‫[ آنچه گذشت... ]
‫رافائله سولچیتو و آماندا ماری ناکس
‫در این پرونده
‫گناهکارند!
‫ناکس به ۲۶ سال حبس در زندان
‫و سولچیتو به ۲۵ سال ‫حبس محکوم می‌شوند.
‫توی دادگاه بعدی موفق می‌شیم.
‫یه دادگاه کاملاً جدیده.
‫من هم به اینجا انتقالی گرفتم.
‫آره، همیشه یه‌نفر نزدیکت هست.
‫مینینی گفته حکم‌مون سبک بوده
‫و این دفعه می‌خواد ‫درخواست حبس ابد بده.
‫دی‌اِن‌اِی ناکس روی دسته‌ی چاقوئـه.
‫اما دی‌اِن‌اِی مِردیت که ‫ظاهراً روی تیغه بوده
‫اعتبار نداره، چون دکتر ایپولیتو
‫برای بررسی مقدار ناچیزی ماده‌ی ژنتیکی، ‫قوانین بین‌المللی رو زیر پا گذاشتن.
‫من اون آدمی که می‌گن، نیستم.
‫می‌خوام برم خونه.
‫می‌خوام به زندگی‌م برگردم.
‫چون من بی‌گناهـم.
‫حکم اومده.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[ زجر می‌کشید و فریاد می‌زد... ]
‫[ روی قسمت‌های مختلف بدنت... ]
‫[ با یه چاقوی کُند... ]
‫[ اول گلوت رو پاره کنم... ]
‫[ مِردیت بود، ولی... ]
‫[ تو خواهی مُرد. ]
‫[ آماندا ناکس ]
‫[ روایت پیچیده‌ی آماندا ناکس ] ‫(قسمت هفتم: «تو اونجا بودی»)
‫تا دقایقی دیگر، جهان از حکم
‫دادگاه آماندا ناکس مطلع می‌شه.
‫اگر گناهکار شناخته بشه، ‫این دختر ۲۴ساله
‫و دوست‌پسر موقت ایتالیایی‌ش ‫به حبس ابد محکوم می‌شن. ‫[ ۳ اکتبر ۲۰۱۱ - ۸:۳۶ شب ]
‫[ ۱۴۲۷ روز در زندان ]
‫بعداز چهار سال و دو دادگاه...
‫نتیجه‌ی نهایی مشخص می‌شه.
‫آماندا، حالت خوبـه؟
‫به نام ملت ایتالیا.
‫پیروی بررسی مجدد گزارش دادگاه اول
‫به احتساب افترا به پاتریک لومومبا...
‫دادگاه تجدیدنظر شهر پروجا
‫آماندا ماری ناکس را
‫گناهکار می‌شناسد.
‫و او را به سه سال حبس محکوم می‌کند ‫که در گذشته سپری شده.
‫به احتساب جُرم قتل، ‫تجاوز، حمل سلاح...
‫آماندا ماری ناکس و رافائله سولچیتو
‫تبرئه می‌شوند.
‫سکوت!
‫خدا رو شکر!
‫سکوت!
‫لطفاً سکوت رو رعایت کنید!
‫و به احتساب آخرین جُرم، ‫یعنی صحنه‌سازی...
‫متهم تبرئه می‌شود
‫چراکه چنین جُرمی صورت نگرفته.
‫دادگاه دستور آزادی فوری ‫متهمان را صادر می‌کند.
‫ختم جلسه.
‫رافا! رافا!
‫رافا!
‫با هم در تماس باشیم.
‫باشه؟
‫آره؟
‫خدافظ، رافا.
‫خدافظ، آماندا.
‫اومد. ‫خجالت بِکش!
‫شرم کن!
‫هنوز تموم نشده!
‫هنوز دادگاه عالی مونده! شرم کن!
‫خجالت بِکش! ‫شرم کن!
‫قاتل!
‫شرم کن!
‫آماندا، می‌دونم لحظه‌ی حساسیـه
‫ولی باید سریع از اینجا بریم. ‫ایتالیا الان برات جای امنی نیست.
‫- آماندا! ‫- خبرنگارها دنبالتـن
‫و اگه مردم پیدات کنن
‫- معلوم نیست باهات چی‌کار می‌کنن. ‫- ببخشین، شما؟
‫من ازطرف خونواده‌ت اینجائـم. ‫برنامه چیدیم
‫که در اسرع وقت از کشور خارجت کنیم.
‫- سریع وسایلت رو جمع کن. ‫- باشه.
‫بهتره فرار کنی.
‫آماندا!
‫موفق شدی!
‫آزادی! آزادی!
‫دیدی گفتم؟ ‫وای!
‫- دارم می‌رم خونه. ‫- پس برو.
‫- باشه. باشه. ‫- برو!
‫۳۴۲۴۸ ساعت.
‫این‌قدر از عمرم ‫توی این مکان هدر رفت.
‫بااین‌که خیلی هیجان‌زده بودم
‫ولی رسم همیشگی زندان رو فراموش نکردم
‫و آزادی‌م رو به نفر ‫بعدی انتقال دادم.
‫آزادی! آزادی!
‫آماندا، باید بری.
‫نگران نباش. راننده ‫می‌برت پیش خونواده‌ت.
‫پس لطفاً ازطرف من ‫از دون سائولو خداحافظی کنین.
‫- باشه. برو. ‫- باشه.
‫آزادی! آزادی!
‫- واویلا! ‫- چی شده؟
‫دارن می‌آن دنبالمون!
