‫اوه...
‫آه... زیادی زود بیدار شدم.
‫می‌شه... به من درس بدین؟
‫بیاین هر دومون همه‌ی تلاشمونو بکنیم.
‫از اون روز زمان همین‌طوری تند تند گذشت...
‫نمی‌دونم چندبار صفحه‌ی پیامامونو خوندم...
‫امروز.. روزیه که قراره با واگوری-سان درس بخونم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫اون پسره خیلی بلنده.
‫هی... انقدر بهش نگاه نکن.
‫واقعاً یکم دیگه واگوری-سانو می‌بینم؟
‫اونم آخر هفته؟
‫وایسا ببینم... این لباسا واقعاً خوبن؟
‫عجیب و غریب... که نیستم، نه؟
‫همون منظره‌ایه که هر روز می‌بینم، ولی...
‫حس می‌کنم وارد یه شهر دیگه شدم...
‫یکم زیادی زود رسیدم.
‫یه‌جایی وقت می‌گذرونم...
‫اوه...
‫رینتارو-کون.
‫بـ ـ ببخشید...منتظرت گذاشتم؟
‫اصلاً، من فقط یکمی زودتر از شما رسیدم.
‫
‫دوباره باهام رسمی حرف زدی.
‫آره...
‫جدی هنوز بهش عادت ندارم.
‫و اینکه...
‫خب یکم هم استرس دارم.
‫آها... جدی؟
‫ها، رینتارو-کون خودت بدتری.
‫واگوری-سان...
‫همیشه انقدر ناز بود؟
‫منتظرتون گذاشتم، بفرمایین میل کنین.
‫هـــــوم!
‫خوشمزه‌ست!
‫خیلی وقته که دلم می‌خواست به این کافه بیام.
‫گویا اشکالی هم نداره این‌جا درس بخونی.
‫بعد غذاهاشم خیلی خوشمزه‌ست.
‫رینتارو-کون... چی شده؟
‫غذات سرد می‌شه ها.
‫آه... اوهوم، الان می‌خورم.
‫ممنون بابت غذا.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، همینطوری بود.
‫خیلی غذا خوردنو دوست داره.
‫واقعاً... وقتی می‌خوره خوشحال‌ترینه.
‫آه... چه خوبه.
‫خب حالا...
‫حالا که دیگه شکممون سیر شدیم، بریم سراغ درس.
‫خیلی ممنون می‌شم.
‫خب... فعلاً فقط قرار بود ریاضی باشه؟
‫اوهوم.
‫بقیه رو یه‌طورایی می‌تونم از پسشون بر بیام... گمونم.
‫هاها... هرجایی اشکال داشتی ازم بپرس.
‫پس... می‌رم سراغ اصل‌ کاری...
‫این‌جا...
‫هوم؟
کجا؟
‫ببخشید، زیادی نزدیک شدم.
‫نه... مشکلی نیست.
‫هه... خب...
اونی که نمی‌فهمی، اینه؟
‫اوهوم... همون.
‫خب... این...
‫برای حلش دوتا روش داریم، یکی جمع و تفریق یکی هم جای‌گذاری...
‫درست وقتی که باید تمرکز کنم...
‫صدای قلبم... زیادی بلنده.
‫خیلی ازتون ممنونم، لطفاً بازم بهمون سر بزنین.
‫اوه... می‌گم... می‌شه یه سوال بپرسم؟
‫هوم؟
‫اون روز گفتی این‌بار نمی‌خوای رد بشی، چرا؟
‫بعد از امتحانای میان‌ترم یه مسابقه‌ی ورزشی داریم...
‫این‌بار اگه مردود بشم، روز مسابقه باید امتحان جبرانی بدم.
‫یه‌طورایی خب... دلم می‌خواست با دوستام شرکت کنم.
‫ببخشید... دلیل خیلی بچگانه‌ایه.
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫خیلی هم خوبه.
‫مسابقه‌ی ورزشی؟ حتماً خیلی خوش می‌گذره.
‫آدم خیلی خوبیه.
‫راستی... رینتارو-کون...
‫دوستاتو خیلی دوست داری، نه؟
‫آه... خوبی؟
‫خوبم، ممنون.
‫خب... یعنی چی خیلی دوستشون دارم؟
‫ها؟ اشتباه کردم؟
‫خب... آره می‌شه گفت دوستشون دارم.
‫منم خیلی دوستامو دوست دارم.
