..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫مسئولیت پیک "روزنامه‌ی سوث پارک"
‫افتخار بزرگیه.
‫متاسفم، آقای جارویس.
‫آخه من هر روز صبح ساعت ۴ باید ‫بیدار شم که روزنامه شما رو تحویل بدم،
‫و بعد کل روز رو مدرسه باشم.
‫همش غر میزنی!
‫همه‌ی ما مشکلاتی داریم،‌ ‫بی‌وجود. باید بهش عادت کنی.
‫تو سر وقت روزنامه‌ها رو تحویل میدی!
‫رکاب دوچرخه‌ام خراب شده،
‫اما من درستش کردم ‫که دیگه مشکل‌ساز نشه.
‫دوچرخه‌ات همونه که اون بیرونه؟
‫آره، چطور؟ ‫چون دارن می‌برنش.
‫چی؟!
‫هی!‌ هی! چه کار می‌کنی؟
‫- این دوچرخه‌ی توئه؟ ‫- آره!
‫الان توی لیست وسائل نقلیه‌ی توقیفیه.
‫تو برای جریمه‌هایی که ‫شدی به بخشداری بدهی داری.
‫نه!‌ من برای انجام کارم ‫به دوچرخه‌ام نیاز دارم!
‫خب کار من بردن این دوچرخه هست.
‫اگه می‌خوای اینو پس بگیری ‫باید با بخشداری صحبت کنی.
‫نه، نه!‌ تو دوچرخه‌ی منو نمی‌بری!
‫وایسا،‌ عوضی!
‫اه!
‫بله. بفرمایید داخل.
‫سلام. اسم من استن مارش هست.
‫به من گفته شده که بیام این‌جا و... ‫بله. بیا داخل، آقای مارش.
‫من در مورد قضیه‌ی تو کاملا توجیه شدم.
‫یه دوچرخه‌ی توقیف شده... ‫۸۳ دلار بدهی به بخشداری.
‫شاید بهتره یه شغل پیدا کنی.
‫من شغل دارم، اما چون دوچرخه‌ام ‫رو ندارم که باهاش روزنامه تحویل بدم...
‫نمی‌تونم پول در بیارم، گرفتی؟
‫استن مارش،‌ یه مرد جوون زرنگه.
‫اون خانواده‌ی خوبی داره، همچنین یه ‫شغل آینده‌دار در زمینه‌ی تحویل روزنامه.
‫تنها مشکل اینه...
‫که دوچرخه‌اش توقیف شده!
‫اما حالا اون قراره بفهمه...
‫که پس گرفتن دوچرخه‌اش خیلی آسون نیست.
‫ببین، من واقعا به دوچرخه‌ام نیاز دارم.
‫خب،‌ متاسفانه نمی‌تونم اونو به تو بدم...
‫چون این‌جوری هیچی یاد نمیگیری.
‫چیو باید یاد بگیرم؟ این منصفانه نیست!
‫صبر کن ببینم، تند نرو. ‫من به پرونده‌ات یه نگاهی انداختم...
‫و فکر می‌کنم این‌جا ‫می‌تونیم یه معامله‌ای بکنیم.
‫طبق بررسی پیشینه‌ای ‫که در مورد تو انجام شده،
‫وقتی تو توی مهدکودک بودی...
‫توی تیم هاکی بخش پارک بودی.
‫خب؟ ‫خب،‌ بر حسب اتفاق...
‫امسال تیم هاکی خردسالان یه مربی می‌خواد!
‫من؟
‫استن مارش یه کلاس چهارمیه ناموفقه.
‫اون نه شغلی داره نه دوچرخه‌ای،
‫و تنها راهش اینه که...
‫مربی تیم هاکی خردسالان بشه!
‫و حالا اون قراره بفهمه که برای مربی‌گری...
‫باید بزرگ بشه.
‫آی!
‫وای، پسر.
‫خیلی خب، بچه‌ها. بیاید این‌جا.
‫اه!
‫ما کلی کار داریم و وقت زیادی هم نداریم.
‫تو کی هستی؟
‫اسم من استنه و من مربی جدید شمام.
‫ما باید یکمی خودمون رو ‫سازماندهی کنیم و تمرین کنیم روی...
