‫[ آنچه گذشت... ]
‫رافائله سولچیتو.
‫پسر پُرروییـه ولی ‫از دختره حرف‌شنوی داره.
‫خواهرم پلیسـه. ‫می‌دونه چی‌کار کنه.
‫پلیس می‌گوید طبق شواهد
‫رودی گیده در صحنه‌ی جُرم حضور داشته.
‫رودی فقط به جُرم خودش اعتراف کرد
‫و درخواست محاکمه‌ی فوری داد
‫که باعث شد زودتر از ما دادگاهی بشه.
‫بعدش بازرس‌ها با خیال راحت ‫روی هدف اصلی‌شون تمرکز کردن.
‫یعنی من و رافائله.
‫دی‌اِن‌اِی ناکس روی چاقوئـه...
‫چاقوی سولچیتو.
‫نمی‌فهمم چطور همچین چیزی ممکنـه.
‫رافائله گفت اون‌روز خونه‌ش نبودی
‫و ازش خواستی دروغ بگه.
‫- دیگه هیچ شاهدی نداری. ‫- چی؟
‫خیلی... خیلی اذیتم کردن...
‫و من هم ترسیده بودم و گیج شدم...
‫ولی...
‫الان دیگه کنارتـم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫[ ۵ نوامبر ۲۰۰۷ - ۱۱:۵۹ شب ]
‫[ ۴ روز از مرگ مِردیت گذشته ] ‫اون‌وقت چرا رافائله ‫گوشی‌ش رو خاموش کرد؟
‫عع... چون باباش ‫هرشب بهش زنگ می‌زنه...
‫من... ما می‌خواستیم ‫کسی مزاحم‌مون نشه.
‫نباید یه وکیل داشته باشم؟
‫جناب بازرس، فراموش کردین...؟
‫نیازی نیست ضبط کنیم.
‫آره، دقیقاً...
‫- شارژ باتری بیشتر می‌مونه... ‫- خب.
‫داری دروغ می‌گی! ‫چند ساعتـه که اینجایـیم!
‫دیگه تحمل ندارم. ‫دارم دیوونه می‌شم.
‫- همه‌ش دروغ می‌گی! ‫- کِی آدم می‌شی؟ ‫دروغ نمی‌گم!
‫می‌دونیم دختره از خونه‌ت رفته...
‫- و اون شب باهات نبوده. ‫- اون شب جایی نرفت.
‫- کل شب رو با هم بودیم. ‫- ما مدرک داریم.
‫باشه. از اول بگو.
‫ما شام خوردیم... ‫نه...
‫اول فیلم آمِلی رو دیدیم ‫و بعدش شام خوردیم.
‫ادامه بده.
‫با هم گُل کشیدیم، سکس کردیم ‫و گوشی‌هامون رو خاموش کردیم...
‫دختره الان چیز دیگه‌ای گفت.
‫گفت پدرت زنگ زده.
‫نه.
‫نه... اون...
‫شاید تاریخ رو اشتباه کردم...
‫زود باش حرف بزن.
‫- عید قدیس‌ها می‌شد پنجشنبه؟ ‫- خودت نمی‌دونی؟
‫اگه اون روز بوده، ‫حتماً رفته سر کار، ولی فکر نکنم...
‫- ما خونه موندیم. ‫- آها.
‫بریم، نریم، بریم، نریم...
‫خودت می‌فهمی ‫چه داستان مزخرفی سرهم کردی؟
‫ازش می‌ترسی؟ مگه خایه نداری؟
‫می‌تونیم ۳۰ سال واسه‌ت حکم ببُریم.
‫واسه چی؟
‫چون یه کُسکشـی که ‫با خودش چاقو حمل می‌کنه.
‫گفتم که سرگرمی‌م ‫اینـه که چاقو جمع می‌کنم.
‫کفش‌هاش!
‫چیـه؟ ‫چی شده؟
‫چی...
‫کفش‌ها رو دربیار...
‫- چرا؟ ‫- لازم داریم.
‫می‌خوام به بابام زنگ بزنم.
‫نمی‌شه. ‫یه‌لحظه اجازه بدین...
‫کفش‌های لامصب رو دربیار!
‫سریع باش دیگه!
‫زود باش!
‫مستقیم برو آزمایشگاه.
‫دوباره شروع کنیم؟
‫آماندا شب قتل با تو بود؟
‫کل شب باهات بود؟
‫موقع خواب هم بود؟
‫نه.
‫شاید رفته سر کار.
‫خب؟
‫شاید رفته بیرون و برگشته...
‫آره، فکر کنم...
‫فکر کنم قضیه اینـه.
‫[ روایت پیچیده‌ی آماندا ناکس ] ‫(قسمت پنجم: «آقای هیچ‌کس»)
‫هر داستانی یه شخصیت قهرمان داره.
‫توی بچگی به جادو ‫و جادوگری باور داری...
‫به اَبَرانسان‌هایی که پرواز می‌کنن ‫و آدم‌هایی که برای عدالت می‌جنگن.
‫من هم دارم تلاش می‌کنم.
‫با این گُل‌های پژمرده ‫داری تلاش می‌کنی؟
‫- وقتی لازمت دارم، اینجا نیستی... ‫- ناسلامتی کریسمس شده، زن.
‫کم‌کم می‌فهمی ‫قهرمان‌های زیادی وجود نداره.
‫صبر کن، بابایی!
