..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫- حوصله‌ام سر رفته ‫- باشه
‫- هیچی معلوم نیست ‫- من خیلی چیزها می‌بینم
‫- پرنده رو می‌بینی؟ ‫- نه
‫چی می‌بینی؟
‫آب. امواج. ابرها. تو
‫- فکر کردم دنبال یه پرنده‌ایم ‫- هستیم
‫گفتی اسمش چی بود؟
‫- چی؟ ‫- پرندهه
‫باید یادت بمونه
‫- دوتاعکسی آب... ‫- نه
‫- دوباعکسی... آب... ‫- نه. اینقدر نگو عکس
‫یادم نمیاد ‫برو پیداش کن
‫باید تا اونجا برم
‫آره
‫آبچلیک توآموتو؟
‫- آفرین ‫- آره
‫کجاست؟
‫هنوز پیداش نکردم
‫- تو فکرم بیخیال بشم ‫- آره؟ تصمیمی که بهش رسیدی رو بهم بگو
‫تصمیم گرفتم بیخیال بشم
‫واقعاً می‌خواست بره پرنده‌نگری
‫اومدیم پرنده‌نگری
‫و پرنده می‌بینید
‫راهش این نیست
‫اگه فقط بخواد پرنده ببینه، ‫باید تلویزیون رو روشن کنه
‫عاشق اون برنامه سیاره زمین هست
‫الان روی سیاره زمین هستیم، ایمی. ‫یه جای خیلی قشنگش
‫و اینجا پرنده هست. ‫قراره پرنده خاص رو پیدا کنیم
‫- بهش زمان بده ‫- اون مثل تو نیست
‫نمی‌خوام مثل من باشه. ‫فقط می‌خوام یکم کمتر شبیه تو باشه
‫خدای من. الان واقعاً این حرف رو زدی؟
‫- آره ‫- و جدی هستی؟
‫- بله. خدافظ ایمی ‫- مراقب پسرم باش
‫تا آخر سال برش می‌گردونم!
‫یه خرچنگ پیدا کردم
‫- اون چیه؟ ‫- کتاب پرنده‌نگریم
‫یکی هم واسه تو دارم
‫خالیه
‫الان خالیه. تو باید پُرش کنی
‫با چی؟
‫هر جوری بخوای می‌تونی پُرش کنی. ‫همه یه جور انجامش میدن
‫من دوست دارم چیزهایی که می‌بینم رو ‫نقاشی کنم. از نقاشی کشیدن خیلی یاد می‌گیرم
‫چیزی که می‌بینم، جایی که دیدمش ‫و سؤالاتی که دارم رو می‌کشم
‫ما هیچ پرنده‌ای ندیدیم
‫پرنده دیدیم. ‫اون پرنده خاص رو ندیدیم
‫- چه جور سؤالاتی؟ ‫- هر سؤالی که بخوای
‫پرنده کجاست؟
‫اون سؤال خوبیه
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫ترجمه از «امیرعلی»
‫- اگه پرنده رو پیدا نکنیم چی؟ ‫- پیداش می‌کنیم
‫- تا حالا تسلیم شدی؟ ‫- نه
‫- هیچوقت؟ ‫- نه
‫هیچوقت؟ ‫نه
‫تا حالا فکر کردی که شاید این سالم نیست؟
‫مامانم وقتی از تو حرف می‌زنه ‫از این کلمه استفاده می‌کنه
‫تک‌بعدی. وس...
‫- وسواسی؟ ‫- آره
‫سخت‌گیر. کله‌شق. غیر...
‫غیرقابل انعطاف
‫وقتی مامانت هم‌سن تو بود، ‫یه جفت جوراب داشت که روش توت‌فرنگی داشت
‫- تا حالا بهت گفته؟ ‫- نه
‫جوراب موردعلاقه‌اش بود. ‫یه روز در میون می‌پوشیدش
‫اگه کثیف بود، بازم می‌پوشیدش
‫- چندش ‫- آره موفقم
‫ولی براش خیلی مهم بود
‫چرا؟
‫کادوی برادرش بود
‫یه روز صبح، مامانت با ترس از خواب بیدارم کرد
‫چون نمی‌تونست یه لنگه از جوراب‌های توت‌فرنگیش رو پیدا کنه
‫همه‌جا رو زیر و رو کرد
‫مامانت خیلی خوب بلد بود ‫وسایلش رو نگهداری کنه،
‫پس براش غافلگیرکننده بود،
‫خصوصاً چون همیشه مراقب جوراب توت‌فرنگیش بود
‫ولی یه لنگه جوراب واقعاً گم شده بود. ‫خیلی ناراحت بود
‫گریه می‌کرد. ‫گفت نمی‌خواد بره مدرسه
‫بهش گفتم باید بره مدرسه ‫و من جورابش رو پیدا می‌کنم
‫اون روز باهاش سوار اتوبوس مدرسه شدم
‫بعدش از اتوبوس پیاده شدم،
‫و پیاده رفتم خونه
‫کل روز داشتم دنبال لنگه جوراب مامانت می‌گشتم
‫تمام اتاق‌ها، کشوها، قفسه‌ها،
‫کمدها، پشتِ همه‌چیز و بالای همه‌چیز رو گشتم
‫همه‌جا رو گشتم
‫حتی جاهایی رو نگاه کردم ‫که نباید نگاه می‌کردم
‫وقتی مامانت اومد خونه، ‫مجبور شدم بهش بگم لنگه جورابش رو پیدا نکردم،
‫که نمی‌خواستم بگم
‫ولی این رو هم بهش گفتم که بیخیال نشدم
‫نشوندمش و باهاش حرف زدم
‫پرسیدم آخرین بار لنگه جوراب رو کجا دیده، ‫جوراب‌هاش رو کجا نگه داشته
‫تا حالا یه لنگه جوراب گم کرده یا نه؟
‫لنگه جورابی که هنوز داشت رو بررسی کردم
‫دیدم که تمیزه،
‫تازه شسته شده،
‫ولی یه تار مو روش بود،
‫که می‌دونستم مال مادرت نیست
‫وقتی والدینم اومدن خونه، ‫با اون‌ها هم صحبت کردم
‫نه تنها در مورد لنگه جوراب،
‫در مورد تمام اتفاقاتی که روز قبل توی خونه افتاده
‫هیچکس لنگه جوراب رو ندیده بود
‫و هیچکس نگفت اتفاقی افتاده ‫که توضیح بده چه بلایی سر لنگه جوراب اومده
‫اون شب توی تخت خوابم نشستم
‫دفترم رو نگاه کردم و پشت سر هم بررسیش کردم
‫و بعد یه چیزی فهمیدم
‫مامانم، که می‌شه مامان‌بزرگ تو، بهم گفته بود ‫توی چند روز گذشته کسی به خونه نیومده،
‫ولی توی آشپزخونه یه ظرف کاسرول آبی دیده بودم،
‫که می‌دونستم مال خانم گاس‌ـه، ‫که برامون غذا آورده بود،
‫با اینکه بابام گفته بود دیگه نمی‌خواد بیاره
‫خانم گاس چند خونه پایین‌تر از ما بود ‫و خانم گاس اخیراً یه سگ گرفته بود
‫یه توله‌سگ. بدون توله‌سگش هم هیچ‌جا نمی‌رفت
‫یه تئوری داشتم که وقتی بابام نبوده،
‫خانم گاس با توله‌سگش اومده،
‫و توله‌سگه یه لنگه جوراب رو ‫از رخت‌ها برداشته،
‫کاری که گاهی توله‌سگ‌ها انجام میدن
‫و این می‌شد علتی که مو روی لنگه جوراب بود. ‫یا در واقع، تار مو ماجرای گم شدن جوراب رو توضیح می‌داد
‫از تختم پا شدم. یواشکی از خونه‌مون زدم بیرون
‫رفتم دم خونه گاس
‫از حصار پشتیش بالا رفتم
‫و لونه سگ توی حیاط پشتی رو گشتم
‫و پیداش کردم
‫آوردمش خونه
‫با اون یکی لنگه جوراب توی سینک شستمش
‫تا دیروقت بیدار موندم که خشک بشن،
‫بعد گذاشتم‌شون پایین تخت مامانت
‫مامانت رو دوست دارم
‫نمی‌خواستم گریه کردنش رو ببینم
‫و بهش گفتم لنگه جوراب توت‌فرنگیش رو پیدا می‌کنم ‫که پیدا هم کردم
‫اون کاری بود که می‌تونستم برای مامانت بکنم
‫تنها راهِ بودن این نیست، ولی...
