..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫- پدر، منو ببخشید چون گناه کردم...
‫- آخرین باری که اعتراف کردین کی بود...؟
‫- ۱۵ سال پیش...
‫می‌ترسم خدا رو رها کرده باشم...
‫- واقعاً کردین...؟
‫- می‌خوام انتقام بگیرم...
‫به خاطر ظلم بزرگی که در حقم کردن...
‫- چه بلایی سرت آوردن پسرم...؟
‫- ۱۵ سال آزگار از زندگیم رو ازم دزدیدن...
‫و تنها زنی رو که عاشقش بودم ‫هم ازم گرفتن...
‫حالا وقتشه که انتقام بگیرم...
‫«کنت مونت‌کریستو»
‫- توی چه عمقی هستیم...؟
‫- دریا خیلی مواجه...!
‫- ادموند! ناخدا می‌خواد باهات حرف بزنه...!
‫- نمی‌شنوم چی می‌گی...!
‫- ناخدا می‌خواد باهات حرف بزنه. ‫همین الان...!
‫- ژان، تو جای من وایستا. ‫سکان رو نگه دار. مسیر ۲۷۰...
‫- مواظب باش...!
‫- حالش چطوره...؟
‫- می‌ترسم تا صبح دووم نیاره...
‫- با من کار داشتین...؟
‫- کجاییم...؟
‫- تازه از دماغه‌ی کُرس رد شدیم...
‫- بادبان اصلی چی شد...؟
‫- تقریباً تعمیر شده... ‫- گوش کن ادموند...
‫دیگه حرف، حرف روز نیست...
‫ساعت‌ها مهمن...
‫می‌خوام ناخدای کشتی فرعون ‫بشی...
‫- ناخدا، من ناوسروان هستم. ‫این وظیفه حق منه...
‫- وظیفه‌ی تو اینه، دانگلار...
‫که کالا بخری و ازش محافظت کنی...
‫وظیفه‌ی من هدایت این کشتیه...
‫از این به بعد...
‫ادموند دانتس ناخدای این کشتیه...
‫تا وقتی که به مارسی برسیم...
‫روشنه...؟
‫- بله قربان، روشنه...
‫- حالا برو بیرون. تو بمون ادموند...
‫اون صندوق رو باز کن...
‫یه نامه‌ی مهر و موم شده توشه...
‫نه. بذارش توی جیبت که جاش امن باشه...
‫باید این نامه رو به یه آدم خیلی مهم...
‫توی پاریس برسونی...
‫عجله‌ایه ادموند...
‫- وظیفه‌م رو انجام می‌دم قربان...
‫باید به کی بدمش...؟ ‫- بیا نزدیک‌تر...
‫حالا ازت می‌خوام...
‫که برگردی بالا و ما رو ببری خونه...
‫- بله قربان...
‫صدامو می‌شنوی...؟
‫- بله قربان...!
‫- بادبان اصلی رو بکشید بالا...!
‫- بجنبید! بادبان اصلی رو می‌کشیم بالا...!
‫- با این باد دکل کنده می‌شه...!
‫- چاره‌ی دیگه‌ای نداریم...!
‫باید از این طوفان رد بشیم...!
‫بادبان اصلی رو بکشید بالا...!
‫- چشم قربان! اطاعت می‌شه...!
‫- چه فکری کردی با خودت؟! دیوونه شدی...؟
‫بادبان داره از هم می‌پاشه...!
‫- برو کمکشون! باید سرعت بگیریم...!
‫- داری به من دستور می‌دی...؟
‫- ناخدا منم، دانگلار! ‫کاری رو که می‌گم بکن...!
‫برو کمکشون! من از اینجا می‌برمتون بیرون...!
‫[مارسی]
‫فعلاً محکم ببندینش...
‫فردا تعمیرش می‌کنیم...
‫ژاک... ‫- بله ناخدا...؟
‫- باید تخلیه کنیم... ‫- بله...