‫و وقتی کسی کمک لازم داره
‫باید خودت دست‌به‌کار بشی.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[ ۲۷ مارس ۲۰۰۹ - ۲:۵۸ بعدازظهر ]
‫[ هفتادویکمین روز محاکمه ]
‫به‌خاطر دختره‌ست.
‫شاید توی کار قاچاق اعضا باشه.
‫نه بابا. ببینش.
‫تخم این کارها رو نداره.
‫بیا.
‫بگیر.
‫ممنون.
‫حالت خوبـه؟ ‫آره.
‫- امروز خیلی سخت گذشت. ‫- آره.
‫همه‌ش جروبحث.
‫چرا وکیل‌هامون ناراحت بودن؟
‫قرار بود مینینی بهشون ‫گزارش دی‌اِن‌اِی رو بده
‫تا بتونن دفاعیه‌شون رو آماده کنن...
‫ولی عمداً وقت تلف می‌کنن.
‫نگران نباش. ‫هرطورشده ادامه می‌دن
‫و موفق می‌شن.
‫می‌گم...
‫چیـه؟
‫وقتی آزاد شدیم
‫می‌ریم یه شام خوش‌مزه بزنیم.
‫نظرت چیـه؟
‫هنوز برام قارچ هم نخریدی.
‫آره.
‫- می‌ریم گوبیو. ‫- هم ناهار می‌خوام و هم شام.
‫- صبحونه چی؟ ‫- اون هم می‌خوام.
‫این‌قدر انگلیسی حرف نزنین.
‫کاسه‌لیس.
‫«کاسه‌لیس»... ‫«بَرده»...
‫این صفت‌های اشتباه رو
‫کسایی بهم می‌دادن ‫که من رو نمی‌شناختن.
‫ولی آماندا من رو می‌شناخت.
‫البته این قضیه توی زندان کمکی نکرد.
‫بخش ویژه‌ی زندان تِرمی
‫مثل حلقه‌ی نهم دوزخِ دانته بود.
‫(نُه حلقه‌ی دوزخ به داستان «کمدی الهی»، نوشته‌ی دانته آلیگیری، اشاره داره. ‫هر حلقه نمادی از یه طبقه در جهنمـه. حلقه‌ی نُهم آخرین طبقه‌ست.)
‫جایی که متجاوزها...
‫کودک‌آزارها، مجرم‌های بی‌رحم ‫و البته من حبس شده بودن.
‫اوایل دوران حبسم ‫[ ۱۰ ژوئن ۲۰۰۸ - ۳:۴۲ بعدازظهر ]
‫هم‌سلولی‌م خبرچین بود. ‫[ ۶۵ روز زندانی ]
‫به مأمورها گزارش می‌داد ‫تا از حبسش کم بشه.
‫شاید دختره داشته ‫ازت استفاده می‌کرده.
‫شاید دیده ساده‌لوحـی ‫و گزینه‌ی خوبی هستی.
‫اون‌همه خون ریخته بود
‫و تو حتی فرار نکردی.
‫ادا درنیار. ‫عکس‌های روزنامه رو دیدم.
‫این خون نیست!
‫ولی شبیه خونـه. ‫صبر کن.
‫نه، این فنولفتالئین‌ـه!
‫- بابا تحقیق کرده... گوشی دستت... ‫- فنولفتالئین!
‫گوش کن، رافائله...
‫فنولفتالئین یه ماده‌ی شیمیاییـه.
‫معمولاً سریع با مولکول هِم ‫توی خون ترکیب می‌شه.
‫بعدش رنگ صورتی می‌گیره.
‫ولی خودش هم کم‌کم صورتی می‌شه.
‫چه با خون ترکیب بشه و چه نشه...
‫فهمیدیم، انیشتین. ‫رافا؟
‫اصلاً کی این عکس رو لو داده؟
‫کی کفش‌هات رو ازت گرفت؟
‫به نظرت کی؟ ‫پلیس‌ها دیگه!
‫می‌خوان نشون بدن آماندا اومده خونه ‫و وسط دریای خون حموم کرده.
‫رافائله...
‫وَنسا قراره هفته‌ی دیگه بیاد دادگاه.
‫- بابا، این‌طوری شغلش به خطر می‌افته! ‫- نمی‌تونم.
‫فرانکو، وکیل گفت نمی‌شه.
‫وقتی همچین وکیلی استخدام کردی، ‫باید به حرفش گوش بدی.
‫به حرف زنت گوش بده.
‫سلام برسون.
‫مارا سلام می‌رسونه، رافا.
‫سلام برسون.
‫پسرم، باید با خبرنگارها حرف بزنی.
‫پلیس‌ها...
‫می‌خوان آماندا رو با این ‫افشای مدارک گیر بندازن.
‫دختره داره نابودت می‌کنه... ‫مگه بهت نگفتم؟
‫این‌قدر بهش گیر نده...
‫وقت رفتنـه.
‫کلاً هشت روزه می‌شناسش.
‫هشت روز از رابطه‌شون گذشته بود.
‫همیشه این کار رو می‌کنه.
‫با مامان هم همین‌طوری بود.
‫کار زیاد دارم.
‫چی‌کار؟
‫- می‌خواد چی‌کار کنه؟ ‫- رد کفش‌ها.
‫شباهت رد کفش‌های من
‫با رد خونی کفش‌های صحنه‌ی جُرم
‫تنها عاملی بود که به‌خاطرش ‫پلیس‌ها من رو مجرم نشون دادن.
‫وقتی بابام فهمید پلیس‌ها ‫به ردپای مشابه رودی گیده توجه نکردن
‫یافته‌های خودش رو به مردم نشون داد.
