‫صبحتون بخیر، دانش‌آموزان دبستان ساوث‌پارک.
‫اینا اطلاعیه‌های صبحه.
‫جلسات اولیا و مربیان ‫پنجشنبه‌ی بعد برگزار میشه.
‫اگه هنوز هنوز این کارو نکردین، پس
‫لطفا برگه‌های دعوت از والدینتون رو
‫امروز تا پایان زنگ پنجم تحویل بدید.
‫نهار امروز یه انتخاب از بین چیکن توستادا
‫یا اسپاگتی با سس مارینارا ‫و سالاد کنار بشقابی هست.
‫قابل توجه دانش‌آموزان کلاس چهارم،
‫ثبت نام پاییز گروه سرود از فردا شروع میشه.
‫هر دانش‌آموز علاقه‌مند باید ...
‫وایسا! چه خبره؟
‫می‌کشمت! به خدا می‌کشمت!
‫تو کی هستی؟
‫من همون مردیم که قراره ‫یه گلوله وسط چشمات خالی کنم!
‫هی، اون یه تفنگ داره!
‫حرومزاده!
‫تو زن منو گائیدی! فکر کردی نمی‌فهمم؟
‫- آقا، خواهش می‌کنم، من تو رو نمی‌شناسم. ‫- آره تو راست میگی!
‫اینجا چه خبره؟
‫شما، آقا، باید این منطقه رو ترک کنید...
‫وای خدا، بهش شلیک کرد!
‫تو منو مجبور به این کار کردی، مگه نه؟
‫حالا تو!
‫آقا، من واقعا نمی‌دونم...
‫بفرما! ‫چه حسی داره، ها؟
‫تو رو خدا، من نمی‌دونم تو کی هستی!
‫تو گوردون سالتسکی هستی، درسته؟
‫راننده‌ی کامیون از شیکاگو؟
‫نه، من گوردون استولتسکی هستم،
‫دانش‌آموز کلاس سوم که ‫اطلاعیه‌های صبح رو می‌خونه!
‫آره جون خودت. می‌بینم درسته یا نه.
‫ادامه بده، اطلاعیه‌های صبحو بخون!
‫یکی به من کمک کنه! ‫گفتم این کارو بکن!
‫هر دانش‌آموز علاقه‌مند
‫باید فرم داوطلب رو پر کنه...
‫واای! واای!
‫می‌دونستم داری دروغ میگی! ‫این افتضاح بود!
‫حالا دهنتو روی لوله‌ی این تفنگ بذار.
‫نه تو رو خدا. من خیلی ترسیدم.
‫- من خیلی ترسیدم. ‫- بذار!
‫خواهش می‌کنم!
‫من هر کاری بگی انجام ‫میدم! بیا، بیا، می‌بینی؟
‫دهنمو گذاشتم روی...
‫حالا خودتو ببین.
‫ما همه مردیم.
‫ما همیشه گوردون رو جوری که هر روز صبح
‫شجاعانه اطلاعیه‌ها...
‫و قسم وفاداری به پرچم آمریکا رو می‌خوند...
‫و زندگی خیلی از بچه‌های مدرسه رو ‫تحت تاثیر قرار میداد به یاد خواهیم داشت،
‫حتی با وجود اینکه ما الان می‌دونیم که ضارب
‫اونو با یه راننده کامیون ‫۴۰ ساله اشتباه گرفته بوده
‫که اتفاقا نامی مشابه داشتن،
‫من می‌دونم که این خیلی دردناک بوده، خب؟
‫اما حالا ما باید تصمیم بگیریم که چه کسی
‫جای خالی گوردون کوچولو رو پر می‌کنه؟
‫کی با خوندن اطلاعیه‌های ‫صبح جای اونو می‌گیره؟
‫مسئولیت بزرگیه،
‫چون صدای تو هست که
‫کل مدرسه می‌شنونش، خب؟
‫اگرچه جای خالی گوردون استولتسکی، ‫هیچ وقت پر نمیشه، خب،
‫باید اینجا یه دانش‌آموزی باشه
‫که انگیزه و اشتیاق داره تا...
‫هر روز صبح صدای اون شنیده بشه.
‫وای، خدای من.
‫خب، پس توام داری سعی می‌کنی
‫شخص خواننده‌ی اعلامیه‌های صبح باشی؟
‫آره.
‫به نظرم واقعا ج..ج..ج..جالبه
‫و ع..ع..ع..اعتماد به ‫نفس منو ب..ب..بالا می‌بره.
‫فقط همینا اومدن، ها؟
‫خب، مایک چرا ما اول با تو شروع نکنیم؟
‫اون مثل یه جنده تته پته می‌کنه.