‫- بار آقای مورل رو خالی کنید...
‫آقای مورل...! ‫- ادموند...
‫از ایوان دیدم که اومدی توی بندر...
‫ولی ناخدا لکلر رو ندیدم...
‫- خبر بدی دارم...
‫ناخدا لکلر دیگه بین ما نیست...
‫سه روزه که توی دریا آروم گرفته...
‫- تو کشتی فرعون رو برگردوندی...؟
‫- بله قربان...
‫- خدا خیرت بده...
‫- آقای مورل، می‌تونم...
‫از وظایفم معاف بشم تا ‫برم به خانواده‌م خبر بدم که زنده‌م...؟
‫- البته. برو پسر...! ‫- ممنون...
‫- بعداً می‌بینمت... ‫- بله...
‫مرسدس...!
‫- ادموند...؟
‫وای خدای من...
‫کی برگشتی...؟ ‫- همین الان رسیدم...
‫- وای خدای من...
‫دیگه امیدمون رو از دست داده بودیم...
‫- من اینجام. پیشتم... ‫- یه ماه دیر کردی...
‫- بدترین طوفان‌های دنیا رو رد کردیم...
‫فقط فکر تو بود که نگهم داشت...
‫- دیگه تا وقتی که ازدواج نکردیم، ‫ نمی‌ذارم بری...
‫- می‌تونیم فردا ازدواج کنیم... ‫- اول باید نامزدی‌مون رو اعلام کنیم...
‫نامزدی‌مون رو...
‫- درسته. یادم رفته بود...
‫آه می‌کشه... ‫- پسر عموم...
‫- فرنان! از مدرسه نظامی برگشتی...؟
‫و ستوان شدی...؟
‫تبریک می‌گم...
‫همه‌چی روبه‌راهه...؟
‫- آره. فقط از دیدنت تعجب کردم، فکر می‌کردم...
‫شاید غرق شده باشی...
‫- خوشبختانه نه...
‫- خب، اومده بودم ببینم...
‫چیزی کم و کسر نداشته باشی...
‫- هرچیزی که... ‫نیاز دارم، دارم...
‫- چه خوب...
‫من باید برم. باید برم سر پستم توی سربازخونه...
‫دانگلار...
‫- چی شده...؟
‫- از خونه‌ی مرسدس میام. ادموند اونجا بود...
‫نمی‌ذارم مال اون بشه...! ‫- آروم باش...
‫- تو نمی‌فهمی...
‫ما هر دو کاتالانی هستیم. ‫تقدیر ما اینه که با هم ازدواج کنیم...
‫باید تمومش کنم. اون باید عاشق من باشه...
‫- می‌تونی دعوتش کنی به دوئل... ‫- نمی‌تونم...
‫اگه بکشمش، خودکشی می‌کنه...
‫- دانگلار...!
‫بهت نیاز دارم...! ‫- الان میام آقای مورل...! یه دقیقه...!
‫می‌تونست امروز رو بهمون مرخصی بده...
‫- کشتی‌تون وضعش خرابه...
‫- ناخدا لکلر مُرده...
‫- آره، می‌دونم...
‫- و بعدش مورل ادموند رو ناخدا کرد...
‫همه... ‫دارن مسخره‌م می‌کنن...
‫- من نگرانی‌های دیگه‌ای دارم... ‫- فرنان، صبر کن...
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫- چی...؟
‫- قبل از اینکه لکلر بمیره، یه نامه داد به ادموند...
‫مخفیانه...
‫- یه نامه...؟
‫- شاید بتونیم ازش استفاده کنیم...
‫- منظورت چیه دانگلار...؟
‫- ما...
‫هدف مشترک داریم، نه...؟
‫- آره. به نظر همین طوره...
‫- «دادستان کل محترم...
‫بدین وسیله مطلع می‌شوید...
‫که به آقای ادموند دانتس...