‫من رو کجا می‌بری؟
‫کجا می‌ریم؟
‫چی شده؟ ما کجایـیم؟
‫اینجا... اینجا چه خبره؟ ‫چی شده؟
‫اون دیگه کیـه؟
‫- چی شده؟ ‫- آماندا! من اِستیو مور هستم.
‫- افسر سابق اِف‌بی‌آی. ‫- خب.
‫چی شده؟ ‫بگین چی شده؟ ‫کجاست؟
‫- مامان! ‫- می‌دونم، عزیزم!
‫می‌دونم. ‫دیگه تموم شد.
‫همه‌چی تموم شد.
‫برای رسیدن بهت از جهنم رد شدیم.
‫دادگاه دیوونه‌خونه شده بود. ‫اینجا جامون امنـه.
‫- خیلی خوب. ‫- باشه؟
‫- شما اینجا باشین. ‫- باشه.
‫من می‌رم داخل رو بررسی کنم. ‫باشه.
‫چقدر بَده تفنگ ندارم.
‫- افسر سابق اِف‌بی‌آی‌ـه. ‫- خوبـه.
‫قراره محافظ‌مون باشه ‫که روانی‌ها بهمون حمله نکنن.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫- این چه وضعیـه؟ ‫- خبرنگارهای لاشخور...
‫دیگه رسماً دیوونه شدن.
‫توی مسیر یکی‌شون می‌خواست ‫با ماشینش بکوبه بهمون.
‫- خودت خوبـی؟ بقیه خوبـن؟ ‫- آره بابا.
‫- خیلی خوب. ‫- تو چی؟
‫اِستیو، چیزی شده؟
‫- نه. ‫- اِستـ
‫پام گیر کرده بود.
‫امشب اینجا جاتون امنـه، خانوم‌ها.
‫فردا هم می‌رین خونه.
‫درحال‌حاضر در خیابان ‫۹۸۲۱ کرِین ایستادیم.
‫منتظریـم تا آماندا ‫و خانواده‌ش از راه برسن.
‫- دارن می‌آن. ‫- آره.
‫هنوز مشخص نیست...
‫فکر کنم خودشـه.
‫آماندا!
‫آماندا، چه احساسی داری ‫که برگشتی خونه؟
‫برین کنار!
‫نزدیک ما باش.
‫زود باش بریم.
‫یکی پرده‌ها رو بِکشه.
‫ای بابا.
‫این چه وضعیـه؟
‫بعداز ۱۵ ساعت سفر توی هواپیما ‫و دو شب بی‌خوابی
‫رسیدم به سیاتل.
‫از اونجا دور شو، آماندا.
‫تنها چیزی که می‌خواستم، ‫سکوت خونه بود.
‫سورپرایز!
‫وای، آماندا!
‫سلام!
‫همه‌ی دوست‌هات و خونواده‌ت اومدن. ‫همون‌طور که می‌خواستی.
‫- وای، بالاخره برگشتی! ‫- همه بگین سیب!
‫سـیـب!
‫[ ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱ - ۸:۲۲ صبح ]
‫[ روز هفتم در خانه ]
‫توی زندان هربار فقط ‫سه‌تا کتاب بهم می‌دادن
‫و این کتابخونه در مقایسه ‫با اون برام زیادی بود.
‫عع!
‫روزهای اول آزادی‌م، ‫همه‌چی برام عجیب بود.
‫مثلاً این‌که می‌تونستم ‫بدون اجازه‌ی نگهبان
‫برم یه اتاق دیگه.
‫و گزینه‌های مختلفی که داشتم.
‫هیچی اون‌طور که تصور می‌کردم، نبود. ‫حتی خودم.
‫می‌شناسیش دیگه، اوما. ‫توی مراسم وی‌اِم‌اِی لباس گوشتی پوشید.
‫چقدر حیف کرد! ‫اون گوشت‌ها یه‌هفته غذا می‌شد!
‫آره، ولی نکته‌ش همین بود دیگه.
‫روغن زیتون داریم؟ ‫(به ایتالیایی)
‫- باز گفتی که. ‫- چی گفتم؟
‫می‌گم، من نگرانـم.
‫ها؟
‫بعضی‌وقت‌ها یه کارهایی می‌کنه ‫که انگار هنوز توی زندانـه.
‫- مثلاً چه کاری؟ ‫- مثلاً...
‫اون روز لباس‌زیرش رو ‫توی سینک می‌شست.
‫- عجب. ‫- یکی از حامی‌های گروه فیس‌بوک گفت
‫احتمالاً اختلال پس‌از سانحه داره.
‫به نظرت نباید ببریمش مشاوره؟
‫چرا ببریم؟ می‌خوای ‫پول بیشتری خرج کنی
‫تا همه‌ی خاطرات ‫بَدش رو دوباره مرور کنه؟
‫- نه، ولی... ‫- یه زندگی معمولی لازم داره تا خوب بشه.
‫همه‌مون لازم داریم.
‫به مَدیسون می‌گم بیاد اینجا.
‫شاید یه دوست قدیمی ‫بتونه هویتش رو برگردونه.
‫آره. آفرین.
‫آره.
‫من خسته‌ام. بریم بخوابیم؟
‫من یه‌کم دیگه تماشا می‌کنم. ‫هنوز حس‌وحال پرواز توی تنمـه.
‫پس اینجا خوابت نبره.
‫نه.
‫- حالا شد. ‫- آره.
‫سلام. اوضاع خونه چطوره؟
‫عالیـه.
‫چه حسی داره که برگشته خونه؟
‫کِی قراره ماجرا رو ‫از زبون آماندا بشنویم؟
‫فعلاً روی بهبودش تمرکز کردیم.