‫همه‌شون خیلی آدمای خوبین.
‫به‌خصوص سوبارو... آخه از بچگی با هم بودیم.
‫عموماً در موردش برداشت اشتباه می‌شه، اما واقعاً دختر خوبیه.
‫قدیما مشکلات زیادی با پسرا داشت، برای همین ازشون خوشش نمیاد.
‫برای همین... رینتارو-کون همین‌که تو قضاوتش نکردی،
‫خیلی خوشحالم کرد.
‫ممنونم.
‫هه‌هه... زیادی حرف زدم، تمرکز کنیم.
‫اوهوم...
‫بازم اینطوری شد...
‫بازم... خوشحال شدم.
‫خوب درس خوندیما!
‫تا حالا انقدر برای درس پشت میز ننشسته بودم.
‫بار اوله...
‫درس خوندن هم مهمه...
‫ولی درست هم استراحت کن.
‫اوهوم.
‫بابت امروز ممنون... خیلی کمکم کردی.
‫قابلی نداشت!
‫اوه... راستی.
‫بفرما.
‫چون بهم گفتی ممکنه چیا توی امتحان بیاد،
‫بخشای مهم رو دسته‌بندی کردم و برات یه برنامه‌ی درسی ساختم.
‫جان من؟
‫درسای خودت هم بود که.
‫ولی بازم...
‫مشکلی نیستش.
‫خودم گفتم بیا جفتمون همه‌ی تلاشمونو بکنیم.
‫بعدم...
‫می‌خوام که با بقیه توی مسابقه‌ی ورزشی خوش بگذرونی...
‫بعدش بیا و برام حسابی تعریف کن.
‫اوه... الاناست که قطار برسه.
‫من دیگه برم.
‫آه... واگوری-سان.
‫ها؟
‫خیلی ممنونم.
‫توی امتحانت موفق باشی.
‫این‌بار... راه نداره مردود بشم.
‫خیلی‌خب، توی قطار مرور می‌کنم.
‫اوه... چیه؟
‫یکم... باهات حرف دارم.
‫وقت داری؟
‫باهات حرف دارم... وقت داری؟
‫اینو گفتو و منم دنبالش اومدم...
‫چرا از اون‌موقع ساکت مونده؟
‫هـــــا، آروم نمی‌گیرم.
‫می‌گم...
‫تو دوست‌پسر کائوروکویی؟
‫ســـوختم!
‫ها...
‫خیلی... ازتون ممنونم.
‫این آدم... زمین تا آسمون با سری قبلی فرق داره.
‫مگه ازم بدش نمی‌اومد؟
‫نمی‌فهمم...
‫اسم تو رو نشنیدم...
‫چیه؟
‫تسـ ـ تسوموگی... رینتارو.
‫من هوشینا سوباروام، همکلاسی کائوروکو.
‫هوم؟
‫خدا رو شکر که هوشینا-سان این‌جا نیست.
‫هوشینا... همونیه که می‌گفتن؟
‫واقعاً خدا رو شکر که نبود.
‫اگه بود حسابی قاطی می‌کرد.
‫خب... هنوز به سوالم جواب ندادی.
‫ها؟
‫تو دوست‌پسر کائوروکویی؟
‫نـ‌ـ ـ نه!
‫پس چی؟
‫چی...؟ خب...
‫چی هستیم؟ دوست؟
‫نه... مشتریمونه؟
‫تازگی‌ها با هم آشنا شدین؟
‫عه... ا ـ اوهوم.
‫پس... راحت می‌رم سر اصل موضوع.
‫ازت می‌خوام دیگه کائوروکو رو نبینی.
‫ها؟
‫این... به‌خاطر اینه که من از چیدوری‌ام؟
‫درسته.
‫د ـ درسته که رابطه‌ی چیدوری و کیکیو با هم شکرآبه،
‫منم دانش‌آموز اون‌جام، ولی...
‫ربطی به شخص خودم نداره.
‫خودم می‌‌دونم.
‫می‌دونم ولی...
‫هوم؟
‫تو احتمالاً... آدم بدی نیستی.
‫اون‌موقع... توی کتابخونه،
‫به خودت و دوستان حرفای خیلی بدی زدم...
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫من از چیدوری و...
‫پسرا خیلی بدم میاد،
‫ولی...
‫وقتی تو و کائوروکو رو باهمدیگه دیدم، وحشت کردم.