‫نامه‌ای از طرف غاصب، ناپلئون...
‫به همراه دستورالعمل...
‫برای تحویل...
‫به کمیته‌ی بناپارتیست در پاریس داده شده...
‫به عنوان مدرک...
‫این نامه را...
‫همراه شخص او خواهید یافت...»
‫- «یا در خانه‌اش...»
‫- «یا...
‫در خانه‌اش...»
‫چطوری امضا کنم...؟ ‫بدون اسم خودمون...
‫- نظرت چیه...
‫درباره‌ی «امضا: دوستدار تاج و تخت و کلیسا»...؟
‫- عالیه...
‫«امضا:
‫دوستدار تاج و تخت...
‫و کلیسا...»
‫بفرما. دیگه جای نگرانی نیست...
‫- چرا دارین این رو می‌نویسین...؟ ‫ادموند پسر خوبیه...
‫می‌خواین گیرش بندازین...؟ ‫- باشه بابا...
‫آروم باش کادروس، داریم شوخی می‌کنیم... ‫- چه شوخی‌ای...؟
‫اینجوری زندگیش رو خراب می‌کنین...
‫دارین متهمش می‌کنین که دشمن تاج‌وتخته...
‫- آروم باش... ‫- دارین یه نقشه‌ی شوم می‌کشین...
‫- راضی شدین...؟
‫بگیر. واسه شراب قلابیت...
‫- کادروس، بیا تو آشپزخونه کمکم کن...
‫- فرنان...
‫کار احمقانه‌ای نکن...
‫می‌شنوی چی می‌گم...؟ فرنان...!
‫- می‌خوام...
‫می‌خوام جلوی همه‌تون...
‫حرفایی که تو دلمه رو بگم... ‫اول از همه...
‫آقای مورل، من و مرسدس می‌خوایم ازتون تشکر کنیم...
‫که حامی...
‫جشن نامزدی ما هستین...
‫نمی‌تونستم آرزوی خدمت...
‫به مرد بهتری رو داشته باشم... ‫و برام افتخاره...
‫که ناخدای...
‫کشتی فرعون هستم.
‫- خب، ممنون بابت این حرفای قشنگت ادموند...
‫یا بهتره بگم ناخدا دانتس...
‫خانم‌ها و آقایون...
‫به افتخار این زوج خوشبخت...
‫پیوندشون مبارک باشه...
‫به سلامتی ادموند...
‫و مرسدس...
‫- به سلامتی ادموند و مرسدس...!
‫- دانگلار...
‫تو لیوانت رو به سلامتی این زوج عزیز ‫جامت رو بلند نکردی...
‫خوش نمی‌گذره بهت...؟
‫- وقتی مسئولیت محموله‌های فرعون رو بهم دادین...
‫گفتین که قراره یه روز کشتی خودم رو ‫ فرماندهی کنم...
‫به نظرم...
‫الان وقت مناسبیه، قربان...
‫- تو فقط یه سفر با ما کردی...
‫ادموند از بچگی با من دریانوردی کرده...
‫نوبت تو هم می‌رسه...
‫- یه چیز دیگه هم هست که می‌خواستم بهتون بگم...
‫- چی...؟ ‫- موقع برگشت...
‫ناخدا لکلر خواست...
‫که بریم سمت جزیره‌ی الب...
‫من سعی کردم منصرفش کنم...
‫و جناب دانتس هم کمک چندانی نکرد...
‫- الب که سر راهتون نبود... ‫- دقیقاً...
‫- چرا می‌خواست...
‫بره اونجا...؟
‫- ظاهراً ناپلئون بناپارت...
‫- با بناپارت حرف زد...؟
‫- ملوان دیده بود که ‫مثل دو تا دوست قدیمی با هم حرف می‌زدن...
‫- خواهش می‌کنم این رو پیش خودتون نگه دارید...
‫حالا که ناپلئون تبعید شده...