‫حتماً مشکل مالی هم دارین. ‫مخصوصاً هزینه‌های دادگاه.
‫هرچی بیشتر معطل کنین، ‫ارزش داستانش کمتر می‌شه.
‫اون‌وقت دیگه توی ‫مصاحبه‌ها نقل مجلس نیست.
‫دخترمون «نقل مجلس» کسی نیست.
‫یعنی سایت مای‌اِسپیس تعطیل؟
‫- تموم شد؟ ‫- آره بابا.
‫منقرض شد.
‫خب، محل سکونت.
‫سیاتل رو عشقـه.
‫چه عکسی برای پروفایلم بذارم؟ ‫عکس‌های جدید همه‌ش مال خبرنگارهاست.
‫خودم یه عکس ازت می‌گیرم.
‫خب، میزان تحصیلات؟
‫یه نیم‌دوره بورسیه شدم ‫و بعدش رفتم زندان.
‫مسخره!
‫- دانشگاه ناکسی پوست‌کلفت. ‫- ایش.
‫درست گفتی، ولی ننویسش.
‫- صبر کن بینم! ‫ چی شد؟
‫- لیز رفت مقطع ارشد؟ ای نامرد. ‫- آها.
‫دوست داشتی بری ‫رشته‌ی معماری پسااستعماری؟
‫حالا یه رشته‌ای می‌رفتم. ‫چهار سال از زندگی‌م هدر رفت.
‫اِدا، نامه‌هات رو از چنگ ‫اون جماعت نجات دادم.
‫آخ‌جون. ‫قبض‌های جدید.
‫اِستیوی داره امنیت ‫خونه رو بالا می‌بره.
‫نه بابا؟
‫نظارت کامل به اطراف خونه.
‫دزدگیر جدید، نورافکن، ‫حسگرهای حرکتی...
‫- به‌به. ‫- همه‌چی تکمیلـه.
‫این عالیـه.
‫دیگه روانی‌ها نزدیک‌تون نمی‌شن.
‫- آره. ‫- داداش!
‫- سلام، رفیق. ‫- شام هستی؟
‫- اگه کباب می‌زنی، آره. ‫- حتماً.
‫راستی، اِدا.
‫این‌ها دارن آشغال‌هاتون رو می‌گردن.
‫واقعاً هم مثل سوسکـن. ‫یکی‌شون رو می‌کُشی، دوتا پیدا می‌شن.
‫اون روز اوپرا زنگ زد. ‫(اوپرا وینفری: مجری معروف تلویزیون آمریکا)
‫آماندا مصاحبه نمی‌خواد.
‫از کجا معلوم برای من زنگ نزده؟
‫شاید همه دوست دارن ‫بدونن خواهر بیچاره‌ش چطوره.
‫اِدا، این فرصت خوبیـه که با شخص ‫محترمی مثل اوپرا مصاحبه کنه
‫و این مزخرفات رو بشوره و ببره.
‫- دایان سایر هم زن جذابیـه. ‫- می‌شه دخترم...
‫یه‌کم نفس بِکشه؟ ‫چند هفته‌ست که اومده.
‫هنوز حکم برائتش هم تأیید نشده.
‫تأیید نشده؟ ‫منظورت چیـه؟
‫عع، چیزه...
‫دادگاه عالی ایتالیا هم باید بگه
‫که با حکم آزادی‌ت موافقـه.
‫اگه نگه چی؟
‫نگران این چیزها نباش، آماندا.
‫کارلو گفت مطمئنـه که
‫حکم نهایی هم به نفع ماست.
‫خب اگه نباشه چی؟
‫پرونده رو می‌دن ‫به دادگاه‌های پایین‌رتبه
‫و روز از نو، روزی از نو.
‫یعنی چی؟ ‫دوباره دادگاه؟
‫- نه. نه... ‫- آماندا، وکیل‌هات می‌گن
‫- این اتفاق نمی‌افته. ‫- ولی ممکنـه.
‫- نه... ‫- مطمئنـن که...
‫- ختم به خیر می‌شه. ‫- قانع‌کننده بود، دوستان.
‫چیزه... بهشون بگو چه ایده‌ای داری.
‫- همونی که بهم گفتی. ‫- آها، برنامه‌م برای آینده‌ای ‫که احتمالاً قرار نیست داشته باشم؟
‫- می‌خواستی بهشون بگی. ‫- بگو، عزیزم.
‫- بهمون بگو. ‫- مثبت فکر کن.
‫بگو دیگه.
‫خب اگه برنگردم دادگاه یا زندان...
‫می‌خوام برم دانشگاه.
‫آره. ‫و این‌که...
‫می‌خوام با مَدیسون زندگی کنم.
‫آره. من یه خونه‌ی باحال
‫توی منطقه‌ی اینترنشنال دارم.
‫- آره... ‫- آها.
‫- و ... ‫- و قراره...
‫به کسی که باهات ‫زندگی می‌کنه، چی می‌گن؟
‫- هم‌خونه؟ ‫- آره، هم‌خونه.
‫- خودش هم می‌آد اونجا... ‫- آخه چیزه...
‫به نظرت یه‌کم زود نیست؟
‫آره. آخه تازه برگشتی پیشم، عزیزم.
‫به این‌راحتی‌ها ولت نمی‌کنم.
‫۱۵ دقیقه از هم فاصله داریم، مامان.
‫- ایتالیا که نمی‌رم. ‫- خب من...
‫کریس، می‌شه بهشون بگی سخت نگیرن؟
‫اگه بری، گزارشگرها ‫برات زندگی نمی‌ذارن
‫و اون‌قدر سؤال‌پیچت می‌کنن که
‫- حتی از شام دیشبت هم تعریف کنی. ‫- آماندا، عزیزم.
