‫از وقتی روز کمک والدین مدرسه بود، شیروها-چان تقریبا از اتاقش بیرون نیومده.
‫خونه خیلی ساکته...
‫این جو رو خوب میشناسم.
‫واقعا آدمو میبره به جایی که حس کنه هیچ جا جای خودش نیست.
‫همه روزای این تابستون طولانی خوب نبودن.
‫ولی من یه تابستون دیگه هم مثل اینو تجربه کردم.
‫یه تابستون قشنگ یادمه که سه تایی با هم خانواده بودیم.
‫خاطرات قشنگ فقط مال خودم.
‫باید با شیروها-چان شونو به اشتراک بذارم.
‫و برای این کار یه چیزی باید بدونم.
‫دارم میام!
‫وای خدا!
‫سلام.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب، راجع به چیزی که قبلش حرف میزدیم...
‫آها.
‫یه چیزی ذهنمو مشغول کرده.
‫گفتی اون زن تبدیل به پروانه میشه و میتونه آزادانه پرواز کنه،
‫ولی در عوض همه چی رو از دست میده.
‫چرا؟
‫فرض کن بال داری که میتونی هر جایی بری.
‫حتی به گذشته و آینده.
‫به نظرت چی میشه وقتی مرز
‫بین گذشته، آینده و همه چیز دیگه از بین بره؟
‫این واقعا آزادیِ؟
‫یا فقط یعنی گیر افتادی؟
‫من تصور میکنم گیر افتاده باشم تو یه چیز نامرئی.
‫فرقی با تابستون نداره.
‫تعطیلات تابستون اواخر تیر شروع میشه و آخر مرداد تموم میشه.
‫همینش خاصش می‌کنه.
‫ولی اگه بگم تعطیلات تابستون تا ابد ادامه داشته باشه چی؟
‫شاید فکر کنی آزادی،
‫ولی شاید فرقی با قفس بزرگ نداشته باشه.
‫فرض کن کسی رو که دوست داشتی از دست دادی و قدرت برگشت به گذشته رو داشتی...
‫اگه خیلی دلت میخواست دوباره ببینیش
‫و همه چیز رو برای این کار میدادی...
‫اون موقع چیکار میکردم؟
‫میرفتم.
‫می‌دونم یه کم با حرف قبلیم ضد و نقیضه.
‫ولی مطمئنم میرفتم.
‫حیف که همچین قدرتی ندارم.
‫ممنون که دعوتم کردین.
‫عجیبه.
‫حافظه‌ات رو از دست دادی،
‫ولی بیشتر از خودت، به جزیره کنجکاوی داری، نه؟
‫نه...
‫فقط فکر کردم اگه بیشتر راجع به جزیره بدونم، شاید یه چیزایی یاد بگیرم.
‫آره؟
‫البته مطمئنم همه چی رو میدونی دیگه.
‫این اولین بار نیست که این حرفو می‌زنیم.
‫همین چند روز پیش زدیم، یادته؟
‫ببخشید که مزاحمت میشم.
‫اشکالی نداره.
‫خب، دیگه میرم.
‫تابستون تمومه تقریبا...
‫هیتومی.
‫کیوکوسان راست میگه.
‫فکر نکنم کسی بتونه جلوی خودشو بگیره اگه با این قدرت بتونه کسی رو که دوسش داره ببینه.
‫اینو نمی‌شه انکار کرد.
‫شاید حق نداشته باشم کسی رو از استفاده از این قدرت منع کنم.
‫ولی... خیلی چیزا تو این تابستونای تکرار شده یاد گرفتم.
‫و میدونم که یه آینده نیست.
‫ولی قدرت شیروهاچان آینده رو می دوزه.
‫به این همه غرفه‌ها نگاه کن.
‫پدربزرگت پول خرجی داده بهمون.
‫هر چی دوست داری میتونی بخری.
‫هورا!
‫پس سیخ کباب می خوام.
‫خدا رو شکر.
‫حالش بهتره.
‫پسندیدی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫شاید اگه بتونیم اینجوری با هم باشیم،
‫شیروهاچان وسوسه نشه از قدرتش استفاده کنه.
‫قرار بود این تابستونو تنها باشه.
‫اگه من اینجا باشم و باهاش باشم و بتونم کمکش کنم قوی بمونه...
‫اگه بعد از این همه تابستون، یه نفر رو نجات دادم...