‫این کار مال منه.
‫تو کی هستی؟
‫اسم من کیسی میلره،
‫و کلاس سوم هستم.
‫از وقتی یادم میاد،
‫مردم به من گفتن من باید ‫اطلاعیه‌های صبح‌گاهی رو بخونم.
‫دوستام همیشه به من گفتن،
‫"کیسی عزیز، صدای تو ‫گوش‌های ما رو نوازش میده.
‫"میشه لطفا یه راهی پیدا ‫کنی که اون شکلات شنیدنی
‫رو، روی امواج هوایی بشنویم؟" ‫خب، بفرمائید.
‫و امیدوارم این کار به من برسه.
‫خب، واقعا خوبه، مایک.
‫شاید دفعه‌ی بعدی بتونی ‫از کلمه‌ی اول عبور کنی.
‫عه،‌ کیسی میلر، خوبه.
‫تو هم امتحان میدی؟
‫امتحان میدم و توی آفتاب سوزان تابستان
‫که صدای منه خشک میشم.
‫خب، اریک، می‌خوای نفر بعدی باشی؟
‫اریک، من فقط می‌خوام تو این ‫تیکه از کاغذو بخونی.
‫آقای مکی، حوله‌ی آب منی چیه؟
‫چی؟
‫چرا داری از من اینو می‌پرسی؟
‫خب،‌ فقط...
‫این همون چیزیه که اون بچه‌هه ‫کیسی در مورد کلاه‌گیستون گفت.
‫گورتو گم کن، بی‌شخصیت!
‫جان؟ ‫گفتم بزن به چاک!
‫من نمی‌فهمم که چه ‫اشتباهی ازم سر زده.
‫گمشو! تو این کارو نمی‌گیری!
‫صبح بخیر، دانش‌آموزان دبستان ساوث‌پارک.
‫اینا اطلاعیه‌های امروز صبح هستن.
‫و من اریک کارتمن هستم.
‫لیست کتاب‌های ‫بدون استفاده مدرسه
‫باید به آقای دیویس توی کتابخونه تا پایان
‫وقت امروز مدرسه تحویل داده بشه.
‫به نظر نمی‌رسه که اونا در این ‫مورد به ما اطلاع زیادی باشن.
‫خب. ‫برای نهار امروز،
‫غذاخوری مجموعه‌ای از ‫ساندویچ های سرد رو سرو می‌کنه.
‫ساندویچ سرد...
‫اوه، خیلی خیلی ممنون.
‫یادتونه یه زمانی برای ما ‫غذای گرم سرو می‌کردن؟
‫منظورم اینه، چه بلایی سر مدرسه‌ی ما اومده؟
‫این مدرسه داره به یه چیز ‫خیلی بدی تبدیل میشه و چرا؟
‫چون مدیریتی داریم که اهمیتی نمیده.
‫البته، من در مورد نماینده‌ی ‫کلاس خودمون، صحبت می‌کنم
‫وندی تستبرگر.
‫از وقتی وندی، نماینده‌ی کلاس شد،
‫این مدرسه افتاد توی سراشیبی
‫به سمت رژیم سوسیالیستی
‫تا جایی که صدای ‫دانش‌آموزان به جایی نمی‌رسه.
‫سالن موسیقی امروز به ‫دلیل رنگ آمیزی تعطیل هست.
‫همه‌ی دانش‌آموزان گروه یا هم‌خوانان
‫به جاش در سالن بدنسازی گرد هم میان.
‫اوه، پس حالا...
‫پس حالا مدرسه از پول برای ‫رنگ آمیزی اتاق موسیقی استفاده می‌کنه.
‫وسایل زمین بازی ما چقدر ‫قدیمی و بی‌کاربرد هستن؟
‫کدوم مدرسه‌ی دیگه‌ای
‫یه چرخ و فلک ۱۵ ساله روشه؟
‫مدیر مدرسه‌ی ما داره این مکان رو
‫به روسیه‌ی کمونیست تبدیل می‌کنه.
‫این تصادفی نیست که از ‫وقتی که وندی به قدرت رسید،
‫این مدرسه شروع به فروپاشی کرد.
‫معلم‌های شما نمی‌خوان به شما بکن،
‫ولی اونا می‌ترسن،‌ بایدم بترسن،
‫چون اساس این دبستان
‫از تمام جهات در حال متلاشی شدنه.
‫وای، ‌خدایا!
‫اما، هی، من فقط یه ‫بچه‌ی معمولی مثل شما هستم،
‫با این تفاوت که این سوالارو می‌پرسم.
‫و چون به اندازه‌ی کافی ‫شجاعم که سوال بپرسم، ‫زیر نظر قرار می‌گیرم.
