سر و صدای زیادی در این اتاق وجود داره
ولی من از شما می خواهم به چیزی گوش بدهید
در آماده سازی جراحی اعصاب این بیمار
دکترها الکترودهایی در مغز او کار گذاشته اند
تا فعالیت آن را ثبت کند
از طریق یک بلندگو می توانیم
شلیک یاخته های عصبی را بشنویم
او موافقت کرده است که در یک
آزمایش درباره ی تصمیم گیری به من کمک کند
خب، می تونی به من بگی چی داری می بینی
پس خیلی ساده است
بدون اینکه او بداند
مغز او تصمیم می گیرد آیا این یک خرگوش است یا یک شترمرغ
هر دوی آنها را می توان دید
نظرت چیه؟ شترمرغ؟
هنگامی که مغز او به یک تصمیم گیری برخورد می کند
تغییر ضعیفی در صدا به وجود می آید
در آن پاپ پاپ پاپ قرار دارد
این صدای یک تصمیم گرفتن است
ما استراق سمع یک یاخته ی عصبی را انجام می دهیم
که باتفاق میلیاردها یاخته ی عصبی دیگر کار می کند
تا به یک انتخاب برسند
هر تصمیم
در تاریخ گونه ی انسانی این شکلی است
هر پیشنهاد ازدواجی، هر اعلام جنگی
هر جهشی از تخیلات و هر ماموریتی که شروع می کنیم
هر قطعه از جادوی انسانی شبیه این است
مغز ما دائما تصمیم می گیرد
از بعضی از آنها مطلع هستیم
و از اکثر آنها نه
رمزگشایی از چیزهایی که می شنویم یا می بینیم یا بو می کنیم
اینها تصمیمات هستند
درست مثل ترسیدن، عاشق شدن، تسلیم شدن و مقاومت کردن
تصمیم گیری چیزی است که به ما اجازه می دهد
تا مسیری را در زندگی هدایت کنیم
و عمر انتخاب های شما، شما را
به شخصی که الان هستید تبدیل کرده است
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
مهم نیست که روز شما چقدر آسان به نظر برسد
مغز شما همیشه سخت مشغول کار است
و انتخاب می کند و گزینه های مختف را سبک سنگین می کند
و همیشه در حالتی از تضاد است
که در کشاکشی نیرومند با خودش گیر کرده است
بگذارید نشان بدهم منظورم چیست
همین الان، من باید تصمیمی مهم بگیرم
ماست منجمد نعنایی یا لیمویی؟
این مسئله ای جدی است چون من هر دوی آنها را دوست دارم
درون مغز من، این انتخاب
گردبادی از فعالیت درست می کند
یاخته های عصبی سریعا با یکدیگر تماس برقرار می کنند
آنها شبکه های رقابتی تشکیل می دهند
یکی از آنها طرفدار لیموی خوشمزه است
و دیگری طرفدار تازگی نعناع
وقتی که من در آخر لیمویی را انتخاب می کنم
واقعا نمی دانم که چرا این انتخاب را کرده ام
ولی اگر می توانستم سرپوش را کنار بزنم، می فهمیدم که
شبکه ی لیمویی سخت تر مبارزه کرده است و برنده شده است
و شبکه ی نعنایی من را شکست دادند
و این تنها نعناع در مقابل لیمو نیست
من می خواهم بدانم که آیا این ماست را اصلا بخورم یا نه
چون بخشی از من می خواهد این کار را بکند ولی
بخشی از من می داند که چاق کننده است
و به خاطر این نوع کشمکش ها است
که ما از خودمان عصبانی می شویم
و به خودمان فحش می دهیم و خود را گول می زنیم
دقیقا کی داره با کی حرف می زنه؟
همش شما هستید درسته؟
ولی قسمت های متفاوتی از شما هستند
این رقابت ها در هر تصمیم گیری ای که انجام می دهیم با ما هستند
معمولا آنها آنقدر آسان حل می شوند
که ما از آنها بی خبر هستیم
ولی در بعضی موقعیت ها، آنها خود را نشان می دهند
می توانیم کوشش شبکه های مختلف را احساس کنیم
به شما نشان می دهم منظورم چیست. اگر بتوانم یک داوطلب پیدا کنم
ببخشید، دوست دارید در یک آزمایش شرکت کنید؟
فکر نمی کنم. باشه
ببخشید، دوست دارید
در یک آزمایش شرکت کنید؟
تنها 30 ثانیه طول خواهد کشید
ببخشید. دیرمون شده. باشه. باشه
دوست دارید 30 ثانیه در یک آزمایش شرکت کنید؟
باشه. خب شما باید این کار را انجام بدهید
دستاتون رو بزارید بیرون. باشه
و من از شما رنگ جوهر را می پرسم
خب رنگ این جوهر چیه؟
قرمز. خوبه. باشه
رنگ این جوهر چیه؟ آبی
این کار خیلی آسانی است
قرمز. آبی
ولی یک کشمکش را معرفی می کنیم... بین
کلمات و رنگ جوهر، و وضعیت تغییر می کند
آبی... زرد... نارنجی
نارنجی... آبی... سبز... آه آبی
باشه
نارنجی... سبز... آبی... قرمز
نارنجی... آبی... سبز
من باید چشمانم را ببندم
آره. دیدم
این کار به خاطر رقابت کننده هایی
که درون مغز هستند سخته
یک شبکه مشغول نامگذاری رنگ ها است
دیگری یک عمر تجربه ی تمرین خواندن کلمات را دارد
قرمز... آبی
با هر دو شبکه ای که در هر حال نبرد با یکدیگر هستند
می توانید مستقیما کشمکش را تجربه کنید
برای اینکه جواب درست بدهید، باید فعالانه
کلمه ای که می خوانید را به اسم رنگ تحت فشار قرار بدهید
اینها موقعیت هایی هستند که وقتی شبکه های رقیب نمی توانند تطبیق پیدا کنند
و آنها یک درک مخصوص را پیشکش می کنند
در این فیلم نادر می توانیم کشاکش
در مغز که خود را در بدن نشان می دهد ببینیم
مت روزر روانشناس یک متخصص
در وضعیتی به نام سندروم دست بیگانه است
این اثر فرعی نادری از یک جراحی دو پاره ی مغز است
که کاری است که گاهی اوقات برای درمان بیماری صرع به کار می رفت
جراحی دو پاره ی مغز قطع ارتباط
دو نیم کره ی مغز است
دو نیم کره ی مغز
با نصف کردن مغز، بهتر می توانید صرع را کنترل کنید
در این بیمار، مسئله از این فراتر رفت
و پی آمدهای مخربی داشت
بر تمام مهارت های حرکتیش تاثیر گذاشت
مخصوصا حرکت دستانش
او می تواند چیزی که دکترها می خواهند را با یک طرف بدنش انجام بدهد
