در طی 100 سال گذشته
گونه ی ما پیشرفت زیادی کرده است
ما از شکارچیان و گردآورندگان اولیه
که به دنبال ته مانده بود
به یک تسخیر کننده ی جهان و شهرنشین تبدیل شده است
ابر گونه ی پر ارتباط
و همه ی اینها به یمن
یک ماده ی زیستی مرطوب 1.5 کیلوگرمی جمع شده در این بالا است
ما با اختراعاتی که ما را احاطه کرده اند زندگی می کنیم
ما هدف سفر
ساختن
در ارتباط بودن
و ساختن داریم
چیزی که من فکر می کنم شگفت انگیز است این است که تمام اینها
با یک ماده ی عصبی یکسانی ساخته شده است
که نیاکان ما هم برای شکار کردن و ساختن ابزار اولیه استفاده می کردند
نبوغ مادر طبیعت و اسرار موفقیت او
مغزی ساخت که می تواند نوآوری به خرج دهد تا راه خود را
از این بشر اولیه به این پیشرفت در مدت کوتاهی هموار کند
می خواهم بررسی کنم مغز چه ویژگی ای دارد
که این راه را هموار کرده است
اگر بتوانیم بفهمیم چگونه کار می کند
آنوقت شاید بتوانیم قدرتش را به راه جدیدی هدایت کنیم
و فصل های جدیدی را در تاریخ بشر باز کنیم
خب اتفاق بعدی برای مغز چیست؟
در هزار سال آینده برای ما چه اتفاقی می افتد
و در آینده ای دور
بشریت چگونه خواهد بود؟
قابلیت انجام چه کارهایی را داریم؟
این سفر به راهی است که شاید در آن قدم بگذاریم
نگاهی خواهیم انداخت به اینکه چگونه می توانیم از مغز خود استفاده کنیم
تا انواع جدیدی از بدن ها را کنترل کنیم
چطور تجربه ی حسی ما می تواند افق های جدیدی را به روی ما بگشاید
نگاهی خواهیم انداخت که چگونه می توانیم احتمالا در آینده
ذهن خود را از بدن های فیزیکی خود جدا کنیم
و یا حتی شاید بتوانیم بر مرگ غلبه کنیم
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
بدن انسان
شاهکاری از زیبایی و پیچیدگی است
سمفونی ای از 40 تریلیون سلول است
که همگی دارند در کنسرت می نوازند
و تمام آنها توسط
یک عضو 1.5 کیلوگرمی که به آن مغز می گوییم رهبری شده است
اطلاعات حسی به داخل سرازیر می شوند
تصمیمات گرفته می شوند
واکنش ها تنظیم می شوند
مغز دستوراتی می فرستد
و بدن وارد عمل می شود
ولی چه اتفاقی می افتد اگر مغز بتواند کارهایی بیشتر از این موارد انجام بدهد؟
چه اتفاقی می افتد اگر روش های دیگری برای عملکرد آن وجود داشته باشد؟
ما به سمت یک تغییر بنیادی
در ارتباط بین بدن و مغز
و دنیای بیرونی هستیم
ما داریم زیست خود را به تکنولوژی هایمان نزدیک می کنیم
و این امر به سمت تغییر شکل در اینکه که خواهیم بود می باشد
همه ی اینها به خاطر یک ویژگی خاص
مغز به نام انعطاف پذیری است
این مسئله را می توان با یک داستان شگفت انگیز نشان داد
با کامرون مات آشنا بشید
در این فیلم خانوادگی او 4 ساله است
آ¶ I'M A PRINCESS GIRL ALL DAY آ¶
آ¶ A PRINCESS GIRL, PRIN-- آ¶
من یک پرنسس کوچولو هستم
یک روز، کامرون
ناگهان حملاتی به او دست داد
مسئله ی مهم این بود که
حملات کامرون حملاتی افت دار بود که او در آنجا
خیلی سریع به زمین می خورد
و این حملات خیلی قوی بودند
کامرون؟
اوه نه
تشخیص داده شد که او
سندروم راسموسن دارد
بیماری ای که به مغز حمله می کند
باعث می شود بیمار فلج بشود و در نهایت بمیرد
برای نجات جان کامرون
پزشکان او یک راه حل ریشه ای را پیشنهاد دادند
آنها می خواهند قسمت مریض مغز او را بردارند
یکم محکم تر
خود عمل، احتمالا
سخت ترین عمل جراحی ای است
که می توان در جراحی اعصاب انجام داد
می دانید، عمل ساده ای نیست
بین یک تا ده
ده یکی از سخت ترین عمل هایی است
که ما معمولا در جراحی اعصاب انجام می دهیم
من می گویم این عمل یک ده است
با دیدن هیچ چاره ی دیگری
والدین کامرون موافقت کردند
ریسک مهم در این جراحی
انجام عمل جراحی نیست
سوال این است اگر عمل جراحی را انجام ندهیم
چه اتفاقی برای این فرد می افتد؟
مسئله این بود که نصف کامل مغز
مغز کامرون آلوده شده است
بزرگترین دغدغه ی من این بود که آیا او زنده می ماند؟
آیا عوارضی خواهد داشت؟
آیا ما همه ی این مسائل را تحمل خواهیم کرد
و در آخر دوباره حملات را خواهیم داشت؟
این اسکن قبل از عمل کامرون است
این موادی است که پی بندی هوش
و احساسات و حس شوخ طبعی او را می کند
کسی که او هست
در این اسکن، فضای خالی
نصف مغز او است که برداشته شده است
هیچ کس نمی تواند با اطمینان بگوید چطور این مقدار از دست رفته
از بافت مغز بر کامرون اثر می گذارد
چه چیزی را از دست خواهد داد؟
آیا او می تواند مثل بقیه ی کودکان باشد؟
این کامرون است و 7 سال گذشته
دیگر حملات ندارد
و از همه مهم تر
به غیر از یک ضعف کوچک در یک سمت
هیچ نشانی از سختی هایی
که او تجربه کرد وجود ندارد
من دوست دارم زیاد بدوم
و کارهای مختلفی را بیرون از خانه انجام بدهم
عاشق ریاضیم
سه تا سوال به من بده و من انجامش می دم
باشه یه امتحانی می کنیم
فقط تصور کنید لپ تاب خود را بردارید و
نصف مادر برد را بردارید و هنوز توقع داشته باشید کار کند
این کار هیچ وقت در یک کامپیوتر نمی افتد
ولی در یک مغز جوان جواب می دهد
و این مسئله مفهوم های شگفت انگیزی دارد
ما قبلا به مغز به چشم یک سیستم ثابت نگاه می کردیم
با قسمت های مختلف که مختص کارهای بخصوصی هستند
مثل دیدن یا تصمیم گرفتن یا حرکت کردن
ولی هیچ ناحیه ای به تنهایی کار نمی کند
