پیچیده ترین چیزی که ما در جهان کشف کرده ایم
مغز انسان است
در طی 20 سال گذشته، من در تلاش بودم بفهمم
چطور اتفاقاتی که در یک جسم 1.5 کیلوگرمی ژله مانند اتفاق می افتد
به نوعی تبدیل به ما شده است
چیزی که احساس می کنیم
چیزی که برای ما اهمیت دارد
باور ها و امیدهای ما
هر چیزی که ما هستیم، در اینجا اتفاق می افتد
و برای من یک راز وجود دارد
که کاملا بنیادی است
واقعیت چیست؟
چه اتفاقی می افتد اگر من به شما بگویم که جهان اطراف ما
این جهان بافته شده ی غنی، تنها یک توهم است
که در سر شما ساخته شده است؟
چه اتفاقی می افتد اگر من بگویم که دنیای واقعی
هیچ صدا یا مزه
یا صدایی ندارد؟
چه اتفاقی می افتد اگر من به شما بگویم هیچ رنگی وجود ندارد؟
اگر شما می توانستید واقعیت را مثل واقعیتی که آن بیرون وجود دارد دریافت کنید
شما اصلا آن را نمی شناختید
من می خواهم به شما نشان دهم چطور مغز اطلاعات را دریافت می کند
آن را وارسی می کند تا الگوها را پیدا کند
و از آن برای ساختن چند حسی استفاده می کند
جلوه ی رنگارنگ
این واقعیت شما است
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
وقتی من در جهان هستم، احساسات من لبریز
از منظره ها، صدا ها و بو ها است
و مشخص است که واقعیت آن بیرون است
یک شخص وجود دارد و یک تاکسی
تنها کاری که من باید بکنم این است که حاضر شوم
و احساساتم بگذارند، من کل آن را تجربه کنم
ولی این داستان یک چرخش دارد
بگذارید چیزی را به شما نشان بدهم
خب به این مربع میانی نگاه کنید
آیا شبیه مربع روشن است یا مربع تیره؟
خب، شبیه مربع روشن است نه؟
خب اگر من آن را تکان بدهم شگفت زده می شوید
حالا شبیه یک مربع تیره است
اوه خدای من. یکیه
اوه
شگفت انگیزه نه؟
همینطوره
اوه خدای من
جدا؟
آره
می تونی حدس بزنی
جرا اینجا یک توهم اتفاق می افتد؟
خب به نظر می آید یک سایه وجود دارد
بنابراین این را تیره تر می کند
دقیقا درسته
مغز شما دارد تلاش می کند
رنگ چیزها را
بدون در نظر گرفتن روشنی یا سایه ها درک کند
بنابراین ربطی ندارد که چه چیزی به چشمان شما برخورد می کند
این به تفسیر مغز شما ربط دارد
این واقعا عجیب است
کاملا روزم را به هم ریختی
حالا این بیشتر درباره ی
از یک توهم بینایی است
این درباره ی حقیقتی است که موضوع اصلی زندگی ما است
حس ما از واقعیت کمتر کاری
با چیزی دارد که آن بیرون دارد اتفاق می افتد و بیشتر با
چیزی که دارد اینجا اتفاق می افتد سر و کار دارد
برای درک این موضوع، ما اول باید بدانیم
چطور اطلاعات از جهان اطراف ما به درون مغز ما می رسد
اینطور احساس می شود که انگار منظره ها و صدا ها
از طریق گوش ها و چشمان ما جاری می شود
ولی تصور کنید شما می توانستید به درون جمجمه ی انسان بروید
وقتی شما به درون جمجمه می روید، می فهمید هیچ راهی
برای نور یا صدا یا بو وجود ندارد تا مستقیما وارد اینجا شوند
این یک اتاق مهر و موم شده است
بنابراین مغز در تاریکی و سکوت قرار می گیرد
در تنهایی کامل به سر می برد
مغز شما هیچ وقت دنیای بیرون را ندیده است
ولی به نوعی آن را تجربه کرده اید
حالا شاید این به نظر سر راست بیاید
چون ما دریچه هایی به دنیای بیرون داریم
مثل چشم ها یا گوش ها
ولی اینها منظره ها و صداها نیستند که وارد می شوند
در عوض، فوتون های نور یا بهم فشردگی موج های هوا هستند
اینها به جریان های شایع مغز یا
سیگنال های الکتروشیمیایی تبدیل می گردند
این سیگنال ها در میان شبکه های انبوه
سلول های مغز به نام نورون ها یا یاخته های عصبی هستند
صدها میلیارد یاخته ی عصبی در مغز انسان وجود دارد
و در هر ثانیه از عمر شما
هر کدام از اینها در حال فرستادن ده ها یا صدها
پالس الکتریکی به هزاران یاخته ی عصبی دیگر هستند
و بنوعی تمام این فعالیت ها حس واقعیت شما را تولید می کنند
بنابراین چه پارس کردن یک سگ باشد
یا بوی قهوه یا منظره ی زیبایی از یک غروب زیبای خورشید
از مواد مشابهی در اینجا درست شده اند
و این مواد واقعیت است
ولی چطور مغز آن را به چیزی معنی دار تبدیل می کند؟
خب، آن را با الک کردن از طریق یک جریان یکسره
از داده های وارد شونده برای پیدا کردن الگوهایی
که سپس آن را به واقعیت تبدیل می کند انجام می دهد
این عملکردی است که محصول
میلیون ها سال فرگشت است
بسیار موثر و قوی
که کار آن به نظر آنی و بدون هیچ تلاشی است
به عنوان یک مثال بینایی نگاه کنید
عمل دیدن احساسی آنقدر طبیعی دارد
که درک تشکیلات وسیع و
پیچیده ی در جریان سخت است
برای دیدن ما، سیستم های متفاوت بسیاری
نیاز دارند تا در یک هماهنگی کار کنند
این بیشتر از دیدن چشم ها است
بهترین راه برای درک این موضوع نگاه کردن
به مورد شگفت انگیز مردی است که بیناییش را از دست داده
و سپس شانس این را داشته است تا دوباره آن را پس بگیرد
من وقتی 3.5 سالم بود به خاطر
یک انفجار شیمیایی بیناییم را از دست دادم
و به طرز عجیبی، به نظر نمی آمد که موضوع مهمی باشد
حدس می زنم به عنوان یک کودک 3.5 ساله، دنیای من براساس بینایی