‫اگه اون نفر شیروهاچان باشه...
‫راضیم.
‫یعنی یه سفر طولانی طولانی بالاخره یه هدفی داشت.
‫نانامی؟
‫حالم خوبه.
‫کاری به من نداشته باش.
‫بریم.
‫اینکه با هم قدم بزنیم، باید آخرین خوشبختی کوچیک من باشه.
‫چیشده؟
‫وقتی بابام مرد، هر روز گریه می‌کردم.
‫همون موقع یه صدایی شنیدم.
‫یه صدا؟
‫گفت بهم که می‌تونم قدرت ملاقات دوباره باهاش رو داشته باشم.
‫یعنی، خب، می‌تونستم برم ببینمش.
‫به مامانم هم گفتم.
‫که شاید بتونیم بریم بابامو ببینیم.
‫خیلی شوکه شد.
‫حتما خودش فهمیده بود و رفته بود.
‫که بابارو دوباره ببینه.
‫این روزا هی بهش فکر می‌کنم.
‫خب حالا چیکار کنم؟
‫ببخشید، نانامی...
‫باید برم.
‫کجا؟
‫میرم مامان رو ببینم.
‫اونو ببینم؟
‫میدونی؟ اومده دنبالم.
‫شیروها-چان، این...
‫دارم میرم.
‫صبر کن!
‫شیروها-چان!
‫ببخشید، اجازه بدید رد بشم.
‫شیروها-چان!
‫صبر کن!
‫شیروها-چان!
‫چی...
‫شیروها-چان!
‫نانامی.
‫چرا اومدی؟
‫دیگه نمیتونی بری جلوتر.
‫باید قدرت مخصوص داشته باشی.
‫قدرت مخصوص؟
‫آره.
‫فکر کنم مامان اومده اینجا.
‫و رفته بود پیش بابام.
‫یعنی باباتو که میگی...
‫رفته بود تو گذشته.
‫مامان و من این قدرت رو داشتیم.
‫اگه آرزو کنم، میتونم برگردم.
‫تو هم کردی، نه؟
‫از یه زمان دیگه اومدی اینجا، درسته؟
‫خب...
‫مرسی که باهام بازی کردی.
‫کاش بیشتر میتونستیم بازی کنیم، ‫ولی باید برم پیش مامانم.
‫اون کجاست؟
‫داره منو میبره الان.
‫نه!
‫نمیتونی بری!
‫بالاخره قدرت رو بدست میارم.
‫و با این قدرتم،
‫میرم پیش مامان.
‫نکن!
‫نکن.
‫نمیتونی بری.
‫اگه بری، بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی از دست میدی.
‫بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنم؟
‫از این قدرت استفاده کنی، کلی لحظه‌های قشنگ دیگه رو از دست میدی.
‫نمیفهمم.
‫مرگ بابام و ناپدید شدن مامانم یه جور قیمت بود که من دادم؟
‫نمیدونم...
‫اگه بری، چی میشه سر پدربزرگت؟
‫بابابزرگ نمی‌خواد پیشش باشم.
‫واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫فقط اون نیست ها.
‫کلی آدم دیگه، کلی تابستونای خوش دیگه منتظرته.
‫خاطراتت منتظرته.
‫دروغ میگی!
‫تنهام!
‫مامانم ولَم کرد!
‫اشتباه می‌کنی!
‫اون هیچ وقت ولَت نکرده.
‫این همه کارو واست کرد.
‫می‌فهمم.
‫به من اعتماد کن.
‫اون برای دیدن بابات نرفت.
‫یه کار خیلی مهم‌تر داشت.
‫و اون کار واسه تو بود.
‫جونشو واسه تو گذاشت.
‫مامانا این کارو می‌کنن.
‫ولی دلم میخواست پیشش باشم!
‫از وقتی رفت، همیشه تنها بودم.
‫هر روز که بیدار میشم، خونه ساکته.
‫خودم میتونم آشپزی کنم،
‫ولی تنها خوردن، مزه نمیده.
‫کسی نیست موقع رفتن مدرسه بدرقم کنه.
‫و هیچ وقت هم قرار نیست عوض بشه.
‫همیشه تنها میمونم.
‫شیروها چان.
‫تابستون خوبی داشتی؟
‫تابستون بعدیش خیلی بهتر میشه.