‫مربی،‌ من باید برم پی‌پی کنم.
‫باشه. برو.
‫تنهایی؟
‫یکمی نگهش دار، باشه؟
‫پاس یعنی چی؟
‫وقتی گوی هاکی رو میدی ‫به یه بازیکن دیگه میشه پاس.
‫مامانم میگه من اندازه‌ی آسمون بزرگم!
‫مربی، مورگان روی پام تف کرد!
‫این کارو نکردم!
‫خیلی خب خفه شید ‫دیگه! ما تمرین می‌کنیم.
‫شما ۲ تا دفاع هستین و تو دروازه وایسا.
‫من نمی‌تونم دروازه‌‌بان باشم.
‫چرا نمی‌تونی؟
‫دکترم میگه نباید این کارو بکنم.
‫- چیه؟‌ آسم یا همچین چیزی داری؟ ‫- نه. اون سرطان داره.
‫چی؟
‫نلسون سرطان خون داره.
‫بیماری به مغز استخونش رسیده.
‫من نمی‌خوام سرطان داشته باشم!
‫چیزی نیست. گریه نکن.
‫اما چرا من،‌ مربی؟ چرا من؟
‫مربی؟ چرا آدما سرطان میگیرن؟
‫وای خدا. میشه فقط تمرین کنیم؟
‫اگه با نلسون بازی کنیم ما ‫هم سرطان می‌گیریم، مربی؟
‫نه!
‫خب، خب، خب.
‫بازنده‌های بخش پارک این‌جان!
‫وای نه! تیم بخش آدامز!
‫ما اومدیم برای بازی فردا ‫یخ زمین رو بررسی کنیم.
‫گوین تراتل، مربی تیم بخش آدامز.
‫سلام.
‫ببین. چطوره که همین الان تسلیم شی؟
‫شما نمی‌تونید ما رو شکست بدید.
‫واقعا می‌خوای بازیکنات رو خجالت‌زده کنی؟
‫مربی ما نمیذاره ببازیم!
‫- آره! ‫- آره!
‫باشه. اگه اینو می‌خوای مشکلی نیست.
‫فردا می‌بینمت، مربی.
‫تیم آدامز! ‫پشت سرتیم!
‫مربی، خواهش می‌کنم نذار ‫به تیم بخش آدامز ببازیم.
‫بابام دوباره منو کتک میزنه.
‫وای خدا.
‫استنلی، کجا بودی‌؟ وقت خوابه دیگه.
‫مادرت خیلی نگران بود، ‫منم تلویزیون تماشا می‌کردم!
‫من یه شغل جدید پیدا کردم.
‫من بالاخره می‌تونم ‫همه‌ی بدهکاری‌هام رو بدم.
‫- این خوبه. ‫- چه جور شغلی؟
‫من توی لیگ هاکی خردسالان کار می‌کنم.
‫چی؟ صبر کن ببینم، استن.
‫تو خیلی وقت پیش از هاکی دست کشیدی.
‫من بازی نمی‌کنم. مربیم.
‫یادت رفته اون سال‌های قبل چی شد؟
‫یا فقط می‌خوای اونو جبران کنی؟
‫چی داری میگی؟
‫بازی هاکی خردسالانت! توی ورزشگاه پپسی!
‫توی دوران اوج تیم کلورادو اولنج؟
‫من یادمه بعدش رفتم پیتزا فروشی.
‫استن،‌ تو نمی‌تونی دوباره چنین ‫بلایی سر خانواده‌ی خودت بیاری،
‫صرف‌ نظر از هر دلیلی که داشته باشی.
‫من خسته‌ام. میرم بخوابم.
‫ما باید چه کار کنیم،‌ شارون؟
‫- چی؟ ‫- متوجه نیستی؟
‫اون به هاکی برگشته که یه ‫چیزی رو به خودش ثابت کنه،
‫تا بتونه فراموش کنه توی ‫اون بازی هاکی چی شد.
‫شاید اون یادش نیاد. اون ‫موقع فقط ۴ سالش بود.
‫اون یادشه.
‫مطمئنم هر روز داره ‫برای این خودخوری می‌کنه.