به خوبی کسی که بیناییش را دیرتر از دست داده است
به خوبی پایه گذاری نشده بود
بعد از 40 سال کوری
مایک در درمان یاخته های بنیادی ای پیشقدم شد
که آسیب دیدگی فیزیکی ای
که حاصل از انفجار بود را درمان می کند
دوربین ها آنجا بودند تا شاهد این لحظه باشند
وقتی که برای اولین بار پانسمان ها برداشته می شوند
دکتر گودمن پیوند قرنیه را انجام می دهد
و او پانسمان را جدا می کند
البته
او آنها را برمی دارد و یک صدایی ایجاد می شود
انگار نورها دارند تصویرهایی را به چشم من بمباران می کنند
خدای من
در مولفه های جراحی
عمل موفقیت آمیز بوده است
اینور اتاق چه چیزی است؟
ولی برای مایک، نبود
یک چیزی مشکل داشت
ناگهان، به جریانی از اطلاعات بینایی بر می خورید
که شما را در خود غرق می کند
مغز من مثل این بود که اوه خدای من
پس دنیا اینطور پیش می رود
در هر لحظه یک تصویر
دیدن ماشین ها که رد می شوند
و سپس من نشانه ای را رو به رویمان می بینم
و به نظر می رسد که ما می خواهیم به آن برخورد کنیم
و در حقیقت آن یک علامتی است که بالای بزرگراه قرار دارد
و ما قرار نیست به آن برخورد کنیم، ما از زیر آن رد می شویم
و این تنها ساعت اول بود
وقتی مایک به خانه می رسد بدتر هم می شود
اگر شما 4 پسر مو بور را کنار هم قرار دهید
که همگی تقریبا قدی یکسان داشته باشند و من به آنها نگاه کنم
نمی توانم به شما بگویم که کدام آنها مال من است
نرو. من هنوز می خوام نگات کنم
چشمان جدید مایک خیلی خوب عمل می کردند
و سیگنال ها را به مغز می فرستادند
درست مثل چشمان شما و من که این کار را انجام می دهند
ولی او نمی توانست پسرانش را به خوبی ببیند
من هیچ تشخیص صورت یا همچین چیزی نداشتم. هیچی
وقتی او کاملا کور بود
مایک یک اسکی باز پاراالمپیکی بود
ولی اولین تلاش او برای اسکی کردن با داشتن بینایی یک شکست تمام عیار بود
وقتی برای اولین بار اسکی کردم
به خاطر مشکل ادراک عمقم
وقت نداشتم که فرق بین 4 چیز تیره را
در برف سفید بفهمم. یک نفر
یک درخت
سایه
یا یک چاله
ده سال گذشته
و مایک هنوز به سگ راهنماش نیاز داره تا بخواد اینور اونور بره
او می تواند نور و حرکت و رنگ ها را تشخیص بدهد
ولی او نمی تواند تشخیص دهد که فاصله ی اجسام چقدر هستند
او هنوز نمی تواند حالت های صورت پسرانش را تشخیص دهد
او هنوز نمی تواند کلمات بر روی یک صفحه را بخواند
چیزی که داستان مایک به ما می گوید، نگاهی گذرا به همه ی عناصری است
که باید برای مغز در سر جایشان باشند
تا یک واقعیت بینایی را بسازند
نواحی بسیاری در مغز درگیر بینایی هستند
آنها در جنبه های متفاوتی اختصاص پیدا کرده اند
مثل حرکت ها، لبه ها، رنگ ها و تشخیص صورت ها
بنوعی کل بافت مغز با هم
یکی می شود تا چیزی که ما به عنوان یک تصویر تجربه می کنیم را تشکیل دهد
در مورد مایک، دهه ها کور بودن
باعث شده این نواحی مغز او برای وظایف دیگر تسخیر شوند
مثل شنیدن یا لمس کردن
آنها برای او در دسترس نبودند
حتی وقتی به او یک جفت چشم جدید دادند
ما اغلب بهترین دید خود را از اینکه مغز چطور کار می کند
وقتی آن عملکرد مختل شده است می گیریم
سلام برایان
سلام
به همین دلیل است که دانشمندان اعصاب
گاهی اوقات عمدا چیزهایی را مختل می کنند
برایان بخشی از یک آزمایش است که
توسط آلیسا بریور در دانشگاه کالیفرنیا اداره می شود
خوشوقتم
منم همینطور. خوش آمدید
آماده ای امروز یک سری عینک رو امتحان کنی؟
اوه آماده ام
داوطلبان این عینک ها را
در هفته چند بار بزنند
مغز آنها مجبور می شود دید جدیدی به دنیا داشته باشد
دیدی که بسیار تغییر داده شده است
چیزهایی که درون این هستند، دو منشور هستند
که کل دنیای بینایی را می گیرد و برمی گرداند
بنابراین هر چیزی که شما در حالت عادی در سمت چپ دنیا می بینید
حالا در سمت راست دنیا خواهد بود
بنابراین همچنانکه شما در دنیا حرکت می کنید
این مشکل را دارید که اجسام کجا هستند
در این حالت که شما آن را در یک سمت می بینید
ولی برای رسیدن باید به خلاف جهت حرکت کنید
طوری که دنیا به نظر می رسد این است
ولی چیزی که من می بینم این است
این یک تغییر ساده است
ولی همچنین یک خمیر کردن اساسی ذهن است
داده های بینایی که وارد چشمان من می شوند
دیگر به طور ذاتی منطقی به نظر نمی آیند
و من در تلاش هستم
خب، آره، چون دنیا چپ به راست، جا به جا شده است
من از نظر شناختی می دانم باید
در مسیر مخالف برسم ولی البته
من یک عمر تمرین داشتم تا به من بگوید
در یک مسیر خاص برسم
بنابراین فکر می کنم مقداری طول بکشد
تا عادت کنم
می تونی دست من و توی میدان دیدت ببینی؟
آره، به نظر می رسه اگه من دستم رو اینوری دراز کنم
و اینوری
حتی اگر من عمدا
سعی کنم سمت راست را بگیرم
اینور و نگاه کن. باشه
نمی تونم کاری بکنم ولی
در یک روش مشخصی واکنش نشون میدم
و اینور
بفرما. خیلی خوبه
به دنیای منشور خوش اومدی
بله
البته که اینها برای من جدیده
ولی برایان عینکش را یک هفته است که می زند
خب چقدر مغزش وفق پیدا کرده است؟
فهمیدن آن خیلی سخت است