‫من اینجوری‌ام
‫- صبح بخیر، خاله کوردلیا ‫- صبح بخیر جناب
‫- هنوز پرنده رو ندیدم ‫- باشه. می‌گردیم
‫ممکنه آخرش هیچوقت پرنده رو پیدا نکنیم
‫تهش اونجوری نمی‌شه
‫« قسمت چهارم » ‫« آخرین شیلا »
‫- آماده‌ای؟ ‫- نه
‫- تقریباً؟ ‫- وقتی آماده بودم بهت میگم
‫- اون چیه؟ ‫- کتاب پرنده‌نگری
‫اون پرنده نیست
‫فرقی ندارن
‫جدی؟
‫یه کتاب پرنده‌نگری بود ‫که توش پرنده نداشت؟
‫آره
‫وقتی کارآگاه کاپ داشت پرنده‌نگری میدانی انجام می‌داد، ‫گزارشش رو نگه می‌داشت
‫اونجوری اطلاعات رو پردازش می‌کرد
‫اینجوری تحقیق می‌کرد
‫توی پرونده‌هاش هم همین کار رو می‌کرد
‫داخل این کتاب رو دیدین؟
‫- در نهایت بله ‫- و چی دیدین؟
‫صفحاتی داشت که توشون طراحی‌ها، ‫یادداشت‌ها، لیست‌ها،
‫تداعی واژه‌ها، نقشه‌ها و سؤالات داشت
‫یه طرح سازمانی داشت ‫که هیچوقت نتونستم بفهمم چیه
‫ولی اول کتاب یه صفحه خاص داشت
‫در مورد تک تک افرادی که براش... جالب بودن
‫- مظنونین؟ ‫- مظنون نبودن
‫کی براش جالب بود؟
‫اون موقع، یه صفحه
‫در مورد وزیر امور خارجه استرالیا، دیوید رایلنس بود
‫سرآشپز کاخ سفید، مارولا
‫می‌خوام بکشمت!
‫دی‌دیر گوتارد، قنّاد کاخ سفید
‫- الف. ب. وینتر ‫- در مورد الف. ب. وینتر یه صفحه داشت؟
‫بله
‫تازه یه صفحه دیگه رو شروع کرده بود. ‫پیشخدمت، شیلا کانون
‫مأمور پارک، واقعاً داری به این کمیته میگی
‫خانم کاپ وسط شب نشسته بوده ‫و گزارش‌نویسی می‌کرده
‫در حالی که دویست نفر، ‫از جمله رئیس‌جمهور ایالات متحده
‫و نخست‌وزیر استرالیا، منتظرش بودن؟
‫بله. دارم همین رو میگم
‫کارآگاه کاپ کارها رو به روش خودش،
‫در زمان خودش انجام می‌داد ‫و به تصمیم خودش آماده می‌شد
‫آماده‌ام
‫طبقه سوم بودم
‫اگه بذاری می‌تونم توضیح بدم
‫نن کاکس خیلی مشروب‌خوره، باشه؟
‫اولین چیزی که باید بدونی اینه، ‫پس ثبتش کن
‫یه سری‌ها میگن، وای اون دختره عاشق مشروبه
‫حتی یه سری‌ها احتمالاً به من نسبتش بدن
‫مشروب‌خورش ملسه ‫خیلی می‌خوره
‫قل قل قل قل...
‫ولی خانم کاکس، و می‌دونم، ‫می‌دونم مادر خانم رئیس‌جمهوره...
‫نباید چیزی بگم، ‫ولی میگم که خیلی مشروب می‌خوره
‫می‌تونم اینجا سیگار بکشم؟
‫حقایق:
‫خانم کاکس همیشه درخواست ودکا می‌کنه،
‫و ما دستورات اکید داریم ‫که بهش ندیم. تمام پیشخدمت‌ها
‫دستورش مستقیماً از طرف آقای مورگن اومده. ‫ولی ببین، بذار این رو بهت توضیح بدم:
‫خانم کاکس به یه ورش هم نیست. ‫هِی بهت گیر میده
‫دروغ میگه. تهدیدت می‌کنه. بددهنه
‫اعتراف می‌کنم. بددهنه
‫ولی لامصب دوستش دارم
‫عاشق سر تا پاشم
‫پسرش حسابی رو اعصابه
‫الیوت مورگن، آقای اول؟
‫بله قربان. ولی اون سختگیر و بددهنه ‫و مشروبش رو می‌خواد و من درک می‌کنم
‫حالا گیر افتادیم. یا الف. ب. و آقای مورگن تنبیه‌مون می‌کنه
‫یا خانم کاکس شکم‌مون رو سفره می‌کنه
‫حرفی توش نیست
‫پس وقتی مشروب می‌خواست، براش می‌بردم. ختم کلام
‫چرا توی اتاق بازی بودم؟
‫می‌خوای همین رو بدونی، درسته؟
‫درسته
‫علتی که توی اتاق بازی بودم...
‫اینه چون...
‫قبل از اینکه بطری رو به خانم کاکس تحویل بدم ‫یه شات ودکا زدم
‫دوتا شات زدم
‫دهنش رو! سه‌تا شات زدم
‫ولی به عنوان پاداش در نظر گرفتمش ‫و نیازش داشتم. اصلاً هم پشیمون نیستم
‫چرا نیازش داشتی؟
‫گوش کن، تو توی عمرت شاغل بودی، درسته؟
‫قبل از این کار ‫این شغله
‫- جدی؟ ‫- الان داوطلب نشدم
‫آره خب، بگذریم، ‫وقتی شاغلی این حس رو گاهی داری
‫گاهی، نه همه اوقات
‫وقتی حس می‌کنی بخشی از یه چیزی هستی
‫تا حدی که دیگه حس نمی‌کنی یه شغله، باشه؟
‫عجیبه، ولی باهاش حال می‌کنی
‫حس می‌کنی لازمت دارن ‫و تو لازمـشون داری،
‫و حس شگفت‌انگیزیه
‫ولی بعدش تو یه بشکن زدن، ‫یه چیزی می‌شه که حالت رو می‌گیره
‫و تو هم میگی، «ریدم توش! ‫فقط همین بود؟ یه شغل کیری؟»
‫- امشب اینجوری شد؟ ‫- امشب عالی نبود، خانم کاپ
‫روراست میگم، عالی نبود
‫می‌خوای بدونی چی شد؟
‫باشه
‫میگم چی شد
‫اینجوری شد:
‫داشتم توی اتاق پذیرایی کار می‌کردم، ‫خیلی هم بهم خوش می‌گذشت
‫حواسم به کار بود
‫همه‌اش همینه، باشه؟
‫واسه همین اینجا کار می‌کنیم. ‫من واسه این اینجا کار می‌کنم
‫دوستان من، همراهم یه لیوان بلند کنید
‫به سلامتی بهترین پیشخدمت در تاریخ کاخ سفید، شیلا کانون
‫نمایش همینه، اصل ماجرا
‫نمی‌تونم بگم چقدر داشت بهم خوش می‌گذشت، خانم کاپ
‫درگیر کار بودم. خیلی خوشحال بودم
‫بعدش یهویی، ‫رالی حال‌گیر اومد پیشم و گفت...
