‫در قسمت‌های قبل تئوگونیا...
‫این... نشان الهیه؟
‫نشان دارنده‌ی محافظ...
‫من محافظت ایدالن، خدای سرزمین دهکده‌ی ادا، رو دریافت کردم.
‫این یعنی من مسئول این سرزمینم.
‫این دهکده‌ی منه!
‫چی؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫خدای داوری ‫"خدای داوری".
‫بیهوده جلوی دشمن اومدی و از ترس فلج شدی.
‫چه مسخره.
‫ولی حالا فهمیدی.
‫زن‌ها نیازی ندارن جنگیدن یاد بگیرن.
‫ولی برادر، حتی زن‌ها هم می‌تونن—
‫مهم اینه که تو سالمی.
‫مهم‌تر اینکه مطمئن شو منطقه گشت‌زنی بشه.
‫به زودی یه بازرس از دشت مرکزی میاد.
‫می‌دونم. به سربازها میگم.
‫پدر، متاسفم.
‫کای، بود اسمش؟
‫چی؟
‫یه سرباز تازه کار که به تنهایی از پس یه میمون بر میاد، ها؟
‫مشتاقم ببینم تو آینده چیکار می‌کنه.
‫هی، کای. درسته که تو روستای ادا یه قهرمان بودی؟
‫ن-نه. فقط از سر ناچاری بود.
‫از آکیزا و بقیه شنیدیم.
‫ظاهرا با خانم خوزه خیلی صمیمی بودی.
‫ها؟
بگو دیگه، طرف. حتماً بوی خوبی میده، نه؟
‫آخ!
‫ن...نمیدونم!
‫باز یه چیزی زیر سرشونه.
‫چرا همه مردهای ما اینجورین؟
‫شماها اینجا علاف چی هستین؟
‫ببخشید.
‫اون پسره که همه اون سنگ خدایان رو خورد، شاید تنها امیدمون باشه.
‫پس تو هم زیر نظر داریش، السا.
‫چی؟
‫پس بهتره زودتر مال خودت کنی.
‫وگرنه یه زن دیگه از چنگت درش میاره.
‫ا...اینجوری نیست.
‫کای. ‫یه دقیقه وقت داری؟
‫اون کای نیست؟
‫با بانو ژوزه؟
‫اِ، چیز... می خواستی راجع به چی صحبت کنی؟
‫ممنونم که تو دهکده اِدا من رو نجات دادی.
‫ها؟
‫هنوز درست ازت تشکر نکرده بودم،
‫پس از ته قلبم ممنونم.
‫او... باشه...
‫ولی اون موقع یه نشان الهی روی صورتت بود.
‫آره، درسته.
‫وقتی با دشمن روبرو شدم، یخ زدم.
‫چی؟
‫فهمیدم فقط قوی بودن کافی نیست.
‫من به مهارت و دلی که برای استفاده ازش لازمه، نیاز دارم.
‫بانو خوزه...
‫پس از فردا صبح شروع می‌کنم هر روز تمرین کردن.
‫حتی بیشتر از قبل هم تمرین می‌کنم، پس انتظار دارم تو هم باهام بیای.
‫چی؟
‫فهمیدی کای؟
‫ب-بله...
‫چرا بانو خوزه سر کای داد می‌زنه؟
‫خیلی حسودیم شد.
‫من از فردا باید با بانو خوزه تمرین کنم، ها؟
‫بیا.
‫هان؟ این برای منه؟
‫همه گفتن اینو برات بیارم.
‫م-ممنون. داشتم تشنه می‌شدم.
‫یه جورایی خوشمزه‌تر از معموله.
‫واقعاً؟ خوشحالم.
‫السا، بیا یه کم کمک کن.
‫باشه.
‫خب، بعداً می‌بینمت. ‫باشه.
‫ها؟ چی؟
‫بهار بهت زده ها، هان؟
‫اینجوری نیست!
‫یه پرنده؟
‫کای؟
‫یه جوری حس می‌کنم این صدا رو قبلاً شنیدم.
‫همینه. تو اون دره شنیدمش.
‫کاش می‌تونستم برم اونجا.
‫از اون طرفه.
‫این چیه؟ چقدر سریعه!
‫انگار تبدیل به باد شدم!
‫من این دره رو دوست دارم.
‫تو همون پرنده ای هستی که داشت گریه می کرد، نه؟
‫فایده ای نداره. مثل سنگ قبر توی دهکده ادا نمی تونم بخونمش.
من به خاطر این زنده موندم که تو ازم محافظت کردی؟
‫اگه اینطوره، پس هنوز ازت تشکر نکردم.
‫ممنونم.
‫فکر کنم کافی باشه.
‫عجیبه.
‫بیرون کاملا تاریکه، ولی من واضح می بینم.