تا به کدوم سمت برود و بنابراین سیستم موتور او
و احساس لامسه او دارند
یک مسیر را می فرستند در حالیکه دستگاه بینایی او
مسیر مخالف او را می فرستد
برایان کارش را خوب انجام می دهد
برخلاف من
من باید آگاهانه واقعیتم را دوباره بسازم
امروز صبح، مغز من می تونست بر برهم کنش های خودکار تکیه کند
ولی حالا نمی تواند
به طرز جالبی، خیلی عرق کردم
گرممه و خیلی سرگیجه و حالت تهوع دارم
اوه می دونی، من باید یه ذره استراحت کنم
خیلی ببخشید
باید اینارو برای چند ثانیه در بیارم
مشکلی نداره؟ اوه آخیش
پسر، خیلی تهوع آوره
می خواهیم از این هزار راه رد بشیم
و ببینیم چطور شما راه خودتون رو
از طریق یک نقشه ی فضایی پیدا می کنید
دیوید، تو داری
اینوری میری
باشه
و برایان تو داری
اوف. خدا
من فقط دارم تلاش می کنم مغزم رو به کار بندازم
خب من چطور می تونم به خوبی برایان بشم؟
خب، این مسئله ذاتی اتفاق می افته
فقط به دستام نگاه کن
من چیزی رو که می بینم با چیزی که می تونم لمس کنم رو ارجاع متقابل میدم
در حقیقت، تمام احساسات من به کار گرفته میشن
این چیزی است که برایان داره توی 7 روز اخیر انجام میده
و نتیجه این شده که مغز اون داره کم کم
ورودی جدید بینایی رو به طور خودکار کشف رمز می کنه
برایان به سادگی
در تنظیم ساختن آگاهی بهتر نمیشه
کل واقعیت اون داره تغییر می کنه
حالا، اگه شما اون اشخاص آزمایشگاهی رو بگیرید
و برای دو هفته عینک بهشون بزنید
می فهمیم که یک هفته طول می کشه
تا به طور عادی رفتار کنه
آنها کم کم می فهمند
چطور با دنیا فعل و انفعال داشته باشند
اونها دارند برای خود یک واقعیت جدید می سازند
یک روش جدید برای برخورد با این ادراکات ورودی
و آنها می گویند که در آغاز می تونند بگویند
که یک چپ جدید و یک چپ قدیمی
و یک راست جدید و یک راست قدیمی وجود دارد
از حدود یک هفته از آغاز این ماجرا، آنها حتی این درک را از دست می دهند
که کدام راست وچپ قدیمی ها بودند
و کدام جدید هستند، بنابراین شبیه اینه که
کل نقشه ی فاصله ای آنها از دنیا در حال تغییر است
و از دو هفته به بعد، آنها می تونند به خوبی بنویسند
بدون مشکل بخوانند و تمام وظایف راه رفتنی ما را انجام بدهند
و به هدف های خود برسند و بعد وقتی آنها
عینک ها را بر می دارند، در حقیقت
یک روز وقت می برد تا به حالت عادی برگردند
چیزی که این مسئله به من نشان می دهد این است که چه مقدار تلاش لازم است
تا مغز دنیای ما را بسازد
چون در حالت عادی شما دارید
توی دنیا راه میرید و مثل این می مونه
اون بیرون واقعیت وجود داره
ولی در حقیقت
اتفاقات زیادی داره
پشت صحنه انجام میشه تا اجازه بده
واقعیت اتفاق بیافته
دیدن نیازمند
یک برنامه ی تمرینی شدید است
ولی هر روز اعضای جدید سرکار می آیند
ما به اونها کودک می گوییم
وقتی بچه ها دست دراز می کنند تا چیزی که جلوشونه رو لمس کنند
آنها فقط یاد نمی گیرند که یک جسم چه احساسی داره
اونها یاد می گیرند چطور ببینند
اونها معبرهایی رو در مغز می سازند
که در بقیه ی عمرشون از اون استفاده می کنند
چون دیدن یک تجربه ی کاملا بدنی است
داده هایی که از چشمان ما می آیند
تنها وقتی معنی می دهند که ما بتونیم ارجاع متقابلشون بدیم
اگر از زمان تولد شما قادر نبودید تا با دنیا تعامل داشته باشید
اگه شما نمی تونستید از بازخورد ها بفهمید
اطلاعات حسی چه معنی ای می دهند
به طور نظری، هیچ وقت قادر نخواهید بود ببینید
این ارجاع متقابل وقتی کاملا بزرگ شده ایم هم متوقف نمی شود
در طول زندگی ما ادامه پیدا می کند
چیزی که لمس می کنیم بر چیزی که می بینیم تاثیر می گذارد
مزه یا حس چشایی توسط حس بویایی ما تحت تاثیر قرار می گیرد
بینایی ما اطلاع می دهند چطور بشنویم
احساسات ما به یکدیگر وابسته هستند
و واقعیت ما براساس مقایسه ی این جریان داده ها ساخته می شود
وقتی آنها با هم بافته می شوند
درک خود از این لحظه را دریافت می کنیم
این برای انجام، کاری شگفت انگیز است
ولی یک عامل وجود دارد که واقعا پیچیدگی را به آن اضافه می کند
زمان بندی
تمام آن جریان های حسی داده ها
توسط مغز با سرعت های متفاوتی پردازش می شود
برای اینکه واقعیت ما ساخته شود
آنها باید همگام شوند
منظورم از این چیست؟
خب، آسان ترین راه برای اینکه به شما نشان بدهم
در مسیر مسابقه است
آماده شید
وقتی صدای بالایی وجود داره
به نظر میاد شما سریعا واکنش نشان می دهید
ولی این کار را نمی کنید
با دیدن ورزشکاران در حرکت آهسته
می توانیم ببینیم شکافی
بین شلیک اسلحه و شروع آنها وجود دارد
شاید آنها آموزش می بینند تا این شکاف را درست کنند، هر چقدر هم کوچک باشد
ولی زیست بدن آنها محدودیت هایی را اعمال می کند
پردازش آن صدا
سپس فرستادن سیگنال ها به ماهیچه ها تا حرکت کنند
حدود دو دهم یک ثانیه طول می کشد
و این مدت زمان نمی تواند بهبود پیدا کند
در یک ورزش، جایی که هزارم یک ثانیه می تواند بین بردن و باختن
تفاوت ایجاد کند، به نظر خیلی آهسته می آید
بنابراین چرا ما از یک اسلحه برای شروع دونده ها استفاده می کنیم؟