مغز یک شبکه ی وسیع، متحرک و بهم پیوسته است
که همیشه در حال تغییر است
به جای مغزی سخت افزاری، دوست دارم به مغز به عنوان
مغزی زنده فکر کنم و آن انعطاف پذیری مغز
احتمالات جدیدی را به روی ما می گشاید
می توان گفت که این آینده
از دهه ی 70 م. به شکل یک قطعه ی ساده ی تکنولوژی همراه ما بوده است
این یک کاشت حلزونی است
و می تواند باعث شود افراد ناشنوا بشنوند
صدا را می گیرد و آنها را به سیگنال های الکتریکی ای تبدیل می کند
که مستقیما به سلول های گوش درونی می رساند
حالا، وقتی برای اولین بار معرفی شد
محققان فکر نمی کردند کار کند
چون زیست شناسی بدن آنقدر با دقت است
و اختصاصی است و این فقط
سیگنال های ناپخته را می گیرد و به درون مغز فرو می کند
بطوری که مغز انتظار ندارد
کاشت حلزونی نشان دهنده ی ارتباطی نزدیک
بین الکترودهای روانی و سلول های زیستی است
و با اینحال این کاشت عمل می کند
در دنیا، تقریبا یک چهارم میلیون نفر
شناس این را داشته اند تا برای اولین بار
به یمن این کاشت ها بشنوند
اینطور است
چه از گوش شما بیاید یا از چشمان تان
یا لمسی بر روی پوست تان، تمام اطلاعاتی
که وارد مغز شما می شود به چیزهای یکسانی تبدیل می شود
سیگنال های الکتروشیمیایی
اینها ارز رایج مغز هستند
وقتی کاشت ها این سیگنال ها را تولید می کنند، هرچقدر هم خام
مغز راهی پیدا می کند تا آنها را بفهمد
به دنبال الگو می گردد
ارجاع متقابل با احساسات دیگر
در ابتدا، سیگنال ها نامفهوم هستند
ولی به زودی معانی ظاهر می شوند
کاشت حلزونی چیز شگفت انگیزی را درباره ی مغز نشان می دهد
که یعنی هر سیگنالی که تغذیه کنید
مغز خواهد فهمید
چطور چیزی مفید را از آن بیرون بکشد
تا زمانی که داده ی ورودی یک ساختار دارد
که با دنیای بیرونی مطابقت دارد
مغز خواهد فهمید چطور آن را رمز گشایی کند
و معلوم شد این مسئله یکی از بزرگترین ترفند های طبیعت است
و حالا که ما راجع به آن می دانیم
دنیایی از احتمالات را در سر راه ما قرار می دهد
چرا خود را محدود به تلاش برای جایگزینی
از دست دادن یا آسیب احساسات کنیم؟
باید راه هایی برای ما وجود داشته باشد تا احساساتی
که همین الان هم داریم را بهبود ببخشیم یا چیزهایی به آنها اضافه کنیم؟
در آزمایشگاه من، ما این جلیقه را درست کرده ایم
صدا را به الگوهایی از لرزش ها تبدیل می کند
که بر روی پوست یک پیکره ی نیم تنه احساس شده است
ایده این است که با دادن زمانی معین
مغز پوشنده یاد خواهد گرفت
به صورت خودکار این لرزش ها را رمزگشایی کند
آنها بطور غیر ارادی اطلاعات را احساس و درک می کنند
این بازی زبان بیگانه است
شما قرار است کلمه ای را احساس کنید
که به عنوان الگویی از لرزش ها بر روی بدن نیم تنه ی شما احساس می شود
در یک بازه ی زمانی شما
هنگامی که مغز شما شروع می کند
به رمز گشایی اینکه چطور این داده ها به کلماتی تبدیل می شوند که شما از قبل می دانید
در آن بهتر و بهتر می شوید و وظیفه ی شما
این است بفهمید زبان
جلیقه چیست
من می توانم لرزش ها روی بدنم احساس کنم
با عقل جور در نمی آید. خیلی تصادفی هستند
من می فهمم که شاید یکی در شانه ی چپم
شانه ی راستم، پایین کمرم
یکی از اعضای آزمایشگاه من، یوشع
در طول روز لباس را پوشید
یک برنامه الگوی لرزشی ای را به نیم تنه ی او می فرستاد
او حدس می زند چه کلماتی را الگو بیان می کند
و به او گفته می شود که آیا درست می گفته است یا نه
در طول هفته ی اول یا همین حدودا
کاملا بی معنی بود
تا تلاش کنی بفهمی چه کلمه ای دارد به من گفته می شود
ولی هر چقدر زمان می گذشت قابلیت پیدا کرده بودم
پیشرفت هایی بکنم و آنها را تشخیص بدهم
عجیب به نظر می رسد که شما می توانستید
اطلاعات را از طریق نیم تنه تان درک کنید
ولی نکته ی شگفت انگیز همین است
مهم نیست چطور سیگنال ها راه خود را به سمت مغز پیدا می کنند
ما این احساسات پیرامونی را داریم که وارد می شوند
ولی نکته اینجاست
چشمان، بینی و دهان ما
اینها چیزهایی هستند که از گذشته ی فرگشتی ما به ارث رسیده است
چیزی است که ما با آن به سر میز می آییم
ولی حتما نباید به آنها بچسبیم
چون این احتمال وجود دارد که شاید ما بتوانیم
یک کانال حسی را به یک پورت غیر معمولی مغز وصل کنیم
و مغز آن را خواهد فهمید
و شاید در آینده ای نزدیک
بتوانیم ابزارهای حسی جدیدی اختراع کنیم
و آنها را مستقیما به مغز وصل کنیم
به صورت نظری، هیچ محدودیتی
برای توسعه ی حسی جدیدی که بتوانیم درست کنیم وجود ندارد
بنابراین تنها تصور کنید اگر بتوانیم یک ورودی را
از داده های هواشناسی لحظه ای تغذیه کنیم تا بتوانیم
اگر 150 کیلومتر آنورتر باران می بارید احساس کنیم
یا آیا امروز برف می بارد یا نه
یا تصور کنید داده های سهام های لحظه ای را تغذیه کنیم
و یک حس ذاتی را
از اینکه چطور بازار دارد حرکت می کند توسعه بدهیم
شما به اقتصاد جهانی وصل خواهید شد
به خاطر گنجایش مغز برای گرفتن ورودی های جدید
ما باید قادر باشیم تجربه ی انسان بودن را توسعه بدهیم
ما می توانیم از چیزهایی لذت ببریم که نمی توانستیم این کار را
با احساسات اجدادی ای که با آنها به دنیا می آییم انجام بدهیم
شاید اینطور بشود که فرگشت تکنولوژی ما
به جای فرگشت زیست ما
سفر گونه ی ما از اینجا به آینده را هدایت کند