‫یه‌کم دندون روی جیگر بذار. ‫باشه؟
‫بالاخره خبرنگارها ‫خسته می‌شن و می‌رن
‫و بعدش برمی‌گردی به زندگی معمولی‌ت.
‫- درست نمی‌گم، اِستیو؟ ‫- کاملاً.
‫ممنون، اِستیو.
‫[ ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱ - ۲۶ روز در خانه ]
‫وای! ‫لاشخورها ندیدنت؟
‫از دَر پشتی اومدم.
‫این دفعه به حرف خودم گوش دادم.
‫- آفرین. ‫- آره.
‫این لباس کدوم شخصیتـه؟
‫وای، واقعاً از دنیا عقبـی‌ها. ‫جیگرتو.
‫بریم.
‫باید برات یه لباس جور کنیم.
‫آره. خط‌چشم داری؟
‫آره، فکر کنم. ‫سلام.
‫کریس؟ ‫یکی‌تون بیاد اینجا!
‫- چی شده؟ ‫- خواهرت کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫چطوری؟
‫دنبالت می‌گشتم.
‫سلام‌علیکم.
‫این هم از جشن. ‫- این هم از جشن. ‫- ای بابا.
‫نمی‌دونم یه‌هو چی شد.
‫همه بهم خیره شده بودن
‫و حس عجیبی بهم دست داد...
‫- نه، این چه حرفیـه. ‫- آره دیگه.
‫ببین.
‫تو زندان بودی.
‫آره. واقعاً عجیبـه.
‫تو می‌تونی تا حداقل ‫یه سال عجیب باشی.
‫جدی می‌گم.
‫این‌ها همه‌شون من رو قبلاً می‌شناختن
‫و فکر کردم من رو مثل ‫همون دختر سابق می‌بینن.
‫نمی‌فهمم درباره‌م چی فکر می‌کنن...
‫و انگار هیچی سر جاش نیست.
‫انگار متعلق به اینجا نیستم.
‫حتی نتونستم با سارا ‫یه مکالمه‌ی معمولی داشته باشم.
‫کسی که از کلاس دوم دبستان می‌شناسم.
‫اون‌وقت اوپرا به بابام زنگ زده ‫که باهام مصاحبه کنه.
‫- و من هم... ‫- شوخی نکن!
‫می‌دونم.
‫من هم تعجب کردم.
‫فکر کن بیاد مصاحبه رو
‫همین‌جا برگزار کنه.
‫مثل اون‌دفعه که رفت سر صحنه‌ی ‫فیلم‌برداری سریال «دوستان».
‫اتفاقاً ایده‌ی خوبیـه.
‫- پول خوبی هم داره. ‫- آره.
‫فکر کنم مامان‌بابام مشکل مالی دارن.
‫می‌دونم.
‫می‌دونی؟ ‫چی می‌دونی؟
‫جِنی گفت بابات به باباش گفته که
‫- می‌خواد خونه رو دوباره وثیقه بذاره. ‫- چی؟
‫برای هزینه‌ی وکیل‌ها و این چیزها.
‫خونه‌ش رو؟
‫آره.
‫و خونه‌ی مامان‌بزرگت.
‫نگی من گفتم.
‫وای، از اون‌موقع این روی صورتم بوده؟
‫آره، خیلی گوگولی شدی.
‫نه‌خیر، اصلاً هم...
‫- یه دستمال بهم می‌دی لطفاً؟ ‫- باشه.
‫ولی به نظرم بهت می‌آدها.
‫واسه همین همه بهم خیره شده بودن.
‫ای ریدم.
‫اینجاست، مامان.
‫رمزش چیـه؟
‫- چرا گوشی‌ت رو جواب نمی‌دی؟ ‫- با مَدیسون بودم. وا.
‫- اومد خونه، اِستیو. الان اینجاست. ‫- باید گوشی‌ت رو جواب بدی!
‫ناسلامتی ۲۴ سالمـه!
‫می‌شه وقتی از خونه می‌رم بیرون...
‫- ممنون. ‫- مامان و بابام...
‫به اِف‌بی‌آی زنگ نزنن؟
‫واقعاً که.
‫شوخی‌تون گرفته؟
‫نشونش بده دیگه، مامان.
‫چی رو نشون بده؟
‫چیـه؟
‫- چی... ‫- هر هفته...
‫یکی‌دوتا از این‌ها می‌آد. ‫این بَدتره.
‫اون بیرون روانی زیاده.
‫اِستیو قراره یه گزارش اِف‌بی‌آی بنویسه
‫ولی گفت چون مدرک ‫موثقی برای تهدید نداریم
‫کار خاصی نمی‌تونه بکنه.
‫یعنی وقتی طرف دخترم رو دزدید، ‫می‌خواد گزارش بنویسه؟
‫می‌شه یه‌جوری صحبت نکنین ‫انگار من اینجا نیستم؟
‫داریم ازت مراقبت می‌کنیم، دیوونه.
‫من دیوونه نیستم، کریس.
‫باشه، حداقل قبلاً...
‫شوخی سرت می‌شد.
‫می‌دونم.
‫خودم می‌دونم.
‫شما توی زندان پیشم نبودین.
‫چهار سال کنارم نبودین
‫که مراقبم باشین.
‫فقط خودم بودم و خودم.
‫باید مراقب خودم می‌بودم ‫که چیزیم نشه...
‫که درگیر خشونت نشم...
‫و از نگهبان‌ها دوری کنم...