‫وحشت کردی؟
‫اگه یکی از مسئولای مدرسه‌ی ما... شما رو دو نفری با هم ببینه،
‫دیگه نمی‌شه بهونه‌ای آورد.
‫توی کیکیو، بیشتر از دانش‌آموزها، معلم‌ها از چیدوری بیزارن.
‫اگه بفهمن دانش‌آموز بورسیه‌ای مثل کائوروکو با یکی از چیدوری در ارتباطه،
‫نمی‌دونم چه بلایی سر کائوروکو میاد.
‫چرا هوشینا-سان... تا این حد نگران واگوری-سانی؟
‫ندو!
‫ها؟
‫یوسوکه!
‫خوبی؟
‫ا ـ اوهوم...
‫بـ ـ ببخشید...
‫خـ ـ خواهش می‌کنم.
‫ها؟
‫اوه...
‫اون مال منه.
‫بفرما.
‫خاله رنگ موهات...
‫خیلی خوشگله، خفنـــــه!
‫هی...
‫اول باید از خاله تشکر کنی.
‫آه... راست می‌گی.
‫خیلی ممنونم!
‫کائوروکو هم...
‫وقتی بچه بودیم، همچین حرفی بهم زد.
‫بچگیام...
‫به‌خاطر رنگ موهام پسرا خیلی اذیتم می‌کردن.
‫من... فقط گریه می‌کردم.
‫اما... با وجود اونطوری بودنم، کسی که پشتم وایساد،
‫به نظر من که خیلی هم خوشگله!
‫کائوروکو بود!
‫احمق~ احمق ~ احمق
‫اون صحنه... هیچوقت از ذهنم نمی‌ره.
‫کائوروکو... قهرمان منه.
‫از اون‌موقع، ما همیشه با هم بودیم.
‫اوهوم... خبر دارم.
‫از واگوری-سان در موردتون شنیدم هوشینا-سان.
‫فقط همینو شنیدی، مگه نه؟
‫ها؟
‫نمی‌شناسیش مگه نه؟ تسوموگی-کون... تو هیچی در مورد اون نمی‌دونی!
‫من... همیشه کنارش بودم و دیدم.
‫که چقدر زحمت کشیده،
‫چقدر تلاش کرد تا توی کیکیو قبول بشه.
‫برای همین تنها چیزی که می‌خوام، اینه که چیزی که ساخته،
‫اینطوری خراب نشه.
‫من... همه‌ش از اون گرفتم،
‫من حتی فکر نمی‌کنم کار الانم درست باشه.
‫شاید حتی ازم متنفر بشه،
‫اما... اما بازم...
‫اگه بتونم از خوشحالی کائوروکو محافظت کنم، مشکلی ندارم.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫دیگه... کائوروکو رو نبین.
‫خواهش می‌کنم.
‫دیگه قابل استفاده نیست.
‫شازده‌خانومای کیکیو و احمقای چیدوری...
‫همچین جایی نمون بیا زودی برگردیم.
‫واقعاً کیکیو رو مخه!
‫قهرمان منه!
‫نمی‌شناسیش مگه نه؟ تسوموگی-کون... تو هیچی در مورد اون نمی‌دونی!
‫اگه بتونم از خوشحالی کائوروکو محافظت کنم، مشکلی ندارم.
‫هیچ‌کس دیگه‌ای جز خودتون مهم نیست.
‫من فقط می‌خوام بیشتر در مورد شما بفهمم.
‫شرمنده... نمی‌تونم!
‫آره... می‌دونستم.
‫آدمی مثل تو...
‫می‌دونستم همچین چیزی می‌گه.
‫شرمنده...
‫دارم چیکار می‌کنم... من؟
‫می‌خوام درس بخونم، ولی اصلاً نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫اشتباهی... از ما سر زده؟
‫چـ ـ چیزی نمی‌شه.
‫بعدم...
‫خواهش می‌کنم.
‫فکر نمی‌کردم هوشینا-سان همچین آدمی باشه.
‫یه نفر انقدر براش عزیز باشه...
‫ایول...
‫من تا حالا همچین حسی داشتم؟
‫به موقع رسیدیم.
‫اون‌جا خالیه...
‫بهتره برم یه جای دیگه.
‫این پسره...
‫اوهوم، واقعاً خودشه.
‫ببخشید...
‫ها؟
‫بـ ـ بله؟
‫بابت اون روز... ازتون ممنونیم!