‫آیا این هم قدرت محافظت اونه؟
‫خیلی خوبه!
‫این جنگل پر برکته، پر از آب و غذا.
‫کاش میتونستم اینجا زندگی کنم.
‫پس باید اینجا یه خونه بسازم.
‫اول باید چند تا درخت قطع کنم.
‫ولی احتمالا اینطوری جواب نمیده.
‫باید یه جوری با جادو یه راهی پیدا کنم.
‫این کارو میکنم و...
‫وای نه! درخت داره آتیش میگیره!
‫واقعا هیچ راهی نیست؟
‫نه، من از هیچی آتیش درست کردم.
‫حتما یه راهی هست.
‫فکر کن.
‫جادو، چیزی که تصور کردم رو به واقعیت تبدیل کرد.
‫باید تصور کنم.
‫بریدن یعنی شکستن پیوندهای بین مولکول‌ها.
‫صبر کن، اینا دیگه چی هستن؟
‫مولکول؟ پیوند؟
‫باز یه خاطره‌ی عجیب دیگه است؟
‫خب، هر چی. به عبارت دیگه، این کاریه که باید انجام بدم.
‫درسته. من دارم درخت رو نمی برم.
‫دارم پیوندهای سر ورودی رو از هم باز می کنم.
‫باید یه تیغ نامرئی بین مولکول‌ها بلغزونم.
‫چه خبره؟
‫انگار یه چیزی داره نزدیک میشه؟
‫تریگوتو کاجیندا...
‫گینبو اوتو؟
‫ایومو گودو. داگا ریازوتوها.
‫دارن چه کار می کنن؟
‫فکر نکنم قصد داشته باشن وارد دره بشن، مگه نه؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اوه...
‫ها؟
‫ت-تکرنته!
‫سامچیکتا!
‫اینا دیگه کین؟ بچه که نیستن، هستن؟
‫تداتینا؟
‫زتاشینک هاماشی؟
‫ستا، کچک.
‫کمنشی پولکزو...
‫متوجه می‌شی چی میگم؟
‫ها؟ آره، آره.
‫اسم من پورک هست.
‫من رهبر مردم کورور هستم.
‫اینها کورور هستند؟ تا حالا مثل شما ندیده بودم.
‫شما به زبان انسان‌ها خیلی خوب صحبت می‌کنید.
‫ما با بازرگانان انسان‌ها تعاملاتی داشتیم.
‫ظاهراً انسان‌ها صنایع دستی ما رو کالاهای تجاری ارزشمندی می‌دونن.
‫اول، اجازه بدید به خاطر ورود بدون اجازه به یک منطقه ممنوعه عذرخواهی کنم.
‫ما اینجا اومدیم تا پیمان باستانی خدای دره بزرگ رو استدعا کنیم،
‫خدایی که شبیه انسان‌هاست.
‫ها؟
‫هی، صبر کن.
‫از دوران باستان،
‫کورورها بی‌سروصدا در جنگل‌ها زندگی کرده و خدایان سرزمین را پرستش کرده‌اند.
‫اما چند روز پیش، خوک‌ها - سربازان اورک به ما حمله کردند تا خدای سرزمین ما را بگیرند.
‫اورک‌ها؟
‫بله. ما موجودات ضعیف، هیچ راهی برای مقابله باهاشون نداریم.
‫ما رو از سرزمینی که سال‌ها توش زندگی می‌کردیم بیرون کردن و حالا آواره شدیم.
‫ای خدای حکمیت باستانی.
‫چی؟ خدای حکمیت؟
‫لطفاً ما رو از این مخمصه نجات بده، ای خدای حکمیت.
‫خواهش ما رو بشنو.
‫ی-یه لحظه صبر کن. اولاً، خدای حکمیت دیگه چیه؟
‫خدای حکمیت...
‫...کسیه که قدرتش از تمام مخلوقات بیشتره و از کل آفرینش محافظت می‌کنه.
‫و اون... منم؟
‫امکان نداره. من از این حرفای قلمبه‌سلمبه هیچی سر در نمیارم.
‫منم به سختی باورم میشه که اون یه خدای حکمیت واقعی باشه.
‫چی؟
‫شنیدم تجسم خدای دره که خیلی وقته شروع به پرستیدنش کردیم...
‫یه جنگجوی خشن بود که مجازات‌های سختی برای بی‌وفاها تعیین می‌کرد.
‫این آدمیزاد کوچولو نمی‌تونه اون شخصیت افسانه‌ای بزرگ باشه.
‫به کی میگی کوچولو؟!
‫نه، باور دارم.
‫تو جوونی، بدون اجازه وارد دره شدم و خشم خدا رو برانگیختم.
‫این تاوانی بود که پرداخت کردم.