‫همه سلطنت‌طلب شدن...
‫- به افتخار پادشاهمون...
‫که بالاخره تونست ما رو ‫از شر زیاده‌روی‌های ناپلئون نجات بده...
‫پادشاهیش دراز باد. به سلامتی پادشاه...!
‫- به سلامتی پادشاه...!
‫- و برای خوشبختی همیشگی شما، رنه...
‫- ممنون، ژرار...
‫- آقای دو ویلفور، ما سلطنت‌طلب هستیم...
‫ما از بناپارت متنفریم و اجازه نمی‌دیم دخترمون...
‫با کسی که این تمایلات رو داره ازدواج کنه...
‫- همونطور که رنه می‌دونه، ‫وفاداری من به تاج و تخت...
‫اونقدر زیاده که باعث شد ‫از اسم پدرم دست بکشم...
‫- پس دیگه از اسم «نوآرتیه دو ویلفور» استفاده نمی‌کنید...؟
‫- نه، حالا فقط «دو ویلفور» هستم...
‫حتی برام سخته...
‫که اسم نوآرتیه رو به زبون بیارم...
‫پدرم...
‫نظرات سیاسی متفاوتی با من داشت ‫و این منو شرمنده می‌کنه...
‫به سلامتی پادشاه...
‫- به سلامتی پادشاه...!
‫- ادموند...
‫می‌تونم با دختر عموم برقصم...؟
‫- البته. خواهش می‌کنم...
‫- ما کاتالانی هستیم مرسدس... ‫ با غریبه‌ها ازدواج نمی‌کنیم...
‫ما با خودمون می‌مونیم. قانون ما اینه...
‫- قانون نیست، فقط یه رسمه...
‫و من مجبور نیستم ازش پیروی کنم...
‫- تبریک می‌گم پسرم...
‫- ممنون پدر...
‫- ماه پیش...
‫مرسدس هر روز سراغت رو می‌گرفت...
‫- هنوز وقت داری نظرت رو عوض کنی...
‫- برای چی...؟
‫- می‌خوای بیوه‌ی یه ناخدا بشی...؟
‫- چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی...؟
‫- اون هیچوقت بیشتر از یه ناخدا نمی‌شه...
‫ولی من یه روز ژنرال می‌شم...
‫با من آینده‌ی بهتری داری...
‫- بسه دیگه...!
‫- حالت خوبه...؟ ‫- آره، خوبم...
‫- اون مسته، ولش کن...
‫- کادروس...
‫دید که با نامه از مِیخونه رفتی بیرون...
‫باهاش چیکار کردی...؟
‫- همونی بود که امید داشتی کارساز بشه...
‫این واسه کمکت...
‫و این واسه دردسرش...
‫- ولی انگار هیچ نتیجه‌ای نداشت...
‫- خواهیم دید...
‫- چطور جرئت می‌کنی بیای اینجا...؟ ‫- الان می‌فهمید...
‫این رو روی میز شکایات پیدا کردیم...
‫هیچکس نمی‌دونه از کجا اومده...
‫- این دانتس رو زندانی کردین...؟
‫- هنوز نه. خواستم اول به شما اطلاع بدم...
‫- پیداش کنید و بیاریدش...
‫با محافظت کامل بیاریدش دفترم...
‫- ادموند، این برای تو و مرسدسه...
‫برای شروع زندگی مشترکتون...
‫- شما خیلی به ما لطف کردین... ‫- بازش کن دیگه...
‫- قربان... ‫- خواهش می‌کنم. لیاقتش رو داری...
‫- می‌تونم بسپارمش دست شما، پدر...؟
‫مرسدس، من به ناخدا لکلر قول دادم...
‫که از طرفش یه نامه رو به یه نفر توی پاریس برسونم...
‫می‌خواستم بپرسم دوست داری باهام بیای...؟
‫- می‌تونیم یه هفته بریم...
‫یا حتی بیشتر...