‫ما رو یادتونه؟
‫عه... خب... اون‌ روز؟
‫توی کتابخونه، جاتونو به ما دادین.
‫آها...
‫هـــــــا....
‫اون‌موقع رو می‌‌گین.
‫چـ ـ چیزه...
‫ماها اون‌موقع نتونستیم چیزی بگیم،
‫بـ ـ ببخشید!
‫ولی... خیلی ازتون ممنونیم.
‫درستون... خوب پیش رفت؟
‫ها... بله، خیلی!
‫ماها... بتون بی‌احترامی کردیم...
‫نه... اگه درستون خوب پیش رفته که خدا رو شکر.
‫خب دیگه...
‫هــــا... استرس داشتم.
‫آره.
‫ولی... خیلی آدم خوبی بود.
‫اوهوم، آدم خیلی خوبیه.
‫در‌‌ها در حال بسته شدن هستند، لطفاً احتیاط کنید.
‫ترسیدما.
‫فکر نمی‌کردم از من تشکر کنن.
‫ولی... بچه‌های خوبی بودن.
‫هرچند حتماً ازم ترسیدن.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم...
‫خیلی ممنونم که نجاتم دادین.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫ممنونم.
‫واگوری-سان هم...
‫همیشه حتی برای کوچیک‌ترین چیزا هم ازم تشکر می‌کنه.
‫راحت می‌شه تصور کرد که واگوری-سان پشت هوشینا-سان در بیاد.
‫همچین آدم خوبیه، ولی شاید به‌خاطر من...
‫به هوشینا-سان گفتم نمی‌تونم این‌کارو بکنم،
‫این واقعاً احساسمه، پیشمون نیستم.
‫اما...
‫خب... الان فقط مونده جوابای امتحان‌های...
‫میان ترمتون رو بدم.
‫مائدا.
‫ساکایی.
‫و...
‫اوسامی!
‫تسوموگی!
‫جفتتون...
‫مردود نشدین!
‫جان من؟ باورم نمی‌شه!
‫تسوموگی بالای 50 شده؟
‫اوسامی یه نمره پایین‌تر می‌آوردی مردود بودی.
‫ولی بازم معجزه‌ست!
‫چه خبره...؟
‫موفق شدن، ساکو-کون!
‫خب خب... بریم سر اصل مطلب، مصاحبه!
‫اول اوسامی-سان... الان چه احساسی دارین؟
‫زیادی به کلمه‌ها نگاه کردم، نمره چشم بالا رفته.
‫اوه...
‫خب... تسوموگی-سان، شما چی؟
‫خـ ــ ...
‫خـ ــ ...؟
‫خوشحالم!
‫خیلی زحمت کشیدیما! رینتارو!
‫اوی... تکونم نده، اوسامی!
‫حتماً باید توی مسابقه‌ی ورزشی ببرینا.
‫به جای ما هم.
‫اوه... شماها افتادین؟
‫تسوکا-چان گریه می‌کنی؟
‫حسابی زحمت کشیدین... هر دوتون.
‫ولی... اونی که بیشتر از همه زحمت کشید ناتسوساواـه.
‫راست می‌گه، ساکو!
‫بسه، خجالت‌زده‌م نکنین!
‫نه واقعاً همه‌ش به لطف اینه که تو یادمون دادی، ساکو.
‫خیلی ممنونم.
‫ناتسوساوا... دمت گرم.
‫بسه دیگه.
‫داره ذوق می‌کنه ها، ایشون.
‫چیه بابا ناتسوساوا.
‫بسه... نیاین این‌ور.
‫اوی شماها، تو کلاس ندوئین.
‫گمونم اولین‌باره انقدر خوشحالم.
‫به لطف واگوری-سان‌ـه.
‫باید به واگوری-سان خبر بدم.
‫اگه بفهمن دانش‌آموز بورسیه‌ای مثل کائوروکو با یکی از چیدوری در ارتباطه...
‫ای بابا... بس کنین دیگه.
‫وایسا ناتسوساوا.
‫ای وای...
‫چیکار کردی؟
‫شرمنده...زیاده‌ی‌ جوگیر شدم.
‫خوبی؟
‫شرمنده رینتارو... خوردم به میزت.
‫ها؟
‫ناتسوساوا... چیزیت که نشد؟
‫«کائوروکو»؟
‫رینتارو...
‫این...
‫توی امتحانت موفق باشی ‫کائــــوروکو
‫چیه؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.