‫و به کدوم زندانی‌ها اعتماد کنم!
‫هرروز فکروذکرم همین بود!
‫من دیگه بچه نیستم!
‫ای کاش بودم!
‫من از پس خودم برمی‌آم.
‫بابا، چقدر پول بدهکاری؟
‫چی؟ بدهکار؟ ‫منظورت چیـه...؟
‫خونه‌ت رو دوباره وثیقه گذاشتی ‫و می‌خوام بهت برگردونم.
‫فقط یه عدد بگو.
‫عزیزم، من...
‫نمی‌دونم چقدره.
‫می‌دونی.
‫فقط نمی‌خوای بگی.
‫«قبلاً شوخی سرت می‌شد»؟
‫چه مرگتـه، کریس؟
‫آماندا، حالت خوبـه؟
‫- ویدئو رو دیدی؟ ‫- می‌شه بیام داخل؟
‫گور باباشون. ‫اون‌ها که نمی‌شناسنت.
‫نظرات زیرش رو خوندی؟ ‫همه ازم متنفرن.
‫حتی کسایی که فکر می‌کنن بی‌گناهـم
‫می‌گن حقمـه عذاب بِکشم، چون آزاد شدم.
‫خبرنگارها جلوی خونه‌م بودن...
‫دادگاه عالی هم منتظر بود... ‫نظرات منفی اینترنت هم کم نبود...
‫و یه روانی با نامه‌های قرمز هم بود. ‫همه‌شون می‌خواستن کسی باشم که نیستم.
‫عزیزم، می‌شه بیام داخل؟
‫چقدر به وکیل‌ها بدهکاریـم، مامان؟
‫وقتش رسیده بود ‫من هم حرف‌هام رو بزنم.
‫[ فصل اول ]
‫اون‌طرف دنیا، ‫وکیل‌هام توی دادگاه عالی
‫برای پرونده‌م تلاش می‌کردن
‫و من سعی می‌کردم ‫یه آماندا ناکس جدید بسازم.
‫چیزی به انتشار ‫زندگی‌نامه‌م نمونده بود.
‫از غار تنهایی بیرون اومده بودم ‫تا از کتابم تبلیغ کنم.
‫امیدوار بودم کتابم ‫بتونه تأثیری داشته باشه.
‫از ته دل امیدوار بودم.
‫- ای وای. ‫- ببخشین. خیلی ببخشین.
‫تو... خودتـی.
‫واقعاً کُشتیش؟
‫سلام، کارلو. ‫چی شده؟
‫سلام، آماندا. ‫الان با لوچانو هستم.
‫از جلسه‌ی دادگاه عالی برگشتیم.
‫خب؟
‫متأسفانه طبق برنامه پیش نرفت.
‫حکم برائت تو رو رد کردن.
‫چی؟
‫با صحبت‌های مینینی موافقت کردن.
‫ای وای.
‫خب.
‫الان... الان چی‌کار کنیم؟
‫پرونده‌ت رو فرستادن شهر ‫فلورانس برای دادگاه جدید.
‫یه دادگاه دیگه؟
‫آره، ولی حداقل ‫این‌بار نیازی نیست بیای.
‫می‌تونیم بدون حضورت هم دفاع کنیم.
‫اگه نیازی به استرداد تو باشه، ‫با وکیلت توی آمریکا هماهنگ کردیم.
‫استرداد؟ یعنی چی؟
‫نه. نه.
‫نمی‌شه برگردم زندان.
‫نه .نه.
‫نگران نباش. ‫به اونجاها نمی‌رسه.
‫فقط سعی کن جایی دیده نشی. ‫کلاً نامرئی شو.
‫یه اشتباه کوچیک کافیـه ‫تا نظر دادگاه عوض بشه. متوجهـی؟
‫کتابم قراره منتشر بشه.
‫چندتا قرار مصاحبه دارم، کارلو.
‫قرارداد امضا کردم.
‫اگه سر مصاحبه‌ها حاضر نشم
‫من رو بیچاره می‌کنن.
‫پس باید حسابی حواست جمع باشه.
‫کلمه‌به‌کلمه‌ای که می‌گی، ممکنـه ‫توی دادگاه علیهت استفاده بشه.
‫باید بی‌نقص باشی، آماندا.
‫ممنون.
‫دوربین تنظیمـه، دوستان.
‫چه آرایش غلیظی.
‫با من هم همین کار رو می‌کنن.
‫ببین، می‌خوام حسابی حواست جمع باشه.
‫چندتا سؤال سخت می‌پرسم
‫و تو هم باید ‫بااعتمادبه‌نفس جواب بدی.
‫- باشه. ‫- این‌طوری شک‌وشبهه‌ها برطرف می‌شه.
‫مخصوصاً با دادگاه ‫جدیدی که در پیش داری.
‫این مصاحبه برات خوبـه.
‫- قول می‌دم. ‫- آماده باشین.
‫خیلی خوب.
‫آماده‌ی ضبط.
‫ببین.
‫حواست به من باشه.
‫شروع می‌کنیم.
‫- برین! ‫- برو!
‫پنج، چهار...
‫خوش اومدی، آماندا ناکس.
‫داستان خودت رو توی کتابت گفتی: ‫«در انتظار شنیده‌شدن».
‫کتابت واکنش‌ها ‫و شبهه‌هایی به دنبال داشته.
‫چه توضیحی براش داری؟
‫عع، خیلی سختـه.
‫اثبات بی‌گناهی خودت کار سختیـه.
‫اثبات این‌که کاری نکردی.
‫بازرس‌ها جواب قانع‌کننده‌ای ندادن
‫و آخرش من مقصر شدم.