‫می‌شه ماه عسلمون...
‫- پاریس...؟
‫من تا حالا پاریس نرفتم...
‫- منم نرفتم...
‫حالا که زن و شوهر می‌شیم، ‫می‌تونیم با هم سفر کنیم...
‫- ادموند دانتس اینجا زندگی می‌کنه...؟
‫- ولی الان اینجا نیست. خونه‌ی آقای مورله...
‫- ادموند... ‫- بله...؟
‫- فردا یه حلقه می‌ندازی دستم...
‫که تا ابد نگهش می‌دارم و وقتی تو سفری...
‫عشقت رو بهم یادآوری می‌کنه...
‫پس منم یه چیزی دارم که بهت بدم...
‫که وقتی دوری، به یاد من باشی...
‫مال پدرم بود...
‫- خیلی قشنگه... ‫- بازش کن...
‫دقیق بهت ساعت رو نشون می‌ده...
‫تمام ساعت‌هایی که دلت برام تنگ می‌شه...
‫- ممنون...
‫موسیقی شاد...
‫- دیدی بهت گفتم...؟
‫- ادموند دانتس کیه...؟
‫- منم... ‫- اومدیم دستگیرت کنیم...
‫- به چه دلیل...؟ ‫- به زودی می‌فهمی...
‫- منظورتون چیه...؟ ‫- چی شده...؟
‫- دستور آقای دو ویلفورته، معاون دادستان...
‫بیا و کار احمقانه‌ای نکن...
‫- آقا! آقا...!
‫- ادموند، چی شده...؟ ‫- نمی‌دونم...
‫- من باهاشون می‌رم...
‫با ادموند برمی‌گردم...
‫- حتماً یه سوء تفاهمی پیش اومده... بریم...
‫- چی شده...؟
‫- مواظبش باشید...
‫اینجا چیکار می‌کنی کادروس...؟ ‫- شما این نامه رو دادین...
‫به پلیس...
‫آره، شما دو تا این کار رو کردین...
‫بهشون می‌گم که شما این نامه رو نوشتین...
‫- این کار رو بکنی قلبت رو از سینه‌ت...
‫می‌کشم بیرون و نشونت می‌دم که هنوز می‌تپه...
‫- برو خونه‌ت کادروس...
‫و طوری رفتار کن که شتر دیدی، ندیدی...
‫- این دانتس همونه...؟ ‫- بله قربان...
‫- من آقای دو ویلفورت هستم، ‫ معاون دادستان مارسی...
‫دنبالم بیا. شما همینجا بمونید...
‫اونجا وایستا...
‫موقع دستگری توی ‫جشن نامزدیت بودی؟
‫- بله قربان...
‫فردا عروسیمه...
‫- چه جالب... و تو ملوانی...؟
‫- از یه سفر ۴ ماهه برگشتم...
‫- یه سفر...؟ به کجا...؟
‫- مصر و قسطنطنیه...
‫- ام، به من گفتن...
‫که نظرات سیاسی شما...
‫خیلی افراطیه...
‫- من واقعاً نظر سیاسی خاصی ندارم...
‫- ناپلئون رو دوست داشتی...؟ ‫- مثل بقیه...
‫- و پادشاه رو دوست داری، نه...؟
‫- البته... ‫- تو...
‫دشمنی داری...؟ ‫- چی...؟
‫- جواب بده...
‫- تا جایی که می‌دونم، نه قربان...
‫- با این حال، ظاهراً یکی تصمیم گرفته...
‫برات دردسر بزرگی درست کنه...
‫- چطوری...؟
‫- یه نفر امروز این نامه رو به پلیس داده...
‫که توش نوشته به تو یه نامه دادن...
‫از طرف غاصب، ناپلئون...
‫همراه با دستور...
‫که به کمیته‌ی بناپارتیست پاریس برسونی...
‫- می‌تونم ببینمش...؟ ‫- جلو نیا...