‫کفش رافائله اون کفش نیست.
‫شماره‌ی کفش پسرم ۴۲/۵ـه
‫نسبت به کفش رودی که شماره‌ی ۴۵ـه
‫دایره‌های کمتری داره. ‫کفش رودی شباهتش بیشتره.
‫تازه...
‫به نظرتون این طرح عجیب
‫که پلیس بهش دقت نکرد...
‫دقیقاً چیـه؟
‫یه تیکه شیشه‌ست.
‫یعنی ورود به خونه صحنه‌سازی نبوده؟
‫چرا به من گوش نمی‌دی؟
‫دیروز رفتی توی تلویزیون ‫و امروز این رو منتشر کردن.
‫تو چتـه، بابا؟ ‫چرا جدی نمی‌گیری؟
‫آروم باش، وَنسا.
‫نه.
‫تا حالا به خود مِردیت دست نزدم
‫چه برسه به سینه‌بندش!
‫مگه نگفتین دی‌اِن‌اِی من ‫جای دیگه‌ای پیدا نشده؟
‫هنوز متوجه وخامت اوضاع نیستی.
‫الان نگاه مردم جهان به ایتالیاست.
‫تحقیر در سطح بین‌المللی ‫داره نظام کشور رو به هم می‌ریزه.
‫بالاخره باید یکی رو مقصر نشون بدن.
‫خب رودی گیده مقصره.
‫الان مشکل بزرگ‌تره!
‫پدرت با کارهاش اوضاع رو بَدتر کرده.
‫حالا دیگه می‌دونیم ‫دی‌اِن‌اِی تو روی سینه‌بندش هست.
‫آلت قتاله هم که توی خونه‌ت بوده.
‫ببین.
‫تو همه‌ش می‌گی شب قتل با هم بودین...
‫- درستـه؟ ‫- بله، بودیم.
‫من پیشنهاد می‌کنم
‫از آماندا فاصله بگیری.
‫به نفعت نیست که ‫به هر دوتون یه‌جور نگاه کنن.
‫آخه...
‫نمی‌تونم همین‌طوری ولش کنم.
‫با احساسات نمی‌تونی پرونده رو ببری.
‫چقدر وقت دارم تصمیم بگیرم؟
‫هرچی طول بِکشه
‫کارمون سخت‌تر می‌شه.
‫به‌اندازه‌ی کافی سخت بوده.
‫مامان.
‫عع، رافا. ‫اومدی.
‫خرید کردی.
‫آره، چندتا چیز خریدم.
‫ببخشین، عزیزم.می‌خواستم ‫خودم برم، ولی خسته بودم...
‫نقاشی جدید کشیدی؟
‫آره، اسمش شینجی‌ـه.
‫اون‌وقت شینجی چی‌کار می‌کنه؟
‫محافظـه.
‫چقدر بااستعدادی، عزیزم.
‫و چه دل مهربونی داری.
‫همیشه پیشم می‌مونی، مگه نه؟
‫[ ۱۷ آوریل ۲۰۰۹ - ۱۰:۱۹ صبح ]
‫[ نودویکمین روز محاکمه ]
‫همه‌ش می‌گن آماندا داره ‫زندگی‌م رو نابود می‌کنه
‫پس چرا هروقت می‌بینمش
‫انگار دارم پرواز می‌کنم؟
‫امروز به همچین حسی نیاز داشتم.
‫قرار بود مدرک علمی‌ای که ‫علیه من داشتن رو ارائه بدن
‫و بازرس‌ها هنوز گزارش رو به وکیل‌ها
‫تحویل نداده بودن.
‫یعنی نذاشتن برای ‫دادگاه کامل آماده بشیم.
‫به نظرم دستیار مینینی ‫برای این اومده بود
‫که یه نمایش توی دادگاه راه بندازه.
‫نمایشی که حتی از ‫دغل‌بازی مثل مینینی بعید بود.
‫دکتر ایپولیتو.
‫لطفاً بفرمایید تخصص‌تون چیـه.
‫من مدیر بخش فنی تحقیقات
‫سازمان پزشکی قانونی رُم هستم.
‫تخصصم بررسی دی‌اِن‌اِی هست.
‫حالا لطفاً از یافته‌هاتون بگین.
‫حتماً.
‫دررابطه‌با متهم‌ها باید عرض کنم
‫یه چاقوی آشپزخونه در منزل ‫رافائله سولچیتو پیدا شد.
‫دی‌اِن‌اِی قربانی روی تیغه بود ‫و دی‌اِن‌اِی ناکس روی دسته‌ی چاقو.
‫داخل حمام، خون قربانی روی کف‌پوش
‫و دستمال توالت بود... ‫به‌همراه دی‌اِن‌اِی رودی گیده.
‫داخل اتاق قربانی، دی‌اِن‌اِی ‫گیده و سولچیتو بود.
‫نزدیک پای قربانی یه تکه پارچه ‫و دو قلاب فلزی پیدا شده
‫که دی‌اِن‌اِی سولچیتو ‫و قربانی روش بود.
‫- خم شده؟ ‫- بله.
‫بند‌های سینه‌بند پاره شده بودن ‫و خود سینه‌بند هم بُرش خورده بود.
‫یعنی عمداً بُریده شده بود.
‫یکی از قلاب‌هاش کج شده بود.
‫همون‌طور که می‌بینید، ‫این نشون می‌ده که...