‫چرا یه مَرد مقصر نشد؟
‫چرا بازرس‌ها روی تو تمرکز کردن؟
‫رفتار من با خیلی‌ها فرق می‌کرد.
‫من اصولاً آدمی‌ام که...
‫وقتی بهم فشار وارد می‌شه، ‫درجا خشکم می‌زنه.
‫یعنی ترجیح می‌دم ‫احساساتم رو سرکوب کنم
‫تا این‌که ادا دربیارم.
‫بازرس‌ها می‌گن این رفتارت متأثر از ‫اینـه که یه بیمار جنسی هستی.
‫این نظریه‌شونـه.
‫می‌گن اون‌شب قصد انجام ‫یه فعالیت عجیب جنسی داشتی
‫ولی درست پیش نرفت ‫و هم‌خونه‌ای‌ت مُرد.
‫- درستـه؟ ‫- این حرف اون‌هاست.
‫واقعیت همینـه. ‫تیتر خبرها رو ول کن.
‫واقعیت پرونده همینـه، درستـه؟
‫آیا این نظریه حقیقت داره؟ ‫واقعاً اختلال جنسی داری؟
‫شاید سؤال حساسی باشه، ‫ولی هدف‌مون رسیدن به حقیقتـه.
‫- وگرنه شک‌وشبهه بیشتر می‌شه. ‫- نه.
‫مِردیت فکر می‌کرد اختلال جنسی داری؟
‫- نه. ‫- و تو ازش متنفر بودی...
‫چون قضاوتت می‌کرد؟ ‫قضیه این نبود؟
‫نه، به‌هیچ‌وجه.
‫و...
‫هیچ مدرکی هم وجود نداره.
‫- ولی نظریه‌شون همینـه. ‫- در حد نظریه‌ست.
‫«ناکس به فعالیت‌های ‫عجیب جنسی علاقه داره».
‫چطور به این نظریه رسیدن؟
‫توی کتابم درباره‌ی ‫تجربه‌های جنسی‌م نوشتم.
‫نیازی نبوده به جزئیاتش بپردازم، ‫چون اختلال جنسی ندارم.
‫هیچ‌وقت لباس براق و تنگ چرمی ‫نپوشیدم و شلاق به دستم بگیرم.
‫از این کارها نکردم.
‫فعالیت گروهی چطور؟
‫- این چه سؤالیـه؟ ‫- هیچ‌وقت سکس گروهی نداشتم.
‫شاید هم‌خونه‌ای‌هات ‫این‌ها رو به بازرس‌ها گفتن.
‫یا شاید تو حقیقت رو نمی‌گی
‫و از یه مسیر دیگه ‫به این نتیجه رسیدن.
‫اون‌ها خودشون از بازرس‌ها شنیدن.
‫همه‌ش ساختگیـه.
‫- از کجا بهش رسیدن؟ ‫- از من که نبوده
‫و از شاهدها هم نبوده.
‫نمی‌دونم... شاید به‌خاطر این بوده
‫که یه زن جَوون بودم...
‫یه‌عالمه زن جَوون دیگه هم هست.
‫ولی چرا مردم ‫این برداشت رو از تو دارن؟
‫من با زن‌های دیگه‌ی ‫اون خونه فرقی نداشتم.
‫پس از نظر خودت...
‫تو چهار سال حبس کشیدی
‫چون بازرس پرونده منحرف جنسی بوده؟
‫- حتماً خیلی عصبانی شدی. ‫- خیلی زیاد.
‫و این دادگاه مجدد غافل‌گیرت کرد؟
‫بله.
‫- چرا؟ ‫- چون مدرکی وجود نداره.
‫من هیچ ارتباطی به اون قتل ندارم.
‫اصلاً توی صحنه‌ی جُرم حضور نداشتم...
‫مردم هرچقدر بخوان، می‌تونن رفتارم
‫و زندگی جنسی‌م رو نقد کنن، ‫ولی هیچ ارتباطی نداره.
‫همه‌ش تأکید می‌کنی که کار تو نبوده
‫ولی اثباتش هم نمی‌تونی بکنی.
‫متوجهـی این چقدر شک‌برانگیزه؟
‫من از روز اول می‌گفتم.
‫گفتم کار من نیست و کسی باور نکرد.
‫انگار حرف‌زدنم برای ‫اثبات بی‌گناهی‌م کافی نبود.
‫حتماً ترسیدی که شاید ‫آمریکا استردادت رو قبول کنه.
‫همین دو روز پیش ‫بهم حمله‌ی عصبی دست داد.
‫مشاوره هم می‌ری؟
‫عع...
‫همه‌ش فکر می‌کنم ‫خودم باهاش کنار می‌آم.
‫فکر می‌کنم می‌تونم ‫به زندگی‌م ادامه بدم.
‫ولی بعضی‌وقت‌ها واقعاً کم می‌آرم.
‫خدا رو شکر تو از جات تکون نخوردی.
‫حداقل خیالم از تو راحتـه.
‫- خوب پیش نرفت؟ ‫- نه، خوب پیش نرفت.
‫مرتیکه بهش دروغ گفت.
‫گفت این مصاحبه به نفعشـه ‫و نشوندش روی صندلی
‫و جلوی میلیون‌ها آدم ‫با حرف‌هاش بهش تعرض کرد.
‫من هم داشتم تماشا می‌کردم.
‫- ناامیدش کردم. ‫- نه، نکردی.
‫- چرا، کردم. ‫- نه.
‫لطفاً نگو نکردم.
‫اون زمان آبروش رو بردم. ‫الان هم آبروش رو بردم.