‫موقع برگشت از شرق...
‫کشتی فرعون توی جزیره‌ی الب توقف کرد...؟
‫- بله قربان، درسته... ‫- چرا...؟
‫- ناخدای مرحوم ما...
‫- حرف بزن...
‫- می‌خواست به ناپلئون بناپارت ادای احترام کنه...
‫ناخدا لکلر توی نیروی دریایی امپراتوری بود...
‫و فکر کنم همدیگه رو می‌شناختن...
‫- و...
‫به غاصب ادای احترام کرد...؟
‫- فکر می‌کنم...
‫من همراهش نرفتم توی جزیره، پس...
‫- حتماً شاهدی برای همه‌ی اینا داری...؟
‫- خدمه‌ی فرعون بهتون می‌گن...
‫من روی کشتی بودم...
‫- بهت مأموریت دادن یا نه...
‫که یه نامه رو با این دستور...
‫به یک یا چند نفر در پاریس برسونی...؟
‫- بله... ‫قربان...
‫- اون نامه کجاست...؟
‫- خب، اینجاست... همراهمه...
‫- این مُهر غاصبه... ‫- اون رو نمی‌تونم بگم...
‫- و نخوندیش...؟
‫- مُهرش باز نشده...
‫توش چی نوشته...؟
‫- اگه می‌افتاد...
‫دست آدم‌های بد...
‫خسارت جبران‌ناپذیری به پادشاه...
‫و کشورمون می‌زد...
‫- من هیچ خبر نداشتم... خدا رو شکر که نشد...
‫- درسته...
‫خب، فکر کنم...
‫کارمون تموم شد...
‫آزادی...
‫- آه. ممنون قربان...
‫- متأسفم که تو همچین روزی مزاحمت شدیم...
‫- بله. ممنون...
‫- یه سوال دیگه...
‫قرار بود این نامه رو...
‫به کی بدی...؟
‫- به یه آقایی به اسم نوآرتیه...
‫توی پاریس...
‫- برگرد...
‫- بله قربان...؟ ‫- باید درباره‌ی...
‫این نوآرتیه تحقیق کنم... بازرس...!
‫آقای دانتس رو ببرید...
‫و منتظر دستورات بعدی باشید...
‫- متأسفم قربان...
‫نمی‌فهمم... ‫- برید بیرون...
‫حتی برام سخته...
‫که اسم نوآرتیه رو به زبون بیارم...
‫پدرم نظرات سیاسی...
‫خیلی متفاوتی با من داشت...
‫- چرا اینقدر طول کشیده...؟ ‫- من بازپرس رو خوب می‌شناسم...
‫می‌رم به این مسخره‌بازی خاتمه می‌دم...
‫- من همینجا می‌مونم...
‫منتظر ادموند می‌مونم...
‫- ناخدا دانتس...
‫آقای دو ویلفورت عذرخواهی کرد ‫ بابت اینکه بی‌خودی نگهتون داشته...
‫من با کالسکه همراهیتون می‌کنم ‫تا خونه‌ی آقای مورل...
‫- عالیه... ‫- دنبالم بیاید...
‫- می‌شه اینو باز کنید...؟
‫- وقتی رسیدیم...
‫سوار شید...
‫- ادموند...! ‫- مرسدس...
‫منو می‌برن خونه‌ی آقای مورل... ‫- بشینید...
‫- اونجا می‌بینمت...
‫- ادموند...!
‫ادموند...!
‫- مارکی خونه‌ست...؟ ‫- داره آماده می‌شه بخوابه...
‫- بهش بگید باید ببینمش... فوریه...
‫- کجا دارید منو می‌برید...؟
‫- پیاده شید دانتس...
‫- تا توضیح ندید هیچ جا نمی‌رم...
‫چرا منو آوردید اینجا...؟
‫- ادموند...! ‫- اینو باز کنید...