‫تجاوز بوده؟
‫بله.
‫منظورشون به من بود.
‫سینه‌بند خودم رو آوردم.
‫نتونستم از این کوچیک‌تر پیدا کنم.
‫آخه مال من از مِردیت بزرگ‌تره.
‫کومودی من رو مثل ‫یه حیوون نشون داد...
‫یه حیوون وحشی.
‫[ ۶ نوامبر ۲۰۰۷ - ۹:۵۸ صبح ]
‫درحالی‌که اولش من هیچ‌کاره بودم ‫[ پنج روز از قتل مِردیت گذشته ]
‫و حتی ارتباطی به پرونده نداشتم.
‫کفش‌هام بود که بهشون ‫یه مدرک جعلی از درگیری من داد
‫و باعث شد به قاتل تبدیلم کنن.
‫دنبال چی می‌گردین؟
‫این دیگه چیـه؟
‫هدیه‌ست. ‫هنوز حتی بازش نکردم.
‫حالم رو به هم می‌زنی.
‫برونو، بیا اینجا!
‫این چطوره؟
‫چی باعث شد به اون چاقو توجه کنین؟
‫گفته بودن قربانی ‫زخم‌های بزرگی داشته.
‫و منطقی بود که چاقو هم پهن باشه.
‫حس شیشم بازرس‌ها ‫این‌جور مواقع خیلی قویـه.
‫اون‌لحظه من هم این‌طور بودم
‫و برداشتمش.
‫مدرک رو گذاشتین توی کیف‌تون؟
‫بله.
‫اون کیف؟
‫که هرروز ازش استفاده می‌کنین؟
‫بله.
‫جناب اِسپوزیتو.
‫شما مسئول ارسال چاقو
‫به آزمایشگاه دکتر ‫ایپولیتو در رُم بودین.
‫درستـه.
‫پس چاقو به چه صورت حمل شد؟
‫جناب قاضی، نیروی به‌وضوح بیان کرد ‫که مدرک به‌درستی حمل نشده.
‫جناب گیرگا!
‫علاوه‌بر این، ما داریم ‫فی‌البداهه دفاع می‌کنیم...
‫جناب گیرگا!
‫و کار راحتی نیست، ‫چون هیچی نمی‌دونیم.
‫دکتر مینینی باید گزارش رو به ما بدن!
‫ما طبق برنامه پیش می‌ریم!
‫عدالت داشت ازم فرار می‌کرد ‫و من به آماندا پناه برده بودم.
‫همین‌که تو و آماندا توی دادگاه ‫حضور داشتین، خودش بَده.
‫اون‌وقت به هم نامه می‌نویسین؟
‫- جلوی مردم مثل بانی و کلاید شدین. ‫- مهم نیست شبیه چی شدیم.
‫(بانی و کلاید: زوج تبهکار معروف آمریکایی)
‫آخه بهت چی بگم؟
‫باید بیخیال دختره بشی.
‫به‌خاطر اون افتادی زندان.
‫اون به‌خاطر من افتاده زندان!
‫چون توی بازجویی بهش خیانت کردم.
‫می‌خواد عذاب‌وجدان داشته باشی
‫تا بتونه نگهت داره.
‫اگه براش شهادت نمی‌دادی، ‫الان راحت بودی.
‫داره ازت استفاده می‌کنه. ‫تو نمی‌شناسیش.
‫نه، تو نمی‌شناسیش!
‫هشت روز با هم بودین؟ پنج روز؟
‫توی این اوضاع تنهاش نمی‌ذارم.
‫نمی‌تونی درک کنی.
‫راست می‌گی.
‫آدم‌بَده منـم.
‫خودخواهی کردم که تنهاش گذاشتم.
‫کاش تو هم همین‌طوری بودی.
‫مامان هنوز از تخت بلند نشده؟
‫کِی اومدی؟
‫چی‌کار می‌کنی، رافائله؟
‫غذا می‌خورم.
‫منظورم اینـه آخرین باری که...
‫با رفقات رفتی بیرون ‫یا خوش‌گذرونی کردی، کِی بوده؟
‫این کار یعنی چی؟ مگه پرستارشـی؟
‫بابا بهم گفت می‌خواد بفرستت...
‫- کجا؟ ‫- به دانشگاه اوناسی توی پروجا.
‫نه بابا؟ برم پیش اون بچه‌دکترها؟
‫- رافائله... ‫- نه، ممنون. همین‌جا خوبـه.
‫نمی‌شه که تا ابد پرستار اون باشی.
‫مامان حالش خوب نیست.
‫اون مادرتـه و تو بچه‌شـی.
‫مسئولیت زندگی‌ش با خودشـه.
‫بیخیال...
‫خودت هم دوست داری بری.
‫برو زندگی کن!
‫آره؟
‫برو هرکار دوست داری، بکن...
‫همون کارهای کامپیوتری‌ت...
‫اصلاً برو از این دخترهای ‫سینه‌گنده‌ی مانگاها پیدا کن
‫(مانگا: کمیک‌بوک‌های ژاپنی) ‫و عشق‌وحال کن!
‫خوشت اومد، آره؟
‫قیافه‌ت یه‌جوری شد.
‫ای ناقلا.
‫آره؟ می‌خوای؟
‫بعداز ۶۳۰ روز حبس...
‫توی ژوئیه‌ی ۲۰۰۹ ‫دادگاه به تعویق افتاد.
‫سه ماه دیگه هم ‫با فکروخیال و عذاب گذشت.