‫دروغ میگی.
‫نه.
‫راست میگم.
‫نشونت میدم.
‫نگران نباش.
‫گفتم دیگه یادت اومد؟
‫آدمای منتظرت هستن.
‫این خوابه؟
‫نه، اینا خاطره‌ان.
‫خاطره؟
‫نمی‌شه.
‫یادمه انقدر خوش نگذروندم.
‫همه واقعیت داشت.
‫نه، همه می‌تونست واقعیت داشته باشه.
‫کلی آدم و کلی خوشگذرونی منتظرتن.
‫سال دیگه و پس فردا.
‫نانامی...
‫کی هستی؟
‫من...
‫بریم خونه شیروها-چان.
‫دیگه نباید اینجا باشیم.
‫باید بری جلو، به اون آینده‌ای که دیدی.
‫ممنون.
‫ممنون، مادربزرگ.
‫برگشتیم؟
‫انگار که آره.
‫قشنگه.
‫آره.
‫پروانه‌های درخشان...
‫نانامی!
‫دستت داره محو میشه!
‫دست من؟
‫آره، راست میگی.
‫آره...
‫احساسش رو داشتم، ولی خب خیلی احمقانه بود.
‫من با هزارتا خاطره بافته شدم.
‫اونا رو به شیروها‌چان بده، و من از هم می‌پاشم.
‫دیگه نمی‌شه دوختم.
‫وقتم تمومه.
‫چ-چرا؟
‫شیروها‌چان، من اومدم اینجا که یه نفر عزیز رو ببینم.
‫و دیدمش.
‫برای همین دارم محو میشم.
‫خوشحالم.
‫نانامی... خوشحالی؟
‫آره.
‫خوشحالی حتی اگه داری محو میشی؟!
‫آره.
‫اینجا خداحافظیه.
‫با این فانوسا دارم میرم خونه.
‫نه...
‫باز هم نه.
‫باز تنها میمونم.
‫باز تنها میمونم!
‫تو کلی وقت خوش رو با آدما تو آینده می‌گذرونی.
‫ولی... ولی تو اونجا نیستی!
‫کاریش نمی‌شه کرد، فکر کنم.
‫چرا؟
‫خیلی هوامو داشتی، اونم تابستون با هم آشنا شدیم.
‫تو واقعا کی هستی؟
‫من...
‫من نانامی ام.
‫نانامی...
‫خداحافظ.
‫صبر کن!
‫من...
‫می شناسمت.
‫اومى.
‫اومى چان...
‫آره؟
‫چطور؟
‫دیگه فرق کردم، آره؟
‫چرا، اومی‌چان؟!
‫شیروهاچان؟
‫چرا این کارو...
‫چرا اومدی اینجا؟!
‫مامان...
‫خنگول!
‫این توانایی رو پیدا کردی که آرزوهات رو برآورده کنی!
‫تا یه تعطیلات تابستونی باحال داشته باشی!
‫تا خوشحال بشی...
‫پس چرا؟
‫تو که منو خوشحال کردی.
‫یه تابستون فوق‌العاده رو باهات گذروندم.
‫واقعا خیلی خوش گذشت.
‫بابامم پیشمون بود.
‫همون تابستونی بود که همیشه می‌خواستم.
‫یه تعطیلات تابستونی خیلی شاد بود.
‫پس چرا اینقدر زحمت کشیدی؟!
‫این دیگه زیاده از حدّه!
‫حتی خودت رو هم عوض کردی!
‫می‌خواستم کمکت کنم، مامان.
‫با این حال!
‫همه چی به خاطر این عوض میشه!
‫اون تابستونی که قرار بود باهات بگذرونم دیگه اتفاق نمی‌افته.
‫می‌رم یه آدم دیگه می‌شم.
‫و اگه این قدرتمو از دست بدم، دیگه هیچوقت باهات، اومی‌چان، برخورد نمی‌کنم.
‫تو دیگه وجود نخواهی داشت!
‫می‌دونم.
‫می‌دونستم.
‫پس چرا؟!
‫این قدرت مثل یه نفرینه، ولی بازم، تا وقتی که منو به تو می‌رسوند، خوشحال بودم.
‫چون یه چیزی بود که می‌خواستم بهت بگم.
‫چیزی که اون روز فرصت نکردم بهت بگم.
‫صبح بخیر.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.