‫گذاشتم مَردها هرچی می‌خوان، بارش کنن.
‫«این کار رو بکن، برات بهتره».
‫«قول می‌دم این طوری بهتر می‌شه».
‫دیگه خسته شدم.
‫بُریدم.
‫منظورت به من بود؟
‫من هم جزو اون مَردهائـم؟
‫من زندگی‌م رو به‌خاطرش جابه‌جا کردم.
‫نه که از ایتالیا بَدت می‌اومد!
‫می‌رم به بقیه‌ی کارهام برسم.
‫کریس.
‫خدایا.
‫بله، آخرش همون شد.
‫روز سی‌ام ژانویه‌ی ۲۰۱۴، ‫یه قاضی از دادگاه عالی فلورانس
‫من و رافائله رو گناهکار در نظر گرفت
‫و حکم پنج سال پیش رو تأیید کرد.
‫دوباره بهمون اَنگ قاتل زدن.
‫انگارکه تلاش و موفقیت‌مون ‫هیچ معنایی نداشت.
‫حالا چی می‌شه؟
‫پرونده برمی‌گرده
‫به دادگاه عالی...
‫که باز این حکم رو تأیید یا رد کنن.
‫اگه تأیید نشه، آماندا اینجا می‌مونه.
‫قبلاً هم توی این وضع بودیم ‫و می‌دونیم چی‌کار کنیم.
‫بعضی از حامی‌ها گفتن کمک می‌کنن.
‫یه پناهگاه توی کانادا هست...
‫از کشور فرار کنه؟ ‫اون که جُرمـه.
‫خودم هم به فرار فکر کرده بودم.
‫اسمم رو عوض کنم ‫و برم یه جای ساکت تنها زندگی کنم.
‫هزاران کیلومتر دورتر از عزیزهام.
‫و هیچ کاری نکنم ‫به‌جز خوردن و کتاب‌خوندن...
‫یه زندگی آروم و بی‌سروصدا.
‫نه! نه!
‫آماندا، حالت خوبـه؟
‫آماندا؟
‫عزیزم، خوبـی؟
‫شاید قسمت نیست آزاد باشم.
‫[ ۳۱ ژانویه‌ی ۲۰۱۴ ]
‫سلام، عزیزم. ‫خونه‌ی جدید چطوره؟ ‫[ ۱ فوریه‌ی ۲۰۱۴ ... ]
‫آماندا. عزیزم. ‫چرا تلفن رو برنمی‌داری؟
‫عزیزم، دارم نگران می‌شم. ‫گوشی رو بردار.
‫آماندا، بیام داخل؟
‫آماندا!
‫وای.
‫خدای من.
‫- حالا شد. ‫- چی‌کار می‌کنی؟
‫- زود باش. بلند شو. ‫- مامان.
‫- می‌ریم دوردور. ‫- نمی‌خوام جایی برم.
‫غلط کردی. ‫چند هفته‌ست که
‫اینجا خودت رو حبس کردی.
‫زود باش. بلند شو.
‫ماشین رو جای بَدی گذاشتم.
‫این دیگه چیـه، مامان؟
‫یه دورهمی برای آدم‌هایی مثل توئـه.
‫- کسایی که تبرئه شدن. ‫- برو بابا.
‫نه، به نظرم برات خوبـه...
‫- مامان! ‫- که با یکی حرف بزنی...
‫من که تبرئه نشدم. ‫هنوز وضعیتم معلوم نیست.
‫- اینجا جای من نیست. ‫- اتفاقاً هست.
‫- تو بی‌گناهـی. ‫- دیگه خسته شدم
‫ازبس توضیح دادم.
‫می‌شه فقط ۲۰ دقیقه بشینی؟
‫لطفاً.
‫بیا.
‫نیازی نیست توضیح بدی، خواهر.
‫ما می‌فهمیم.
‫سلام. به «مجموعه‌ی بی‌گناهان» خوش اومدین.
‫من آنتوان دِی هستم
‫و مثل خیلی از شما ‫بهم تهمت ناحق زده شد
‫و به کار ناکرده محکوم شدم.
‫دَه سال از زندگی‌م رو به جُرم قتل
‫توی زندان گذروندم...
‫حداقل ۱۰۰نفر توی این سالن بودن
‫که مثل من زندگی‌شون ‫توی زندان تباه شده بود...
‫اون هم به جرُمی که مرتکب نشده بودن.
‫خودشون داستانم رو می‌دونستن، ‫چون تجربه‌ش کرده بودن...
‫تازه با حبسی طولانی‌تر
‫و البته توجه کمتر.
‫مجموع مدت حبس این آدم‌ها
‫۱۷۴۹ سال توی زندان بود.
‫مهم بود که چه اتفاقی براشون افتاده. ‫حقیقت مهم بود.
‫آزادی من مهم بود.
‫و می‌خواستم تا روزی که آزادم، ‫از زندگی‌م نهایت بهره رو ببرم.
‫خوش‌وقتـم.
‫ممنون.
‫[ یک سال بعد ]
‫تا این‌که واقعیت ‫دوباره خودش رو نشون داد...
‫[ ۲۷ مارس ۲۰۱۵ - ۴:۰۱ بعدازظهر ] ‫و می‌خواست زندگی‌م رو زیرورو کنه.
‫[ روز تعیین حکم دادگاه عالی ]
‫ساعت‌هاست که دادگاه عالی کاساسیون
‫دَرهای خود را به روی همه بسته.
‫هیجان و اضطراب زیادی ‫برای شنیدن حکم نهایی ایجاد شده.