‫نامه‌های آماندا کمتر و کمتر شد
‫تا این‌که اصلاً نامه‌ای نیومد.
‫توی تابستون، گزارش دی‌اِن‌اِی ‫دکتر ایپولیتو منتشر شد.
‫چهار ماه تأخیر داشت و ناقص بود، ‫ولی وکیل‌ها امیدوار بودن.
‫اول می‌خوام بدونم...
‫گواهی کیفیت ایزو ۱۷۰۲۵ چیـه؟
‫فعالیت آزمایشگاه ما ‫با هدف رسیدن به این گواهیـه.
‫امیدوارم بهش برسین.
‫ولی درحال‌حاضر این گواهی رو ندارین ‫و قبلاً هم نداشتین.
‫حالا برگردیم به چاقو.
‫موقع بررسی مواد ژنتیکی روی تیغه
‫آزمایش خون هم گرفتین؟
‫بله.
‫آزمایش خون منفی بود، ‫ولی با توجه با حجم کم...
‫- ماده‌ی ژنتیکی قربانی... ‫- بله، قربانی.
‫ممکنـه منفی نباشه.
‫پس نمی‌شه با قطعیت گفت ‫که خون روی تیغه نبوده.
‫بعداز این آزمایش، ‫مجدداً آزمایش گرفتین؟
‫خیر.
‫مگه تکرار مکررات یکی از لازمه‌های
‫تعیین اعتبار آزمایش نیست؟
‫این جمله‌ی خودتونـه.
‫همه‌ی نمونه‌ها توی ‫یه آزمایش استفاده شد
‫چون دستگاه نمونه‌گیری ‫از یه حدی پایین‌تر قبول نمی‌کنه.
‫بله، پس طبق گزارش خودتون...
‫شما به‌صورت دستی دستگاه رو ‫مجبور کردین نمونه بگیره.
‫حالا سؤالم اینـه که...
‫اگه به دستگاه فشار نمی‌آوردین
‫چاقو در نهایت ردی از ‫دی‌اِن‌اِی قربانی نشون می‌داد؟
‫به احتمال زیاد، خیر.
‫دکتر، توی شهادت قبلی‌تون
‫گفتین سینه‌بند قربانی پاره شده بود.
‫- یعنی فوراً متوجه این موضوع شدین؟ ‫- بله.
‫و وقتی فهمیدین ‫بخشی از سینه‌بند گم شده
‫محیط رو بررسی کردین تا پیدا بشه؟
‫بله، ولی اون زمان نمی‌دونستیم ‫اهمیت داره و همون‌جا موند.
‫که این‌طور. ‫کجا موند؟
‫زیر بالش قربانی.
‫و آیا خبر دارین که تیکه‌ی گم‌شده
‫توی قسمت دیگه‌ای از اتاق پیدا شده؟
‫و بفرمایید کجا بوده؟
‫توی بازرسی دوم نزدیک میز پیدا شد.
‫پس، از ۲ نوامبر تا ۱۸ سپتامبر
‫این تیکه پارچه ‫یک‌ونیم متر جابه‌جا شده.
‫چطوری؟
‫تکون خورده دیگه.
‫گفتین یکی از قلاب‌هاش کج شده.
‫به نظرتون می‌شه بگیم
‫قلاب له شده و به‌خاطر تجاوز نبوده؟
‫نه، ممکن نیست چون...
‫بر چه اساسی می‌گین؟
‫شاید من پام رو روش گذاشتم ‫و جابه‌جاش کردم...
‫آخه اتاق هم کوچیکـه.
‫- جناب قاضی، این فقط فرضیه‌ست. ‫- بذارین حرفم تموم بشه...
‫لطفاً.
‫خیلی خوب.
‫بذار این‌طوری بگم.
‫فرض کنین...
‫من مأمور پلیسـم و یا عضو پزشکی قانونی‌ام
‫و پاپوش محافظ هم پوشیدم...
‫و روی پاپوش‌ها سلول‌های ‫ریز پوستی وجود داره...
‫امکانش هست این سلول‌ها منتقل بشه؟
‫مثلاً از پاپوش به سینه‌بند؟
‫منظورم توی ۴۶ روز فاصله بین پیداشدن ‫و آزمایش‌گرفتن از قلاب سینه بنده.
‫دی‌اِن‌اِی که پرواز نمی‌کنه.
‫اونجا بود که فهمیدم هرچقدر ‫حرف وکیل‌ها منطقی باشه...
‫به‌خاطر تأخیر گزارش دی‌اِن‌اِی...
‫چهار ماه دیرتر به استدلال ‫رسیدیم و بی‌فایده بود.
‫نفرت و تعصب ریشه زده بود ‫و کار از گار گذشته بود.
‫دکتر ایپولیتو طی چند ‫مرحله قانون‌شکنی کردن...
‫«طی چند مرحله»؟
‫و چون گزارش‌ها به ما تحویل داده نشد
‫هیئت منصفه هم چهارماه
‫عملاً معطل شدن.
‫درخواست اختتام پرونده رو داریم.
‫- من هم موافقـم! ‫- من هم همین‌طور.
‫درخواست وکلا وارد نیست.
‫پس درخواست بررسی ‫مستقل دی‌اِن‌اِی داریم.
‫بعداز استراحت کوتاه، ‫نتیجه اعلام می‌شه.
‫در اصل همون‌جا تصمیم ‫نهایی رو گرفته بود.
‫قرار نبود دی‌اِن‌اِی ‫جداگانه بررسی بشه.