همچنانکه به سمت آینده حرکت می کنیم
بطور فزاینده دروازه های دنیای خودمان را طراحی می کنیم
تا جایی که ما می توانیم بگوییم
هیچ محدودیتی برای چیزهایی که مغز می تواند به داخل خودش راه بدهد وجود ندارد
درعوض، حالا ابزارهایی برای شکل دادن
تجربه ی حسی خاص خودمان داریم
تا پنجره ی کوچک خود را به روی واقعیت باز تر کنیم
حالا، اینکه چطور دنیا را احساس می کنیم
تنها نصف داستان است
نیمه ی دیگر این است که چطور با آن تعامل داریم
چه اتفاقی می افتد اگر می توانستیم از انعطاف پذیری مغز استفاده کنیم
تا بدن فیزیکی خود را تغییر بدهیم؟
این جَن شویرمن است
به خاطر یک بیماری ژنتیکی نادر
اعصاب نخاعی که مغز او را
به ماهیچه هایش وصل می کند دچار آسیب شده است
من هیچ چیزی را از گردن به پایین نمی توانم تکان دهم
جایی که ساقه ی مغزم به نخاعم می رسد
مقداری آسیب وجود دارد
و سیگنال ها رد نمی شوند
بنابراین مغزم به دستم می گوید بلند شو
و دستم می گوید صدات رو نمی شونم
حالا جن دارد
در یک آزمایش پیشگامانه شرکت می کند
قسمتی جراحی اعصاب و قسمتی هم علم روباتیک
دو صف الکترود درون مغز او کاشته می شود
و یک اتصال از قشر حرکتی او به این فراهم می کند
پیشرفته ترین دست روباتیک دنیا
باشه. بالا. پایین
انگشتانش باز و بسته می شوند
می تواند بچرخد. مچ می تواند خم شود
جن تنها با فکر کردن می تواند آن را کنترل کند
راست
و بگیر
اگرچه او دستورات را بلند می گوید
هیچ احتیاجی به این کار ندارد
اتصال مستقیمی بین دست و مغز او وجود دارد
پایین
یک دست معمولا
به خاطر طوفانی از فعالیت در قشر حرکتی حرکت می کند
از آنجا، سیگنال ها از نخاع
به ماهیچه های دست حرکت می کنند
در مورد جن، الکترود ها استراق سمع
مستقیم سیگنال های بیرونی را می کند
و دوباره آنها را به هکتور، دست جدید او می رسانند
مثل راندن یک دوچرخه
مغز فراموش نمی کند چگونه دست را حرکت دهد
حتی اگر مثلا ده سال حرکت نکند
با تمرین، این رابطه
کاملا ناخودآگاه خواهد شد
او قادر خواهد بود هکتور را به صورت خودکار
و بدون فکر کردن به آن حرکت دهد
درست همانطور که ما با دست و پای خود این کار را می کنیم
دست دادن و قدش زدن و تعامل
حس خیلی خوبی دارد
برای من خیلی خوب است که قادر باشم
دست دراز کنم و یک نفر را لمس کنم
تجربه ی جن به آینده ای اشاره می کند
که در آن ما از تکنولوژی استفاده می کنیم تا بدن خود را بهبود ببخشیم و توسعه بدهیم
نه تنها دست و پا یا اندام خود را تعویض کنیم
بلکه آنها را بهبود ببخشیم و
از ظرافت انسانی تا فناناپذیری ترفیع بدهیم
اغلب هالیوود شخصی را به تصویر می کشد که قسمتی از او ماشینی است
خب، آن رویا به سرعت دارد تبدیل به واقعیت می شود
هنگامی که یاد بگیریم تجربیات حسی جدید را به کار ببندیم
و انواع بدن های جدید را کنترل کنیم، می توان
تغییراتی اساسی در اینکه که هستیم، به طور فردی ایجاد بکنیم
و به این خاطر است که فیزیکیت ما اوضاع را
برای اینکه چگونه احساس می کنیم، فکر می کنیم و اینکه که هستیم را تنظیم می کند
در این لحظه در تاریخ، شاید اینطور باشد که ما
چیزهای مشترک بیشتری با نیاکان عصر حجری خود
نسبت به نوادگان ما در آینده ی نزدیک داشته باشیم
ما تازه شروع به توسعه ی بدن انسان کرده ایم
ولی مهم نیست که ما چقدر خودمان را بهبود ببخشیم
چیزی هست که باید به یاد داشته باشیم
بدن ما از گوشت و استخوان درست شده است
رو به انحطاط خواهد رفت و می میرد
ولی چه اتفاقی می افتد اگر مطالعه ی مغز
باعث هدایت مرگ ما شود؟
چه اتفاقی می افتد اگر در آینده نیازی نباشد ما بمیریم؟
لحظه ای فرا خواهد رسید که تمام فعالیت عصبی شما
می ایستد و سپس تجربه ی شگفت انگیز
آگاه بودن به پایان خواهد رسید
و مهم نیست که چه کسانی را بشناسید یا چکار بکنید
این سرنوشت تمامی ماست
سرنوشت تمامی گونه های حیاتی است ولی تنها انسان ها هستند
که به طرز غیر عادی باهوش هستند
که از این موضوع رنج ببرند
وقتی کسی می میرد
کسانی که باقی مانده اند عزادار می شوند
آنها در عزای ارتباط از دست رفته می نشینند
ولی با هر مرگ، یک خسارت دیگر هم به وجود می آید
هر مغز شامل طول عمری از اطلاعات
تجربیات، دانش و معرفت است
در لحظه ی مرگ، تمامی آنها از دست می روند
فرانسیس کریک یکی از مکتشفان
ساختار دی ان ای است و همچنین دوست
و راهنمای من بود و وقتی او مرد
به یاد دارم فکر می کردم چه حیف شد
که او سوزانده شد و این مغز یکی از بزرگترین
زیست شناسان قرن 20 به دهان آتش می رود
چون حتی وقتی یک نفر می میرد
اطلاعات زیادی درباره ی آنها وجود دارد
که در ساختار فیزیکی مغز ذخیره شده است
و ما داریم به نقطه ای در علم عصب شناسی می رسیم
که نگه داشتن یک مغز و خواندن اطلاعات
و زندگی دوباره با آن شخص ممکن شده است
نگهداری از مغز یک رشته ی جدید است
هنوز جای بحث دارد و وعده های آن هنوز ثابت نشده اند
با اینحال، بعضی از آدم ها
فعالانه به دنبال این احتمال هستند
اینجا در صحرای آریزونا، محققان
در بنیاد افزایش طول عمر الکور باور دارند
می توانند به یک فرد مرده شانس زندگی دوباره ببخشند
این تاسیسات باقی مانده ی بیش از 100 نفر را نگه می دارند
و در دمای بسیار پایین نگه داری می شود
توسط مکس مور اداره می شود
که خود را یک آینده شناس می داند.