‫دیگه نمی‌خوایم توی سالن کار کنی
‫- چی؟ ‫- برو توی اتاق پشتی کمک بده
‫منم کاملاً گیج شده بودم، خب؟
‫نمی‌دونستم چرا این حرف رو زد
‫به هیچ عنوان. آخه مگه نیرو زیاد بود؟
‫یا به خاطر برازندگیم ‫بقیه خدمتکارها رو بد جلوه می‌دادم؟
‫یا... چمی‌دونم،
‫ولی چون آدم مشتی‌ای هستم، رفتم پشت
‫سؤال نپرسیدم
‫فقط رفتم پشت و کمک کردم ‫چون این یه شغله،
‫من هم می‌خواستم کارم رو بکنم
‫پس وقتی نن کاکس سرویس خواست... ‫که خواست... به اون هم کمک کردم
‫من دارم کمک می‌کنم عزیزم،
‫حالا اگه خودم دوتا پیک بزنم، ‫هزینه جاه‌طلبیه دیگه
‫درست میگم؟ ‫می‌خوای حال من رو بگیری؟
‫من هم چند جرعه می‌خورم ‫و خودم رو سرحال میارم
‫بعدش همه راضی‌ان
‫اتفاقی که افتاد اون بود
‫- اصلاً شبیه واقعیتش نیست ‫- حتی شبیه به شباهت هم نیست
‫اگه شبیه اینجا باشه ‫و شبیه به شباهت اینجا باشه...
‫گرفتم قضیه رو
‫درسته که بهش گفتم دیگه نمی‌خوایم توی سالن کار کنه
‫چرا دیگه نمی‌خواستی توی سالن کار کنه؟
‫ما که می‌خواستیم
‫- مشکل این بود که اون کار نمی‌کرد ‫- چی کار می‌کرد؟
‫- نمی‌دونم ‫- نه جدی میگم، داره چی کار می‌کنه؟
‫جداً. نمی‌دونم
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫باشه، اون؟ اون رو میگی؟
‫باشه، باید توضیحش می‌دادم
‫به خاطر این بود که خانم آبکین ‫ازم خواست اونجا بشینم
‫بانوی اول سابق کیم آبکین؟
‫[کیم آبکین] ‫[من قبلاً اینجا زندگی می‌کردم]
‫- آره ‫- تا حدودی درسته
‫اینجاش رو باید از قبل بگم
‫اگه بخواید درکش کنید، ‫باید به نمودار صندلی‌ها برگردی
‫- نمودار صندلی‌ها؟ ‫- که از اولش هم داغون بود
‫نه حتی فقط نمودار صندلی‌ها. ‫هر چیزی که به صندلی‌ها مربوط بود
‫همه‌چیز
‫اتاق پذیرایی دولت کم و بیش ۱۴۰ نفر ظرفیت داره
‫الیوت مورگن از اول واضح گفت
‫که می‌خواد شام رسمی داخل برگزار بشه
‫توی محوطه جنوبی هیچ چادری نباشه
‫چادر نباشه
‫فکر کنم این اولین چیزی باشه ‫که دیدم براش اینقدر مهمه
‫- چادر نباشه ‫- مشکلی نداشتم. داخل رو ترجیح می‌دادم
‫لیلی می‌خواست با چادر بیرون باشه
‫ولی خانواده مورگن مدام لیست مهمون‌ها رو تغییر می‌دادن
‫کار خانواده مورگن نبود. ‫کار اون بود. لیلی
‫هر روز یه لیست جدید بهمون می‌دادن
‫هر روز یه لیست جدید بهمون می‌داد
‫گاهی ۱۸۰ نفر. گاهی ۲۵۰. ‫گاهی ۴۰۰
‫خیلی بلاتکلیف بودن. ‫الیوت نمی‌تونست تصمیم بگیره
‫اون نمی‌تونست تصمیم بگیره
‫معنیش این بود که نمی‌دونستیم فقط قراره ‫توی اتاق پذیرایی باشیم،
‫یا شاید اتاق شرقی،
‫یا شاید برای تعدیل نفرات ‫از اتاق قرمز استفاده کنیم،
‫یا شاید حتی بریم بیرون توی چادر
‫چادر... ممنوع
‫قضیه چند ماه ادامه داشت
‫تا یک هفته قبل از شام رسمی ادامه داشت
‫مشکل اینجا بود که فقط بحث جابجا کردن میزها نبود
‫شامل کل خونه می‌شد
‫باید دقیق می‌دونستی که کجا هستی
‫باید دقیق می‌دونستی چندتا نیرو می‌خوای
‫باید واسه همه‌چیز تمرین کنی
‫بالأخره روی ۲۲۱ مهمون توافق کردیم
‫و توی اتاق پذیرایی دولت ‫و اتاق قرمز برگزار می‌شد
‫دیوونه‌وار بود. ولی ردیف شد. ‫ردیف شده بود
‫تعداد دست‌مون بود. مکان رو داشتیم. ‫آماده بودیم
‫- بعدش... ‫- چی؟
‫دهنش سرویس!
‫- چی؟ ‫- چی نه. کی
‫همه‌چیز رو زیر و رو کرد
‫باید بیرون توی چادر باشیم
‫چادر ممنوع
‫- سرسرای مجلل چطور؟ ‫- چی چطور؟
‫می‌تونیم اونجا غذا بخوریم
‫عاشق اون ایده هستم
‫- نه. چی؟ ‫- توی سرسرای مجلل غذا نمی‌خوریم
‫باز شروع شد. ‫«نمی‌تونیم. نمی‌شه»
‫«وقتی ۱۵۰ سال پیش که کارم رو ‫اینجا شروع کردم، اون کار رو نمی‌کردیم»
‫باید طرز فکرت رو تغییر بدی
‫خیلی مهمه
‫اولین باری که یه زندگی‌نامه شماره یک پرفروش ‫نیویورک تایمزی نوشتم،
‫مردم گفتن، ‫«عمراً بازم بتونه»
‫و کم‌کم حرف‌شون رو باور کردم
‫ولی بعدش سایه‌نویسم گفت ‫می‌تونه راحت کتاب‌های بیشتری بنویسه
‫الان چهارده‌تا زندگی‌نامه نوشتم
‫آخریش می‌شه «معتبر»، ‫در مورد پرتاب شدن به فضاست
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم
‫ولی باحاله
‫درست مثل اینکه غذا خوردن توی سرسرای مجلل ‫دور یه فوّاره باحاله
‫فوّاره؟
‫پولش از کجا میاد؟ ‫بودجه‌ی هیچیش رو ندارین
‫پول کلاً از کجا میاد، الف.ب.؟ ‫از یه کپه پول دیگه میاد
‫پول همینجوریه
‫این غیرعادی نیست. ‫منشی‌های اجتماعی و افرادشون
‫با هر دولت جدیدی میان و می‌خوان کارها رو ‫به روش خودشون انجام بدن
‫و ما همیشه کارها رو به روش خودمون انجام دادیم. ‫توی کاخ
‫یه تعارض ساختاریه
‫ما در برابر اون‌ها
‫این ماجرا فقط... خشن‌تر بود
‫- می‌فهمی چی میگم؟ ‫- آره، ولی میز نیاز داریم
‫- یه نقشه اول و دوم داری؟ ‫- چه خبره؟
‫جدی میگم، چند نفر قراره واسه شام بیان؟
‫باشه دوستان، گوش کنید
‫میز رو برگردون
‫بگذریم، الان به خاطر سن پیر، ‫اتاق قرمزی در کار نبود
‫گفت قرمز «انرژیش بده»...