‫این هم یه شکست دیگه توی پرونده بود.
‫آماندا، از این‌طرف!
‫داشتیم می‌باختیم.
‫یه‌چیزی تغییر کرده بود.
‫آماندا!
‫آماندا هم داشت ازم دور می‌شد.
‫رافائله‌ی عزیز.
‫بابت نقاشی‌ها ممنون.
‫ولی متأسفانه دوستیِ من رو ‫با چیز دیگه‌ای اشتباه گرفتی.
‫درستـه که می‌تونستیم ‫رابطه‌ی جدی‌ای داشته باشیم
‫ولی فعلاً باید روی آزادی‌م تمرکز کنم.
‫امیدوارم این نامه ناراحتت نکنه.
‫این رو بخون.
‫رافا.
‫با توام.
‫چرا قیافه‌ت این‌قدر داغونـه؟
‫استرس دارم. ‫اخراج شدم.
‫مهم نیست... ‫این رو بخون.
‫پایینش. ‫[ آماندا ناکس به‌همراه متهمی دیگر ]
‫خب.
‫خب؟
‫توی دادگاهِ خودت به‌عنوان ‫همراهیِ دختره می‌شناسنت.
‫متهم به قتلـی. ‫اون‌وقت می‌گی «خب»؟
‫بزرگ شو، رافا.
‫خودت رو قاضی کن.
‫از خودت بپرس چرا می‌خوای ‫هنوز با دختره باشی؟
‫چرا این رو نشون می‌دی؟ ‫به‌اندازه‌ی کافی عذاب نکشیدم؟
‫می‌شه فقط...
‫رافا.
‫می‌شه...
‫می‌شه فقط یه‌لحظه بیخیال آماندا بشی؟
‫تو...
‫اومدی پروجا که درس بخونی.
‫درستـه؟
‫با دخترها عشق‌وحال کنی و شاغل بشی.
‫مگه نه؟
‫پس چی شد؟
‫قراره گناهکار شناخته بشی.
‫لیاقت آزادی رو ندارم.
‫یعنی چی؟
‫پس لیاقتت چیـه؟
‫نمی‌خوای زندگی گنی؟ ‫زندگی رو دوست نداری؟
‫من...
‫هیچی نیستم. ‫آره.
‫من هیچ‌کس نیستم.
‫- نه. ‫- چرا.
‫حتی دوستم نداره.
‫من رو نمی‌خواد.
‫و احساس می‌کنم...
‫انگار...
‫دارم...
‫ناپدید می‌شم.
‫عع...
‫چطوری کارم به اینجا کشید؟
‫نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫شماها همین‌طور قفلی می‌زنین...
‫ولی من...
‫احساس می‌کنم...
‫پوچ شدم.
‫یه پوسته‌ی توخالی‌ام.
‫همه می‌گن «پسره هم‌دستشـه».
‫«پسره فلانـه... پسره بهمانـه...»
‫وقتی خودم نمی‌دونم کی‌ام...
‫اون‌ها چطوری قضاوتم می‌کنن؟
‫تو داداش منـی.
‫«هیچ‌کس» نیستی.
‫تو همه‌کس منـی.
‫تنها کاری که باید بکنی
‫اینـه که توی دادگاه بگی نمی‌دونی ‫شب قتل دختره چی‌کار می‌کرده.
‫تو خواب بودی. ‫پس دروغ حساب نمی‌شه.
‫شاید یواشکی رفته بیرون.
‫فقط این‌جوری می‌تونی ‫خودت رو آزاد کنی.
‫ولی اون آزاد نمی‌شه.
‫با عذاب‌وجدان چجوری زندگی کنم؟
‫حداقل تو آزاد می‌شی.
‫یوتو.
‫به بیرون توجه نکن.
‫درونت رو نگاه کن.
‫باید خودت تصمیم بگیری.
‫فقط خودت می‌تونی سرنوشتت رو عوض کنی.
‫الو، بابا؟
‫آروم‌تر بگو. ‫چی شده؟
‫تلاشم رو کردم.
‫مامان، من رو ببخش.
‫من تلاشم رو کردم.
‫می‌خوام باهاش تنها باشم.
‫من رو با مامان تنها بذارین.
‫بابا... بریم.
‫نباید تنهات می‌ذاشتم.
‫من رو ببخش.
‫به‌موقع نرسیدم.
‫[ ۴ دسامبر ۲۰۰۹ - ۹:۱۷ صبح ]
‫[ آخرین روز دفاعیه ]
‫درستش نکن.
‫اگه مرتبش کنی، بَدشانسی می‌آره.
‫از زمان مرگ مادرم...
‫یه دعای مخصوص هست ‫که برای عزیزانم می‌خونم.
‫برای کسایی که خیلی برام مهمـن.
‫اون روز صبح برای آماندا دعا کردم...
‫برای خونواده‌ش...
‫و برای خونواده‌ی خودم.
‫برای مِردیت و کسایی که دوستش داشتن.
‫برای بازرس‌ها دعا کردم.
‫برای قاضی‌ها...
‫هیئت منصفه...
‫و برای خودم...
‫که جرئت انجام این کار رو پیدا کردم.
‫می‌خوام یه‌چیزی بگم.
‫باشه.
‫اولش، آماندا و مِردیت ‫با هم دوست بودن.
‫هر دو به یه زبان صحبت می‌کردن ‫و از فرهنگ مشابهی بودن.
‫ولی کم‌کم رابطه سرد شد
‫و هرکدوم وارد مسیر متفاوتی شدن.