‫چی؟ بابا بزرگ، تو خدای دره رو دیدی؟
‫اگرچه دیگه نور خورشید رو نمی‌تونم ببینم، ولی خیلی چیزهای دیگه‌ای هست که می‌تونم ببینم.
‫این دنیا پر از نور معنویه، نور انرژی معنوی.
‫تو پر از نور معنوی آبی رنگ و با ارزشی هستی.
‫من در یک نگاه می‌تونم تشخیص بدم که تو
‫همون خدای داوری هستی که مورد حمایت خدای دره قرار گرفته.
‫من مورد حمایت خدای دره قرار گرفتم...
‫واقعا اینطوریه؟
‫بدون شک.
‫به‌علاوه، ما قبلاً قربانی تقدیم کردیم.
‫چی؟ قربانی؟
‫من دیگه میرم.
‫نوه‌ام آروه جانش رو فدای این دره کرده.
‫کونگوراشییتا.
‫شوخی می‌کنی؟ من نمی‌خوام!
‫اینجوری فرستادینش پایین؟
‫یه چیزی افتاد!
‫آ... آروه...
‫هیتاکوده!
‫بابا بی خیال! تو این دره آدم نکش دیگه!
‫اونجاست!
‫بیدار شو! هی!
‫با این سرعت...
‫اگه جادو بتونه کمکش کنه...
‫من زخمای خودمو خوب کردم.
‫مطمئنم از پس اینم برمیام.
‫باید تصور کنم که داره زخمهاش خوب میشه.
‫تمام قسمت های آسیب دیده رو ترمیم می کنم.
‫همه‌ی سلول‌های آسیب‌دیده رو.
‫سلول؟ نمی دونم چیه!
‫ولی اگه بتونم احیاشون کنم...
‫جواب داد؟
‫یه کم استراحت کن.
‫پس جادو می تونه زخما رو هم خوب کنه.
‫اورگ ها.
‫اورگ دکا! نیچیکا پورک زو!
‫کچک، حواستون جمع باشه.
‫نایدهکو!
‫د-داریتا!
‫مساریتا، زود باش!
‫چرا اینجا اومدی؟
‫کانتی ایتاجی.
‫نگهبان.
‫بکشیدشون.
‫بکشیدشون. با خونشون یکی کنید.
‫این چیه؟
‫توی وجودشون ترس بندازید.
‫صدای خدای دره است؟
‫توی وجودشون ترس بندازید.
‫این سرباز قدیمی کمکتون میکنه.
‫همونطور که می‌بینی، من یه نگهبانم.
‫من مزاحمت نمی‌شم.
‫مردم روستای هکار به خدای این دره وفادارن.
‫به تو.
‫الان فقط باید یه کاری واسه اونا بکنیم.
‫گاچا گودشیکا؟!
‫سارانده توشیکا؟!
‫دجارایکا دومونده گوسادیرو کودو!
‫سادی!
‫بد نیست، پدربزرگ.
‫این تموم مهارت رزمی یه کورور هست.
‫بقیش با تو.
‫فهمیدم.
‫این دره رو نجس کردید. نمیذارم زنده از اینجا برید.
‫صبر کن!
‫به ما آدما مربوط نمیشه!
‫مشکل کرور و ارگ هاست!
‫داری دخالت می‌کنی!
‫به من مربوط میشه.
‫چی؟
‫شما بدون اجازه وارد این دره شدید.
‫همین کافیه که به من مربوط بشه.
‫صبر کن! ما میریم.
‫لطفا ببخشید. ما رو ببخشید.
‫برای آرامش دره، همین الان میکشمتون.
‫چی؟
‫اینجا سرزمین منه.
‫ای خدای دره!
‫خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم!
‫التماس می‌کنم!
‫پس می‌کشمت!
‫اعلی‌حضرت!
‫دستم!
‫چی شد؟
‫با خون بهشون درس بدید!
‫بذارید بترسن!
‫نه... نکن...
‫فهمیدم.
‫ای-آیا اون خدای دره‌ست، ارباب پورک؟
‫هر جای دنیا هم اون شعله‌های آبی که چشمامو سوزوندن رو می‌شناسم.
‫اون خدا بی‌رحمانه می‌گیره.
‫و بخشش هم می‌کنه.
‫تغییرناپذیره.
‫خدای بزرگی که ترازوی زندگی رو حمل می‌کنه.
‫خدای عدالتی که از زمان خدایان نگهبان دنیا بوده.
‫اون واقعاً خدای داوریه!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعد، «بهشت کوچک».
‫نشان‌های الهی.
‫آیا سند ضمانت به بهشت هستند یا بلیط یک‌طرفه به جهنم؟
‫چرخ‌دنده‌های سرنوشت شروع به چرخیدن می‌کنند. ‫بهشت کوچک