می تونی دستات رو بلند کنی؟
ولی او هیچ کنترل آگاهانه ای
در قسمت دیگر بدنش ندارد
می تونی شستت رو تو این دستت تکون بدی؟
شستت رو تکون بده
انگشت اشاره ات رو به من نشون بده
مغز راست او کنترل دست چپش را به عهده می گیرد
و به دنبال توجه است
جه اتفاقی داره می افته؟ به ما بگو چه اتفاقی داره می افته
می تونی انگشت کوچیکت و به من نشون بدی؟
خب خوبه
می تونی با انگشت کوچیکت، پیشونیت و لمس کنی؟
دست به دستورات واکنش نشان نمی دهد
به نظر می رسد که اراده ی خودش را دارد
چون حالا تقریبا
دو نیم بیمار درون یک بدن قرار دارند
می تونی شستت رو نشون بدی؟
شستت رو نشون بده
برای این بیمار، سندروم دست بیگانه ی او
در نهایت تحت کنترل آورده شد
آره نمی تونم کاریش کنم
ولی این اختلال چیزی را نشان می دهد
که معمولا پنهان است
به ما یک پنجره به کشمکشی می دهد
که درون سر ما، هر روز جریان دارد
می تونی، می تونی شستت رو به من نشون بدی؟
شستت رو نشون بده
در قضیه ی تصمیم گیری
دو سیستمی که اغلب درگیر می شوند
آنهایی هستند که می توانیم به عنوان منطق و احساس خلاصه کنیم
این سیستم ها با یکدیگر کار می کنند بنابراین ما معمولا خبر نداریم که
بیشتر از یک چیز تصمیمات ما را هدایت می کند
ولی در بعضی از اوقات می توان آنها را از هم جدا کرد
مسئله ی تراموا را در نظر داشته باشید
سلام سلام
می خواهم از شما دعوت کنم تا به این اتاق پا بگذارید
و ما می خواهیم به شما یک ویدئو نشان بدهیم
و از شما بپرسیم که شما
در همچین موقعیتی چکار می کنید باشه
شما قطاری را می بینید که ترمز هایش خراب شده اند
و همینطور دارد مسیر را طی می کند
در مسیر قطار، 4 کارگر می بینید
آنها آنقدر دور هستند که نمی توان به آنها هشدار داد ولی اگر کاری نکنید
آنها قطعا خواهند مرد
سپس یک اهرم می بینید
اگر بکشیدش قطار را به سمت مسیر دیگری منحرف می کنید
و آن 4 کارگر جان سالم به در می برند
ولی یک نکته وجود دارد: یک مرد دیگر
در مسیر دیگر دارد کار می کند
اگر اهرم را بکشید، او قطعا خواهد مرد
بنابراین آیا اهرم را می کشی؟
احتمالا الان
باشه. اهرم را کشیدی؟
من اهرم را کشیدم. باشه. عالیه
حالا موقعیت شماره ی دو وسط می آید
یک سناریوی دیگر هم اینجا وجود دارد
باشه. عالیه. بریم
اینبار، مسئله یک مقدار فرق می کند
هنوز 4 کارگر
در مسیر تراموا وجود دارد
ولی حالا هیچ اهرمی وجود ندارد
هیچ راهی وجود ندارد که تراموا را منحرف کنید
در عوض یک مرد بزرگ وجود دارد
که در کنار مسیر بر روی یک برج مخزن آب ایستاده است
آن را از آن بالا هل بدهیم تا در مسیر تراموا بیافتد
و وزن او کافیست تا تراموا را متوقف کند
شما یک نفر را قربانی می کنید تا دیگران را نجات دهید
خب تو مرد رو هل میدی؟
خب، تو مرد رو هل دادی؟
معلومه که نه
خب تو در موقعیت اول چکار کردی؟
اهرم رو کشیدی؟
آره
چون جون یک نفر رو فدای جون 4 نفر می کنی نه؟
بنابراین فرق بین دو موقعیت چیه؟
ارتباط فیزیکی کشتن
اگرچه من می توانم ببینم که هر دوی آنها یک چیز هستند
و هر دوی آنها یک نتیجه را در پی خواهند داشت
حس درونی من... مخالف آن یکی بود
از هر کسی که پرسیدم انتخاب یکسانی داشت
آنها اهرم را می کشیدند ولی مرد را هل نمی دادند
نه باشه
در هر دو مورد مسئله ی اخلاقی یکسانی وجود دارد
آیا یک زندگی را با 4 زندگی عوض می کنید؟
در اولین موقعیت، فقط یک مشکل ریاضیاتی است
در دومین موقعیت شما باید
به طور فیزیکی با مرد تعامل برقرار کنید
او را هل بدهید تا بمیرد و این مسئله
شبکه های دیگر در مغز را که شامل احساسات هم می شود در بر می گیرد
بنابراین در پشت صحنه چه اتفاقی می افتد؟
کشمکش در سرتاسر مغز انجام می شود
در ابتدا سیستم منطق، حکمفرما است
ولی وقتی ایده ی کشتن یک مرد با دستان خالی مطرح می شود
و سیستم احساسی فعال می شود و تعادل را به هم می زند
شما در بین این رقابت ها گیر افتاده اید و این مسئله باعث می شود
تصمیم شما کاملا عوض شود
مسئله ی تراموا نوری بر موقعیت های دنیای واقعی می اندازد
به جنگ های مدرن فکر کنید
وقتی یک موشک دور برد را شلیک کنید یا یک پهپاد را هدایت می کنید
یا یک حمله ی سایبری را برنامه ریزی می کنید
باعث خسارت در فاصله ای دور می شود
شبکه های عقلانی کار می کنند
ولی شبکه های احساسی لزوما نیاز نیستند
دوری، کشمکش های درونی را کاهش می دهد
بیشتر مثل کشیدن اهرم نسبت به هل دادن مرد است
هدایت جنگ از فاصله ای دور راحت تر است
اگر ما قادر باشیم سیستم های احساسی خود را کنار بگذاریم
چرا اصلا باید آنها را داشته باشیم؟
بنابراین اغلب در عصب شناسی، بیشتر در مواقعی که مشکلی پیش می آید
درباره ی مغز یاد می گیریم
به مدت دو دهه، تامی مایرز
شغل موفقی در مهندسی و ازدواج خوبی داشت
سپس دو سال پیش، حادثه ای اتفاق افتاد
اون روز از خواب بیدار شدیم و حدود یک ساعت رانندگی کردیم
از چیزی که دوستام بهم گفتند
از یک چرخش 90 درجه رد شدیم که مشخص نبود
و هر کاری که می تونستیم کردیم تا دوباره بتونیم دور بزنیم
موتور افتاد
از آنجا به بعد هیچ چیزی یادم نیست
تامی از تصادف جان سالم به در برد
ولی هنوز یک مشکل باقی مانده بود
به چهار نیاز داریم چون
او حالا حتی برای ساده ترین تصمیم گیری ها درگیر است
من... من