‫با گزارش زنده‌ی یکی از ‫همکاران همراه باشید.
‫پلیس در وضعیت ‫آماده‌باش برای دستگیری...
‫- جولی؟ ‫- خبری نشد؟
‫- نه. ‫- بله، بیل.
‫درحال‌حاضر جلوی خونه‌ی رافائله هستم
‫- و آماده‌ان که دستگیرش کنن. ‫- خدایا.
‫منتظرن رافائله رو دستگیر کنن.
‫اینجا پلیس نیست. ‫فقط خبرنگارهای لاشخورن.
‫پایان گزارش.
‫دادگاه عالی، امروز ‫حکم نهایی رو صادر می‌کنه
‫و مشخص می‌شه که آیا...
‫آماندا ناکس و رافائله ‫سولچیتو گناهکارند یا خیر.
‫در صورت تأیید حکم، ‫ممکنـه ناکس استرداد بشه.
‫و در صورت تأیید حکم برائت...
‫پرونده‌ی ناکس و سولچیتو
‫به دادگاه دیگه‌ای سپرده می‌شه.
‫خواسته‌ی خانواده‌ی ‫مِردیت کِرچر مشخصـه.
‫اون‌ها از مجرم‌بودن آماندا مطمئنـن
‫و می‌خوان فوراً به زندان ایتالیا برگرده.
‫آیا رأی دادگاه عالی ‫به نفع مِردیت خواهد بود؟
‫چیزی تا اعلام حکم نهایی باقی نمونده.
‫گوشی‌های داخل سالن دادگاه خاموش شدن.
‫بعداز اعلام حکم، مجدداً روشن می‌شن.
‫و از حکم مطلع می‌شیم.
‫خبر رسیده که حکم داره اعلام می‌شه.
‫در چند ساعت اخیر دَرها بسته بوده.
‫ورود دوربین به سالن ‫دادگاه ممنوع شده.
‫یعنی لحظه‌ی اعلام حکم رو نمی‌بینیم...
‫گور باباشون.
‫کجا می‌ری؟
‫اخبار ایتالیا سریع‌تره.
‫چی‌کار می‌کنه؟
‫این پرونده مدت زیادی ‫در رفت‌وآمد بوده.
‫حکم به دست‌مون رسید.
‫رافائله سولچیتو و آماندا ناکس...
‫- چی شد؟ ‫- آسولتی.
‫«آسولتی» یعنی... «تبرئه».
‫- تبرئه؟ ‫- آسولتی...
‫- مطمئنـی؟ ‫- آزاد شدم.
‫- مطمئنـی، آماندا؟ ‫- آره، فکر کنم تمومـه.
‫مطمئنـی دیگه؟
‫دیدی گفتم! دیدی گفتم!
‫وای خدا!
‫تموم شد.
‫خدایا!
‫باید... باید به رافائله زنگ بزنم.
‫- رافائله! ‫- آماندا.
‫- باورم نمی‌شه! ‫- من هم همین‌طور!
‫دیگه آزاد شدیم، رافائله!
‫آزاد شدیم! ببین!
‫مبارکـه!
‫دوستت دارم. ‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫باشه، بعداق حرف می‌زنیم، آماندا.
‫چاو.
‫ای وای... الو؟
‫کارلوئـه. ‫کارلو. ‫- کارلوئـه؟ ‫- آره.
‫کارلو؟ این واقعیـه دیگه؟ ‫واقعاً آزادم؟
‫- دیگه تموم شد؟ ‫- تا حالا سابقه نداشته.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- دارم می‌لرزم.
‫حتی نفرستادن به یه ‫دادگاه دیگه که بررسی بشه.
‫- تمام شد. تمام. ‫- مبارکـه، آماندا.
‫ما بُردیم. ‫وای خدا!
‫دادگاه گفت مدارک ژنتیکی معتبر نیستن
‫و بازرسی مینینی ‫پُر از ایرادات بزرگـه.
‫بهترین نتیجه رو گرفتی.
‫وای! ازتون ممنونـم.
‫فقط مسئله اینـه که ‫این احتمال رو دادن
‫که تو اون شب توی خونه بودی.
‫یعنی به‌عنوان شاهد.
‫چی؟
‫هنوز می‌گن اونجا بودم؟
‫مهم نیست.
‫دیگه هیچ‌وقت هیچ دادگاهی نداری.
‫هیچ‌وقت. ‫متوجهـی؟
‫این یه پیروزی بزرگـه، آماندا! ‫خوش‌حالـی؟ به انگلیسی چی می‌شه؟
‫- الان خوش‌حالـی؟ ‫- آره.
‫ولی مهم بود، ‫بااین‌که نمی‌خواستم باشه.
‫این‌که روی دروغ‌شون پافشاری می‌کردن
‫باعث می‌شد من ‫یه دروغ‌گو و هم‌دست باشم.
‫این یعنی در حقم بَدی نشده ‫و هرچی سرم اومد، حقم بوده.
‫مردم هم دوست داشتن عذاب بِکشم.
‫داستان‌هایی که برام می‌ساختن، ‫قرار بود به زندانم تبدیل بشه.
‫روایت‌هایی نشئت‌گرفته ‫از اولین داستانی که
‫توی نوامبر ۲۰۰۷ نوشته شد.
‫باید اون داستان رو ‫از بین می‌بردم تا آزاد بشم.
‫داستانی که من رو به هیولا تبدیل کرد.
‫تا این‌که فهمیدم اصلاً چرا ‫چنین داستانی نوشته شد.
‫فقط یه راه چاره به ذهنم می‌رسید.
‫باید می‌رفتم سراغ نویسنده‌ش.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.