‫آیا وندی از پول نهار شما برای ‫خرید هروئین استفاده می‌کنه؟
‫احتمالا نه. ولی چطور می‌تونیم بفهمیم؟
‫من نمی‌خوام پول نهارم برای مواد مخدر بره.
‫کی این مواد رو استفاده ‫می‌کنه؟ چرا باید پول بدیم؟
‫من سوال می‌پرسم.
‫یه نفر اونو خفه می‌کنه؟
‫مدیر ویکتوریا، میخواستید منو ببینید؟
‫اریک، کار اینه که چیزی که ‫روی کاغذ نوشته شده رو بخونی،
‫نه اینکه دستکاریش کنی ‫و بهش شاخ و برگ بدی.
‫آها، گرفتم. تو می‌خوای منو ساکت کنی.
‫شما می‌ترسید که برای یه ‫بار یکی توی این مدرسه و
‫و بر علیه مدیرش بلند شه!
‫نه، فقط باید اطلاعیه‌ها سریع خونده بشن،
‫تا دانش‌آموزان بتونن به ‫کارای دیگه‌شون برسن.
‫راس میگی؟
‫پس چطور گوردون استولتسکی اون روز
‫پنج دقیقه طولش داد؟
‫خب، چون داشتن می‌کشتنش.
‫آقای مکی، شما فقط می‌خواید ‫یه نفر چیزی که جلوشه رو
‫مثل یه زامبی شسته‌شوی ‫مغزی شده بخونه، مگه نه؟
‫من گوردون استولتسکی نیستم، باشه؟
‫من یه سگ زنجیر شده نیستم
‫که فقط کورکورانه چیزی ‫که بهش گفته شده رو بگه
‫تا اینکه کشته بشه.
‫تنها چیزی که می‌خوام ‫اینه که کوتاه نگه‌اش داری.
‫باشه کوتاه می‌کنم.
‫و شاید یه صحبتی هم با ای‌سی‌ال‌یو داشته باشم، ‫[ اتحادیه ی آزادی های مدنی امریکا]
‫بهشون میگم یه دانش‌آموزی ‫هست که بهش گفته میشه
‫علیه مدرسه‌اش صحبت نکنه.
‫من مطمئنم که اونا از این خیلی خوششون میاد.
‫خب...
‫صبح بخیر، بچه‌های دبستان ساوث‌پارک.
‫اینها اطلاعیه‌های صبح امروز هستن.
‫عضوگیری تیم فوتبال جمعه بعد‌ازظهر هست،
‫البته اگه، نماینده‌ی کلاس ما
‫یه کاری در مورد زمین ‫فوتبال افتضاحمون بکنه.
‫من یه سوال دارم.
‫وندی تستبرگر واقعا چه کار می‌کنه؟
‫اون مثلا نماینده‌ی کلاسه، درسته؟
‫برنامه‌ی کارش چیه؟ اون ‫داره به همه دروغ میگه.
‫یا راست میگه؟ بیائید این سوالارو بپرسیم.
‫امروز می‌خوام در مورد وضعیت اقتصادی
‫مدرسه‌مون مختصر صحبت کنم.
‫جشنواره آشپزی هفته‌ی گذشته افتضاح بود.
‫و علاوه‌بر اون، کی واقعا ‫به وندی تستبرگر رای داده؟
‫می‌دونم من این کارو نکردم.
‫و همه‌ی کسایی که این کارو ‫کردن، حالا سرشونو می‌خارونن
‫و میگن: "ای وای نباید این کارو می‌کردم."
‫من توی شورای دانش‌آموزی نیستم.
‫منم مثل همه‌ی شما یه بچه‌ی معمولی هستم.
‫و منم مثل همه‌تون می‌خوام بدونم
‫چی به سر مدرسه‌مون اومده.
‫من با پرچم بیعت وفاداری می‌بندم...
‫از ایالات متحده آمریکا...
‫ایالات متحده‌ی ما، نه اون چیزی ‫که وندی تستبرگر بهش اعتقاد داره...
‫یه گه دونی سوسیالیستی...
‫صبح بخیر، دانش‌آموزان. ‫اینا اطلاعیه‌های امروز صبح هستن.
‫اگر توجه‌تون رو معطوف کنید به
‫مانیتورهای جدید سر کلاستون،
‫می‌بینید که اطلاعیه‌ها
‫حالا به صورت ویدئویی پخش میشن.
‫وای خدا، نه!
‫نهار امروز قراره پیتزا باشه...
‫دوباره.
‫دوستان، مدرسه‌ی ما در ‫حال مرگه، و شما اینو می‌دونید.