من... من اهمیتی نمیدم
من میخوام گریه کنم
من نمی خوام گریه کنم
ولی چیزای زیادی اینجا هست
روزای خوب هست و روزای بد
و تو لزوما نمی دونی که چه روزی
از خواب بلند میشی
می دونی، من منتظر روزی هستم که
آب دو لیوان
می دونی، اون به حالت طبیعی برگرده
من نمی تونم، خیلی زیاده
برای مغز من تا پردازش کنم که کاملا هم احمقانه هستند
مغز تامی در قشر پیش پیشانی آسیب دیده است
سیستم های منطق و احساسات او جدا شده اند
آنها هنوز کار می کنند ولی احساسات او
دیگر به ذهن او وصل نیست
آسیب تامی نشان می دهد که
حتی در ابتدایی ترین موقعیت ها
احساسات یک اجزای سازنده ی مهم برای تصمیم گیری است
برای درک آسیب، عصب شناس تامی، دکتر ازلینگر
او را به این سوپر مارکت آورد
تامی هنوز دارد
یک مرحله از جلوه های احساسی و هیجانی را تجربه می کند
تنها مسئله این است که هنوز خیلی ابتدایی است
. به سیستم و مجموعه ی منطقی وصل نشده است
من فرق بین این چیزها را
نمی فهمم
درسته، اگر من چیزی را فراموش کنم، به شوهرم می گویم آنها را بخرد، چون
ازلیگر می خواهد ببیند چطور تامی با
ابتدایی ترین انتخاب ها برخورد می کند، او باید برای شام چه چیزی بخرد؟
خب شما اینجا چند تا انتخاب دارید
چطور تصمیم می گیرید چه چیزی دوست دارید؟
من فقط به
چیزهای مختلفی که هستند
و قیمت های مختلف نگاه می کنم
و
من سیب زمینی های بزرگ نمی خواهم
من احتمالا فقط یک بسته از
شاید سیب زمینی های طلایی یا
او داشت اطلاعات را به خوبی دریافت می کرد
راجع به اینکه جه چیزهایی داشت می دید و این حقیقت که قیمت هایی وجود داشتند
و اندازه و رنگ هم وجود داشتند
بنابراین مغز او داشت تمام اطلاعات منطقی را پردازش می کرد
ولی سیستم احساسی نقشی بازی نمی کرد
و به سیستم منطق وصل نمیشد
چیزای زیادی هست
چرا سیب زمینی های زیادی نیاز داری؟
درسته
وقتی به همه ی اینها فکر می کنم نفسم می گیره
خب چرا؟
چون این یک تصمیم است و فشار و استرس زیادی داره
چیزای زیادی اینجا هست
تامی سریعا با اطلاعاتی که
نمی توانست رتبه بندی کند غوطه ور شد
راهی که او می رفت
اینطور بود: خب بگذارید اون یکی رو برداریم و از اینجا بریم
من نمی تونم اطلاعات رو پردازش کنم
خیلی زیاده
حالا این اتفاق قبل از تصادف هم برای تو می افتاد؟
نه. نه. من یک مهندس بودم
من هر کاری را می توانستم انجام بدهم ولی الان نمی توانم
نمی توانم یک گوشت بردارم، اینها به کنار، گرفتن 10 تصمیم
در سر کار در یک ساعت آینده
شده 10 تصمیم در یک هفته
این موقعیت باعث شده تامی فشار زیادی را تحمل کند
ولی او نمی تواند کاری کند برای تصمیم هایش اهمیتی قائل باشد
برای گرفتن یک تصمیم، او باید بنوعی
ارزش یک گزینه را بر دیگری ترجیح دهد
اطلاعات زیادی باید پردازش شود
این چیزی که هست
و تنها می توان با
کمک احساسات انجام داد
فکر می کنم اطلاعات آن است که شما باید
در سرتان بگذارید
سیستم منطقی مغز هنوز خیلی قوی است
و ما می خواهیم کاری کنیم به زور به سیستم احساسی ضربه ی آهسته ای بزند
بنابراین یکی از کارهایی که ما روز به روز انجام می دهیم
این است که چیزهایی که خیلی مهم نیستند را دور می اندازیم
و گاهی اوقات این احساسات ما هستند که
به ما کمک می کنند این جداسازی را انجام بدهیم
با داشتن آن سیستم منطقی که بر روی فرآیند کار کند
شاید ما قادر باشیم حداقل
در بعضی از روش ها دوباره آن دو را به هم وصل کنیم
من فقط نشستم
من نمی دونم فردا چی میشه
آیا بهتر خواهم شد، آیا بدتر خواهم شد؟
بله
به نظر می آید قطعه های پازل
در روشی تدریجی و آهسته می تواند کنار یکدیگر قرار بگیرد
ولی واقعا آهسته، تا زمانی که
من قبلم آن را قبول بکند
داستان تامی نشان می دهد که
وجود احساسات چقدر در تصمیم گیری مهم است
ولی نکته اینجاست
احساسات فقط درون مغز اتفاق نمی افتند
سیستم احساسی ما با بقیه ی فیزیولوژی ما هم تعامل دارد
وقتی با انتخاباتی رو به رو هستیم، ماهیچه های ما بطور غیر قابل مشاهده کشیده و سفت می شوند
و میزان هورمون های ما نوسان پیدا می کند
اینها واکنش های خودکار و فیزیکی یا احساسات درونی هستند
و ما به آنها نیاز داریم
من دارم تلاش می کنم تصمیم بگیرم که چه سوپی را می خواهم
ولی انتخاب خیلی سختی است
جزئیات زیادی را مغز من باید محاسبه کند
کالری، قیمت، مزه، نمک و بسته بندی های مختلفی وجود دارد
میلیون ها جزئیات وجود دارند
و من تمام روز زیر این این کوه از داده ها
فلج خواهم شد بنابراین چیزی که من احتیاج دارم
یک نوع خلاصه و یک تندخوانی است
و این چیزی است که حالت های فیزیولوژی ای بدن من به من می دهند
به من اجازه می دهد ارزشی را بر این انتخاب قرار دهم
و ارزشی را برای آن انتخاب
و این چیزی است که به من اجازه می دهد تصمیم بگیرم
این مکالمه بین بدن و مغز هیچ وقت متوقف نمی شود
ولی وقتی تحت فشار قرار می گیریم یا
می ترسیم این نکته معلوم می شود
این موقعیت را در نظر بگیرید
قبل از اینکه من به صورت منطقی فکر کنم چه اتفاقی افتاده است
به طور فیزیکی واکنش نشان می دهم
غدد عروقی من باز می شوند
میزان ضربان قلب من افزایش پیدا می کند
حدقه ی چشمان من گشاد می شوند
بدن من یک پیغام را فریاد می کشد
من رو از اینجا ببر
هر روز، حالت های احساسی ای مثل این را تجربه می کنیم