‫زمان داره تموم میشه...
‫توی یه بازی هاکی ‫خردسالان بدون امتیاز دیگه.
‫شماره‌ی ۷ استن مارش...
‫داره به طریقی به سمت دروازه میره.
‫اما پاک دست اون نیست.
‫آی!
‫من خودمو خراب کردم!
‫مامانم من خودمو خراب کردم!
‫و ظاهرا دروازه‌بان ریده توی شلوارش.
‫این‌جا رو ببینید!
‫استن مارش کوچک ‫می‌تونه دروازه رو باز کنه!
‫است، بزنش!
‫وقت داره تموم میشه!
‫استن مارش فرصت داره ‫که تیمش رو برنده‌ی بازی کنه!
‫تو می‌تونی، استن!
‫بزنش!
‫نه!!!
‫اوه، بازی به پایان رسید!
‫چه‌قدر ناامید کننده.
‫رندی، چی شده؟
‫اوه!
‫اوه. شارون. این وحشتناک بود.
‫انگار دوباره اون‌جا بودم.
‫خیلی خب،‌ بچه‌ها.
‫امشب بازی بزرگ ما در ‫برابر تیم بخش آدامز هست.
‫ما هنوز کل روز رو می‌تونیم تمرین کنیم.
‫مربی! هی مربی!
‫میشه لطفا باهات حرف بزنیم؟
‫ما خانواده‌ی براون هستیم. والدین نلسون.
‫اوه.
‫نلسون کوچولوی ما...
‫متاسفانه حالش بدتر شده.
‫سرطان اون... خیلی بده.
‫اوه.
‫آره. اوه.
‫دکترا میگن شاید دیگه کاری نشه کرد.
‫من چطور باید این کارو بکنم،‌ مربی؟
‫چطور قراره توی چشمای ‫یه بچه‌ی ۵ ساله نگاه کنم...
‫و بهش بگم که قرار نیست زنده بمونه؟
‫تو به من بگو،‌ مربی! بگو ‫چه طور این کارو بکنم!
‫بس کن،‌ جک!
‫اون نمی‌خواست خودشو سر تو خالی کنه،‌ مربی.
‫نه، من نمی‌خواستم این حرفا ‫رو سر تو خالی کنم،‌ مربی.
‫فقط... من نمی‌دونم چی بهش بگم،‌ مربی.
‫هیچ کدوم از ما نمی‌دونیم چی بگیم.
‫به کسی که داره می‌میره چی باید بگی؟
‫من نمی‌دونم.
‫باهاش حرف میزنی،‌ مربی؟
‫اون از تو الگو می‌گیره.
‫نه،‌ فکر می‌کنم تو باید بهش بگی.
‫نه، من فقط باباشم.
‫اما تو مربی اونی!
‫تو براش مثل یه پدری!
‫خواهش می‌کنم، مربی. اون... ‫اون روی تو حساب می‌کنه.
‫خواهش می‌کنم، مربی. ‫اون روی تو حساب می‌کنه.
‫سلام،‌ نلسون.
‫اوه.
‫سلام، مربی.
‫داداش من می‌تونم بعدا بیام. الان وقت بدیه؟
‫آره، برای من وقت بدیه، مربی.
‫من فقط ۵ سالمه و دارم می‌میرم.
‫مربی، وقتی می‌میری چی میشه؟
‫خب، من مطمئن نیستم.
‫فکر می‌کنم مثل قبل اینه که...
‫به دنیا بیای؟
‫چرا من الان باید بمیرم؟
‫اه.
‫چرا من نمی‌تونم بزرگ بشم؟
‫عجب گرفتاری شدیم. بابا من نمی‌دونم.
‫ببخشید.
‫نه،‌ منظورم اینه که ‫هیچ کسی واقعا نمی‌دونه.
‫اما همه می‌میرن.
‫این‌طور نیست که ‫همه همیشه زنده باشن...
‫و فقط تو قرار باشه بمیری.
‫همه قراره بمیرن.
‫الان حالت بهتر شد؟
‫فکر کنم.
‫خیلی خب. عالیه. من باید به ورزشگاه برم.
‫اما طاقت بیار. باشه؟
‫ممنون، مربی.