‫- ادموند، چی شده...؟ ‫- نگهش دارید...
‫- مرسدس...! ‫- چه خبر شده...؟
‫- من اصلاً نمی‌دونم...! ‫- کجا می‌برنت...؟
‫- یه سوء تفاهمه...
‫- ادموند...! ‫- نگهش دارید...!
‫- ادموند...!
‫- برمی‌گردم دنبالت...! ‫- منتظرت می‌مونم ادموند...!
‫- برو...
‫- آقای دو ویلفورت، این وقت شب...
‫اینجا چیکار می‌کنید...؟ ‫- عذر می‌خوام قربان...
‫ولی ماجرایی که الان باهاش درگیر بودم...
‫یه جاسوس ناپلئون رو لو داد...
‫پادشاه در خطر جدیه...
‫باید برم پاریس تا باهاش صحبت کنم، ‫ اما برای این کار...
‫به یه نامه‌ی معرفی نیاز دارم...
‫- پسرم کجاست...؟
‫- بردنش...
‫آقای مورل برنگشته...؟ ‫- هنوز نه...
‫- مرسدس...
‫بردنش کجا...؟ ‫- سمت دریا...
‫- می‌رم از مافوقم بپرسم...
‫چه خبر شده... ‫- ممنون فرنان...
‫بیاید آقای دانتس، دیر وقته... باید برگردیم...
‫- مگه ادموند چیکار کرده...؟ من نمی‌فهمم...
‫پسر من چی کار کرده...؟ ‫- نمی‌دونم...
‫- تقریباً رسیدیم قربان... ‫- نه، نه قلعه‌ی ایف...
‫- سلام جناب فرماندار...
‫- از اوناست...؟ ‫- هوم...
‫- قربان، من به هیچ جرمی متهم نشدم...
‫- این برگه چیز دیگه‌ای می‌گه...
‫- چی می‌گه...؟
‫- می‌گه تو جاسوس ناپلئونی...
‫- دروغه... باور کنید...
‫- امثال تو همه همینو می‌گن...
‫زندانیای سیاسی می‌رن سیاه‌چال...
‫ببرینش...
‫- دستبندای زندانی رو باز کنید...
‫برو تو...
‫- صبح زود اومدین پدر...
‫- چی تو رو کشونده پاریس...؟
‫- دستتون چی شده...؟
‫خون‌ریزی داشته...
‫- آره...
‫چیزی نیست...
‫دیشب دستم خورد به یه نرده‌ی زنگ زده، برید...
‫قهوه می‌خوری...؟
‫- نه. برای یه کار فوری اینجام...
‫ولی باید قبلش باهاتون حرف می‌زدم...
‫- چه کاری...؟
‫- اومدم پادشاه رو از یه توطئه علیه خودش باخبر کنم...
‫یه نامه‌ی خطرناک از ناپلئون...
‫که برای شما فرستاده شده بود پدر، به دست من رسید...
‫خوشبختانه موفق شدم نابودش کنم...
‫و حامل نامه رو هم ساکت کردم...
‫تا گردن شما زیر تیغ گیوتین نره...
‫- توی نامه چی بود...؟
‫- بهتره شما ندونید...
‫- می‌تونم حدس بزنم...
‫ناپلئون داره فرارش از جزیره‌ی الب رو آماده می‌کنه، نه...؟
‫- کی بهتون گفته...؟
‫- من همه جا آدم دارم ژرار...
‫- پس درسته...؟
‫- قبلاً فرار کرده...
‫سه روز پیش با ۷۰۰ نفر وارد فرانسه شده...
‫- غیرممکنه...
‫- داره به سمت شمال می‌ره...
‫همه‌ی افسرها دارن بهش ‫اعلام وفاداری می‌کنن...
‫الان ۶۰۰۰ نفر آماده‌ی جنگ باهاش هستن...
‫- خدای من...
‫- به زودی ورود شکوه‌مندی ‫به پاریس خواهد داشت...