همه می دانند که نور سریع تر از صوت حرکت می کند
پس چرا از نور استفاده نمی کنیم؟
آماده
ما یک آزمایش ترتیب داده ایم تا به شما نشان بدهیم
در نمایشگر بالایی، با یک نور حرکت می کنیم
در نمایشگر پایینی
با یک اسلحه حرکت می کنیم
می تونید ببینید وقتی شروع ما
با برقی از نور شروع می شود، بسیار آهسته تر واکنش نشان می دهیم
حدود 40 میلی ثانیه طول می کشد تا پردازش شود
چرا؟
چون دستگاه بینایی بسیار پیچیده تر است
بزرگتر است
حدود یک سوم مغز را در بر می گیرد
بنابراین در حالیکه تمام سیگنال های الکتریکی درون مغز
با یک سرعت حرکت می کنند، اونی که به بینایی مربوط است
درگیر پردازش پیچیده تری می شود
و این امر زمان می برد
و این فقط مربوط به دیدن و شنیدن نمی شود
هر نوع اطلاعات حسی
مقدار زمان متفاوتی طول می کشد تا پردازش شود
شما آهسته تر به لمس کردن پا
نسبت به لمس کردن دست واکنش نشان می دهید
مسئله ی شگفت انگیز این است که مغز ما تمام اینها را پنهان می کند
وقتی من دستانم را به هم می زنم، همه چیز به نظر همگام سازی شده می آید
چرا؟
خب، مغز شما فوت و فن های ویرایش زیبا را حذف می کند
چیزی که به نظر واقعیت می آید، در حقیقت یک نسخه ی با تاخیر است
تمام اطلاعات را از احساسات جمع می کند
قبل از اینکه بر روی یک داستان تصمیم بگیرد که چه اتفاقی افتاده است
و این یعنی شما در گذشته زندگی می کنید
زمانی که شما فکر می کنید الان رخ داده است
خیلی وقت است که تمام شده است
برای گرفتن یک واقعیت از آن همه اطلاعات حسی
مغز شما به حدود نیم ثانیه نیاز دارد
این شکافی غیر قابل پر کردن است
که بین یک اتفاق در حال وقوع
و آگاهی شما برای تجربه ی آن وجود دارد
در آن نیم ثانیه
خیلی چیزها نیاز است تا اتفاق بیافتد
بعضی وقت ها تصور این مسئله آسان است که یک نقطه
در مغز وجود دارد که از این یا آن وظیفه محافظت می کند
مثل یک ناحیه برای حافظه یا سخاوتمندی یا حس دلسوزی
ولی در حقیقت شبکه های گسترده ی مغز
پیچیده تر از این حرفها هستند
به مغز به چشم یک شهر نگاه کنید
اگر قرار بود به شهری نگاه کنید و بپرسید
محل اقتصاد کجا است؟
می بینید که جوابی برای این سوال وجود ندارد
درعوض، اقتصاد
به عنوان تعاملی از تمامی عناصر پدیدار می شود
و همین قضیه برای واقعیت صادق است
مواد خام در ادراک
توسط گیرنده های حسی ما جمع می شوند
آنها به سیگنال های الکتریکی تبدیل
و به اطراف مغز ما
در میان ابر بزرگراه های یاخته های عصبی حمل می شوند
پردازش می شوند و تبدیل به واقعیت ما می گردند
بعضی قسمت های شهر مغز مخصوص دیدن هستند
یک سری از نواحی دیگر به شنیدن اهمیت می دهند
بعضی به حس لامسه و الی آخر
و حتی درون یک حس مثل بینایی
خیابان هایی دارید که مخصوص رنگ ها یا لبه ها یا حرکت هستند
ولی درست مثل یک شهر
هیچ همسایه ای در تنهایی کار نمی کند
درعوض، حیات یک شهر به تعامل
بین ساکنین در تمامی مقیاس های متفاوت بستگی دارد
و بنوعی، از این همه تعامل
واقعیت شخصی شما پدیدار می شود
واقعیت ساخت نهایی مغز است
براساس کل جریان های داده ای از احساسات ما است
ولی به آنها بستگی ندارد
چطور ما می دانیم؟
چون وقتی شما همه ی آنها را بگیرید
واقعیت متوقف نمی شود
تنها عجیب تر می شود
این آلکاتراز است
زندانی که براساس اصل تنهایی ساخته شده است
بین زندانیانش و بقیه ی اجتماع
تنها دیوارهای سنگی نیست
بلکه آب های سرد و خطرناک خلیج سان فرانسیسکو قرار دارد
زندانی ها کاملا و عمدا از دیگران جدا شدند
و یک مکان در زندان وجود داشت
جایی که تنهایی حتی فراتر هم می رفت
این چاله(انفرادی) است و زندانی هایی که به اینجا فرستاده می شدند
کاملا از دنیای بیرون جدا می شدند
آنها هیچ تعاملی با مردم نداشتند
هیچ صدا و نوری وجود نداشت
رابرت لوک در سال 1954 به دلیل دزدی مسلحانه به آلکاتراز فرستاده شد
او را با لقبش که لوک آبی سرد بود می شناختند
همه درباره ی چاله ی تاریک می دونستند
چاله ی تاریک جای بدی بود
بعضی ها نمی تونستند اون رو تحمل کنند
منظورم اینه که اونها چند روز اون تو بودند
و در طی همین چند روز سرشون و به دیوار می کوبیدند
به عنوان تنبیه برای به هم ریختن سلولش
برای 29 روز به چاله فرستاده شد
شما نمی دونید وقتی رسیدید اونجا باید چطور رفتار کنید
نمی خواستم بفهمم
وقتی اونها در رو می بندند
اونجا هیچ چیزی وجود نداره
کاملا سیاه
ولی همیشه اینطور باقی نمی مونه
بدون هیچ ورودی ای، مغز لوک
شروع کرد تا واقعیت خودش را بسازد
به یاد دارم به این سفرها می رفتم
یکیش و که به یاد دارم یک بلند کردن یک بادبادک بود
ولی خیلی واقعی بود
ولی همش توی سر من بود
چیزی که لوک احساس کرد چیزی بود که
توسط زندانی های دیگر هم که در شرایط مشابهی نگه داری می شدند گزارش شده است
با محروم شدن از اطلاعات حسی جدید
آنها می گویند به ماورای رویا دیدن یا خیالات رفته اند
آنها تنها تصویرها را تصور نمی کردند
آنها می دیدند
این مدرک به مرکز رابطه ی
بین دنیای بیرون و مغز