‫ترس قرمز. گاو قرمز. عرق نیشکر قرمز
‫دهاتی‌ها. عروسی سرخ. لابستر قرمز...
‫حالا کل شام باید داخل ‫اتاق پذیرایی دولت برگزار می‌شد،
‫که یعنی باید ۷۵ نفر رو ‫از لیست مهمون‌ها حذف می‌کردن
‫ولی مشکل بزرگتر نمودار صندلی بود
‫لیلی اینقدر وقتش رو صرف نگرانی در مورد مکان ضیافت کرده بود،
‫که اصلاً به این فکر نکرده بود ‫که کی قراره روی کدوم صندلی بشینه
‫من یه نمودار صندلی داشتم
‫۱۵تا نمودار صندلی داشت!
‫و چون سن پیر نمی‌تونست به شام بیاد،
‫دقیق تا جایی که مردم می‌خواستن بشینن ‫داشت تغییرات اعمال می‌کرد
‫نه، نه. بدتر از اون
‫تا جایی که دیگه نشسته بودن. ‫و ازمون خواستن جابجاشون کنیم
‫میزبانی پویاست
‫به انرژی اتاق پاسخ میدی
‫تعامل مردم رو می‌بینی، ‫روابطی که شکل می‌گیره
‫گوش کن، از کارشون ممنون بودم،
‫ولی این کادری‌ها، ‫یه سری‌هاشون توی دهه شصت گیر کردن
‫[جرج مک‌کاچن - نگهبان]
‫جدی میگم، هر چی ازشون بپرسی میگن، ‫«قبلاً اون کار رو نکردیم»
‫[جرج مک‌کاچن]
‫خب باشه! الان انجامش میدیم
‫سعی کردم مؤدب باشم
‫این همه جابجا کردن ‫یعنی یه سری صندلی خالی بود،
‫مشکل هم همون بود
‫- چون قانون اول میزبانی چیه؟ ‫- شراب درجه یک رو مخفی کن
‫هیچ صندلی‌ای خالی نباشه
‫یه سری صندلی خالی بود که باید پُر می‌شد
‫یکی‌شون کنار بانوی اول سابق آبکین بود
‫خانم آبکین از شیلا خواست که بشینه
‫فکر کردم مهم‌تره که بانوی اول سابق ایالات متحده
‫بهش خوش بگذره تا اینکه ما یه خدمتکار دیگه ‫توی سالن داشته باشیم
‫- اضافی؟ ‫- چرا شیلا؟
‫چون موردعلاقه‌ام بود. ‫می‌دونم نباید این رو بگم،
‫ولی من دیگه اینجا زندگی نمی‌کنم و به کتفم هم نیست
‫کِی میریم خونه؟
‫- بستگی داره دیگه چی بگی؟ ‫- اگه بگم من کشتمش چی؟
‫- اونجوری کارمون پیش میره ‫- من نکشتمش
‫هر چی تو بگی
‫باشه. واقعاً خیلی غم‌انگیزه. ‫هشت سال باهاش کار کردم
‫من هم با افرادی کار کردم ‫که می‌خواستم بکشمـشون
‫نه، نه. من و الف.ب. وینتر ‫همیشه باهمدیگه کنار می‌اومدیم
‫هیچوقت باهم کنار نمی‌اومدن
‫اولاً، خیلی درست نیست. ‫همه با کیم آبکین کنار اومدن
‫غیرممکن بود که کنار نیای
‫الف.ب. مشکلی باهاش نداشت. ‫ولی شیلا مشکل بود
‫همینه که هست. ‫خانواده لینکلن تام پندل رو داشت
‫خانواده کندی پرستون بروس رو داشت. ‫راستش، خانواده آیزنهاور هم همینطور
‫وقتی زن ویلسون جرمن مریض بود... ‫ویلسون اینجا خدمتکار بود...
‫لیندون بی جانسون دکترهای شخصیش رو فرستاد ‫که درمانش کنن
‫شیلا کانون موردعلاقه خانواده آبکین بود ‫و اصلاً نزدیک هم نبود
‫خصوصاً واسه خانم آبکین. ‫راست می‌گفتن
‫اون هم برای الف.ب. سخت بود ‫چون شیلا سبکش نبود
‫اون پر سر و صداست، اهل شوخیه، ‫منحصر به فرد و با اراده است
‫وقتی خانواده آبکین اینجا بودن ‫حسابی می‌تازوند
‫و وقتی رفتن سقوط کرد
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی مردم وابسته می‌شن، باشه؟
‫اجتناب‌ناپذیره
‫من از آقای بوش خوشم می‌اومد
‫وقتی نتیجه انتخابات سال ۹۲ رسید، لامصب تا یه ماه افسرده شدم
‫مردم هِی جنب و جوش داشتن، ‫آهنگ «دست از فکرِ فردا برندار»
‫از فلیت‌وود مک رو پخش می‌کردن
‫خب، من به فکر فردا بودم ‫و به نظرم ریدمان بود
‫شیلا... قضیه رو به یه سطح دیگه برد
‫بیخیالش نمی‌شد
‫مدام یقه خانواده مورگن رو می‌گرفت ‫و نق می‌زد که دلتنگ خانواده آبکین شده
‫خانم آبکین لباس خوشگل می‌پوشه. ژاکارد
‫ولی اون الیوت؟ ‫الیوت حسابی شلخته است
‫اینقدر رنگ و رو رفته است، مطمئنم لباسش رو از فروشگاه مارشالز می‌گیره
‫بیانسه توی عروسی‌شون نخوند، ‫نلسون ماندلا اون سگ رو بهشون نداده
‫تا حالا چیزی شبیهش ندیدم
‫همیشه می‌خواد یکی رو تحت‌تأثیر قرار بده، ‫میگن این همه زبون بلدن
‫خوب می‌دونن توی گوشی‌شون ‫گوگل ترنسلیت هست
‫فقط رفتنِ خانواده آبکین نبود
‫که بین شیلا و الف.ب. تنش ایجاد کرد
‫نحوه رفتن‌شون بود
‫اتهاماتی بود که خانواده آبکین ‫با خودشون مال و اموال بردن
‫- بردن ‫- و حدس و گمانه‌هایی که شیلا کمک‌شون کرده
‫- کمک کرده ‫- هیچوقت ثابت نشد
‫- شد ‫- همه ناراحت شده بودن
‫خصوصاً من
‫خب، الف.ب. هم حسش کرد. ‫براش خیلی استرس‌زا بود
‫حتی بدتر از اون، شیلا حتی بعد از رفتن‌شون ‫با خانم آبکین در تماس بود
‫بهش زنگ می‌زد، ‫در مورد تمام اتفاقات کاخ
‫باهاش پچ‌پچ می‌کرد، ‫که الف.ب. رو حسابی عصبانی می‌کرد
‫خب امشب، احتمالاً چون خانم آبکین اینجا بود،
‫شیلا حسابی خودش رو ول کرد
‫احساس کرد تحت محافظته
‫کار کردن توی کاخ سفید ‫سه‌تا قانون داره...