ولی چون اکثر آنها ضعیف و ناخودآگاه هستند
معمولا از آنها با خبر نیستیم
ولی معلوم شده است که این حالت ها برای هدایت
تمام تصمیم ها در زندگیمان ضروری هستند
اکثر ما تمایل داریم به تصمیماتی که بر اساس احساسات گرفته می شوند
نسبت به تصمیماتی که براساس منطق گرفته می شوند بدگمان باشیم
بنابراین دانستن این مسئله که
که چقدر احساسات می تواند به ما درک بالایی بدهد سوپرایز کننده باشد
ریچارد تونِی یک روانشناس تجربی است
او تشکیل تصمیمات ناخودآگاه را مطالعه می کند
فقط این الکترودها رو وصل کنم
او آزمایشی را اجرا می کند که به فعالیت قمار کردن آیوا مشهور است
می خوام که دستات و ثابت نگه داری
چون اینکار بر اندازه گیری هایی که داریم انجام می دیم تاثیر میزاره
یک داوطلب یک کارت از یکی از 4 دسته را انتخاب می کند تا بکشد
هر بار یک کارت می کشد
او مقداری پول برنده می شود و مقداری هم می بازد
کار او این است که تا جایی که ممکن است پول به دست بیاورد
همچنانکه بازی می کند، به دستگاهی وصل شده است
که شباهت زیادی به دروغ سنج دارد
تغییرات بسیار کوچکی در غدد عرقی پوست او را نشان می دهد
چیزی که او نمی داند این است که
دسته ها تصادفی نیستند بلکه از قبل آماده شده اند
اگر او از دسته های اِی و سی انتخاب کند
او در آخر حداکثر پول را برنده می شود
سوال این است که چه مدت طول می کشد تا او این موضوع را بفهمد؟
شرکت کننده در ابتدا دسته ها را بررسی خواهد کرد
و آنها از 4 دسته انتخاب خواهند کرد
ولی تا زمانی که به حدود 20 تا 30 تا کارت نرسیده باشند
به طور آگاهانه از دسته های خوب انتخاب نمی کنند
ولی مسئله اینجاست: نمایشگر نشان می دهد که
داوطلبان خیلی زودتر تشخیص می دهند که کدام دسته
خوب و کدام دسته بد است
بعد از ده تلاش، مقادیری فعالیت وجود دارد
یک نشانه ی هشدار، هرگاه که به سمت دسته های بد می رود فعال می شود
او این مسئله را تشخیص نمی دهد ولی این آغاز
احساس شک است، درکی که بدن او
قبل از ذهن آگاه او ثبت می کند
ما داریم اینجا
واکنش های فیزیولوژی ای را قبل از گرفتن تصمیم می بینیم
این علامت نشان دهنده ی پیش بینی انتخابی است
که شرکت کنندگان می خواهند بگیرند
هنگامی که حس ظن او بیشتر می شود، او به سمت منطق روی می آورد
تا چیزی که بدن او می گفته را اجرا کند
اینکه از کدام دسته کارت بکشد و از کدام دوری کند
خب النا، میشه یه لحظه وایسی
و از تو بپرسم اگر تو باید
از یکی از آن 4 دسته برای بقیه ی آزمایش انتخاب کنی
کدوم دسته رو انتخاب می کردی؟
فکر می کنم دسته ی سی رو انتخاب می کردم
بله درسته. ادامه بده
شاید احساس یک نتیجه گیری منطقی را داشته باشد
ولی براساس یک بنیاد فیزیکی ساخته شده است
بدن و مغز سازنده ی یک کلیت هستند
کلا قسمتی از یک سیستم مشابه هستند
اگر فیزیولوژی همیشه نقشی را در تصمیم گیری ما
بازی می کند، این چه چیزی را راجع به ما می گوید؟
آیا ما اصلا می شود در یک روش کاملا منطقی عمل کنیم
یا این یک توهم است که ما به آن چسبیده ایم؟
خب، این را در نظر داشته باشید
اگر شما تا به حال قبل از هیئت رسیده اید، حواستان به ساعت باشد
ما امید داریم که بانوی عدالت بی طرف است
ولی مطالعات خلاف این مسئله را نشان می دهند، طوری که شگفت زده خواهید شد
دو مرد برای گرفتن آزادی مشروط احضار شدند ولی با سه ساعت اختلاف
آنها قانون شکنی یکسانی را مرتکب شده بودند
و به مقدار یکسانی در زندان بوده اند
بنابراین قاضی چه تصمیمی می گیرد؟
حالا، این اتفاق افتاد
به زندانی اولی آزادی مشروط اهداء شد
ولی آزادی مشروط زندانی دوم رد شد. چرا؟
با اینکه جرم هر دو یکسان بوده است
چه چیزی روی این تصمیمات تاثیر داشته است؟
آیا مسئله نژاد، سن یا قیافه بوده است؟
خب، یک مطالعه یک هزار حکم
از قاضی های مختلف را تحلیل کرده است
و آنها فهمیده اند که این حکم ها به خاطر آن عوامل نبوده است
راجع به این بوده است
براساس مطالعه، زندانی ها
سه برابر بیشتر احتمال داشت آزادی مشروط خود را بعد از ناهار دریافت کنند
وقتی که هیئت ژوری خوب غذا خورده اند
نسبت به زمان قبل از ناهار که آنها احساس گرسنگی می کردند
تصمیم گیری در هنگام صبح به ذهن فشار می آورد
و قاضی ها از
چیزی که به تخلیه ی خود مشهور است رنج می برند
مغز آنها با انرژی کمی کار می کند
و این قضیه مخصوصا بر قشر پیش پیشانی تاثیر می گذارد
که نقشی در تصمیم گیری دارد
بطور عادی فرض می کنیم که
انسان ها تصمیم گیرانی منطقی هستند
آنها اطلاعات را دریافت و سپس پردازش می کنند
و سپس بهترین جواب را تولید می کنند
ولی انسان های واقعی، حتی قاضی ها
اینطور عمل نمی کنند، آنها موجوداتی زیستی هستند
دستگاه قضایی دادگاه طوری ایجاد شده که منطقی و متعادل به نظر بیاید
بنابراین این تفکری مخرب است که می تواند
توسط شیمی بنیادی مغز ما دزدیده شود
حتی قاضی ها هم می توانند توسط روش زیستی خود زندانی شوند
این داستان با بعضی از بقیه ی انتخاب های بزرگ زندگی یکسان است
جایی که تصمیم هایی که می گیریم
لزوما آگاهانه نیستند
درعوض، ما توسط نیروهای پنهان زیستی کشیده می شویم
روانشناس فرگشتی، جفری میلر
روش جالبی را برای نشان دادن این قضیه مطرح کرده است