و چیزی که ما واقعیت می نامیم می رود
برای فهمیدن آن
نیاز داریم تا عمیق تر به دستگاه بینایی نگاه کنیم
این تالاموس است
یکی از برخوردگاه های اصلی مغز
اکثر اطلاعات حسی از اینجا ارتباط برقرار می کند
و به مسیر خود تا سطح بیرونی مغز، قشر می رسد
تا داده های جمع شده از چشم ها به اینجا برسند
قبل از اینکه به قشر بینایی بروند
حالا شما توقع یک جریان سنگین از اطلاعات از تالاموس را
به قشر بینایی دارید و همینطور است
ولی 6 برابر این
در جهت مخالف ترافیک وجود دارد
و این مقدار ورودی از چشم ها را کاهش می دهد
و این امر اظهار می کند که در هر لحظه
چیزی که ما به عنوان دیدن تجربه می کنیم، کمتر
به نوری که وارد چشمان ما می شود
و بیشتر به چیزی که درون سر ما است بستگی دارد
حتی وقتی مغز های ما از داده های بیرونی بی ثبات است
آنها به تولید تصورات خود ادامه می دهند
به عبارت دیگر
جهان را حذف کن و با اینحال برنامه ادامه دارد
ما همگی این واقعیت درونی تولید شده را داریم
هر چقدر شگفت انگیز به نظر برسد
این جهان درون سر شما زندگی می کند
دائما توسط اطلاعات به دست آمده از احساسات ما به روز می شود
ولی لحظه به لحظه، چیزی که ما تجربه می کنیم
واقعیتی نیست که آن بیرون وجود دارد
درعوض، یک شبیه سازی زیبا است
این روشی شگفت انگیز برای درک
این است که چطور شما دنیا را می بینید
به آن مدل داخلی می گویند
و برای قابلیت ما برای کار کردن حیاتی است
همچنانکه از این خیابان را پایین می روم، به نظر می آید به طور خودکار می دانم
که اجسام چه هستند، بدون اینکه بخواهم از جزئیات آنها سر در بیاورم
برای مثال، من نیازی ندارم جزئیات
از این جسم مستطیلی و فلزی
یا این جسم باد کرده ی سبز بزرگ پشت سر من
یا این جسم بزرگ با تکه های بازتابی رویش
یا این جسم با 4 مکملش سر در بیاورم
مغز من براساس مدل داخلی من راجع به
چیزهایی که می بینم حدس هایی می زند و این از سال ها
تجربه ی در خیابان ها قدم زدن
مثل این یکی
نشات گرفته است
درعوض استفاده از احساسات من برای دوباره ساختن واقعیت من
از هر لحظه
من در حال مقایسه ی اطلاعات حسی
با مدلی که قبلا ساخته ام
و به روزش می کنم
دوباره تعریف و اصلاحش می کنم هستم
مغز های ما آنقدر در انجام این کار خوب هستند
که ما معمولا از آن بی خبریم
ولی گاهی اوقات، تحت شرایطی مشخص
می توانیم پردازش را در حین کار ببینیم
به این ماسک تهی از صورت انیشتین نگاه کنید
مغز شما به شما می گوید که دارد به سمت شما می آید
و حتی وقتی شما می دانید که یک توهم است
نمی توانید کمکی بکنید و درگیر آن می شوید
چیزی که شما می بینید مدل داخلی است
نه اطلاعات خامی که از چشمان شما می آید
مدل داخلی شما بر روی طول عمری از تجربه
با صورت هایی که برآمدگی دارند بنا شده است
وقتی شما با یکی که تو خالی است رو به رو می شوید
مدل شما به سادگی چیزی را که توقع دارد ببیند را می بیند
قشر بینایی توقعات داخلیش را
به تالاموس می فرستد و تالاموس آنها را
با چیزهایی که دارد وارد چشم ها می شود مقایسه می کند
تفاوت بین این دو چیزی است که تالاموس باز می گرداند
تا قشر بتواند مدل خود را به روز کند
به خاطر مدل داخلی
دنیای بیرون با ثبات باقی می ماند
حتی وقتی من دارم حرکت می کنم
بگذارید نشان بدهم منظورم چیست
خب تصور کنید که من واقعا عاشق این صحنه ی پشتم هستم
و می خواهم بروم و ازش فیلم بگیرم
تا بعدا بتونم نگاهش کنم
بنابراین من جلو می روم و از صحنه فیلم می گیرم
و من دارم کل ساختمان ها را نگاه می کنم
خب و حالا می خوام این رو پخش کنم
طبق معمول ویدئوی به دست آمده تهوع آور است
پس چرا این فیلم خیلی بد به نظر می رسد
چون وقتی من به ساختمان ها نگاه کردم
چشمان من هم دارد همان حرکات نامنظم را انجام می دهد نه؟
اگرچه شما کاملا از آن بی اطلاع نیستید
چشمان شما در هر ثانیه حدود 4 بار تکان می خورد
ولی مدل داخلی شما تحت فرضیه هایی کار می کند
که دنیای بیرون با ثبات است
بنابراین چشمان من فیلم نمی گیرند
آنها به سادگی دارند ذره هایی از داده ها را جمع می کنند
تا شهری را به روز کند که قبلا درون سر من وجود داشته است
داشتن یک مدل داخلی به من کمک می کند محیط اطرافم را درک کنم
و این وظیفه ی اولیه ی آن است
تا دنیا را هدایت کند
مغز با برداشتن تمامی جزئیات خود را اذیت نمی کند
تنها مقداری که کار ما را راه بیاندازد
.ولی حقه ای را اجرا می کند تا ما احساس کنیم
همانطور که همیشه دیده ایم
یک برنامه ی تجربی مشهور دیگر است
در دهه ی 1960 میلادی، روانشناس روسیه ای، آلفرد یارباس
از این نقاشی به نام مهمان ناخوانده در یک آزمایش
استفاده کرد
او روشی را اختراع کرد تا رد حرکت چشمان داوطلبان را پیگیری کند
که داشتند نقاشی را برای اولین بار می دیدند
سلام جنیفر. سلام
ازت می خوام که این عینک ها رو بزنی
ما می خواهیم کاری که او کرد را دوباره اجرا کنیم
داوطلبان من چند ثانیه وقت داشتند تصویر را درک کنند
دینا به این نقاشی نگاه کن
و ازت میخوام اتفاقاتی که در صحنه می افته رو جمع کنی