زمانی که مرگ قانونی اعلام شود
یعنی نباید مرگ زیستی باشد
ما باید تا آن نقطه ی قانونی صبر کنیم
سپس می توانیم بیمار را
از تخت به وان انجماد ببریم
می توانی چندتایی یخ هم روی او بگذاریم
ما تنفس را راه اندازی مجدد می کنیم
ما دوران خون را با احیای قلبی ریوی دوباره راه می اندازیم
و سپس 16 داروی مختلف را اداره می کنیم
تا تلاش کنیم و هنگامی که دما را پایین می بریم از سلول ها محافظت کنیم
تمام بدن ها در نیتروژن مایع غرق شده است
و دمای بدن آنها را به منفی 300 درجه ی سانتیگراد می رساند
این فرآیند را ایست سرما زیستی می نامند
و نیازی به یک بدن کامل نیست
گاهی اوقات یک مشتری تنها انتخاب می کند
سر ومغزش نگه داری شود
پس کاری که ما می کنیم این است که ما عملیات جدایی عصب ها را
از جایی پایین اینجا، چند مهره پایین تر شروع می کنیم
ما سفالون بیمار را
به حلقه ی سفالون می آوریم، جایی که سر
برعکس است تا ما بتوانیم به شاهرگ ها را اضافه کنیم
و درست مثل عمل کل بدن
به غیر از آنجا، به سمت سینه می رویم
اینجا، داریم خون
و مایعات بدن را از مغز می شوییم
ایده ی کار این است که به طور بی نقصی یک بدن را حفظ کنیم
تا در آینده ای دور
با این امید که با یک تکنولوژی پیشرفته
که هنوز اختراع نشده، یخ های آنها آب و دوباره احیاء شوند
خب مکس درباره ی این محفظه ها بگو
تمام اشخاص در این محفظه ها نگه داری می شوند
ما به اینها محفظه های بیگ فوتی می گوییم
حاوی 4 بدن کامل اشخاص مختلف می شود
همانطور که می تونید توی این مدل سه بعدی ببینید
هر کدام از آنها داخل یک پوسته ی آلومینیومی می روند
که محافظت را بیشتر می کند
و همچنین ما 5 نفر را
در ستون مرکزی خواهیم داشت
خب اینها با حدود 450 گالون
نیتروژن مایع پر می شوند
آه، اونها مهر و موم نشدند
ما تنها یک سرپوش داریم
که این بالا شناور است و ما اینها را
هفته ای یکبار با نیتروژن مایع پر می کنیم
تا آنها را پر نگه داریم
پس 9 نفر اینجا هستند؟
توی همشون نه
بستگی دارد چند نفر داشته باشیم
جا برای افراد بیشتری هم هست
خب بعضی از اونها بیماری عصبی دارند
و بعضی هم ندارند، پس میشه گفت بین 4 تا 9 نفر
الکور 50 سال پیش کار خود را شروع کرد
و امروزه میزبان 129 نفر منجمد است
و این عدد بیشتر هم می شود
بعضی از تصاویر می گویند
اولین چرخه ی حیات، 1927 تا 1996
شما این رو مثل چرخه ی دوم حیات می بینید؟
کاری که ما می کنیم، ما واقعا فقط
به مردم شانس دیگری برای زندگی می دهیم
درست مثل اینکه شما توی دهه ی 30
یا 40 زندگیتون باشید و ناگهان سکته ی قلبی کنید و ما هم
یک جراحی تجربی کردیم و شما رو دوباره برگردوندیم
شاید شما چند دهه دیگه زنده بمانید
ولی ما داریم درباره ی چیزی ریشه ای تر صحبت می کنیم
ما فقط درباره ی یک 80 سال دیگر صحبت نمی کنیم
بلکه به صورت بالقوه، هزاران سال یا حتی شاید بیشتر
آدم ها در این محفظه ها
ایمان خود را به یک آینده ی ناشناخته بسته اند
هیچ ضمانتی وجود ندارد که تکنولوژی بتواند پیشرفتی کند
که به آنها اجازه دهد دوباره از خواب بیدار شوند
پس شاید روش های دیگری وجود دارد
تا به اطلاعات ذخیره شده در مغز دسترسی پیدا کنیم
نه با برگرداندن یک فرد فوت شده به زندگی
بلکه با پیدا کردن راهی تا مستقیما داده را بخوانید
این هم یک ایده ی امید بخش و هم یک چالش بزرگ است
در بخش مغز و علوم شناختی اِم آی تی
سباستین سئوگ در میان اولین پیشگامان این فرآیند است
او تلاش می کند ترتیب ارتباطات بی شماری
که زمینه ساز عملکرد مغز هستند را پیدا کند
آن شبکه های وسیع غیر قابل تصور مسیرها و اتصال ها
کانکتوم یا دیاگرام اتصالات گفته می شود
کانکتوم شما منحصر به فرد است
یکی از عمیق ترین نظریه ها در علم عصب شناسی است
که خاطرات شما
در الگوی منحصر به فرد ارتباطات ذخیره شده است
من دوست دارم به این مسئله به عنوان یک نظریه از هویت شخصی فکر کنم
چیزی که شما را می سازد
میانگین مغز انسان
حدود 86 میلیارد یاخته ی عصبی
و هزاران تریلیون ارتباط سیناپسی یا پیوندگاهی دارد
وقتی کانکتوم کاملا کار می کند
پیجیده ترین دیاگرامی خواهد بود که تا به حال درست شده است
خیلی سخت است
که اتصال درون مغز را نقشه کشی کنید
الان تنها یک تکنولوژی وجود دارد که نوید
دادن ارتباطات یک تکه از مغز را می دهد
و به آن ریزبینی سریالی الکترون می گویند
سئونگ با
نقشه کشی مغز یک موش شروع می کند
این فرآیند با برداشتن یک تکه از بافت مغز و بریدن آن
شروع می شود
یک برش دهنده ی با تکنولوژی بالا
برای بریدن برش های بسیار نازک از مغز است
برای خیلی نازک بریدن
شما باید چاقوی خیلی تیزی داشته باشید
این تیز ترین چاقوی دنیا است
چاقوی الماس که تیغ آن به تیزی اتمی است
شما می توانید قسمت فلزی را ببینید که بالا و پایین می رود
یک تکه مغز بر روی آن سوار شده
و مغز در برابر یک تیغ جلو و عقب می رود
خب تکه تکه مغز
روی سطح آب شناور می شود
هر برش، برش قبلی را به رو جلو هل می دهد
برای اینکه این فرآیند بریدن را ببینیم
یک میکروسکوپ بر روی ابر میکروسکوپ سوار شده است
و یک تصویر بر روی این نمایشگر کامپیوتر نشان می دهد
جایی که ما برش را مشاهده می کنیم
این تسمه نقاله یک نوار تولید می کند
یک نوار بسیار دراز که بنوعی شبیه یک فیلم است
هر فریم از آن برشی از مغز است
همین که مغز
در این نوارهای فیلم شکل چیده شود، هر نمونه
به نواحی کوچکی که بعدا با یک میکروسکوپ
قدرتمند الکترونی اسکن می شوند تقسیم می شود
آن فرآیند این را تولید می کند