‫- با قوانین میزبانی فرق داره؟ ‫- آره
‫قانون اول: به مهمون‌ها خیره نشو
‫خدای من. هیو جکمن اومده
‫هیو جکمن. ‫بقیه می‌بیننش؟
‫قانون دوم: اگه لازم نبود ‫با مهمون‌ها حرف نزن
‫قانون سوم:
‫الکی نچرخ
‫بیخیال!
‫به نظرتون واقعاً من چنین کاری می‌کنم؟
‫اصلاً هرچی. داشتم تفریح می‌کردم
‫دیگه کسی تفریح دوست نداره
‫تعجب کردم خانواده مورگن ‫اصلاً خانم آبکین رو دعوت کردن، با توجه به سابقه
‫واقعاً از سابقه خبر ندارن
‫ولی امشب دیدنش و خوشحال نبودن
‫که یعنی آقای وینتر خوشحال نبوده
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫دعوای بدی بود. بد!
‫و یادتون نره: ‫الف.ب. از دعوا خوشش نمی‌اومد
‫و قطعاً دوست نداشت جلوی چشم مردم دعوا کنه
‫همیشه سعی می‌کرد ازش اجتناب کنه
‫می‌گفت بری توی اتاق. ‫در رو می‌بست. یه کاری می‌کرد
‫ولی شیلا؟
‫اون می‌خواست بحث کنه. همونجا. ‫که بحث هم کردن
‫توی سالن، شیلا؟ ‫نشستی پشت میز؟
‫- آره! خودش ازم خواست ‫- برام مهم نیست!
‫شاید مشکل توئه!
‫اون بانوی اوله!
‫بانوی اول نیست
‫بانوی اول سابقه، ‫اون هم مشکل خودته،
‫که درک نمی‌کنی برای اون کار نمی‌کنیم
‫برای خانواده مورگن کار نمی‌کنیم!
‫برای این کاخ کار می‌کنیم،
‫و مراقب این کاخیم
‫برای رئیس‌جمهور و خانواده‌اش ‫تا وقتی اینجا زندگی می‌کنن،
‫و نباید کاری بکنیم ‫که این کاخ رو بی‌آبرو کنه!
‫نمی‌دونم معنی اون کلمه چیه!
‫یعنی موقع کار نشین
‫و با مهمون‌ها مست نکن
‫یعنی آواز نخون، نرقص ‫و اینقدر با هیو جکمن لاس نزن
‫وایسا، وایسا، وایسا. صبر کن
‫ببخشید؟
‫اون داشت با من لاس می‌زد
‫و هیو جکمن‌ـه!
‫دیگه توی سالن کار نمی‌کنی
‫چی؟
‫دیگه به اون سالن برنگرد
‫خب، باید به خانم آبکین بگم
‫نباید بگی
‫بی‌ادبانه است!
‫می‌دونی چیه؟ ‫کون لقت، الف.ب.!
‫من دارم اینجا دهن خودم رو سرویس می‌کنم ‫تا شرایط مهیج باشه
‫اون کار تو نیست!
‫کار تو نیست که شرایط رو مهیج کنی
‫کار تو اینه که بشقاب غذا رو ببری ‫و لیوان آب رو پُر کنی
‫تو دلقک دربار نیستی
‫قضیه فقط سنت‌ها و پروتکل‌های شما نیست
‫این خونه باید سرزنده باشه
‫فقط می‌خوام یکم سرزندگی بهش بدم
‫به جز اون دیگه چیه؟ ‫بهتره یه موزه باشه
‫موزه است، شیلا
‫نصف کاخ رسماً موزه است
‫تا آخر شب دیگه سالن نرو
‫و می‌خوام فردا اول صبح توی دفترم ببینمت
‫چه حسی بهش داشتی؟
‫به چی؟
‫اینکه ازت خواست صبح بری پیشش. ‫نگرانت کرد؟
‫نه، نه خیلی
‫حتی نمی‌دونستم معنیش چیه
‫و راستش برداشتی ازش نداشتم
‫می‌خواد اخراجم کنه!
‫- بیخیال بابا ‫- قطعاً قراره اخراجم کنه
‫گفت صبح برو که صحبت کنید. ‫می‌خواد صحبت کنه
‫می‌دونی آخرین کسی که این رو بهش گفت کی بود؟
‫- نه ‫- کانر پرنتیس!
‫- کی؟ ‫- خدمتکاره دیگه. با اون موهاش
‫آره. آره، آره. ازش خوشم می‌اومد. ‫چه بلایی سرش اومد؟
‫اخراج شد!
‫- اصلاً نگران نبودی؟ ‫- نه
‫به نظرت می‌خواست در مورد چی صحبت کنه؟
‫فکر نکردی بحث شغلت وسطه؟ ‫شاید اخراج بشی؟
‫اخراج؟ نه بابا
‫در بدترین حالت، گمونم فکر کردم شاید می‌خواد صحبت کنیم
‫و انتظارات رو ریست کنیم
‫می‌خواد باهام صحبت کنه و اخراجم کنه
‫- نه ‫- چرا، همینطوره
‫تو تنها خدمه‌ای نبودی که توی پذیرایی نشسته بود
‫معلومه که نبودم
‫چی، جدی؟ نبودم؟ ‫دیگه کی بود؟
‫رزالیند مثلاً
‫رزالیند چیس؟ گرداننده؟
‫می‌بینی؟ اونجاست ‫[رزالیند چیس - گرداننده کاخ سفید]
‫من کارتش رو آماده کردم
‫- اون هم هست، گمونم ‫- کی؟
‫کسی که سقف رو نگاه می‌کنه. ‫فکر کنم خدمتکار کنتراتیه
‫اوه نه. اون مهمونه. ‫کارت اون رو هم من نوشتم
‫چ...
‫خوبی؟
‫شب سختی بوده
‫گوش کن، این اولین دعواشون نبود
‫و قطعاً اولین باری نبود ‫که شیلا با آقای وینتر بددهنی کرده بود
‫باشه، شاید یه بارش رو یادم رفته،
‫ولی فکر نکنم تا حالا یه حرف بد در موردش زده باشم
‫مسئول کفن و دفن
‫متصدی دخمه!
‫نق‌نقو!
‫لاشی!