ما می توانیم سریعا ببینیم
که چشمان هر نفر دقیقا کجا می رود
به من بگو فکر می کنی چه اتفاقی داره تو این نقاشی می افته
فکر می کنم مردی که قهوه ای پوشیده
مهمان ناخوانده است
در یک نگاه مختصر کافی است
برای مغز تا از تصویر نمونه برداری کند
ولی این نمونه چقدر با جزئیات است؟
چند تا بچه اونجا وجود دارند؟
دوتا. باشه
خب دوباره به نقاشی نگاه کن
و دوباره سوال ها رو بپرس
اوه خیلی فرق می کنه
چند تا بچه اونجا هستند؟
فکر می کنم 3 تا
هر کسی که نقاشی را دیده است
فکر می کند می داند چه چیزی درون آن است
ولی سوال مشخص من نانوشته باقی مانده
و مغز نتوانسته آن را پر کند
چون به جزئیات نیازی نبوده است
چه تعداد نقاشی بر روی دیوار خانه ی آنها قرار دارد؟
شاید دو تا یا سه تا. باشه
دوباره به نقاشی نگاه کن
و به این سوال جواب بده
اوه خدایا، یک میلیون تا، آره یک نقشه
و سپس بعدی، و بعدی
هفت تا روی دیوار دیگری و بعد یک کوچیک و نقشه
باشه. خیلی زیادن
این عیب مغز نیست
مغز تلاش نمی کند
شبیه سازیه بی نقصی از دنیا تولید کند
مدل داخلی تخمین کشیده شده ی عجله ای است
و جزئیات بیشتری بر روی یک پایه ی نیاز به دانستن اضافه می شود
وقتی شما برای اولین بار به نقاشی نگاه می کنید
یک پیش نویس خام
از چیزی که اتفاق می افتاد می بینید و وقتی من از شما
سوال های مشخص را پرسیدم، باید می رفتید
و جواب آن سوال ها را با نگاه کردن
با جلب کردن توجهتان
به قسمت های مشخصی از نقاشی می دادید
و تنها بعد از آن بود که شما جواب را می بینید
بنابراین قرار دادن چشمانتان بر روی یک جسم
هیچ ضمانتی برای دیدن آن نیست
ولی چیز دیگری وجود دارد که ما
از اتفاق افتادن آن، هر باری که به یک تصویر یا یک شخص
یا یک جسم نگاه می کنیم بی خبریم
هر باری که ما کلا نگاه می کنیم
شاید ما به رنگ ها به عنوان یک کیفیت تعریف شده ی بنیادی
در دنیای اطراف ما نگاه کنیم
بالاخره، همه جا هست
ولی اینجا یک مسئله ی تکان دهنده وجود دارد
در دنیای بیرون
در حقیقت رنگ اصلا وجود ندارد
وقتی تشعشعات الکترومغناطیسی به یک جسم می خورد
بعضی از آنها کمانه می کند و توسط چشمان ما گرفته می شود
ما می توانیم تفاوت بین میلیون ها
ترکیبات طول موج ها را تشخیص دهیم
ولی فقط درون سر ما است که هر کدام از اینها تبدیل به رنگ می شود
به این مسئله این حقیقت را هم اضافه کنید که طول موج هایی که
که ما می توانیم تشخیص دهیم تنها قسمت کوچکی از چیزی است که آن بیرون وجود دارد
شما واقعیت را همانطور که توسط احساسات شما ارائه می شود تجربه می کنید
و معمولا به ذهن شما نمی رسد
که چیزها می توانست خیلی متفاوت باشد
چیزی که ما تا به حال داشتیم ازش صحبت می کردیم
چیزی است که ما به آن طیف مرئی نور می گوییم
که طیفی از طول موج ها است
که از چیزی که به آن قرمز تا بنفش می گوییم دایر می باشد
ولی معلوم شد که این تنها شامل
کسر کوچکی از طیف الکترومغناطیس است
در حقیقت کمتر از 1/10000000000 از آن است
بنابراین بقیه ی طیف
که شامل موج های رادیویی و ریز موج ها
اشعه های ایکس و اشعه های گاما می شود، تمام این چیزها
همین الان دارند از بدن ما رد می شوند
و ما کاملا از آنها بی خبر هستیم
چون ما هیچ گیرنده ی زیستی اختصاص یافته ای
برای گرفتن آنها نداریم
بنابراین این یعنی
قسمتی از واقعیت که ما می توانیم ببینیم
کاملا توسط زیست بدن ما محدود شده است
و این فقط به دیدن محدود نمی شود
احساسات(حواس پنجگانه) ما تنها دارند
قسمت کوچکی از اطلاعاتی که آن بیرون است را دریافت می کنند
بنابراین برای یک سگ، او به یک دنیای کاملا متفاوت از مولکول های بویایی
وفق پیدا کرده است که این قضیه برای من صدق نمی کند
تجربه ی بویایی او به اندازه ی تجربه ی بینایی من غنی است
در دنیای کوری و کری
مهم ترین علامت ها
دما و بوی بدن هستند
برای خفاش های غارنشین همه چیز به
موج های بهم فشرده ی هوا ربط دارد که به آنها اجازه می دهد با انعکاس صدا موقعیت را مشخص کنند
ولی هیچ کس
تجربه ای از واقعیت عینی
از دنیایی که واقعا وجود دارد، ندارد
درعوض، هر جانداری
تنها چیزی که با آن رشد کرده است را دریافت می کند
و این فقط مربوط به تنوع بین گونه ها نیست
اگر هر کدام از ما یک واقعیت شخصی را تجربه می کنیم
که درون مغز ما ساخته شده است
چطور من بدانم که واقعیت من مثل واقعیت شماست؟
اکثر اوقات، به نظر می آید که انگار ما در میان خطوط مشابهی عمل می کنیم
همانطور که من و شما موافقیم که یک آسمان آبی چه شکلی است
همانطور که پارس یک سگ
یک نوع واکنش یکسان را در هر دوی ما تحریک می کند
ولی گروه کوچکی از مردم وجود دارند
که ادراک آنها بطور تخمینی با ما فرق می کند
برای من، هر وقتی که یک حرف یا عدد می بینم
یا به یک کلمه یا مثلا اسم کسی فکر می کنم
رنگ های زیادی با آن ارتباط دارند
هنا یکی از 6 هزار نفری است که من بر روی آنها مطالعه کرده ام
و حس آمیزی دارند
من حس آمیزی را به این خاطر مطالعه کردم که یکی از چند شرایطی است
که مشخص است که واقعیت کس دیگری