‫شما حسش می‌کنید.
‫شما هم مثل منید، می‌خواید اونو تغییر بدید.
‫ولی، نه، وندی تستبرگر، ‫اجازه نمیده این اتفاق بیفته.
‫این مدرسه‌ای نیست که ‫ما توش بزرگ شدیم، و...
‫نمی‌دونم می‌تونیم پسش بگیریم یا نه.
‫پس بیائید یه نگاهی به چیزی که ‫نماینده‌ی مدرسه‌مون می‌خواد بندازیم.
‫می‌دونید، اون داره برای ‫رسیدن به چی تلاش می‌کنه؟
‫بیائید فقط یه نگاهی به این ‫کلمات کلیدی اینجا بندازیم.
‫وندی به وضوح گفته که می‌خواد مدرسه‌ی ما رو
‫مکانی یکپارچه، چپ‌گرا، و لیبرال کنه.
‫ولی ببینید وقتی این اتفاق بیفته، ما
‫یه مدرسه‌ی سوسیالیستی اصلاح شده، ‫آرمان گرایانه و نوین تحویل می‌گیریم.
‫بنابراین وقتی از نزدیک به قضیه نگاه کنیم،
‫خیلی واضح میشه که وندی چی می‌خواد.
‫ک.ش.ت.ن.ا.س.م.و.ر.ف.ه.ا.
‫نماینده مدرسه‌ی ما می‌خواد ‫اسمورف‌ها رو بکشه.
‫نه!
‫من نمی‌دونم ما داریم به ‫مدرسه‌ی متنفر از اسمورف‌ها
‫یا چی تبدیل میشیم.
‫ولی در صورتی که تو چراشو بپرسی،
‫ما به یه چیزی تبدیل میشیم.
‫هی، وندی. وندی!
‫راسته؟
‫چی راسته؟
‫اینکه از اسمورف‌ها متنفری.
‫من برای این چیزا وقت ندارم.
‫هی، الان، فقط من و دوستام سوال می‌پرسیم!
‫آره! ما می‌تونیم سوال بپرسیم.
‫سعی کن اینو بفهمی...
‫تمام تلاش من اینه که به اداره‌ی ‫شورای دانش‌آموزی کمک کنم.
‫اسمورف‌ها به هیچیمم نیستن!
‫واای، راسته.
‫- وای، خدای من! ‫- اون اعتراف کرد! ‫- وای، خدای من.
‫شاید شما بچه‌ها باید بررسی کنید که
‫شورای دانش‌آموزی واقعا چکار می‌کنه
‫قبل از اینکه کورکورانه به چیزی که
‫یه احمق پشت میکروفون بهتون میگه، گوش کنید!
‫اسمورف‌ها چه هیزم تری به تو فروختن، جنده!
‫من به نماینده گفتم جنده.
‫- آره. ‫- باحال بود.
‫- خفن بود. ‫- آره، کارت عالیه.
‫- ممنون، و این برای... ‫- داگلاس.
‫"به داگلاس." خدمت شما.
‫امضای کتاب امروز. همگی، مطمئن ‫بشید نسخه‌ی خودتونو برداشتید.
‫- سلام، اریک! ‫- سلام.
‫شخص دیگه‌ای که به آینده‌ی ‫مدرسه‌ی ما اهمیت میده!
‫عه،‌ اختیار داری. ‫من همه‌ی چیزایی که گفتی در مورد اینکه
‫نماینده‌ی مدرسه‌مون هیچ ‫کاری نمی‌کنه، و اینکه اون
‫چطور همه چیزو تغییر میده، دوست دارم.
‫بله، خب، حالا می‌تونی در مورد
‫همه‌ی چیزایی که گفتم بخونی، باترز.
‫این نسخه از کتاب منو بردار. ‫دمت گرم، مرسی.
‫میشه ۵ دلار.
‫اوه، باشه
‫تو داری چه گهی می‌خوری؟ ‫امضای کتاب.
‫کتاب احمقانه‌تو نگاه کردم.
‫این ۵۴۰ صفحه خراب ‫کردن و فاحشه خوندن وندیه!
‫من مستقیما نمیگم اون یه فاحشه هست.
‫"وندی تستبرگر بارها و ‫بارها ثابت کرده است که
‫او برای لذت بردن از واژنش ‫دست به هرکاری می‌زند."
‫"چه تیم فوتبال مدرسه باشد
‫یا سرایداران در زنگ تفریحشان،
‫وندی به عنوان نماینده ساعت‌ها ‫وقت خودش را روی زانو
‫یا به پشتش مشغول سوراخی دادنه."
‫بقیه‌شو نخوندی، رفیق.