‫پیشنهاد می‌کنم بدوی بری پیش پادشاه عزیزت...
‫و همین الان ماجرای نامه رو بهش بگی...
‫مطمئن باش ژرار که این کار رو...
‫برای محافظت از پادشاه نمی‌کنی...
‫فقط برای پیشرفت شغلیته...
‫از دور دارم نگاهت می‌کنم...
‫اون‌همه آدم رو ‫به «دلایل سیاسی» محکوم کردی...
‫باعث می‌شه حسی هم داشته باشی...؟
‫چرا اینقدر بی‌رحمی...؟
‫به خاطر جاه‌طلبیه...؟
‫- نه، من هر کاری می‌کنم به نام قانونه...
‫- دروغه... تو فقط از روی جاه‌طلبی کار می‌کنی...
‫برای همینه که اسمت رو عوض کردی...
‫که از «نوآرتیه» خلاص شدی، آقای دو ویلفورت...
‫برو...
‫برو به پادشاهت بگو از فرانسه فرار کنه...
‫تا وقت هست...
‫- درباره‌ی گیرنده‌ی نامه چیزی نمی‌گم...
‫- معلومه که نمی‌گی...
‫اگه بگی، شغلت نابود می‌شه...
‫از نظر قانون می‌شی بدتر از یه انگل...
‫همه‌ش به خاطر اسم من...
‫اسم نوآرتیه که من به داشتنش افتخار می‌کنم...
‫- مافوقتون چی گفت...؟
‫- داره تحقیق می‌کنه...
‫بهش گفتم که برام خیلی مهمه...
‫نخوابیدی...؟
‫- وقتی نمی‌دونم ادموند کجاست ‫ چطور می‌تونم بخوابم...؟
‫- کجا می‌ری...؟ ‫- می‌رم ببینم چه خبره...
‫خب...؟
‫- آقای دو ویلفورت برای یه کار فوری رفته پاریس...
‫- با بازرس حرف زدی...؟
‫- آره. درباره‌ی قایق هیچی نمی‌دونه...
‫- بردنش سمت دریا... من اونجا بودم...
‫اگه برده باشنش زندان قلعه‌ی ایف چی...؟
‫- ولی هیچ دلیلی نداره...
‫- بیا تو...
‫پیداش کردی...؟
‫- نه...
‫- باید یه جایی باشه...
‫نمی‌تونه...
‫غیبش زده باشه...
‫به زودی برمی‌گرده...
‫می‌بینی...
‫از این در میاد تو...
‫مثل همیشه...
‫- لباس فرمش رو بدید به شماره ۳۴...
‫اینو بپوش...
‫- من نباید اینجا باشم...!
‫- صدات رو...
‫جلوی من بلند نکن... هیچوقت...
‫- کاری که گفته می‌شه رو بکن، شماره ۳۴...
‫- من یه قانون گذاشتم...
‫که هیچ زندانی نباید زنده از سیاه‌چال‌ها بیرون بره...
‫۶ ساله که اینجام و از اون موقع، این قانون رعایت شده...
‫از تو هم انتظار دارم تمکین کنی...
‫عجله کن...
‫دو روز نه آب و نه غذا...
‫- مرسدس...
‫مافوقم بالاخره فهمید...
‫چه بلایی سر ادموند اومده...
‫- بهم بگو...
‫- به خیانت متهم شده و بردنش قلعه‌ی ایف...
‫از اون موقع اونجا نگهش داشتن...
‫- خدای من...
‫- هیچکس زنده از اونجا برنگشته...
‫شاید الان مرده باشه...
‫- نه...!
‫نه ادموند...
‫می‌دونه که من منتظرم برگرده...
‫برمی‌گرده پیشم... می‌بینی...
‫افسرت مطمئنه که بردنش اونجا...؟
‫- کاملاً مطمئن...
‫- چرا خدا...؟
‫چرا...؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.