گروه او از کمک 18 رقصنده ی لپ دنس در نیو مکزیکو استفاده کردند
و به آنها گفته شد 3 ماه درآمد خود را ثبت کنند
می دانیم که درآمد رقصنده های لپ دنس بسیار نوسان دارد
در بعضی از شب ها آنها تا 800 دلار درآمد دارند
در بعضی از شب ها هم تنها 150 دلار درآمد دارند
و آنها از درآمد خود خیلی باخبر هستند
بنابراین به نظر یک وضع خیلی ایده آل می رسد
برای اینکه قادر باشیم از آنها بپرسیم چقدر
شب به شب و شیفت به شیفت درآمد داشته اند
و قادر باشیم رد آنها را نسبت به اینکه
آنها در عادت ماهانه کجا قرار دارند پیگیری کنیم
میلر می خواست بداند آیا یک زن
وقتی در دوره ی تخمک گذاری است برای یک مرد جذاب تر است یا نه
در آن نقطه در دوره ی او، وقتی در بالاترین زمان بارور سازی است
جریانی از هورمون استروژن باعث می شود پوست او نرم تر شود
و ترکیب او بیشتر متقارن و یکنواخت باشد
و مفصل ران یا کفل تا دور کمر او به نسبت بزرگتر به نظر می رسد
تغییرات خفیف هستند ولی مغز مردان
آن اشاره ها را به طور ناخودآگاه دریافت می کند
نتایج به طرز شگفت انگیزی قوی و محکم هستند
وقتی زن ها در حال تخمک گذاری هستند، آنها حدود
دو برابر زمانی که
در دوره ی قاعده ی خود هستند درآمد دارند
ولی همچنین آنها بیشتر از قبل دوره ی قاعدگی درآمد دارند
بنابراین الگوی واقعی اینچنین است که اگر شما در دوره ی تخمک گذاری باشید
از نظر مردها بیشتر جذاب هستید
انعام های بیشتری می گیرید
برای لپ دنس های بیشتری صدایتان می زنند
و ما فکر کردیم این روش خیلی خوبی برای
تعیین کیفیت جذابیت زنان در نظر مردان است
محرک های پنهان زیستی شما
به شما کمک می کنند یک جفت انتخاب کنید
ولی چه چیزی باعث می شود شما با شریکتان بمانید؟
باید به ارزش ها و استانداردهای اخلاقی شما ربط داشته باشد نه؟
در حقیقت، هورمون های شما دارند
تصمیم گیری های زیادی برای شما می گیرند
یکی از آنها این قضیه است
اسم آن اکسی توسین است
گاهی اوقات به آن هورمون عشق هم می گویند
اکسی توسین پیوندهایی که ما
وقتی در یک رابطه هستیم احساس می کنیم را تقویت می کنند
در مطالعه ای که به تازگی انجام شده، به مردانی که عاشق جنس مخالف خود بودند
مقدار مشخصی اکسی توسین تزریق شد
سپس از آنها خواسته شد
میزان جذابیت زن های مختلف را رتبه بندی کنند
مردهایی که به آنها اکسی توسین داده شده بود
شریک خود را جذاب تر می دیدند
ولی زن های دیگر را آنقدر جذاب نمی دیدند
در حقیقت، با زن های دیگر آنها
فاصله ی فیزیکی بیشتری را حفظ می کردند
خب، یک زن جذاب وارد بار می شود
خیلی از مردها آمدن او را زیر نظر دارند
ولی آن شخصی که عاشق شریکش است
و اکسی توسین در او ترشح شده این کار را نمی کند و حواس او پرت نمی شود
از دیدگاه فرگشتی، شاید شما انتظار داشته باشید
که شما تک همسری را نمی خواهید
شما می خواهید تا جایی که امکان دارد بچه دار شوید
پس چرا مواد شیمیایی ای در مغز وجود دارد که رابطه ها را بهبود می بخشد؟
خب، برای زنده ماندن کودکان
داشتن پدر و مادر در اطراف کودک بهتر از داشتن یکی از آنها است
این خیلی مهم است که مغز های ما
این تصمیم را برای ما می گیرند
در حقیقت، شواهد می گویند
که بعضی از پیچیده ترین تصمیم های ما
آنهایی که ما دوست داریم به دقت به آنها فکر کنیم
تحت تاثیر دی ان ای ما از قبل برنامه ریزی شده است
و تقریبا می شود گفت اصلا انتخابی در کار نیست
اگر کوچکترین ناراحتی ای احساس کردی
دکمه ای که در دستت هست را فشار بده
و ما می ایستیم و تو را در می آوریم
با خواندن تمرین های مونتاگ، عصب شناسان
الگوی رای دهی را تحلیل و پیش بینی می کنند
معلوم شد که ایدئولوژی های سیاسی
بنیاد زیستی بسیاری قوی ای دارد که شما می توانید
از والدینتان به ارث ببرید
مونتاگ رابطه ای بین سیاست های یک نفر
با یک واکنش بنیادی پیدا کرد: نفرت و بیزاری
او داوطلبانی داشت که به درون اسکنرهای اِم آر آی رفتند
جایی که آنها به یک سری تصویر نگاه می کردند
من به آنها کسی را نشان دادم که
چاقویی را در گلوی کسی فرو کرده بود
محرک تهدیدات فیزیکی، یک جنازه
چیزی که منزجر کننده بود مثل مگس هایی بر روی یک سالاد
یا چیزی مثل این
این چیزها واکنش هایی را در سیستم عصبی شما بیرون خواهد کشید
و ما فعالیت مغزی آنها را ثبت می کنیم
سپس از آنها می پرسیم، البته همه موافق نیستند، از آنها می پرسیم
هی، ما یک آزمایش دیگر داریم که می خواهیم تو انجام بدهی
و آنها داخل یک اتاق می روند و
و به یک بررسی ایدئولوژی سیاسی جواب می دهند
احساست راجع به کنترل اسلحه، سقط جنین
سکس های قبل از ازدواج و چیزهایی مثل این چیه
نتایج آزمایش مونتاگ شگفت انگیز است
هر چقدر واکنش منزجر کننده در مغز بیشتر باشد
جواب های شخص بیشتر محافظه کارانه است
واکنش های کوچک تر با دیدگاه های لیبرال بیشتری همراه است
ارتباط بین واکنش عصبی شما
و وابستگی سیاسی شما به صورت هوشیار نیست
ولی قدرتمند است
من فکر می کنم اگر شما از 9 نفر از 10 نفر در خیابان بپرسید
چطور تصمیم گرفتی به کاندیدای فلان رای بدهی
داستان درازی درباره ی اینکه
به چه چیزهایی اهمیت می دهند
و موضوعاتی که فلان کاندیدا می تواند از آنها پشتیبانی کند
و اینکه شما در آن مسائل در کدام طرف هستید
و اینکه آن شخص چطور خودش را نشان داده است تحویل شما می دهند