با مال من فرق دارد
و این واضح می کند
که طوری که ما دنیا را حس می کنیم، برای همه نیست
در ذهنم، من هر حرف
را با رنگ مخصوص خودش می بینم
خب برای مثال
حرف اِی همیشه قرمز است
بی همیشه آبی است
سی همیشه نارنجی است
بنابراین آنها هیچ وقت تغییر نمی کنند
ولی چیزی که جالب توجه است این است که وقتی آنها با ترتیب متفاوتی به کلمه تبدیل می شوند
پیکربندی رنگ ها
تغییر می کند و این می تواند به نوعی جالب توجه باشد
بنابراین در کلمه ی هنا، اسم من
مثل یک غروب آفتاب به نظر می رسد
زردش به سمت قرمز کمرنگ می شود و به سمت نوعی رنگ شفاف
مثل ابرها تغییر پیدا می کند و سپس به سمت قرمز و زرد بر می گردد
این تجربه ها به این خاطر
این حقیقت ساده اتفاق می افتد که درون مغز
تمام اطلاعات حسی از یک چیز درست شده است
سیگنال های الکتروشیمیایی
حس آمیزی نتیجه ی تداخل
بین نواحی حسی مغز است
به مرزهای نامشخص بین بخش های شهری فکر کنید
حس آمیزی به ما نشان می دهد که حتی دقیقه در سیم کشی مغز تغییر می کند
و می تواند منجر به واقعیت های متفاوتی شود
حس آمیزی های متفاوتی وجود دارد
بعضی از مردم روزهای کاری را دریافت می کنند تا موقعیت خود در فضا را پیدا کنند
برای بعضی کلمات را مزه می کنند
بعضی هم موسیقی را می بینند
و هر باری که من یک نفر را می بینم که این نوع تجربه را دارد
یادآور این است که از شخصی به شخص دیگر
مغزی به مغز دیگر
تجربه ی ما از واقعیت می تواند کاملا متفاوت باشد
برای بخش کوچکی از آن جمعیت
آن تفاوت می تواند شدید و ترسناک باشد
همه ی ما می دانیم داشتن رویا در شب چه شکلی است
تا افکار عجیب و ناحوانده داشته باشیم
و ما را به سفرهایی می برد
گاهی اوقات سفرهایی که در آنها زجر می کشیم
ولی وقتی بیدار می شویم، آنقدر خوش شانس هستیم
تا قادر باشیم آن را دسته بندی کنیم
تا بگوییم خب، این یک رویا بود و این دنیای در حال بیدار بودن من است
ولی فقط تصور کنید چه شکلی می شد
اگر اینها بیشتر و بیشتر در هم تنیده می شدند
و تشخیص دادن آنها از هم
سخت تر و سخت تر می شد
من احساس می کردم که خانه ها
داشتند با من ارتباط برقرار می کردند
تو خاصی، تو خیلی خاصی
توبه کن، بسه، برو، می دونید یک نوع
من اینها را مثل کلمات نمی شنیدم بلکه به عنوان افکار می شنیدم
که در سرم قرار می گرفتند ولی می دانستم که آنها
افکار خانه ها هستند و نه افکار من
من فکر می کنم آن انفجار ها در سر من شروع می شدند
و می ترسیدم که به دیگران آسیبی برسد
نه فقط من
یکبار یک رویا می دیدم که مغز من
از گوشم بیرون می زد و مردم را در خود غرق می کرد
این چی هست. می دونی ولی
الین ساکس استاد حقوق
در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است
او از وقتی 16 ساله بوده است در حال تجربه ی
دوره های اسکیزوفرنی (شیزوفرنی) بوده است
ترسناکه. غیر قابل پیش بینیه
یه جورایی جالبه چون نظریه های متفاوتی
درباره ی علائم روانی وجود دارد
برای بعضی از آدمها، آنها تنها شلیک های تصادفی یاخته های عصبی هستند
من فکر می کنم آنها حقیقت را درباره ی واقعیت روانی شما می گویند
بنابراین وقتی من می گویم صدها هزار نفر را
با افکارم کشتم، این یک روش قدیمی و افراطی
از گفتن اینکه من احساس می کنم آدم بدی هستم می باشد
اسکیزوفرنی هنوز کاملا درک نشده است
ولی شامل ناهماهنگی هایی شیمیایی در مغز می شود
که باعث ایجاد مشکلاتی در فرستادن
و دریافت سیگنال ها می شود
به لطف داروها و درمان ها
الین قادر شده است تا برای بیش از 25 سال سخنرانی کند و درس بدهد
بنابراین وقتی شما تحت یکی از
بدترین دوره های روانی خود هستید
آن را به عنوان واقعیت پذیرفتید؟
من واقعا باور دارم چیزی که دارد....من فکر می کنم واقعا دارد اتفاق می افتد
دارد اتفاق می افتد و خیلی ترسناک است
مثل یک کابوس در حالت بیداری می ماند
گیجی، تصویرهای عجیب، خشونت، وحشت
برای کسی آرزو نمی کنم
شما گفتید که واقعیت همه
ساخته می شود، درسته؟
شما از طریق باورها و ارزش ها و مشکلات تان
آن را از صافی خود عبور می دهید و این مسئله
برای کسانی که بیماری های روانی دارند
و هم برای کسانی که بیماری های روانی ندارند صدق می کند
کلا یک طیف است
واقعییت برای هر شخصی متفاوت است
و بیش از آن، لحظه به لحظه فرق می کند
موقعیت هایی در زندگی همه ی ما وجود دارد
که به نظر می رسد بهتر شده
حتی یک پایدار بزرگ که ما همه فکر می کنیم به اشتراک می گذاریم
و هیچ وقت نباید تغییر کند
بنوعی کش می آید و تحریف می شود
دارم درباره ی زمان صحبت می کنم
زمان چیزی است که ما به ندرت نادیده می گیریم
ولی تجربه ی مغز ما از زمان اغلب کاملا عجیب است
همیشه در یک وضعیت مشخص به نظر نمی آید
که زمان با یک سرعت ثابت جریان دارد
گاهی اوقات آهسته تر و گاهی اوقات سریع تر جریان دارد
وقتی 8 سالم بود، از پشت بام یک خانه
با ارتفاعی در این حدافتادم
و به نظر من می رسید که سقوط من خیلی طول کشید
ولی وقتی به دبیرستان رسیدم، فیزیک یاد گرفتم