‫و ازش حرف‌های ناشایستی شنیدم
‫جسد
‫ولی این فرق داشت
‫می‌خواد اخراجم کنه
‫نمی‌دونم، کانون
‫الف.ب. هارت و پورت می‌کنه،
‫ولی یادم نمیاد واقعاً کسی رو اخراج کرده باشه
‫خب، اون پسره که موهاش عجیب بود
‫ولی فکر کنم مشکلی برات پیش نیاد. ‫جدی میگم
‫وقتی هفده سالم بود ‫کار رو توی یه وافل هاوس شروع کردم
‫شش سال هفته‌ای پنجاه ساعت کار می‌کردم
‫و فقط تو فکر کردن به اینجا بودم
‫می‌دونستی؟
‫خواب و خیال کار کردن در اینجا رو داشتم
‫فقط می‌دونی، مثل خواب نبود. ‫می‌دونی منظورم چیه؟ بیدار بودم
‫چیزی که می‌خواستم اون بود
‫واسه اون کار کردم
‫و حسابی زحمت کشیدم ‫تا شدنیش کنم
‫وافل هاوس تا کاخ سفید
‫چند نفر هستن که بتونن این حرف رو بزنن؟
‫من عاشق اینجام
‫اینجا خوشحالم
‫و نمی‌خوام از اینجا برم
‫و اجازه نمیدم. ‫اجازه نمیدم
‫باشه، خوبه. این خوبه. ‫واسه خودت بجنگ
‫قبول کن گند زدی، ‫اشتباهاتی داشتی،
‫و قسم بخور بهتر عمل کنی
‫عذرخواهی کن
‫اگه حرفت رو باور کنه ‫و بهت باور پیدا کنه، اخراجت نمی‌کنه
‫نه، اونجوری نیست
‫اگه دیگه اینجا نباشه اخراجم نمی‌کنه
‫خودشه!
‫هورا!
‫آره، رفیق
‫این‌ها واقعاً خفنن
‫مثل کانگاروهای بوکسورن
‫یه چندتایی ازشون بردارم
‫چه...
‫باشه، دعوا کردیم. بد بود
‫از سالن حذفم کردن چون کار نمی‌کردم
‫و یه حرف‌هایی زدم که خیلی خیلی ازشون پشیمونم
‫کون لقت، الف.ب.!
‫اسم‌های زشت روش گذاشتم. ‫فکر نکنم تا حالا بهش گفته باشم متصدی دخمه
‫متصدی دخمه!
‫شاید گفته باشم
‫فکر می‌کردم قراره اخراجم کنه
‫پس واسه یه لحظه،
‫به این فکر کردم که شاید بتونم باعث اخراج خودش بشم
‫نمی‌دونم. فکر کردم با خانم آبکین صحبت بکنم ‫یا همچین چیزی
‫کل منظورم این بود. جدی میگم
‫ولی گفتم. افتضاح بود. ‫اعتراف می‌کنم. کلش. همه‌اش درسته
‫ولی هیچی رو در مورد حرفی که بهت زدم ‫تغییر نمیده، خانم کاپ
‫بابت اتفاقی که بالا توی طبقه سوم افتاد
‫خانم کاکس درخواست سرویس کرد. ‫براش ودکا بردم
‫یه سر توی اتاق بازی توقف کردم، ‫چندتا پیک زدم
‫الان می‌فهمی علتش چی بوده
‫و ودکا رو تحویلش دادم
‫می‌فهمم طرز رفتار امشبم ‫شاید مشکوک باشه،
‫با توجه به اتفاقی که افتاده
‫ولی حرفی که الان بهت زدم؟ ‫اون حقیقته
‫فقط ودکا رو بهش ندادی
‫نن کاکس گفت هیچوقت ودکا رو تحویل نگرفته
‫سفارش ودکا دادم. هیچوقت نرسید
‫هیچ نشونه‌ای ازش توی اتاقش ندیدم
‫جاسمین هم گفت دیده که داشتی بطری رو ‫برای خانم کاکس می‌بردی
‫بعد از اینکه آقای وینتر دیگه مُرده بود
‫کجا میری؟
‫طبقه بالا. خانم کاکس
‫نمیری طبقه بالا. ‫یه حادثه‌ای رخ داده
‫حادثه؟
‫بله. بذارش کنار. ‫و وارد طبقات دوم و سوم نشو
‫می‌شه اینجا سیگار بکشم؟
‫واقعاً قراره بازم به این حرف‌ها گوش کنیم؟ ‫داره دروغ میگه
‫پونزده‌تا داستان مختلف برامون تعریف کرده
‫«رفته بودم طبقه سوم ودکا تحویل بدم»
‫«همین. تموم شد رفت. وایسا ببینم، نه. ‫همه‌اش این نیست»
‫«یادم رفت، اتاق بازی هم رفته بودم، ‫می‌دونید دیگه، همونجا که جسد رو پیدا کردن
‫چون باید مشروب می‌خوردم
‫چون از سالن پذیرایی کنار گذاشته بودنم
‫و نمی‌دونم چرا سالن پذیرایی حذفم کردن،
‫ولی خیلی ناراحت بودم ‫و باید مشروب می‌خوردم
‫آها، آره، الان یادم اومد ‫چرا از سالن پذیرایی حذف شدم،
‫واسه اینکه پشت میز نشسته بودم ‫و داشتم با بانوی اول مست می‌کردم»
‫اصلاً بهش نمی‌خوره
‫تقلیده. ‫دارم یه شخصیت رو به خودم می‌گیرم
‫دنیل دی‌لوئیس صداش مثل لینکلن نبود ‫ولی بازم نمایشش عالی بود
‫از کجا می‌دونی صداش مثل لینکلن نبوده؟
‫می‌دونی صدای لینکلن چطوری بوده؟
‫«راستی آره، با رئیسم بدجوری دعوام شد،
‫همونی که به قتل رسیده ولی یادم رفت بگم،
‫ولی بگذریم مهم نیست چون فکر نمی‌کردم ‫قراره اخراج بشم،
‫ولی صبر کن،
‫فکر می‌کردم قراره از شغل رؤیاییم اخراج بشم،
‫که شغل رؤیاییم نیست،
‫ولی اون هم مهم نیست ‫چون ودکا رو تحویل دادم،
‫ولی ودکا رو تحویل ندادم!»
‫اون یکم بهتر بود
‫- چرا نشستی اونجا نقاشی می‌کشی؟ ‫- دوباره نقاشی می‌کشیدن؟
‫بله
‫و به هیچکدوم از حرف‌های شما اهمیت نمی‌داد؟
‫نه، ولی به حرف هیچکس اهمیت نمی‌داد
‫و اون موقع خیلی‌ها داشتن حرف‌هایی می‌زدن
‫کارآگاه کاپ، شنیدم داشتید با امیلی مکیل ‫مصاحبه می‌کردین،
‫یکی از محیط‌بان‌های پارک‌مون در اینجا
‫[امیلی مکی - باغبون]
‫فقط خواستم بگم امیلی، ‫مثل بقیه توی سرویس پارک،
‫آدم سخت‌کوش و...