ولی این تنها نیمی از داستان است
قسمت شوکه کننده این است که واکنش شما به
یک تصویر منزجر کننده می تواند امتیاز شما بر روی
آن امتحان را با 95 درصد دقت پیش بینی کند
آن مدل از پیش بینی غیر طبیعی است
من به شما تصویری منزجر کننده نشان می دهم و می دانم شما چطور
می خواهید در سال 2016 رای بدهی
شاید ما بخواهیم بحث های سیاسی را تصحیح کنیم
و آنها بیشتر پیچیده شوند
ولی تصمیم درباره ی انگیزه های ابتدایی ما قبلا گرفته شده است
تا الان، ما داشتیم به تصمیمات اینجا و الان نگاه می کردیم
چه سوپی من می خواهم؟
اهرم را بکشم؟
به چه کسی رای بدهم؟
نارنجی. سبز
ولی این داستان تصمیم گیری
و پیش بینی آینده
جنبه ی دیگری هم دارد
ما باید گزینه های مختلفی را سبک سنگین کنیم
و حدس بزنیم چطور اوضاع در زمانی که
هنوز وجود ندارد درست می شود
مغز شما چطور آن حقه را اجرا می کند؟
من امروز یک ساعت وقت آزاد دارم
و من در تلاشم تصمیم بگیرم چکار بکنم
می دانم که باید به سوپر مارکت بروم
از طرف دیگر، باید یک سر به کافه بروم
تا کاری که وقتی از آن نمانده است را انجام بدهم
و من دوست دارم امروز قادر باشم با پسرم توی پارک بازی کنم
بنابراین من چطور تصمیم بگیرم؟
خب به طور مطلوب، من دوست دارم بدانم
هر کدام از این آینده های ممکن چطور خواهد بود
ولی نمی تونم در زمان سفر کنم
یا اینکه آیا واقعا می تونم؟
شاید شبیه یک صحنه از یک فیلم به نظر برسد، ولی آیا خوب نمی شد
اگر می توانستیم از آینده به عقب نگاه کنیم و تصمیم بگیریم؟
خب، این دقیقا چیزی است که مغز ما
تلاش می کند همیشه انجام بدهد
انجام شبیه سازی هایی از آینده
و دادن ارزش های مختلف به هر کدام از آنها
به ارزیابی ها فکر کنید، مثل برچسب های ارزشی عصبی
که به ما می گویند چقدر ما فکر می کنیم یک چیز ارزش دارد
خب رفتن به سوپر مارکت، غذا در یخچال من می گذارد
بگذارید بگوییم که این کار 10 واحد برای من می ارزد
نوشتن یک موافقت نامه سرمایه ی آزمایشگاه من را به ارمغان می آورد ولی کار سختی است
بگذارید آن را 25 واحد در نظر بگیریم
من عاشق گذراندن وقت با پسرم در پارک هستم
پس بگذارید آن را 50 واحد حساب کنم
حالا نکته اینجاست، آن ارزش ها می توانند در گذر زمان تغییر کنند
اگر به آنجا برسیم و به دوستانم برخورد کنیم
و بهتر از آنچه تصور می کردیم باشد. این برای دور بعدی به برچسب
ارزش گذاری من وابسته است
اگر به آنجا برسیم و تاب ها خراب باشند و هوا بارانی باشد
این مسئله برچسب ارزش گذاری من را برای دفعه ی بعد پایین می آورد
و این خیلی مهم است
این چیزی است که به ما اجازه می دهد
تصمیمات خود را براساس
بهترین حدسیات مغز برای آینده اولویت بندی کنیم
و معلوم شد که یک سیستم کوچک و قدیمی در مغز وجود دارد
که کل کار آن به روز کردن
ارزیابی های ما از جهان است
دارم در مورد سیستم دوپامین صحبت می کنم
ماده ی شیمیایی دوپامین معمولا میزان ثابتی آزاد می شود
ولی وقتی چیزی از آنچه که تصور میشد بهتر باشد
مقدار زیادی دوپامین ترشح می شود
که این به بقیه ی قسمت های مغز می گوید
آنها باید ارزش آن گزینه را افزایش بدهند
وقتی چیزی از آنچه تصور میشد بدتر باشد
میزان دوپامین کاهش پیدا می کند و ارزش آن هم کم می شود
در اکثر ما، این سیستم خیلی خوب کار می کند
ولی به طور حساسی متعادل شده است
اگر دوپامین زیادی ترشح شود، این حلقه از بازخورد مثبت
از کنترل خارج می شود
این ریشه ی اعتیاد است
روانپزشک اعصاب، والری وون بر رفتارهای اعتیاد آور مطالعه می کند
او به بیمارانی که بیماری پارکینسون دارد علاقه دارد
آنها دوپامین کمتری نسبت به حالت عادی تولید می کنند
بنابراین آنها معمولا داروهایی دریافت می کنند
تا سطح دوپامین خود را افزایش بدهند
اتفاقی که با داروهای دوپامین می افتد این است
که کسی که بیماری پارکینسون دارد
دارو می تواند به صورت بالقوه سیستم را بدزدد
بیمارانی که قبلا رفتارشان ملایم بوده است
ناگهان اعتیاد هایی را به قمار
یا غذا یا سکس توسعه داده اند
این تحریک داروی دوپامین بیش از اندازه
نواحی ای که درگیر پاداش و انگیزش هستند را تحریک می کند
شما اشاره را می بینید و توقعات شما از پاداش
بیشتر از آن چیزی که باید باشد می شود
وقتی شما دارو را از دور خارج کنید، آنها همیشه
یک مقدار راجع به اینکه چطور آنها
اینطور رفتار می کنند شگفت زده می شوید
تا زمانی که مشکلی با
سیستم دوپامین خود نداریم، باید کنترل
برانگیزش های ما کاری ساده باشد. نه؟
مطمئن نباشید
بحران مسکن آمریکا در سال 2007 را در نظر بگیرید
بین بانکداران که به دنبال سود سریع و آسانی بودند
و وام گیرندگانی که به دنبال خانه های رویایی خود بودند
طوفانی از تصمیمات فجیع به وجود آمد
به عنوان یک عصب شناس، چیزی که من را متعجب می کند این است که چطور
که تمام کسانی که درگیر این قضیه بودند اهمیت کمتری به پی آمدهای آینده می دادند
و درعوض توسط چیزی که درست جلوی آنها قرار داشت از راه بدر شدند
درصد بسیار پایین وام باعث می شد اتصال
مدار بندی من این را همین الان می خوام زده شود
ایده این است که این خانه را همین الان بردار
بهتر از آنچه که فکر می کردی می تونی زندگی کن
در مقطعی در آینده، درصد وام بالا می رود