یک قطعه از مغز صد هزار بار بزرگنمایی شده است
در این وضوح
تقریبا می شود تمام جزئیات را دید
این نقطه های کوچک و سیاه، دی ان ای درون یک سلول هستند
قدم بعدی جمع آوری این تصویر ها است
با جمع آوری هزاران عدد از آنها
که هر کدام بر روی دیگری قرار بدهیم
و سپس رد یاخته های عصبی در هر تصویر را بگیریم
این احتمال وجود دارد تا روش دقیقی
که یاخته های عصبی وصل هستند را پیدا کنیم
یک مدل سه بعدی از این اتصال
باید یک روز ممکن باشد تا این کار را با کل مغز انسان انجام داد
نتیجه، نقشه ای از تمام سیم کشی هایی خواهد بود
که پی ریزی افکار
تجربیات و عقاید یک نفر را می کند
فقط یک مسئله وجود دارد
اگر شما مغز یک انسان کامل را
با این وضوح تصویر کنید
یک زتابایت اطلاعات خواهد شد
مثل یک کلمه ی زننده می ماند: زتابایت
شما قبلا آن را نشنیده اید
هیچ وقت در یک شرکت مودب اینطور گفته نشده است
خب
کل محتوای دیجیتال جهان الان است
این، چقدر اطلاعات خواهد بود
شکل جالبی است
آیا این به این معنی است که ایده ی خواندن مغز یک انسان
به دور از دسترس ما خواهد بود؟
خب، تجربه می گوید که تنها محاسبه ی قدرت
نباید مانعی برای مدتی طولانی باشد
نظر مشابهی در محاسبه کردن به نام قانون مور وجود دارد
اظهار می دارد که پردازش قدرتی هر دو سال، دو برابر می شود
اگر زیاد به نظر نمی رسد اینطور فکر کنید
یعنی کامپیوتر های امروزی میلیون ها برابر
قدرتمند تر از کامپیوتر های دهه 70 م. هستند
تنها 20 سال پیش، ابرکامپیوترهای پشت سر من
برابر تمامی قدرت پردازشی بر روی زمین بودند
بیست سال آینده، احتمالا
یک نیروی ساده از نوعی
که کوچک می شود و شما بر روی بدن خود می پوشید در نظر گرفته می شود
ما در دوره ای هستیم که در آن ما داریم تکنولوژی هایی را توسعه می دهیم
که می تواند مقادیر غیر قابل تصوری از داده را در خود ذخیره کند
و شبیه سازی های غول پیکری انجام بدهد واینجا جایی است که زیست ما
در یک دوره ی کوتاه تحصیلی در برابر تکنولوژی ماست
بنابراین بگذارید اینطور بگوییم زمانی فرا خواهد رسید
که قدرت کامپیوترها مسئله ی مهمی نخواهند بود
این امر قلمروی جدیدی از احتمالات را به روی ما خواهد گشود
فرض کنید می توانستیم یک کپی دیجیتالی از مغز بگیریم
آنوقت نه تنها می توانستیم آن را بخوانیم
می توانستیم کاری کنیم اجرا شود
به همان روشی که نرم افزارهای کامپیوتر می توانند
بر روی سخت افزارهای متفاوت اجرا شوند، می تواند اینطور باشد که نرم افزار ذهن
بتواند بر روی پلت فرم های دیگر اجرا شود
به عبارت دیگر، چه اتفاقی می افتد اگر هیچ چیز خاصی
درباره ی خود یاخته های عصبی زیستی وجود نداشته باشد
و در عوض فقط اینکه چطور ارتباط و تعامل دارند
و باعث می شوند یک نفر آنکه هست باشد مهم باشد
اگر این مسئله ثابت شود می توان از آن فهمید
که ما می توانیم با اجزای خود در یک شبیه سازی به صورت
دیجیتالی وجود داشته باشیم و این چیزی است که به آن
فرضیه ی حسابی مغز می گویند
ایده این است که مواد مرطوب، زیستی و جاری
قسمت های مهم نیستند
چیزی که مهم است محاسباتی است
که در بالا جریان دارد
ایده این است که ذهن چیزی نیست که مغز هست
چیزی است که مغز انجام می دهد
به طور نظری، شاید شما مدار ها را با سلول ها
و برق را به جای اکسیژن تعویض کنید
وسیله مهم نیست و تمام قطعات
و قسمت ها با همان روش وصل هستند و تعامل دارند
تمام افکار، احساسات و خاطرات شما
کل شخصیت و هویت شما دوباره پدیدار خواهد شد
هیچ مغز زیستی ای وجود نخواهد داشت
ولی نسخه ی کاملا دایری از شما وجود خواهد داشت
این قضیه شبیه داستان های علمی تخیلی است
ولی یک تیم در سوئیس شروع به
یک پروژه ی بلند پروازانه ی استثنائی کرده اند
که اولین قدم ها را در این راه برخواهد داشت
آنها تلاش می کنند تا
یک شبیه سازی کاملا کاربردی از مغز بسازند
به آن پروژه ی مغز آبی می گویند
شان هیل یکی اعضای تیم است
هدف بلند مدت اینجا چیست؟
تا سال 2023 یک نرم افزار و سخت افزار تحویل بدهیم
که زیربنای اجرای
یک شبیه سازی کامل از مغز انسان باشد
اگر می خواهیم به سمتی حرکت کنیم که قادر باشیم
مغز انسان را به طور کامل شبیه سازی کنیم
اینکه چطور بدانیم چه چیزهایی
مسائل مهمی هستند
ساختار، سلول ها، تا برسیم به
پروتئین ها و مولکول ها
چطور بدانیم؟
ما در سطح زیر سلولی کار می کنیم
ما در سطح سلولی کار می کنیم
ما در سطح ریز مدار کار می کنیم
ما در نواحی مغزی
مدارهای مزو کار می کنیم
و سپس کل مغز را داریم
ولی برای هر یاخته ی عصبی ساده شده
بنابراین هدف ما این است تا به کل مغز برسیم
.ولی به همراه یاخته های عصبی با جزئیات
به عنوان نقطه ی شروع
آنها دارند به مغز موش ها نگاه می کنند
آنها برش های بسیار کوچکی از مغز بر می دارند و آنها را در معرض
ضربه های لحظه ای جریان الکتریکی قرار می دهند
این عمل فعالیت مغز زنده را تقلید می کند
و سلول ها را به فعالیت وا می دارد تا تعامل داشته باشند
هر تعامل بر روی ابرکامپیوتر پروژه بازسازی می شود
و سپس یک مدل بزرگتر با داده
از صدها هزار آزمایشگاه دور دنیا درست می کند
نتیجه این طوفان الکتریکی است
این بهترین تخمین
از کار کسر بسیار کوچکی از مغز شما است
وقتی شما، مثلا به فضا خیره شده اید
کل فعالیت مغز شما صدها میلیون برابر
بیشتر از چیزی است که شما اینجا می بینید
و این طوفان فعالیت که
در هر ثانیه از زندگی شما می غرد
ما مدل های خیالی نمی سازیم
ما در حقیقت داده ها را از آزمایشگاه ها می گیریم