و محاسبه کردم که سقوط من چقدر طول کشید
و معلوم شد که فقط هشت دهم یک ثانیه طول کشیده است
بنابراین این امر باعث شد برای درک
اینکه چرا انقدر سقوط به نظر طولانی شد تلاش کنم
و این امر به من چه چیزی راجع به ادراک ما از واقعیت می گوید
خیلی از آدم ها احساسات
در حین لحظه های وحشت انگیز را گزارش داده اند
وینگ سوئیتر حرفه ای، جب کورلیس
آن را به طور شدیدی تجربه کرده است
چطوری جب؟ خوب
و چون او این کار را به عنوان کار حرفه ای خود انجام می داد
اتفاقی که او توصیف می کند توسط چند دوربین ضبط شده است
در این روز من تصمیم گرفتم تا یک هدف را نشانه بگیرم
مثل یک سری بادکنک و وارد شوم و به بادکنک ها بخورم
و من داشتم به سمت بادکنک ها پرواز می کردم
و همچنانکه داشتم وارد می شدم تا به بادکنک سیاه بخورم
اشتباه حساب کردم
من با سرعت 193 کیلومتر بر ساعت
به سنگ تخت و سختی خوردم
شش ثانیه گذشت
بین لحظه ای که جب به صخره خورد
و لحظه ای که او طناب چتر نجاتش را کشید
او در طی این سقوط پا و هر دو قوزک پایش را شکست
از دیدگاه وب
آن 6 ثانیه به نظر زمان خیلی درازی می آمد
شما دو گزینه دارید
یکیش این است که طناب را نکشید
و، می دونید، الان مرده باشید
خیلی سریع، تقریبا بدون درد
می دونی، خیلی خیلی سریع
و یا می تونید طناب رو بکشید
یک چتر نجات بالای سر خودتان باز کنید، برای بار دوم برخورد کنید
و تا سر حد مرگ خونریزی کنید و منتظر گروه نجات بمانید
این دو تفکر جداگانه
انگار هر کدام چند دقیقه طول می کشید
این احساس به شما دست می دهد که آنقدر سریع دارید عمل می کنید
که ادراک شما از هر چیز دیگه ای
به نظر آهسته می آید
همه چیز کش می آید
ولی واقعا در مغز جب
داشت چه اتفاقی می افتاد؟
من یک آزمایش طراحی کردم تا این قضیه را بفهمم
با تحریک کردن ترس شدید در مردم
با انداختن آنها از ارتفاع 45 متری در هوا بستگی دارد
آنها این امر را با یک نمایشگر دیجیتال که به مچ دستشان بسته شده است حس می کنند
عددهای آن با نرخی سریع تر
از بینایی انسان که می تواند در حالت عادی تحمل کند تغییر می کرد
اگر ادراک زمان آهسته شود
آنوقت آنها قادر خواهند بود عددها را بخوانند
ولی هیچ کس نتوانست این کار را بکند
پس چرا جب آن حادثه را اینطور به یاد می آورد
که در حالت آهسته اتفاق افتاده است؟
از یک نظر یک انحراف زمانی بوده است
که من قبلا هیچ وقت تجربه نکرده بودم
من بعدا فهمیدم که عملیات نجات حدود 2 ساعت و نیم طول کشیده است
ولی در آن لحظات، انگار که هفته ها طول کشید
آدم احساس دقیقه و ساعت و یا روز را نداشت
مثل، مثل یک ابدیت کوچک بود
انگار تا ابد طول کشید
به نظر می آید جواب
به اینکه چطور حافظه های ما درست شده اند ربط داسته باسد
در یک موقعیت بحرانی، یک ناحیه از مغز
به نام آمیگدال یا بادامه شدت عمل می گیرد
منابع بقیه ی مغز را مصادره می کند
و همه چیز را مجبور می کند تا به موقعیت رو به رو توجه کنند
وقتی بادامه در حال انجام وظیفه است، خاطرات
با جزئیات خیلی بیشتری نسبت به حالت معمولی به یاد آورده می شوند
این خاطرات غنی تر و واضح تر هستند
اگر شما تا به حال در یک موقعیت مشابه قرار گرفته باشید
اطلاعات بیشتری در اختیار دارید
تا بفهمید چطور زنده بمانید
ولی یک نتیجه ی شگفت انگیز وجود دارد
وقتی حوادث در حافظه ی شما تکرار می شوند
زمان طولانی تری ظاهر می شوند
انحراف زمانی جب
چیزی است که در به یاد آوری خاطرات اتفاق می افتد
حقه ای از حافظه که داستان واقعیت او را می نویسد
مغز قصه گوی نهایی جهان است
ما هر چیزی که مغز ما به ما بگوید را باور می کنیم
واقعیتی که ما احساس می کنیم
نیازمند تمرین شدید برای تفسیر دنیا است
پردازش اطلاعات حسی زمان می برد
بنابراین ما در گذشته زندگی می کنیم
و به خاطر اینکه تمام آن اطلاعات
نهایتا سیگنال های الکترو شیمایی هستند
تا دسته بندی شوند، مطابقت پیدا کنند، منتقل و بسته بندی شوند
واقعیت چیزی است که درون سر ما درست می شود
مغز ما واقعیت ما را با استفاده از چکه هایی محدود از داده درست می کند
که می توانند از طریق حواس پنجگانه ی ما به دست بیایند
و از آن چکه ها، داستانی درباره ی جهان ما می گوید
احتمال دارد هر مغزی یک داستان متفاوت را بگوید
و با 7 میلیارد مغز انسانی که روی زمین هستند
و تریلیون ها مغز حیوانات
هیچ کس به تصویر کامل نرسیده است
هر مغز مدل منحصر به فرد خودش را
از دنیای اطراف ما حمل می کند
این چیزی است که ما تجربه می نامیم
ما هیچ انتخابی نداریم
پس واقعیت چیست؟
چیزی است که مغز شما، به شما می گوید
در قسمت بعدی مغز
من می خواهم یک سوال بنیادی درباره ی زندگی های مان را بررسی کنم
چه چیزی شما را ، شما می سازد؟
من سالهای زیادی از زندگیم را
برای کشف رمز کردن اسرار مغز سپری کرده ام
و من هنور هر بار که یک مغز را در دستانم می گیرم ترسی با احترام نسبت به آن دارم
من نشان می دهم چطور شخصیت، احساسات و خاطرات ما
از فعالیت های عصبی ما پدیدار می شوند
و بررسی می کنم چطور مغز ما، زندگی ما را شکل داده است