ولی تا آن زمان راه زیادی مونده
چون مقاومت در برابر آن الان خیلی سخت است
اقتصاد جهانی از هم فروپاشید
لحظه ی حال یک تجربه ی چند حسی غنی است
که الان با من در ارتباط است ولی آینده تنها یک ایده است
یک شبیه سازی است که در مدار بندی عصبی من جای می گیرد
و در مقایسه با تجربه ی آنی و حال حاضر
یک سایه ی کمرنگ است
کشش احساس کمتری نسبت به هر چیزی که
رو به روی ما هست دارد
بنابراین یکبار دیگر می گوییم که مغز در کشمکش است
شبکه های مختلف بین حال
و آینده می جنگند
لذت لحظه ای یا پاداش دراز مدت؟
وقتی با این جور تصمیم ها مواجه می شویم چکار می کنیم؟
ما به نیروی اراده ی خود تکیه می کنیم
به نیروی اراده به چشم
چیزی که به شما اجازه می دهد خوردن آن کلوچه
یا حداقل دومین کلوچه را رد کنید
یا چیزی که به شما اجازه می دهد تا به جای اینکه کار مهمتان را انجام بدهید
زیر نور آفتاب بروید بیرون و قدم بزنید
همه می دانیم داشتن نیروی اراده ی قوی چطور است
و همه می دانیم وقتی به اندازه ی کافی
از چیزی را دریافت نمی کنید چه احساسی دارد
در یک آزمایش، مردم فیلمی از حیات وحش نگاه می کنند
که حیوانات را در هنگام مشکلات نشان می دهد
گفته شده که نصف حضار واکنش معمولی به آن نشان داده اند
و اگر احساس ناراحتی کردند گریه کنند
بقیه یاد گرفته بودند تا جلوی احساسات خود را بگیرند
و با استفاده از نیروی اراده ی خود، احساسات خود را سرکوب کنند
نکته ی کلیدی اتفاقی است که بعد از آن می افتد
بعد از دیدن فیلم، به هر یک از شرکت کنندگان یکی از این
تمرین دهنده های دست داده شد
و از آنها خواسته شد تا جایی که می توانند آن را فشار دهند
کسانی که احساسات خود را سرکوب کرده بودند
زودتر از فشار دادن منصرف می شدند
آنها آنقدر برای گریه نکردن تلاش روانی کرده بودند
که قدرت فیزیکی خود را کاهش داده بودند
این نوع خودداری باعث می شود انرژی مصرف شود
و معلوم شد که مقاومت در برابر وسوسه ها
یا گرفتن تصمیم های سخت یا ابتکار عمل را به دست گرفتن
همه ی اینها مقدار انرژی یکسانی را صرف می کنند
پس نیروی اراده چیزی نیست که ما تمرین کنیم
چیزی است که ما مورد استفاده قرار می دهیم
مثل یک مخزن بنزین می ماند
دلیل خوبی وجود دارد که چرا ما همیشه نمی توانیم
بر نیروی اراده ی خود تکیه کنیم تا تصمیمات خود را حاضر کنیم
امکان دارد نیروی اراده ی ما تمام شود
همه می دانیم که مجبور کردن خودمان
برای انجام کارهای مشخصی مثل رفتن به باشگاه سخت است
من می خواهم هیکلم روی فرم باشد ولی وقتی زمان انجام کار می رسد
معمولا چیزی رو به روی من قرار دارد که
که لذت بخش تر از رفتن به باشگاه است
بنابراین کشش چیزی که در آن لحظه اتفاق می افتد قدرتمند تر از
آینده ی خیالی تصور توانایی های فیزیکی(فیتنس) است
پس برای اینکه مطمئن شویم من به این جا آمده ام، از
مردی که سه هزار سال پیش زندگی می کرد انگیزه گرفته ام
در اساطیر باستان، اولیس قهرمان
خود را به دکل کشتی اش زد
تا بتواند آهنگ افسونگر پری های دریایی را بشنود
بدون اینکه کشتی را به سمت صخره ها هدایت کند
اولیس می دانست که خودِ آینده اش
در موقعیتی قرار نخواهد گرفت
تا تصمیم خوبی بگیرد، بنابراین او چیزهایی را می سازد
تا او نتواند کار اشتباه را انجام دهد
این نوع قضیه که بین
حال و خودِ آینده تان گیر کرده اید
به نام قرارداد اولیس مشهور است
قرارداد اولیس خودم قرار گذاشتن با یک دوست است
تا من را در باشگاه ببیند
و اینطور فشار اجتماعی من را به دکل کشتی می زند
دوستی من تضمینی است
که من با خودِ آینده ام می بندم
این به من اجازه می دهد تا شخصی باشم که دلم می خواهد
گرفتن تصمیمات خوب و مقاومت در برابر قدرت اغوا کننده ی الان
زود باش. زود باش. آره
آره. آروم
زندان های ما پر از آدم هایی است
که با این قضیه درگیر هستند
آنها قادر نیستند خود را به دکلی ببندند
تا از صخره ها دوری کنند
توجه کنید
از هر 10 زندانی که در زندان های آمریکا هستند 7 نفر آنها
قابلیت گرفتن تصمیمات دراز مدت را ندارند
آنها به خاطر مواد آنجا هستند
به مدت 4 دهه، جنگی را علیه مواد مخدر راه انداخته ایم
آمریکا سالانه 20 میلیارد دلار خرج این جنگ می کند
ولی هیچ نشانه ای از پیروزی دیده نمی شود
و نابود شدن محصول
قبل از اینکه بتوان از آن تریاک گرفت
مشکل منابع مواد مخدر
این است که مثل یک بادکنک آبی می ماند
اگر شما یک ناحیه را فشار بدهید
از جایی دیگر بیرون می زند
بنابراین به جای حمله کردن به منابع
استراتژی بهتر تقاضای کنترل آن است
و تقاضا در مغز یک معتاد است
بنابراین اگر مشکلات در مغز قرار گرفته باشد
شاید راه حل ها هم همانجا باشند
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
چند کیلومتر دورتر از آزمایشگاه من
خانه ای وجود دارد که در آن کراک استعمال می شد
الان متروکه شده ولی زمانی
پاتوق معمولی ای برای کارن بود
اشکم را در می آورد
جون این پایین ترین جایی بود که من رسیده بودم
وقتی که کراک می کشیدم
و باورم نمی شود که من هم جزء آن جمعیت بودم
اگر به اندازه ی کافی قوی نباشید، نمی توانید آن را تحمل کنید
شما را به درون خودش می کشد
کارن سالهای زیاد به کراک کوکائین
اعتیاد داشت