ما در حال استخراج احتمالات هستیم
ما توزیعاتی از آن خارج می کنیم
تا مدل بسیار بزرگتری نسبت به آن بسازیم که براساس
داده های زیستی است
نه براساس حدسیاتی
از اینکه چطور زیست ما کار می کند بلکه در حقیقت
از داده هایی که از یک آزمایشگاه زیست شناسی بیرون می آید
تیم مغز آبی امید دارند
تا به هدف خود تا سال 2023 برسند
یک شبیه سازی کامل از مغز انسان
و این باعث به وجود آمدن یک سوال می شود
محصول نهایی چه چیزی خواهد بود؟
آیا یک ذهن خواهد بود؟ آیا فکر خواهد کرد؟
آیا خودآگاه خواهد بود؟
اگر جواب بله است و یک ذهن می تواند در یک کامپیوتر زندگی کند
آنوقت آیا ما باید پیش نویس زیستی طبیعت را کپی کنیم
یا شاید این احتمال وجود دارد نوع دیگری از
هوش که اختراع ما خواهد بود را برنامه ریزی کنیم؟
آدم ها زمان زیادی است که تلاش می کنند
دستگاه هایی بسازند که فکر می کنند
به این حوزه، هوش مصنوعی گفته می شود
و حداقل از دهه ی 1950 م. حضور داشته است
اینطور که پیدا بود مشکل، به طور غیر قابل انتظاری سخت بود
و به معمای شگفت انگیز
طرز کار مغز بر می گشت
چون در حالیکه ما به زودی ماشین هایی خواهیم داشت که خود رانندگی خواهند کرد
و تقریبا دو دهه از زمانی که یک کامپیوتر
برای اولین بار یک شطرنج باز ماهر را شکست داده می گذرد
هدف یک دستگاه واقعا درک کننده
هنوز به دست نیامده است
یکی از آخرین تلاش ها برای ساختن
یک هوش مصنوعی را می توان در
دانشگاه پلی موت در انگلستان پیدا کرد
به آن آی کاب می گویند
یک روبات شبیه انسان است
و طراحی شده تا به اندازه ی یک کودک یاد بگیرد
معمولا، روباتها از قبل برنامه ریزی می شوند
تا هر چیزی که نیاز دارند بدانند
ولی چه اتفاقی می افتد اگر می توانستیم روباتی بسازیم
که مثل یک کودک انسانی که رشد می کند، توسعه پیدا می کرد
آی کاب به اندازه ی یک بچه ی دو ساله است
چشم، گوش و حسگر های لمسی دارد
و اینها به او اجازه می دهند تا با دنیا تعامل داشته باشد
و از آن یاد بگیرد
کودکان وقتی به دنیا می آیند نمی دانند چطور باید صحبت کنند یا راه بروند
ولی با یک کنجکاوی به دنیا می آیند
و توجه و تقلید می کنند
آنها طوری از دنیا استفاده می کنند که انگار یک جزوه ی تحصیلی است
تا بتوانند با مثال یاد بگیرند
خب اگر شما بخواهید روباتی بسازید که همین کارها را بکند چه؟
خب، شما یک شبیه سازی خام مغز می گیرید
و به آن یک بدن مکانیکی می دهید
تا بتواند با دنیا تعامل داشته باشد
سلام
من آی کاب هستم
این یک توپ قرمز است
این یک لیوان زرد است
لیوان زرد
هدف این است که با هر تعامل
روبات پیوسته به پایه ی دانش خود بیافزاید
با ارتباط برقرار کردن
و با ساختن مجموعه ای از واکنش های مناسب
و به خاطر اینکه یک مقدار شبیه یک انسان است
راحت متقاعد می شویم که مثل یک انسان فکر می کند
لیوان زرد کجاست؟
توپ قرمز کجاست؟
اغلب، آی کاب اشتباه می فهمد
این قسمتی از فرآیند است
این چیه؟
ببخشید. نمی دونم اون چیه
ولی هر چقدر بیشتر اشتباه بفهمد
بیشتر احساس می کنید
که هیچ ذهن واقعی ای پشت این برنامه وجود ندارد
این چیه؟
ببخشید. نمی دونم اون چیه
چیزی که مشخص می شود
این است که آی کاب کاملا مکانیکی است
شما می توانید احساس کنید که این روبات با خط های کد اجرا می شود
نه با سلسله ای از افکار
خب می تواند بگوید توپ قرمز
ولی آیا واقعا تجربه ی رنگ قرمز است
یا اینکه مفهوم رنگ قرمز را می داند؟
آیا کامپیوترها فقط کاری که برای آن برنامه ریزی شده اند را انجام می دهند
و یا آیا می توانند اصلا تجربه ی داخلی داشته باشند؟
در دهه ی 1980، جان سرل فیلسوف
درباره ی این مشکل تفکر می کرد و
یک آزمایش فکری را مطرح کرد که آن را توضیح می دهد
و او آن را اتاق چینی نامید
آزمایش به این شکل است
من در یک اتاق گیر افتاده ام
بیرون، کسی قرار دارد که فقط به زبان چینی صحبت می کند
او سوال هایی را می نویسد
و سپس آنها را به اتاق من می فرستد
حالا، من چینی بلد نیستم ولی این کتاب ها را دارم
و آنها به دستور العمل هایی را می دهند تا بدانم دقیقا با این
علامت ها چکار کنم، پس به کتاب ها نگاه می کنم
و اگر بتوانم مطابقتی با این علامت ها پیدا کنم
سپس کتاب به من می گوید که دقیقا چطور واکنش نشان دهم
پس من می تونم به این واکنش مراجعه کنم
حالا من می توانم این را
به عنوان جواب به پیغامی که دریافت کردم بفرستم
وقتی سخنگوی چینی ما
پیغام را دریافت می کند، کاملا آن را می فهمد
تا جایی که او اهمیت بدهد
ما داریم مکالمه ای را با زبان او انجام می دهیم
تنها با پیروی از یک سری دستور العمل
می توانم کسی که بیرون قرار دارد را متقاعد کنم
که من چینی صحبت می کنم
و اگر به اندازه ی کافی کتاب درباره ی واکنش به او داشته باشم
می توانم درباره ی هر چیزی با او مکالمه کنم
ولی قسمت مهم داستان اینجاست
منِ عمل کننده، چینی نمی فهمم
من می توانم تمام روز علامت ها را دستکاری کنم
ولی هیچ کدام از آنها هیچ معنی ای برای من ندارند
این موضوع به این مسئله ربط دارد
و دقیقا همان چیزی است که درون یک کامپیوتر اتفاق می افتد
مهم نیست چقدر درک کننده به نظر بیاید
کامپیوتر همیشه فقط به دنبال دستور العمل ها
و مدیریت علامت ها است
همه با این تفسیر از اتاق چینی
موافق نیستند
بعضی اشاره می کنند که، اگرچه عمل کننده
زبان چینی را نمی فهمد و سیستم به عنوان یک کلیت
عمل کننده به اضافه ی کتاب ها، زبان چینی را می فهمند
هر تفسیری که درست باشد
مهم ترین چیز این است