‫میشه یه لطفی به من بکنی، مربی؟
‫من بازی امشبو تماشا می‌کنم، برا همین...
‫میشه کاری کنی که من سرطان نداشته باشم؟
‫داداش بهت گفتم که نمی‌تونم چنین کاری بکنم.
‫خب، میشه پس به‌خاطر من بازی رو ببرید؟
‫باشه.
‫استن مارش همیشه یه زندگی ‫بدون مسئولیت رو داشت.
‫اما در یک چشم بهم زدن،
‫چیزی که قبل‌تر به نظر مهم ‫می‌رسید رو میشد پشت سر گذاشت.
‫استن مارش با سرطان درگیر شده بود.
‫والدین محترم به این بازی هاکی خردسالان...
‫بین تیم‌های بخش پارک و ‫بخش آدامز خوش اومدین.
‫می‌بریم! می‌بریم! می‌بریم!
‫مربی، میشه یه صحبتی باهات داشته باشم؟
‫اومدی تسلیم بشی، مربی؟
‫ببین، یه بچه توی تیم من هست که سرطان داره،
‫و اون بدجوری دلش می‌خواد ‫که ما این بازی رو ببریم،
‫میشه به ما یکمی آسون بگیرید؟
‫هه! عمرا، مربی.
‫ما شما رو با خاک یکسان می‌کنیم، ‫چه سرطان داشته باشید یا نداشته باشید.
‫می‌بریم! می‌بریم! می‌بریم!
‫خیلی خب بچه‌ها، گوش کنید.
‫من نلسون رو توی بیمارستان دیدم، ‫و اون از من یه چیزی رو خواست.
‫اون گفت که می‌خواد ما این ‫بازی رو به‌خاطر اون ببریم.
‫پس اگه ما ببازیم نلسون رو می‌کشیم؟
‫وای خدا! نه!
‫من نمی‌خوام یه قاتل باشم!
‫آروم باشید! اگه ببازیم قاتل نمیشیم.
‫اگه ببازیم سرطان می‌گیریم؟
‫- وای نه! ‫- وای نه!
‫من نمی‌خوام سرطان بگیرم!
‫اونا خیلی قوی به نظر میان، مربی.
‫فکر کنم حتما نلسون می‌میره.
‫موفق باشی، مربی. بدجوری ‫به شانس احتیاج داری.
‫آره! ایول تیم آدامز!
‫بچه‌ها زودباشید!
‫آره، برایان! بکشش!
‫نزدیک گوی بشید!
‫و این هم از آخر بازی.
‫نتیجه مساویه.
‫مساوی؟ این یعنی چی؟
‫استن مارش قرار بود بازی رو ببره...
‫برنده شدن توی این بازی بزرگ ‫آرزوی یه پسر در حال مرگ بود.
‫تنها مشکل اینه که...
‫اون مساوی کرد!
‫و حالا اون قراره بفهمه...
‫که نتیجه‌ی مساوی مثل برنده شدن نیست.
‫بالاخره ما نلسون رو کشتیم یا نه؟
‫هستی؟
‫مربی!
‫حالت چطوره؟
‫من حالم خیلی خوبه، البته جدا از سرطان.
‫مربی... خدا از من متنفره؟
‫سلام، مربی.
‫سلام، دکتر. حالش چطوره؟
‫خب، بدتر نشده، اما بهتر هم نشده.
‫انگار که... سرطانش در ‫حالت مساوی با قبل مونده.
‫وای، پسر.
‫اوه، سرطانم درد می‌کنه.
‫به نظر میاد که اون همه‌ی امیدش رو به ‫برنده شدن شما توی اون بازی گره زده بود.
‫و حالا با نتیجه‌ی مساوی، اون ‫توی یه برزخ سرطانی گیر کرده.
‫من چه کار می‌تونم بکنم؟
‫استن مارش! استن مارش!
‫خبر خوبی دارم!
‫تیم هاکی ما دعوت شده که...
‫در برابر تیم بخش دنور در طی...
‫مسابقات کلورادو اولنچ قرار بگیره!
‫وای! توی ورزشگاه پپسی؟
‫ببین. اون داره بهتر میشه.