فکر می کردم که کنترل همه چیز را به دست دارم
ولی این به خاطر مصرف مواد بود
منظورم این است که من کنترل همه چیز را به دست نداشتم
خیلی اوضام به هم ریخته بود
کثیف، موهام به هم گره خورده بودند، لباسهام شبیه
کسایی بودند که توی گل دعوا کردند
نمی تونستم باور کنم و بعد عقب کشیدم
و با خودم فکر کردم: لعنتی، چی شد که انقدر پست شدم؟
داستان کارن باعث می شود او برای برنامه ی جدیدی که ما داشتیم
در آزمایشگاهم اجرا می کردیم داوطلبی ایده آل باشد
به جای اینکه او را مجبور کنیم ناگهان ترک کند
داریم تلاش می کنیم او را با علم عصب شناسی درمان کنیم
تا کاری کنیم مغز کنترل اعتیاد خود را به دست بگیرد
درون دستگاه اِم آر آی، کارن
تصاویری از مصرف مواد و وسائل استعمال مواد را تماشا می کند
از او خواستیم جلوتر برود و خواسته های آنان را احساس کند
شبکه های مغز او را که با آن خواسته ها
مرتبط بودند اندازه گیری کردیم
سپس حالت را عوض کردیم و از او خواستیم خواسته هایش را سرکوب کند
باشه کارن وقتی داری به سرکوب کردن خواسته هایت فکر می کنی
به هزینه هایی که به صورت پولی
به صورت روابطی، به صورت
فرصت های شغلی برایت ایجاد کرده است فکر کن
باشه
ما به او همان عکس ها را نشان می دهیم
و وقتی او تلاش می کند در مقابل وسوسه های استفاده مقاومت کند
نواحی ای که در مغز او فعال هستند را اندازه گیری می کنیم
اینها شبکه هایی هستند که وقتی او هوس کوکائین می کند
در مغز کارن فعال می شوند
حالا وقتی او به تمام دلایلی که او به خاطر آنها مقاومت می کند فکر می کند
سپس این شبکه ها اینجا فعال می شوند
و این شبکه ها، هوس کردن و سرکوب کردن
همیشه درگیر نبرد هستند
نکته ی کلیدی اینجاست، حالا ما درجه سنج کار می گذاریم
که به کارن می گوید که این نبرد چگونه پیش می رود
کار او حرکت دادن آن با به هم زدن تعادل
سرکوب کردن بر روی هوس کردن است
آنها به تو تصاویری از چیزهای مختلف نشان می دهند
تو باید مقاومت کنی و سپس مقاومت نکنی
شبیه یک متر کوچک است
وقتی برای اولین بار گرفت، من اصلا نمی تونستم انجامش بدم
سپس دومین بار، متوجهش شدم
و باید خیلی تمرکز می کردم و می گفتم: هی همینه
این چیزی بود که پیدا نمی کردم
که این مغز تو است که به شما می گوید تو نیاز به کراک داری
پس چرا نتونیم مغزمون رو تمرین بدیم
و بهش بگیم که الان وقت کراک نیست؟
منظورم این است که می توانم چیزهای دیگر را سرکوب کنم
چرا نتونم جلوی کراک هم مقاومت کنم؟
در آن لحظه، او دارد به
این تصویر پس زمینه ی کوکائین نگاه می کند
و او دارد میل به آن را سرکوب می کند
و آن را همانجا با موفقیت نگه می دارد
حالا ایده این است که او می تواند این کار را در اسکنر تمرین کند
و یاد بگیرد چطور در این کار بهتر شود
و کلید این کار این است که وقتی او به دنیای واقعی برگشت
و کسی به او کوکائین کراک تعارف کرد
باید ابزارش را در دسترس داشته باشد تا بداند چطور مقاومت کند
من نمیگم درمان شدم
چون چطور از چیزی درمان میشی
که مغز و ناخودآگاه تو همیشه طلب می کنند؟
بنابراین من قدم هایم را برمی دارم تا زمانی که این مرحله را رد کنم
بیرونش می کنم، در مقابلش می ایستم
می دونی قرار نیست بگم تا 3 ماه آینده
یا تا یک سال دیگه پاک شدم
ولی این چیزی است که هر روز براش تلاش می کنم
برای من کارن چشم اندازی از اینکه چطور علم عصب شناسی
می تواند به انسان های معتاد کمک کند پیشکش می کند
او دارد دوباره مدار بندیش را سیم کشی می کند
او دارد مغزش را برای هم تراز کردن بهتر
با کسی که دوست دارد باشد شکل دهی کند
آینده پر از امید است
من ازدواج کردم، شوهر خیلی خوبی داشتم، زندگی خیلی خوبی دارم
و من نمی خواهم اینها را به خاطر مقداری کراک به خطر بندازم
یعنی منظورم این است ترک کردن کراک من دلایل زیادی داشت
به حالت مقاومت من کمک می کند چون می توانم در واقع وایسم
و من دارم این کار رو برای خودم می کنم ولی دارم برای دیگران می کنم
شوهرم، سگهام، خانوادم
و این چیزیه که برام مهمه
کارن امید دارد نبردی که
دائما در دنیای پنهان شبکه های عصبی او شدت می گیرد رفع شود
فکر می کنم روش زیستی
شانس بیشتری نسبت به حبس بودن دارد
هر چقدر بیشتر درباره ی مغز خودمان بدانیم
می توانیم از بردگی برانگیزش های خود دوری کنیم
و آزادی ای را به دست می آوریم که با داشتن تصمیمات بهتر همراه است
تصمیم گیری در قلب هر چیزی نهفته است
اینکه که هستیم، چه کاری می کنیم، اینکه چطور دنیا را می بینیم
بدون قابلیت تصمیم گیری، در برزخی بین
خواسته های ناسازگار گیر می افتیم
ما قادر نخواهیم بود زمان حال یا نقشه های آینده را هدایت کنیم
علم عصب شناسی نشان داده است که شما یک چیز مجزا نیستید
شما از چندین حس رقابتی تشکیل شده اید
و با درک اینکه چطور انتخابات در مغز درگیر می شوند
می توانیم بفهمیم چطور تصمیمات بهتری
برای خود و جامعه بگیریم
در قسمت بعدی مستند مغز
من بررسی می کنم چطور مغز ما اساسا سیم کشی شده است
تا با هم کار کنند
چطور این شبکه ی اجتماعی که از زمان تولد ما را احاطه کرده است
برای زنده ماندن ما حیاتی است
آره؟ باشه
درک اینکه چطور مغزها با یکدیگر سر و کار دارند
به ما کمک می کند گذشته ی خود را بفهمیم
و کلید آینده را در دست نگه می دارد