این مسئله نشان دهنده ی سختی و اسرار آمیز بودن
اینکه چگونه قطعات و قسمت های فیزیکی
می شود برابر با
تجربه ی ما از زنده بودن در دنیا باشند است
با هر تلاش برای شبیه سازی یا ساختن تجربه ی ذهنی
با یکی از بزرگترین راز های علم عصب شناسی
رو به رو شده ایم
هر سلول مغز تنها یک سلول است
که دارد عملکردهای ابتدایی خود را به همراه قوانین محلیش اجرا می کند
چطور میلیون ها سلول احساس را به من می دهند؟
اگر می خواهیم ببینیم چطور اندام های ساده
می توانند چیزی بزرگتر بسازند
می توان به دنیای طبیعی نگاه کرد
باغ وحش هوستون خانه ی
جمعیت بزرگی از مورچه های برگ قطع کن است
به طور انفرادی هر مورچه خیلی ساده رفتار می کند
ولی وقتی این مورچه ها با هم کار می کنند
این جمعیت مثل یک ابر جاندار می ماند
که کار خیلی بزرگتری را انجام می دهند
تمام این مورچه ها وظایف متفاوتی دارند
بعضی از آنها مهارت خیلی خیلی خوبی
در بریدن برگ ها دارند
یک سری در بردن برگ ها خوب هستند
و بعد بقیه هم وظایف دیگری را
در گروه متقبل می شوند
آنها مستقل هستند ولی آنها همگی
برای هدفی خاص کار می کنند
بنابراین همه ی آنها
کار خود را برای اهداف
کل جمعیت انجام می دهند
آیا این مورچه ها با علامت دهی شیمیایی ارتباط برقرار می کنند؟
بله. همینطوره
وقتی آنها چیزی پیدا کنند که
می دونی، یک برگ بزرگ تا ببرند
یا میوه یا سبزیجات
وقتی یک مورچه می رود و آنها را پیدا می کند
آنها سیگنال را می فرستند
و سپس بقیه، آن را دنبال می کنند
و تبدیل به خط مستقیمی می شود
به جای اینکه پخش شوند
و مسیرهای مختلفی را برای
رسیدن به هدف انتخاب کنند
همه ی آنها سیگنال شیمیایی را دنبال می کنند
خب چه اتفاقی می افتد اکر یکی از این مورچه ها
از مسیر خارج شود؟
خب اگر قرار بود به این برسیم
یک مورچه ی بزرگتر اینجا وجود دارد
آره. بیچاره، اون داره
دور خودش می چرخه
آره. دور خودش می چرخه
او آن سیگنال را دریافت نمی کند
آن سیگنال شیمیایی که می گوید
شما در مسیر درستی قرار دارید
این مورچه نمی تواند
بیرون از شبکه ی سیگنال های محلی عمکرد خوبی داشته باشد
چون او نیاز به آن سیگنال ها دارد تا به او بگویند چه کار باید بکند
او را در جریان شبکه قرار بدهید
و او دقیقا همان کاری که برای هدف بزرگ نیاز است را انجام می دهد
مورچه های پیشاهنگ تنها نگران پیدا کردن بهترین گیاهان هستند
مورچه های برنده عمل بریدن را انجام می دهند
حمل کننده ها می دانند کدام قسمت ها را به لانه بیاورند
و در داخل آنجا، بقیه ی مورچه ها می سازند، نگهداری می کنند، درو و جفت گیری می کنند
یک سیستم کامل است
که توسط علامت دهی محلی بین آنها تنظیم می شود
در کل این موضوع، هیچ کدام از مورچه ها تصویر بزرگتر
درباره ی جامعه ی کشاورزی ای که ساخته اند را نمی بیند
و اهمیتی ندارد
قدرت این جامعه
از تعاملات محلی بین مورچه ها پدید می آید
به اندازه ی کافی مورچه کنار یکدیگر قرار دهید و بنگ
یک ابرجاندار با ویژگی های پیچیده دریافت می کنید
که متعلق به هیچ کدام از قسمت ها نیست
و این مفهوم پیدایش مشخصات است
به مقدار کافی واحد ساده کنار یکدیگر قرار دهید و کاری کنید
به درستی با هم تعامل داشته باشند و چیزی بزرگتر پدیدار می شود
مقصود ما این است که چیزی شبیه به این در مغز اتفاق می افتد
یک یاخته ی عصبی مشخصات مشخصی دارد
می تواند سیگنال های شیمیایی و الکتریکی را جمع کند
و سیگنال ها را به یاخته های عصبی دیگر بفرستد
ولی اساسا، یک سلول است
مثل تریلیون ها سلول دیگر در بدن انسان
عمر خود را غرق در شبکه های سلول های دیگر صرف می کند
و وظیفه ی آن هر چه باشد
تمام کاری که انجام می دهد واکنش به سیگنال های محلی است
درست مثل مورچه ها، یک سلول مغز عمر خود را
در اجرای برنامه های محلی صرف می کند
ولی به اندازه ی کافی سلول مغز کنار یکدیگر قرار دهید
که به درستی با یکدیگر تعامل داشته باشند و ذهن پدیدار می شود
مفهوم پیدایش مشخصات، روشی ممکن را پیشنهاد می کند
تا بفهمیم چگونه جمعیت عصبی وسیع مغز
می تواند آگاهی تولید کند و باعث به وجود آمدن یک سوال می شود
آیا آگاهی می تواند از هر چیزی که
قسمت های تعامل کننده ی زیادی دارد به وجود بیاید؟
آیا یک شهر می تواند آگاهی داشته باشد؟
یا شاید داشتن قطعات ساده ی زیاد
که با هم تعامل دارند کافی نباشد
شاید باید قسمت ها به طور مشخصی با هم تعامل داشته باشند
اگر این مسئله درست باشد، آنوقت ما باید توقع داشته باشیم
نشانه های بخصوص فعالیت را
در شبکه هایی که آگاهی دارند پیدا کنیم
در دانشگاه ویسکانسین، جیولیو تونونی و گروهش
به دنبال آن نشانه ها هستند
آنها دارند روی انتقال آگاهی ای
که هر روز، وقتی از خواب بیدار می شویم اتفاق می افتد تمرکز می کنند
وقتی شما صبح از یک خواب بدون رویا
بیدار می شوید
قبل از آن، هیچ چیزی وجود ندارد
و سپس شما بیدار می شوید
و در عرض چند ثانیه
همه چیز وجود دارد
رنگ ها، صدا ها، آدم ها، افکار و خواسته ها
برنامه ی روزانه و البته، دنیای اطراف شما
این آگاهی است
آزمایش تونونی از تحریک مغناطیسی مغز یا تی اِم اِس استفاده می کند
برای کوچک کردن آن، فعالیت های مغزی هدف قرار داده شده را به چند قسمت تقسیم می کنند
و آنها می توانند این کار را در حالیکه شخص خواب یا بیدار باشد انجام دهند
در حالت بیدار مغز، یک ضربه ی الکتریکی
در عرض قشر به سمت بیرون حرکت می کند، مثل یک سری موج روی دریاچه
ولی در حالت خوابیده ی مغز، تنها نواحی نزدیک واکنش نشان می دهند
امواج به سختی پخش می شوند
