بالش سر مامانمو بپوشون.
‫- کایل می‌تونه به صورتش شلیک کنه. ‫- نه، کارتمن!
‫اوه، چطوره من همه‌ی کارها رو انجام بدم؟
‫این چطور به نظر میاد؟ ‫من همه‌ی کارها رو می‌کنم
‫وقتی شما اینجا نشستید و بازی می‌کنید!
‫کون لقتون! خودم انجامش میدم!
‫تو منو مجبور به این کار کردی.
‫تو نمی‌تونی منو به عنوان ‫یه پسر دوست داشته باشی.
‫تو فقط باید با قوانینت منو تحقیر می‌کردی.
‫من دیگه نمیذارم به زندگی من مسلط باشی.
‫خداحافظ، مادر.
‫صبر کن.
‫شاید...
‫شاید من حق کشتن مامانمو ندارم.
‫نه!‌ اون مامانمه.
‫من می‌تونم هرکاری بخوام باهاش ​​بکنم!
‫اینکه جوری‌که بخوام زندگی کنم مهم‌تره!
‫اون یه شیء نیست که تو بتونی ‫مالکش باشی. اون یه انسانه.
‫اون شیء نیست که من بتونم ‫مالکش باشم. اون یه انسانه.
‫نه! اونو بکش! اون داره عذابت میده!
‫شاید همه‌ی این تغییرات برای من خوب باشه.
‫شاید...
‫دنیا فقط برای من ساخته نشده؟
‫شاید دنیا فقط برای من ساخته نشده.
‫د...دنیا فقط برای من ساخته نشده!
‫آه!
‫وای، اریک! خودت صبحونه درست کردی!
‫آره، مامان. چیزی نیست. ‫گریپ‌فروت و ژامبون بدون چربیه.
‫و تو داری قبل از مدرسه درس می‌خونی؟
‫خب،‌تو بهم گفتی باید تکالیفم رو
‫قبل از شرو ع کلاس انجام بدم.
‫اوه، اریک. من خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫م...ممنونم؟
‫دوستت دارم، عزیزم.
‫خب، مامان. داری شرمنده‌ می‌کنی. ای بابا!
‫سزار، خیلی خوشحالم که برگشتی!
‫حال بچه چطوره؟ ‫اوه، اون فوق‌العاده‌س.
‫من فکر می‌کنم تغییر ‫توی شخصیت اتفاق افتاده.
‫الان داره برای خودش کار می‌کنه،
‫و به نظر می‌رسه اونو می‌پذیره.
‫من یه دوست صمیمی رو از دست ‫دادم، ولی یه پسر به دست آوردم.
‫این برای اون خیلی سالم‌تره.
‫و وقتی اون بزرگ‌تر شد، ‫می‌تونه برات یه دوست هم باشه.
‫تو بهترینی، سزار.
‫و برای نشون دادن قدردانی، ‫من دو تا بلیط برای تو و خودم
‫برای دیدن «مادام باترفلای» ‫این جمعه شب گرفتم.
‫خب، نه. کار من تموم شده.
‫من باید به لس‌آنجلس برگردم.
‫اوه. ولی من فکر کردم ما باهم دوست میشیم.
‫نه، نه واقعا. تو فقط یه مشتری هستی.
‫خب، موفق باشی. من باید برم!
‫میز رو تمیز کردم، مامان.
‫الان میرم بالا و تختم رو مرتب می‌کنم.
‫اریک، نظرت چیه جمعه شب
‫با من برای دیدن "مادام باترفلای" بیای؟
‫نه، ممنون. ‫به‌علاوه، به استن و کایل گفتم
‫ما می‌تونیم روی پروژه‌ی علمیمون کار کنیم.
‫خب، اگه من بعدش تو رو
‫به مرغ سوخاری کنتاکی ببرم، چی؟
‫و بعد می‌برمت تارگت و ‫برات یه مگارنجر می‌خرم.
‫می‌تونم... دو تا مگارنجر داشته باشم؟
‫آره، عزیزم. تو می‌تونی ‫هرچی که می‌خوای داشته باشی.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.