‫- "یا نه؟" ‫- "یا نه؟"
‫ببین، این یه سواله. استن، من سوال می‌پرسم!
‫من از وندی خواستم به برنامه‌ی ‫من بیاد و از خودش دفاع کنه،
‫ولی اون این کارو نمی‌کنه.
‫آره، و اون از اسمورفا متنفره!
‫"آیا ما نباید نگران باشیم ‫اگر نماینده‌ی مدرسه‌ی ما
‫دختری است که ترجیح ‫میدهد سینه‌هایش را لیس بزنند
‫تا اینکه به جلسه‌ی شورای دانش‌آموزی برود؟"
‫- ای وای. ‫- یا خدا.
‫هی، هی، از خوندن اون دست بردارین!
‫منظورت چیه؟
‫گوش کنید، فقط چون که ‫صدای یه نفر توی بلندگوئه
‫یا حرفاش توی یه کتابن
‫دلیل نمیشه که اون پشت ‫چیزایی که میگه فکری کرده باشه.
‫بله، اون فکر داره.
‫اریک کارتمن، فقط باعث میشه
‫که همه‌ی بچه‌ها احساس مسئولیت کنن
‫تا خواسته‌هاشون رو از ‫نماینده‌ی کلاسشون بگیرن .
‫همه‌ی ما باید بپرسیم که آیا نماینده‌مون
‫یه جنده‌ی تشنه‌ی آلت واژن گشاده یا نه.
‫من کیسی میلر هستم.
‫وندی، چیزایی که کارتمن ‫درباره‌ات میگه رو فهمیدی؟
‫استن، برام واقعا اهمیتی نداره. ‫خب، فکر نمی‌کنی باید به برنامه‌اش بری
‫و از خودت دفاع کنی؟
‫همه دارن کم کم فکر می‌کنن ‫تو یه نماینده‌ی به دردنخوری.
‫من یه دقیقه از وقتمم برای
‫اریک گوزمن تلف نمی‌کنم، فهمیدی؟
‫من درخواست‌های ‫احمقانه‌ی اونو تایید نمی‌‌کنم.
‫اگه می‌خوای با اون برخورد ‫کنی خودت باید انجامش بدی!
‫مدیر ویکتوریا، دوباره می‌خواستی منو ببینی؟
‫اریک، یه دانش‌آموز دلواپس به ما اطلاع داده
‫که تو در مورد یکی از دخترای مدرسه داری
‫کتابای شیطنت‌آمیز می‌نویسی.
‫عه، وندی اومد منو لو داد؟ ‫خب که چی، چون اون نماینده‌س،
‫نمیشه در موردش نوشت؟ ‫اریک، ظاهرا تو نوشتی که
‫قسمت‌های خصوصی وندی
‫به قدری بزرگ هستن که یه ‫هواپیما ازش رد بشه، خب.
‫خب اگه باشن چی میشه؟
‫شما فقط چون وندی مجبورتون کرده از ‫من می‌خواین از سوالاتم دست بکشم؟
‫اریک، نماینده‌ی کلاس
‫واقعا انقدری قدرت نداره که تو...
‫فقط انقدری قدرت داره که تو رو ‫مجبور کنه منو از فروش کتابم منع کنی.
‫قبول کن،‌مکی، تو یه پاچه‌خواری.
‫اریک، دیگه کلافه شدم!
‫تو کتابت رو توی محوطه‌ی مدرسه
‫نمی‌تونی بفروشی!
‫حرفم واضح بود؟
‫واضح بود مثل باران تابستانی.
‫واضح و شفاف مثل یه ‫بطری بی‌مزه‌ی ویتامین واتر.
‫این مدرسه بالاخره به ‫سرزمین فاحشه سوسیالیستی
‫که دانش‌آموز توش آزاد نیست، تبدیل شد.
‫من جزئی از اون نخواهم بود. ‫فهمیدی؟
‫من از این مدرسه‌ی کمونیستی متظاهر میرم!
‫من دارم میرم، و دیگه هم برنمی‌گردم!
‫پخش زنده از دفتر مدیریت،
‫اینا اطلاعیه‌های صبح هستن.
‫اریک کارتمن اینجاست.
‫دیروز، همون‌طور که بیشتر شما می‌دونید،
‫من از این برنامه و مدرسه‌مون رفتم.
‫من از دورویی نماینده‌مون خیلی خسته شدم...
‫چون به من اجازه ندادن که کتابم رو بفروشم.
‫من می‌خواستم یه جایی زندگی کنم
‫که ارزش‌های من حفظ بشه.