وقتی شما بدون رویا می خوابید
بنوعی یاخته های عصبی قادر نیستند با یکدیگر صحبت کنند
چیزی که ما با تی ام اس فعال می کنیم خیلی موضعی باقی می ماند
همانجا باقی می ماند. دیگر حرکت نمی کند
آن گسترش فعالیت
در عرض مغز بیدار شاید سرنخی برای آگاهی باشد
درحالیکه نواحی مختلفی از مغز به
وظایف مختلفی مشغولند، به نظر می آید که آگاهی باید
به فعالیت کامل
در سرتاسر نواحی وسیع مغز ربط داشته باشد
نواحی اتصال کننده تا یک تجربه ی ترکیب شده تولید شود
شما تجربه ای ندارید که
که به دو قسمت تقسیم شده باشد
وقتی پیراهن شما را می بینم
یک شکل و رنگ از هم جدا نمی بینم
آنها با همند
آنها با یکدیگر هستند، پس هر تجربه یکی است
هر لحظه ی تجربه
مرکبی است که از احتمالات بی شماری درست شده است
احتمال دارد من گرمای روز را احساس کنم
احتمال دارد اتفاقی را از دوران دبیرستان به یاد بیاورم
شاید معده ی من دارد غذا را هضم می کند
همچنین من دارم می شنوم و می بینم
مغز من حس من بودن را
از این سلسله اتفاقات مختلف درست می کند
اینکه چطور این رشته ها به هم بافته می شوند هنوز یک راز است
ولی تونونی باور دارد کلید آگاهی
شامل این الگوی تعاملات است
همچنین او باور دارد این کلید
حتما نیازی نیست فقط به جانداران زیستی تعلق داشته باشد
این قطعا چگونگی رشد آن است
و تشکیلاتی از آن نوع صرف می شود تا کار را انجام دهد
تنها نیاز دارد به روش صحیحی درست شود
ساختن آگاهی بر روی یک وسیله ی دیگر
هنوز در قلمروی تفکر قرار دارد
می تواند مشخص شود که چیزی خاص درباره ی یاخته های عصبی وجود دارد
که فقط یک مغز زیستی می تواند آگاهی را تولید کند
با اینحال، این ایده به ما چشم اندازی
از یک آینده ی ممکن می دهد
با کامپیوترهای به اندازه ی کافی قوی که تمام تعاملات
مغز انسان را شبیه سازی می کنند، ما می توانیم یک روز
جاندارانی غیر زیستی شویم و این می تواند
بزرگترین جهش در تاریخ گونه ی ما باشد
ما می توانیم این بدن ها را رها کنیم
به صورت دیجیتالی، شما می توانید هر طور که می خواهید
و هر جا که می خواهید زندگی کنید، آن هم با با یک جاودانگی آماده برای فروش
درحالیکه ستاره ها دور از دسترس
طول عمر گوشت و استخوانی هر انسانی هستند
شما می توانید آپلود شوید و به فضا فرستاده شوید
تا منظومه های خورشیدی دیگر را بررسی کنید
یا شما می توانید یک موجودیت را در یک دنیای شبیه سازی شده وارد کنید
و شما می توانید در آن پرواز کنید
یا زیر آب زندگی کنید
یا زندگی تجملاتی داشته باشید
شاید شما بتوانید به نسخه ای احیاء شده
از گذشته سفر کنید
وقتی زندگی شبیه سازی شده را تصور می کنیم، انتخابات بی نهایت هستند
و آنها شامل یک احتمال عجیب هستند
که آن چیزی که داریم راجع به آن حرف می زنیم چیزی است
که همین الان دارد اتفاق می افتد
یک شبیه سازی می تواند چیزی شبیه این باشد
و می تواند به این مسئله اشاره کند که ما همین الان در آن هستیم
حالا، شاید این ایده به نظر عجیب باشد
ولی رد کردن آن به طور شگفت انگیزی سخت است
سخت است تصور کنیم تمام اینها
می تواند یک شبیه سازی باشد ولی ما الان می دانیم
که چقدر آسان فریب می خوریم
هر شب، وقتی می خوابید
رویاهای عجیبی دارید و وقتی آنجا هستید
آن جهان ها را کاملا باور می کنید
این حقیقت که شما می توانید توسط رویاهایتان اینقدر فریب بخورید
دلیل محکمی است تا
چیزی که الان شما دارید تجربه می کنید را زیر سوال ببرد
رنه دکارت فیلسوف، می خواست بداند: چطور ما اصلا می توانیم بدانیم
که آیا این چیزی که ما داریم تجربه می کنیم واقعیت است یا نه؟
او می گوید: چطور من بدانم که تنها مغزی در یک محفظه نیستم
که دارد به طور صحیحی شبیه سازی می کند
تا من باور کنم که دارم زمین را لمس می کنم
و مردم را می بینم و صدایشان را می شنوم؟
و او فهمید که هیچ راهی برای فهمیدن این موضوع وجود ندارد
ولی چیز دیگری فهمید که مقداری من
در مرکز تمام این تلاش ها برای فهمیدن این موضوع وجود دارد
پس حتی اگر من یک مغز در یک شبیه سازی باشم
دارم به آن فکر می کنم
و به همین دلیل من وجود دارم
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
در طی این برنامه ها
فهمیدیم که چقدر مغز انسان
پیچیده و شگفت انگیز است
چطور واقعیت چیزی است که درون سر ما ساخته می شود
چطور ساخته شده ایم تا به دیگران نیاز داشته باشیم
اینکه چطور بسیاری از شخصیت ما و کارهایی که انتخاب می کنیم انجام دهیم
توسط عوامل بیرون از ذهن آگاه ما کنترل می شود
حالا به نظر من، ما در نقطه ای متحول کننده ایستاده ایم
جایی که در آن می توانیم کنترل توسعه ی خودمان را به دست بگیریم
ما با آینده ای از احتمالات اکتشاف نشده رو به رو هستیم
که در آن ارتباط ما با بدنمان
ارتباط ما با دنیا
طبیعت بنیادی هویت ما
رو به تغییر شکل است
در طی هزاران نسل
انسان ها بارها و بارها چرخه ی حیات یکسانی داشته اند
متولد می شویم. بدنی شکننده را کنترل می کنیم
واقعیتی محدود را تجربه می کنیم و بعد می میریم
ولی علم و تکنولوژی دارند به ما ابزارهایی می دهند
تا از آن داستان فرگشتی سبقت بگیریم
مغزهای ما نباید همانطور که آنها را به ارث برده ایم باقی بمانند
ما قابلیت داریم واقعیت خود را توسعه دهیم
از ساکن شدن در بدن های جدید
و احتمالا حذف تمام شکل های فیزیکی بدن خود با هم
گونه ی ما در آغاز چیزی است
و ما داریم ابزاری را کشف می کنیم تا با آنها سرنوشت خود را شکل دهیم
اینکه به چه کسانی تبدیل می شویم بستگی به خود ما دارد