‫این بزرگترین بازی ماست!
‫فکر می‌کنی بتونیم ببریم، مربی؟
‫خب، یعنی...
‫تصور کن که فقط یه بازی باشه...
‫یه فرصت برای درست کردن همه چیز.
‫به استن مارش اون فرصت داده شده.
‫اما برای برنده شدن، اون ‫باید همه‌ی تلاشش رو بکنه توی...
‫فیلم "کاپ استنلی" با درجه‌ی سنی بزرگسال.
‫آره. آره، ما شکستشون میدیم.
‫آخ جون! شاید یه امیدی برای من باشه!
‫فقط اینو بدون، مربی.
‫اگه تو توی اون بازی ببازی،
‫اون پسر کوچولو خیلی سریع‌تر از...
‫استیو اروین توی یه اکواریوم ‫پر از سفره ماهی می‌میره. ‫[فیلمساز حیات وحش]
‫مربی، چی داری میگی؟!
‫ما نمی‌تونیم تیم بخش دنور رو شکست بدیم!
‫معلومه که می‌تونیم!
‫دفعه‌ی قبلی که ما با دنور بازی ‫کردیم اونا ۷ تا گل به ما زدن.
‫ببینید بچه‌ها، من به شما باور ‫دارم. نلسون به شما باور داره.
‫این براتون معنایی نداره؟
‫نه. چون اونا ما رو می‌کشن!
‫اونا ما رو نمی‌کشن.
‫استیو اروین هم در مورد ‫اون سفره‌‌ماهی‌‌ها همینو گفت.
‫مگه شماها تا الان این فیلما رو ندیدین؟
‫ما فقط باید جمع شیم دور هم،
‫به خودمون باور داشته ‫باشیم تا آخرش برنده بشیم.
‫نه، توی فیلم‌ها اونا همیشه میرن...
‫و یه بچه‌ای که بازیش خیلی خوبه ‫رو برای پیوستن به تیم پیدا می‌کنن.
‫هی، راست میگی.
‫ما به یه حرفه‌ای نیاز داریم.
‫ما به یه کانادایی نیاز داریم.
‫وای! اون کارش خوبه!
‫- آره! ‫- آره! ‫استن، بهت گفته بودم.
‫مامانم نمی‌خواد که آیک هاکی بازی کنه.
‫اون فکر می‌کنه این بازی خطرناکه. ‫این فقط یه بازیه.
‫اون صدمه نمی‌بینه، قول میدم.
‫آره!
‫خیلی خب، اما به چیزی ‫بیشتر از یه بازیکن خوب...
‫برای شکست دادن اون ‫تیم قهرمان لازمه، استن.
‫بهتره یه استراتژی بازی ‫خیلی خوب داشته باشی.
‫باورت میشه، استن؟
‫ورزشگاه پپسی.
‫تو به جایی برمی‌گردی که اون اتفاق افتاد.
‫همون‌جایی که خیلی سال پیش ‫فرصتتو توش از دست دادی.
‫بابا، الان دارم روی ‫استراتژی بازیم کار می‌کنم.
‫باید درک کنی که چرا من نمی‌تونم برم.
‫من نمی‌تونم توی همون جمعیت بشیم...
‫و نگاه کنم که تو خودتو ‫دوباره نابود می‌کنی.
‫اوه، استن.
‫این‌ همه جا، چرا باید توی ‫ورزشگاه پپسی مسابقه برگزار بشه؟
‫باشه، باشه. من میام.
‫نه، نه. من می‌خوام که بیام.
‫من می‌خوام اون‌جا ازت حمایت کنم...
‫و بلندتر از هر کس دیگه‌ای تشویقت می‌کنم...
‫و میگم "اون پسر منه!"
‫و یادت باشه، استن. چه ببری و چه ببازی...
‫فقط همین دو گزینه رو داری... برد یا باخت.
‫آره! حالشو بگیر!
‫گوی به داخل گل نرفت! ‫چه قدر خوب توپ رو گرفت!
‫و این هم از پایان ست دوم بازی... ‫[هاکی ۳ ست داره]
‫با نتیجه ۲-۲ مساوی.
‫و حالا منتظر باشید...