‫و بنابراین تصمیم گرفتم ‫همه‌ی اینارو پشت سر بذارم
‫و درعوض برم و با اسمورف‌ها زندگی کنم.
‫من در ابتدا به راحتی ‫اسمورف‌های آرومو مشاهده کردم.
‫می‌خواستم بفهمم اونا چطور می‌تونن
‫این‌طور ساده و نجیب زندگی کنن.
‫اونا اول نسبت به من محتاط بودن،
‫ولی کم کم، من اعتمادشون رو جلب کردم.
‫خیلی نگذشته بود که اسمورف‌های مهربون
‫من رو به عنوان یکی از خودشون پذیرفتن.
‫وای.
‫من و اسمورف‌ها همدیگه رو می‌فهمیدیم.
‫اونا هنر چیدن توت ‫اسمورف رو به من یاد دادن.
‫و من داستان‌های پیشینیان کشورم ‫رو برای اونا تعریف کردم.
‫البته، خیلی طول نکشید
‫تا من عاشق اسمورفت شدم.
‫ما از دو دنیای متفاوت هستیم،
‫و با این حال ما به زبان ‫مشترک عشق صحبت می‌کردیم.
‫اینا اطلاعیه‌های صبح هستن؟
‫هیس!
‫بابا اسمورف اولش ناراضی بود.
‫اون به اسمورفت گفت من ‫یه اسمورف واقعی نیستم،
‫و ما نمی‌تونیم هرگز خوشبخت بشیم.
‫ولی در نهایت من خودم رو با چیدن
‫توت‌های اسمورف بیشتر از
‫هر اسمورف دیگه‌ای، بهش ثابت کردم.
‫بالاخره دنیا به کام شد.
‫ولی بعد... یه بحران به وجود اومد.
‫ناگهان اسمورف دست و پا ‫چلفتی وارد مراسم اسمورف شد
‫تا بگه که انسان‌ها اومدن که ‫سرزمین اسمورف رو نابود کنن.
‫نه!
‫نه، شما باید دست از سر ‫اسمورف‌های نجیب بردارین!
‫کی پشت همه‌ی این قضایاست؟
‫باید می‌دونستم.
‫وندی!
‫از سر راه من برو کنار!
‫وندی، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫توت اسمورف ارزش مالی زیادی داره.
‫با اون همه توت اسمورف،
‫من می‌تونم برای یه سال ‫برق مدرسه رو تامین کنم!
‫وندی، من می‌دونم تو ‫نماینده‌ی مدرسه‌مون هستی،
‫ولی تو نمی‌تونی از زمین ‫اسمورف‌ها بهره برداری کنی!
‫کیر تو اسمورف‌ها!
‫اونا می‌تونن بیان ممه‌های چاق منو بخورن.
‫چقدر توت اسمورف کافیه، وندی؟
‫تو هم می‌تونی ممه‌های چاقمو بخوری.
‫اسمورفت، نه!
‫بیا ممه‌های چاقمو بخور!
‫و خب حالا مدرسه‌مون به مقدار کافی،
‫توت اسمورفی گرون‌قیمت دست‌نیافتنی داره.
‫خب، خسته نباشید.
‫نماینده‌ی مدرسه‌ی ما به چه ‫قیمتی اونو به دست آورد؟
‫همه‌ی اسمورف‌ها مردن،
‫از بین رفتن، و ما دیگه ‫هیچ‌وقت اونارو نمی‌بینیم.
‫برید بیرونو نگاه کنید، شما ‫دیگه هیچ اسمورفی نمی‌بینید.
‫البته، از اون‌جایی که من ساکت شدم،
‫من وقت ندارم کل فیلمو بهتون نشون بدم.
‫پس لطفا رقص با اسمورف‌ها، که
‫روی دی‌وی‌دی قابل دسترسه رو بخرید.
‫حالا سوال اینه، چی بر سر اخلاقیات اومده؟
‫برای شرافت چه اتفاقی افتاده؟
‫مدرسه‌ی من چه بلایی سرش اومد؟
‫دیگه کافیه!
‫شورای دانش‌آموزی ما فاسده ‫و باید با اون برخورد بشه!
‫دیگه نمی‌تونم دست رو دست بذارم.
‫ما باید همه‌ی بچه‌هایی که ‫می‌خوان مبارزه کنن رو جمع کنیم
‫و بهشون بگیم بعد از مدرسه می‌بینیمشون!
‫ما برای همیشه این روز رو یادمون می‌مونه...
‫روزی که بالاخره در مقابل ‫وندی تستبرگر ایستادیم!
‫وقتشه که اون جنده‌ی اسمورف‌کش
‫چیزی که حقشه سرش بیاد.
‫آره!