‫- داره... نقاشی می‌کشه؟ ‫- آره
‫نقاشی می‌کشه؟ نقاشی؟ ‫می‌دونی ساعت چنده؟
‫همه‌جا ساعت هست. می‌دونه
‫با تو نبودم. با تو کاری ندارم
‫باشه. فهمیدم
‫رئیس اف‌بی‌آی گنده ‫بازم به پلیس پارک تیکه بندازه
‫انگار از ما بهترید. ‫انگار ما اصلاً حق‌مون نیست که اینجا باشیم
‫خب، باید بگم بقیه توی این ساختمون
‫احترام عمیقی به پلیس پارک دارن
‫تو چرا هنوز اینجایی؟
‫من؟ با منی؟ ‫چون فکر نکنم دیگه بخوای صحبت کنی
‫داره دروغ میگه
‫داری یکی از محیط‌بان‌هام رو ‫به دروغگویی متهم می‌کنی؟
‫خدای من. لطفاً اینقدر نگو محیط‌بان
‫خیلی‌ها دارن درخواست غذا می‌کنن
‫ولی محض اطلاع‌تون،
‫خصوصاً به کایلی و هیو رسیدگی کردم. ‫پس مشکلی ندارن
‫چی؟ قبل از بقیه به سلبریتی‌ها غذا میدین؟
‫خب، مثل هواپیماست، ‫اول ماسک می‌زنی بعد به بقیه کمک می‌کنی
‫آره، منطقی نیست
‫البته. ببینید، حقیقتش باهاشون حرف نزدم
‫فقط پیشنهاد دادم ‫که شاید بهتره انجامش بدیم
‫گفت دنبال چیز تجملاتی نیست
‫پرسید ماهی سفید مثل باراموندی داریم یا نه؟
‫- کی؟ ‫- هیو جکمن
‫اون سینی چیه؟
‫برای نن کاکسه. الان درخواست کرد
‫سوپرایز، سوپرایز. ‫ننه‌بزرگ بازم مشروب می‌خواد
‫آنه داج هنوز نیومده؟
‫نه؟
‫باشه. وقتی رسید بهم بگو
‫آنه داج کدوم خریه؟
‫آروم باش
‫کارآگاه کاپ، اگه بذاری می‌تونم توضیح بدم
‫نمی‌ذارم چون دوباره می‌خوای بهم دروغ بگی
‫و بعدش مجبورم به تقلید رفتارش از تو گوش کنم، ‫که افتضاحه
‫- جدی؟ ‫- نباید بگم افتضاحه
‫پس بذار این رو برات توضیح بدم
‫امشب طبقه سوم بودی. ‫در واقع، دو بار رفتی
‫دفعه اول، از اینکه به اجبار اومدی، اینقدر عصبانی بودی،
‫که با تنگ مشروب و سینی رفتی بالا ‫و لی لیوان رو جا گذاشتی
‫از کجا این رو می‌دونم؟ ‫تنگ مشروب رو روی میز بیلیارد گذاشتی
‫اونش رو می‌دونم. فکر نمی‌کنم ‫اگه هنوز سینی رو داشتی، بازم انجامش می‌دادی
‫که بهم میگه تنگ رو جا گذاشتی ‫و سینی رو برداشتی
‫اگه سینی رو برداشته بودی، یعنی نیازش داشتی ‫تا یه چیزی رو برگردونی
‫یه چیزی که جا گذاشتی. یه لیوان
‫رفتی طبقه پایین، لیوان رو آوردی، ‫برگشتی طبقه بالا،
‫تصمیم گرفتی مشروب لازمی، ‫مشروب حقته، پس مشروب خوردی
‫نه یه پیک، نه دو پیک، نه سه پیک. ‫کل بطری
‫کل بطری رو خوردی
‫حالا دیگه ودکا و لیوان نداشتی. ‫از کجا می‌دونم؟
‫خب، چند دقیقه بعد، جاسمین توی آسانسور جلوت رو می‌گیره
‫وقتی می‌خواستی یه تنگ ودکا رو ‫واسه خانم کاکس ببری
‫و می‌دونیم هیچوقت نرفتی
‫و می‌دونیم یه لیوان استفاده شده لب پنجره بوده. ‫و اتفاقی که افتاده اونه
‫حداقل داستان توئه. چیزی رو از قلم انداختم؟
‫نه
‫حالا می‌خوام یه سری سؤال ازت بپرسم، شیلا
‫و حالا که می‌دونی چه کاری ازم برمیاد و انجام میدم ‫اگه دوباره بهم دروغ بگی،
‫ممنون می‌شم جواب‌هات صادقانه باشه
‫بله خانم
‫وقتی امشب زیر درخت سیگار می‌کشیدی...
‫سدر لبنانی، در واقع...
‫کسی رو بیرون دیدی؟
‫- بله ‫- کی؟
‫دو نفر از این در خارج شدن
‫اون‌ها...
‫می‌خوای دقیق بگم چی دیدم؟
‫نه. دیگه کی؟
‫یکی از این طرف اومد ‫و توی مسیر قدم زد و رفت اونجا
‫دیدی کی بود؟
‫- نه ‫- کسی توی طبقه سوم دیدت؟
‫نه. ولی من کسی رو دیدم
‫کی بود؟
‫- فکر نکنم من رو دید. من دیدمش ‫- کی رو دیدی؟
‫نمی‌دونم. مست بودم
‫مرد بود یا زن؟
‫خیلی مست بودم. ‫الان هم مستم
‫- کجا؟ ‫- کجام مسته؟
‫همه‌جام حسش می‌کنم...
‫طرف کجا بود؟
‫- آخر راهرو ‫- ساعت چند؟
‫۹:۴۸. کاخ سفید کلی ساعت داره
‫یه سؤال نهایی خیلی ساده و دقیق
‫و خیلی مهم دارم،
‫امیدوارم با دقت زیاد جوابش رو بدی،
‫چون ممکنه روی آخر عمرت تأثیر بذاره
‫باشه
‫تو الف.ب. وینتر رو کشتی؟
‫کارآگاه کاپ؟
‫بد موقع مزاحم شدم؟
‫آنه داج اومده
‫- ۹:۳۰ ‫- فکر کنم نزدیک باشه
‫پس وقتی پیداش کردن ‫نیم ساعت بود که فوت شده بود؟
‫- بله ‫- مطمئنی؟
‫به هیچ وجه
‫- دیگه چی؟ ‫- آخه ببین، این گزارش اولیه است...
‫البته
‫باشه، نگو «البته»، کوردلیا
‫چون یهو به خودم میام و می‌بینم،
‫جلوی یه کمیته کنگره‌ای تخمی نشستم
‫سعی دارم از حرفی که الان دارم بهت می‌زنم ‫دفاع کنم، خیلی واضحه،
‫یه تخمین خیلی اولیه و غیررسمیه
‫و نمی‌خوام جلوی کمیته کنگره‌ای قرار بگیرم
‫در مورد وضعیت جسد آقای وینتر ‫دیگه چی به کارآگاه کاپ گفتی؟
‫گفتم سم‌شناسیش هنوز قطعی نیست،
‫ولی علائمی از مسمومیت غیرکشنده داشته
‫دیگه چی؟
‫نتیجه‌گیری خیلی اولیه‌ی خودم رو ‫از علت مرگ آقای وینتر بهش گفتم
‫چی بود؟
‫ضربه سنگین به پشت سرش
‫مچ دست‌هاش چی؟
‫فکر کنم مچ‌هاش بعد از اینکه دیگه مُرده بوده ‫زخم شدن
‫- یافته‌های اولیه‌تون این بوده؟ ‫- آره
‫نتیجه‌گیری نهایی‌تون با این اولیه‌ها فرق داشت؟
‫- نتیجه‌گیری نهایی نداشتم ‫- چرا؟
‫چون دیگه به جسد دسترسی پیدا نکردم
‫اگه شیلا در مورد زمان اینجا بودنش راستش رو گفته
‫و آنه داج در مورد زمان مرگ درست بگه،
‫و آنه داج همیشه در مورد همه‌چیز درست میگه،
‫پس وینتر اینجا کشته نشده ‫چون اونجوری شیلا می‌دیدش
‫- نمی‌دونی الان چی گفتم ‫- کلماتت رو شنیدم
‫شیلا گفت ساعت ۹:۴۸ شب از اینجا رفته
‫اون موقع یه بیست دقیقه‌ای ‫از مرگ وینتر گذشته بوده
‫که یعنی یا متوجه جسد توی اتاق پیشش نشده...