‫تا یه بازی نمایشی سه دقیقه‌ای رو...
‫که توسط بهترین هاکی بازان ‫خردسال ایالت انجام میشه شاهد باشیم.
‫خیلی خب، بچه‌ها. الان وقتشه.
‫ما با هم چیزای زیادی رو پشت سر گذاشتیم،
‫و طبق هر فیلمی که تا حالا ساخته شده،
‫ما توی این بازی برنده میشیم.
‫فراموش نکنید که یه بچه‌ی ‫کوچیک توی بیمارستانه...
‫که واقعا روی ما حساب ‫می‌کنه، پس بیاید ناامیدش نکنیم.
‫مگه نه؟ ‫- درسته! ‫- آره!
‫- بیاید بازی رو ببریم! ‫- برای نلسون می‌بریم!
‫خیلی خب! بیاید برنده بشیم!
‫ببخشید، بچه‌ها. شما امشب بازی نمی‌کنید.
‫ها؟
‫اون یکی تیم هاکی خردسالان نیومده.
‫تیمی نیست که شما باهاش بازی کنید. ‫ولی ممنون که اومدین.
‫- ما نمی‌تونیم بازی کنیم؟ ‫- ما نمی‌تونیم بازی کنیم؟
‫پس برنده میشیم؟
‫نه. هیچ کسی برنده نمیشه.
‫هی. تو نمی‌تونی این کارو بکنی!
‫ما کلی لحظات احساسی رو پشت سر گذاشتیم!
‫خب، کسی نیست که باهاش بازی ‫کنید. کاری از دست ما بر نمیاد.
‫اما نباید این‌جوری تموم میشد!
‫هی، یه لحظه صبر کنید.
‫اگه این بچه‌ها کلی مسائل ‫احساسی رو پشت سر گذاشتن...
‫- پس باید بازی کنن. ‫- آره.
‫خب، اونا با کی باید بازی کنن؟
‫اونا می‌تونن جای ما بازی کنن.
‫آره. بذار اونا با تیم رد وینگز بازی کنن.
‫با رد وینگز بازی کنیم؟
‫استن مارش مربی تیم هاکی خردسالان بود...
‫اما حالا اونا قراره...
‫توی لیگ حرفه‌ای بازی کنن!
‫اونا جثه‌های کوچیکی دارن اما قلبشون بزرگه.
‫استن مارش... میره تو لیگ حرفه‌ای!
‫- ایول! ‫- حالشونو بگیرید، بچه‌ها!
‫آره! آره!
‫این‌جا توی کلورادو بازی مساوی هست...
‫و الان ست نهایی شروع میشه.
‫لطفا توجه کنید.
‫برای این ست سوم و نهایی،
‫تیم رد وینگز دیترویت...
‫با تیم خردسالان بخش پارک بازی می‌کنن.
‫اوه!
‫آی!
‫یا پیغمبر!
‫بس کنید! تمومش کنید۱
‫بذارید بازی کنن!
‫هی، اونا اجازه دارن چنین کاری بکنن؟
‫آی! نه!
‫اوه!
‫اه!
‫- ♪ ما قهرمانیم. ♪ ‫- ما موفق شدیم!
‫♪ دوستان من ♪
‫♪ ما به جنگیدن ادامه میدیم ♪
‫♪ تا آخرش ♪
‫♪ ما قهرمانیم ♪
‫♪ وقتی برای بازنده‌ها نداریم ♪
‫نه!
‫دوباره نه! نه!
‫♪ قهرمان... ♪
‫♪ دنیاییم ♪
‫من ازت متنفرم، مربی.
‫من ازت متنفرم.
‫♪ دوستای من ♪
‫♪ و ما به جنگیدن ادامه میدیم ♪
‫♪ تا آخرش ♪
‫ممنونم، بابا.
‫- من بهت افتخار می‌کنم، پسرم. ‫- ♪ما قهرمانیم ♪
‫♪ ما قهرمانیم ♪
‫♪ وقتی برای بازنده‌ها نداریم ♪
‫♪ چون ما قهرمان... ♪
‫♪ دنیاییم ♪
‫امیدی ندارم.
‫رد وینگز! رد وینگز!
‫آره!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.