‫من شما رو نمی‌دونم، ولی من ‫به اندازه‌ی کافی انگیزه دارم!
‫ما عقب نشستیم
‫و تماشا کردیم که مدرسه‌مون ‫یواش یواش به یه توالت تبدیل شد!
‫ولی ما امروز یه کاری براش می‌کنیم!
‫آره!
‫پس بیائید از همین جا تا ‫خونه‌ی وندی راه‌پیمایی کنیم
‫و کاری رو که می‌دونیم لازمه انجام بدیم!
‫بیاین فراموش نکنیم که توی ‫این روز چه اتفاقی میفته!
‫انجامش میدیم.
‫ما اینجا هستیم، وندی تستبرگر!
‫بگیر که اومد! نماینده‌ی مدرسه! ‫ادبش کن!
‫دارم می‌کنم.
‫هی، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دانش‌آموزا جواب می‌خوان!
‫اگه چیزی برای پنهان کردن نداری ‫به برنامه‌ی اطلاعیه‌های صبح برو!
‫چه خبره؟ ‫وایی!
‫قاتل اسمورف!
‫تو برنامه‌ی اطلاعیه‌های ‫صبح جنایاتتو جواب بده!
‫وندی، یه پسر شاشید جلوی در ما
‫چون اسمورف‌ها کشته شدن؟
‫چیزی نیست، بابا.
‫من بهش رسیدگی می‌کنم.
‫وندی، خیلی ممنون که بالاخره ‫به برنامه‌ی من اومدی.
‫آره، خب، باترز شاشید جلوی در خونه‌ام.
‫صدای مردم درومده.
‫امیدوارم ما امروز صبح ‫بتونیم جو رو آروم کنیم.
‫میشه سوالات در مورد ‫شورای دانش‌آموزی باشن؟
‫البته. به‌خاطر همین اینجاییم.
‫پنج ثانیه تا پخش.
‫نگران نباش.من خیلی بهت سخت نمی‌گیرم.
‫صبح بخیر، بچه‌های دبستان ساوث‌پارک.
‫اینها اطلاعیه‌های صبح هستن.
‫تمرین نمایش بعد از ظهر ‫امروز مدرسه لغو شد.
‫برای نهار، کافه تریا
‫میت لوف یا ماکارونی گیاهی سرو می‌کنه.
‫مهمان امروز من نماینده‌ی دبستان
‫ساوث‌پارک، وندی تستبرگر هست.
‫وندی، از حضورت توی برنامه ممنونم.
‫خواهش می‌کنم. ‫وندی، من می‌خوام با پرسیدن
‫یه سوال نسبتا بی‌پرده، شروع کنم
‫و امیدوارم ازش ناراحت نشی.
‫- باشه. ‫- ارزش زندگی هر اسمورف
‫چند تا توت اسمورف هست؟
‫نمی... من نمی‌دونم...
‫تو نمی‌دونی ارزش زندگی هر اسمورف
‫چند تا توت اسمورف هست.
‫عه؛ گیرش انداخت!
‫موافقی که مدرسه در حال حاضر توی بحرانه؟
‫من معتقدم که مدرسه چند تا ‫مشکل داره، ولی...
‫اگه یه اسمورف بمیره
‫و هیچ‌کسی اطرافش نباشه که ‫صداشو بشنوه، آیا باز هم فریاد می‌زنه؟
‫دهنش بسته شد! ‫تو نماینده‌ی مدرسه هستی.
‫می‌تونی متوجه بشی که ‫چرا بعضی از دانش‌آموزان ‫فکر می‌کنن تو یه فاحشه‌ی بدردنخور هستی؟
‫تو انکار می‌کنی که هرگونه ‫هولوکاست اسمورفی اتفاق افتاده؟
‫این چیزیه که تو بهش اشاره داری؟ ‫اریک، ببین.
‫تو باید بفهمی،
‫توت اسمورف تنها ‫چاره‌ی مدرسه‌ دولتی ما بود!
‫بله، و این باعث میشه که... وایسا، چی؟
‫انتظار داشتی چکار کنم؟
‫برق مدرسه داشت تموم میشد!
‫ما اول سعی کردیم اسمورف‌ها رو جابجا کنیم،
‫ولی اونا تکون نمی‌خوردن.
‫بنابراین ما تصمیم گرفتیم ‫یه نفرو واردشون کنیم...
‫یه عضو از مدرسه که بتونه ‫مثل یکی از اسمورف‌ها رفتار کنه
‫و رموز اونا رو یاد بگیره.
‫البته، تو اینو می‌دونی، درسته؟
‫منظورت چیه که می‌دونم؟
‫من فقط سوال می‌پرسم.