‫مست بوده، ولی ممکنه کسی اونقدر مست کنه؟
‫یا بعد از رفتنِ شیلا به اینجا جابجاش کردن
‫یا شیلا کانون دروغ میگه ‫چون خودش کشتتش
‫- حرف شیلا کانون رو باور داری؟ ‫- نه. گفتم اگه داشتم
‫- ولی باور داری؟ ‫- آره ‫چرا؟
‫چون فکر می‌کنم جابجاش کردن
‫جوری که کفش‌هاش داشت در می‌اومد، ‫جوری که شلوارش دور کمرش جمع شده بود
‫همیشه فکر می‌کردم جابجا شده
‫وقتی کسی اون چیزی رو بهت میگه ‫که دلت می‌خواد بشنوی، حرفش رو باور می‌کنی؟
‫عموماً. آره
‫از کجا آوردنش؟
‫کشوندنش
‫حداقل نصف مسیر رو
‫امکان نداره که وینتر افکار خودکشی داشته،
‫بطری مشروب و لیوان آورده طبقه بالا
‫که کسی نتونه ببینتش، بطری رو خورده،
‫بعد مچ دست‌هاش رو بریده، زمین خورده، ‫سرش به میز بیلیارد خورده و مُرده؟
‫با تمام حرف‌هایی که الان آنه داج زد جور در میاد،
‫ولی همچنین یادداشت خودکشی رو منطقی می‌کنه ‫که تو نمی‌تونی توضیحش بدی
‫پس شیلا اون رو دیده و نادیده‌اش گرفته؟
‫داری فرض می‌کنی شیلا اصلاً این بالا بوده، ‫ولی واقعاً از مکانش چی می‌دونیم؟
‫- اعتراف کرد این بالا بوده ‫- طبقه سوم بودم
‫باشه
‫چرا شیلا بگه این بالا بوده ‫وقتی نبوده؟
‫شاید می‌خواسته یه چیزی دیگه رو مخفی کنه
‫- بطری چطور؟ ‫- چی؟ ‫تنگ. بطری
‫در سناریوی تو، وینتر اینقدر می‌خوره ‫که حواسش رو از دست میده،
‫مچ دست‌هاش رو می‌بره، می‌افته و می‌میره. ‫پس بطریش کو؟
‫- نمی‌دونم. یکی برش داشته؟ ‫- کی؟
‫- نمی‌دونم ‫- چرا؟
‫- نمی‌دونم ‫- بطری رو نیاز داری
‫شاید بردتش طبقه پایین و برگشته بالا؟
‫ممکنه. عجیبه اما ممکنه
‫در ضمن، آنه داج گفت مچ دست‌هاش ‫بعد از مرگش بریده شدن،
‫که یعنی حرفت با تمام چیزهایی که آنه داج گفت
‫مطابقت نداره
‫یا...
‫- شاید خودکشی نکرده ‫- موافقم
‫- اینجا اتاق خواب مهمونه؟ ‫- نمی‌دونم
‫اونی رو یادته که اعتراف کرد ‫توی اتاق بازی بوده
‫با چاقو و جسد و می‌خواسته چاقو رو ‫توی کوره بسوزونه؟
‫همونی که شیرینی درست می‌کنه. ‫یادمه
‫- حرفش رو باور نمی‌کنم ‫- من هم همینطور
‫- شیلا گفت اون می‌خواسته وینتر رو بکشه ‫- اگه اینجا نباشه، اخراجم نمی‌کنه
‫خب، مست بوده
‫می‌دونی من وقتی مست بودم ‫چند بار تا حالا گفتم می‌خوام کسی رو بکشم؟
‫چهار پنج بار؟ ‫هیچی
‫- خب، واسه من یه چهار پنج باری بوده ‫- مارولا رو یادت رفته؟
‫- نه ‫- اون هم گفت می‌خواد بکشتش
‫می‌کشمت!
‫توی دفترم نوشتمش. منظورت چیه؟
‫منظورم اینه مظنون‌های قانع‌کننده زیادی هست،
‫از جمله خود وینتر
‫اگه همه‌شون به یک اندازه منحصر به فرد باشن ‫چقدر قانع کننده می‌شه؟
‫منظورم اینه شاید داری قضیه رو ‫پیچیده‌تر از چیزی می‌کنی که لازمه
‫الان بهم گفتی یه نفر بدون عذر موجه ‫به غلط اعتراف کرده که اینجا بوده
‫توی اتاقی که جسد یه نفر توش پیدا شده، ‫کسی که انگیزه واضح واسه کشتن داشته،
‫چون شاید می‌خواسته یه چیز دیگه رو لاپوشونی کنه
‫حس پیچیده‌ای داره. به نظرم جابجا شده
‫- از کجا؟ ‫- این اتاق چیه؟
‫نمی‌دونم! من اینجا کار نمی‌کنم!
‫چیه؟
‫- روی این در چسب زده بودن ‫- که چی؟
‫- یکی می‌خواسته باز بمونه ‫- که چی؟
‫می‌دونی، کمتر از یک و نیم کیلومتری اینجا،
‫یه نگهبان یه در چسب‌شده رو ‫توی پارکینگ پیدا می‌کنه
‫که راز یه پرونده خیلی بزرگ رو افشا کرد
‫کدوم پرونده؟ ‫واترگیت
‫که چی؟
‫که گاهی چیزهای کوچیک ‫به چیزهای بزرگ می‌رسن
‫- اتاق گوشه شمال شرقی؟ ‫- آره
‫شبیه اتاق خوابه، داره بازسازی می‌شه
‫- نه ‫- سؤال نبود
‫نه، اتاقه در حال بازسازی نیست
‫نمی‌دونم تعریف شما از بازسازی چیه، ‫ولی توش وسیله هست، پس...
‫- قلابیه ‫- وسایل قلابیه؟
‫- بازسازیش قلابیه ‫- یعنی چی؟
‫خانواده مورگن دوست نداشت کسی شب رو توی کاخ بمونه،
‫پس تظاهر کردن تنها اتاق مهمونی که مونده ‫مشغول بازسازی شدنه
‫اونجوری مجبور نبودن به کسی نه بگن
‫- خیلی عجیبه ‫- خب، جکی کندی یه بار انجامش داد
‫- فکر کنم ایده رو از اون گرفتن ‫- بازم عجیبه
‫نه، عجیب اینه که اگه هیچ بازسازی واقعی‌ای انجام نشده،
‫چرا الان اون بالا بوی رنگ به مشامم خورد؟
‫قطعاً هیچ کاری اینجا انجام ندادیم
‫و اون... قطعاً رنگه
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫اسکریپر داری؟
‫کارآگاه کاپ! یکی هست که می‌خواد باهات صحبت کنه
‫می‌دونی، می‌خوام یه اعترافی بکنم: ‫زمان‌بندی تو به طور پیوسته عالی نیست
‫- گفتن ضروریه ‫- کی گفت ضروریه؟
‫- یکی از روبروی خیابون ‫- روبروی خیابون؟
‫- اصطلاح کاخ سفیدیه؟ ‫- نه
‫یعنی روبروی خیابون