‫آماندا نظافت و قوانین ‫داخل خونه رو رعایت نمی‌کرد.
‫برخلاف مِردیت، آماندا پسرهای ‫مختلف رو می‌آورد به خونه.
‫آماندا مواد مصرف می‌کرد، ‫اما مِردیت خیر.
‫آماندا کاندوم و ویبراتور داشت.
‫شب قتل...
‫آماندا می‌ره به دیدن رودی گیده.
‫شاید مکان ملاقات همون خونه بوده.
‫رودی می‌تونسته به آماندا مواد بده.
‫شاید حتی باهاش هم‌خواب شده.
‫شاید می‌خواستن درباره‌ی ‫معاملات موادشون حرف بزنن.
‫رافائله...
‫طبق معمول تعقیبش می‌کنه.
‫هر قدمی که برمی‌داشت، ‫رافائله پشت‌سرش بود.
‫آماندا سلطه‌گر بود و پسره رو ‫توی مُشت خودش گرفته بود.
‫به نظرتون مشخص نیست ‫که موقع ورود به خونه
‫سه‌تایی می‌خواستن چی‌کار کنن؟
‫ولی ممکنـه این وسط یه مشاجره ‫بین آماندا و مِردیت شکل گرفته باشه.
‫مثلاً سر اجاره‌ی عقب‌مونده‌ی خونه...
‫یا سر حضور رودی توی خونه.
‫و همچنین ممکنـه
‫بعداز مشاجره... ‫و تحت‌تأثیر مواد و الکل...
‫تصمیم گرفتن با مِردیت ‫یه بازی جنسی وحشیانه راه بندازن.
‫فراموش نکنید...
‫اون شب تنها شبی بود
‫که آماندا و مِردیت با هم تنها بودن
‫و خبری از هم‌خونه‌ها نبود.
‫حتی پسرهای طبقه‌ی ‫پایین هم اون شب نبودن.
‫آماندا مدت‌ها از مِردیت ‫کینه به دل گرفته بود.
‫و وقتش رسیده بود که از ‫اون دختر خودخواه انتقام بگیره.
‫حتماً همچین فکری توی سرش بوده.
‫و طی سلسله اتفاقات خشونت‌آمیز
‫شکنجه‌ی مِردیت آغاز می‌شه.
‫هر سه بهش حمله کردن.
‫رافائله با چاقو زدش.
‫رودی بهش تجاوز کرد.
‫و آماندا...
‫عمیق‌ترین زخم رو بهش وارد کرد.
‫ما فرایند رو تصویرسازی کردیم...
‫تا بتونید بهتر تصمیم‌گیری کنید.
‫ساعت ۱۱:۳۰ شب...
‫آماندا ناکس، رافائله سولچیتو...
‫و رودی گیده به ویلای ‫ویا دلا پرگولا رسیدن.
‫آماندا دَر رو با کلیدش باز می‌کنه...
‫ساعت ۱۱:۳۵...
‫بعداز آغاز درگیری، ‫مِردیت به دیوار کوبیده می‌شه...
‫جناب قاضی، این کار زیاده‌رویـه!
‫و الان دیگه زمان ‫ارائه‌ی مدرک جدید نیست...
‫جناب گیرگا.
‫ادامه بدید، خانم کومودی.
‫اینجا بخش دوم حمله‌ست که ‫از زوایای مختلف نشون داده شده...
‫مهاجمین تلاش می‌کنن ‫مِردیت رو مهار کنن...
‫لباسش رو درمی‌آرن ‫و با چاقو تهدیدش می‌کنن...
‫و این زخم...
‫براثر ضربه‌ی چاقوی ‫سولچیتو به وجود می‌آد.
‫ای بابا. هنوز داری ‫به سوراخ سینک فکر می‌کنی؟
‫- نه. ‫- دروغ نگو.
‫- نمی‌گم. ‫- دیوونه.
‫- نه‌خیر. ‫- مشخصـه.
‫داشتم به خوشگلیِ تو فکر می‌کردم.
‫باشه پس. ‫من داشتم فکر می‌کردم...
‫که چقدر با هم فرق داریم.
‫عع؟
‫چطور؟
‫خب...
‫تو خیلی تمیز و مرتبـی...
‫آها.
‫حتی وقتی آب می‌ریزه، عصبانی می‌شی.
‫ولی من... ‫چجوری می‌گین...
‫خیلی «بی‌خیال»ـم.
‫«نامرتب»ـی. ‫- نه‌خیر. ‫- بعله!
‫- حالا شاید یه‌ذره. ‫- ولی کاش...
‫توی دبیرستان باهات آشنا می‌شدم.
‫- نه. ‫- یعنی چی نه؟
‫اون‌موقع... ‫اصلاً باحال نبودم.
‫- امکان نداره. ‫- جدی می‌گم.
‫- برو بابا. ‫- والا.
‫- موهای من مثل ناروتو سیخ‌سیخی بود. ‫- وای.
‫(ناروتو: یکی از شخصیت‌های داستانی معروف در دنیای انیمه) ‫- جون تو. ‫- آخ آخ.
‫اون‌جوری تصورم کن.
‫عکس ناروتو رو به مامانم ‫نشون می‌دادم و التماسش می‌کردم.
‫«مامان، تو رو خدا... جون من...»
‫تا این‌که بالاخره... موفق شدم.
‫- تونستی؟ ‫- آره.
‫عجب. پس حسابی مامان‌دوستـی‌ها.