‫همه‌ی ما می‌دونستیم که تو برای ‫زندگی با اسمورف‌ها فرستاده شدی،
‫ولی تو می‌دونستی که اونا از بین میرن؟
‫نه، تو همه‌ی اونا رو نابود کردی!
‫هیچ کس انتظار نداشت که ‫تو عاشق اسمورفت بشی.
‫رفتی تا از اونا یاد بگیری،
‫ولی در عوض تو یکی از اونا شدی، درسته؟
‫با هم نوع خودت جنگیدی،
‫وقتی دونستی که هیچی ما رو متوقف نمی‌کنه.
‫تو می‌دونی که یه توت اسمورف
‫می‌تونه برق مدرسه رو تا دو ماه تامین کنه؟
‫یه توت اسمورف!
‫وایسا، نگه دارید. می‌تونیم ‫یه استراحتی بکنیم؟
‫نه، اشکالی نداره. الان همه چیز برملا شد.
‫من مجبور نمی‌شدم اسمورف‌ها رو بکشم
‫اگه اونا فقط جابجا می‌شدن،
‫ولی تو وادارشون کردی بمونن.
‫و به نظرم تو رو نمی‌تونیم ‫به‌خاطرش سرزنش کنیم.
‫چی؟ ‫و به همین دلیل...
‫من دارم استعفا میدم.
‫کارتمن، در تمام مدت حق با تو بود.
‫و بدین‌وسیله تو رو نماینده‌ی مدرسه می‌کنم.
‫آخ جون! نماینده کارتمن!
‫ما موفق شدیم.
‫من گیج شدم.
‫داداش، تو نمی‌تونی ایده‌ی ‫رقص با اسمورف‌های منو
‫- برای خودت ببری. ‫- نه، حق با توئه.
‫همه‌ی دانش‌آموزان لیاقت ‫دونستن حقیقت رو دارن.
‫پس من چیزی که واقعا اتفاق افتاده رو
‫توی کتاب جدیدم "خیانت ‫به اسمورف‌ها" توضیح دادم.
‫نه، نه، داداش. نمیشه ‫تو داستان یه نفرو برداری
‫و بعد چند تا چیز بهش ‫اضافه کنی به اسم خودت!
‫خوشبختانه با پولی که
‫از فروش حق فیلم کتابم درآوردم، وضعم خوبه.
‫حق فیلم رو فروختی؟ به کی؟
‫جیمز کامرون. ‫برو ببین. فیلم در حال ‫حاضر داره اکران میشه.
‫اونا نمی‌تونن این کارو بکنن! ‫من نماینده‌ی مدرسه هستم!
‫اه، خدا لعنتش کنه!
‫حرومزاده! عوضی ایده دزد!
‫تو یه حرومزاده‌ای!
‫رقص با اسمورف‌ها ایده‌ی من بود!
‫ایده‌ی من!
‫تو نمی‌تونی رقص با اسمورف‌ها رو برداری
‫اسمشو یه چیز دیگه بذاری!
‫داداش، چی شد؟
‫تو دیگه اطلاعیه‌های صبحو نمی‌خونی؟
‫نه، چون معلوم شده طبق قانون،
‫نماینده‌ی مدرسه نمی‌تونه
‫خواننده‌ی اطلاعیه‌های صبح هم باشه! ‫خب، حداقل به عنوان نماینده،
‫تو می‌تونی مدرسه رو ‫جوری که می‌خوای اداره کنی.
‫من هیچ کاری نمی‌تونم بکنم!
‫من به اولین جلسه‌ی شورای دانش‌آموزی رفتم!
‫تنها کاری که کردیم صحبت در مورد رنگ‌ها
‫برای رقص احمقانه‌ی سادی هاوکینز بود!
‫شورای دانش‌آموزی عقب مونده‌ست!
‫خورشید طلوع می‌کنه و پرندگان غوغا می‌کنن.
‫من کیسی میلر هستم و اینا ‫اطلاعیه‌های صبح هستند.
‫من یه نامه از
‫دانش‌آموز کلاس دوم برایان فلنر دارم.
‫برایان نوشته، " کیسی عزیز،
‫چرا نماینده‌ی مدرسه انقدر چاق و احمقه؟
‫میز من شکسته،
‫و تا الان، اریک کارتمن هیچ ‫کاری در موردش انجام نداده.
‫لطفا به اون کون گلابی اطلاع بدید
‫که ما راضی نیستیم."
‫خب، برایان، من کاملا با حرفت موافقم.
‫نماینده‌ی عوضی ما یه ‫میلک‌شیک چاق و بدبوئه.
‫من دارم نهایت تلاشمو می‌کنم!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.