‫آره.
‫- آره. ‫- بودم.
‫عع... دو سال پیش فوت کرد.
‫متأسفـم.
‫چطوری؟ ‫چطوری فوت کرد؟
‫ایست قلبی.
‫چون...
‫- بابام داشت دوباره ازدواج می‌کرد... ‫- آها...
‫و قلب مامانم...
‫مامانم خیلی افسرده و ناراحت بود...
‫هرروز صبح‌تاشب بهم زنگ می‌زد...
‫باهام درددل می‌کرد.
‫بهم می‌گفت...
‫«چیزی برای زندگی‌کردن ندارم»...
‫یا «می‌خوام بمیرم»...
‫می‌گفت «چرا تنهام گذاشتی؟»...
‫بعضی‌وقت‌ها حتی نمی‌خواستم ‫تلفن رو جواب بدم.
‫- و... ‫- تقصیر تو نبود.
‫- نه، منظورم... ‫- نه، ببین...
‫- تقصیر تو نبود. ‫- منظورم اینـه که...
‫ناراحت نباش.
‫خوب کاری کردی که رفتی دانشگاه.
‫جدی می‌گم! ‫زندگی به همین چیزهاست.
‫باید تلاشت رو بکنی ‫و با خودت روراست باشی.
‫درستـه؟
‫صداقت با خود...
‫درست گفتی.
‫من هم...
‫همه بهم می‌گن شبیه آمِلی‌ام، ‫چون خیلی عجیبـم.
‫خب که چی؟ ‫یعنی باید عوض بشم؟
‫که بقیه ازم راضی باشن؟ ‫نه، ممنون.
‫عع...
‫می‌دونی...
‫من همه‌چیز مادرم بودم.
‫پس برای خودت چی هستی؟
‫عع...
‫جناب قاضی و اعضای محترم هیئت‌منصفه.
‫عع...
‫حقیقتش صحبت درباره‌ی ‫این موضوع برام خیلی سختـه.
‫من وارد ماجرایی شدم که ‫خودم هیچی ازش نمی‌دونم.
‫هیچ دلیلی وجود نداره ‫که باعث بشه آدم بُکشم.
‫حتی بازرس‌ها می‌گن من ‫یه سگ دست‌آموزم که هار شده.
‫من با آماندا چند روز ‫قبل‌از جنایت آشنا شدم.
‫ولی اگه ازم می‌خواست...
‫که اون کار رو...
‫اون کار رو بکنم، قطعاً می‌گفتم «نه».
‫ولی حقیقت اینـه که اون ‫هیچ‌وقت چنین چیزی ازم نخواست.
‫من مِردیت رو نکُشتم.
‫و شب قتل توی اون خونه نبودم.
‫من آدم خشنی نیستم.
‫خواهش من از شما اینـه که...
‫زندگی‌م رو بهم برگردونین. ‫چیزی که الان دارم، اسمش زندگی نیست.
‫خیلی ممنون.
‫نصف‌شب قراره حکم بدن؟
‫چه عجیب.
‫فکر کنم نکته‌ش همینـه.
‫رافائله! رافائله!
‫رافائله، اینجا رو ببین!
‫آماندا!
‫آماندا، اینجا رو ببین!
‫شجاع باش، آماندا. ‫نگران نباش.
‫به نام مردم ایتالیا.
‫دادگاه آسیزه‌ی شهر پروجا ‫حکم متهمان را صادر می‌کند:
‫ناکس، آماندا ماری. ‫متولد سیاتلِ آمریکا در ۹ ژوئیه‌ی ۱۹۸۷.
‫هم‌اکنون تحت‌بازداشت در زندان پروجا.
‫سولچیتو، رافائله. ‫متولد باری در ۲۶ مارس ۱۹۸۴.
‫هم‌اکنون تحت‌بازداشت در زندان تِرنی.
‫به احتساب تهمت به پاتریک لومومبا...
‫آماندا ماری ناکس...
‫در این پرونده
‫گناهکار است.
‫به احتساب قتل، ‫حمل سلاح، تجاوز، دزدی...
‫و صحنه‌سازی... ‫متهمان...
‫رافائله سولچیتو ‫و آماندا ماری ناکس...
‫در این پرونده...
‫گناهکارند.
‫۲۶ سال حبس برای آماندا ناکس
‫و ۲۵ سال برای سولچیتو تعیین شد.
‫و هرکدام باید هزینه‌ی ‫دادگاه خود را نیز پرداخت کنند.
‫درخواست تجدیدنظر می‌دیم. ‫نگران نباش.
‫- آماندا! آماندا! ‫- آماندا! نه!
‫نه! نبرینش!
‫نبرینش! ‫آماندا!
‫بهش دست نزن!
‫آماندا!
‫رافائله، قوی باش!
‫از حکم دادگاه راضی هستید؟
‫به‌طور کلی، بله راضی هستیم.
‫اما اینجا جمع شدیم تا در سوگ ‫خواهر به‌قتل‌رسیده‌مون باشیم.
‫دو انسان جَوون قراره به زندان برن
‫و مدتی طولانی اونجا باشن.
‫قطعاً نباید بابتش جشن گرفت.
‫[ دو سال قبل ]
‫[ ۲ نوامبر ۲۰۰۷ - ۳:۱۰ بعدازظهر ]
‫اینجا لکه‌های خونـه.
‫توی این اتاق خبری نبوده.
‫از همه‌لحاظ بی‌انضباطی صورت گرفته.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.