‫[ آنچه گذشت... ]
‫- همه بیرون! ‫- پای آدمـه!
‫جسدش من رو یاد خود پروجا انداخت.
‫می‌خواستم حقش رو بگیرم.
‫گناهکار است!
‫نه! نه! التماس‌تون می‌کنم!
‫دفترچه‌ی خاطراتم کجاست؟
‫ناکسی‌شیطونه، ساحره‌ی آمریکایی.
‫مَردی به نام رودی گیده می‌شناسی؟
‫اثرانگشت و دی‌اِن‌اِی ‫اون همه‌جا پیدا شده.
‫قاتل رو پیدا کردن؟
‫طرف سابقه‌ی مصرف مواد ‫و تعرض به زنان داره.
‫پس چرا هنوز دنبال دختر منـن؟
‫وکیل‌هام بهم گفتن...
‫رودی گیده پنج روز قبل‌از قتل، ‫از یه مهدکودک دزدی کرده.
‫چی؟ پس چرا نیُفتاده زندان؟
‫- اگه دستگیر شده بود... ‫- الان مِردیت زنده بود.
‫اون‌ها اشتباه فهمیدن. ‫آماندا اونجا نبود.
‫اصلاً ربطی به ماجرا نداره.
‫شاید هیچ‌وقت آزاد نشم.
‫باید با زندگی بدون من کنار بیای.
‫- دخترم خودش رو باخته. ‫- نگران نباش. چیزی نمی‌شه.
‫اگه درهرصورت از دستش می‌دم، ‫پس چه فایده داره؟
‫از امیدواری می‌ترسم.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫می‌دونی که بی‌گناهـه.
‫کار من اینـه که جُرم‌شون رو تشخیص بدم
‫و برای همه فاش کنم.
‫از اینجا که رفتیم، می‌ریم گوبیو.
‫هم ناهار می‌خوام و هم شام.
‫آزادی! آزادی!
‫آماندا، چه حسی داری که برگشتی خونه؟
‫همه‌ش فکر می‌کنم ‫می‌تونم به زندگی ادامه بدم
‫ولی هرازگاهی پیش می‌آد ‫که امیدی نمی‌بینم.
‫همه ازم متنفرن، حتی ‫کسایی که فکر می‌کنن بی‌گناهـم.
‫زندان من می‌شه داستان‌های ‫دروغی که درباره‌م گفتن
‫و به یه هیولا تبدیلم کردن.
‫فقط یه راه‌حل به ذهنم می‌رسید.
‫باید می‌رفتم سراغ نویسنده.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫[ ۲۰ آوریل ۲۰۱۹ - ۶:۲۲ عصر ]
‫این یعنی چی؟ ‫خیلی کار زشتیـه.
‫می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫که چی بشه؟
‫این... نه. ‫اصلاً شدنی نیست.
‫بردارش لطفاً.
‫آلوده که نیست. ‫بخونش.
‫می‌دونم از دختره خوشت می‌آد.
‫این باعث شده فریبش رو بخوری.
‫ولی من گول نمی‌خورم.
‫آخه از جون من چی می‌خواد؟
‫چی نوشته؟
‫وقتی باز کنی، می‌فهمی.
‫جناب مینینی، سال‌هاست ‫تلاش می‌کنم باهاتون صحبت کنم.
‫دنبال فرصتی می‌گشتم ‫که بیرون از اتاق بازجویی
‫بتونیم با هم مکالمه‌ای داشته باشیم.
‫اتاق بازجویی به ما ‫نقش‌های مشخصی می‌داد
‫و مجبور به ادای وظیفه می‌کرد.
‫نقش بازرس پرونده و متهم.
‫به نظرم همین باعث شد هیچ‌وقت
‫نتونیم با هم درست حرف بزنیم.
‫توی ۲۰سالگی‌م که ‫درگیر زندان و دادگاه بودم
‫شما برام یه مَرد قدرتمند ‫و ترسناک به نظر می‌اومدین
‫که می‌خواستین زندگی‌م رو نابود کنین.
‫ولی وقتی مصاحبه‌هاتون رو دیدم، ‫فهمیدم اشتباه قضاوت‌تون کردم.
‫رسانه شما رو هم مثل من ‫یه شخصیت تک‌بُعدی کرده بود.
‫من شما رو یه مَرد در نظر گرفتم، ‫نه یه بازرس.
‫پدرِ چند دختر که نیت خیر داره.
‫من شما رو یه مَرد خوب دیدم
‫و فهمیدم خودم هم یه هیولا نیستم.
‫وضعیت عجیبیـه. ‫هرروز به این فکر می‌کنم
‫که ماجرای ایتالیا ‫دیگه گذشته و تموم شده.
‫ولی یه‌هو حس می‌کنم ‫برگشتم اونجا و باز شروع می‌شه.
‫انگار هنوز درگیر زندان و دادگاهـم.
‫حتی توی شیرین‌ترین لحظات زندگی‌م...
‫که غرق در خوش‌حالی‌ام
‫و عزیزانم کنارم هستن...
‫یه‌هو خاطرات تلخ گذشته ‫بهم یادآوری می‌شه...
‫خاطراتی از تنهایی، ناامیدی و ترس.
‫حتی وقتی امید به زندگی دارم
‫همه‌ش این سؤال توی ذهنم شکل می‌گیره:
‫«چرا این بلا سر من اومد؟»
‫امیدوارم با حرف‌زدن با شما، ‫به جواب برسم.
‫وای، کریس. ‫جوابم رو داد.
‫چی نوشته؟
‫آماندا.
‫بعداز نامه‌ی سومت، ‫نمی‌شد جوابت رو ندم.
‫تا حالا کسی من رو ‫«بازرس من» خطاب نکرده.
‫هیچ‌کدوم از متهم‌هام ‫تا حالا این‌طور ازم تعریف نکردن.
‫هر دو می‌دونیم که ‫نمی‌شه به گذشته برگشت.
‫ولی من همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫ممنون که صادقانه حرف‌هات رو زدی.
‫ولی هیچ‌وقت اجازه نمی‌دم ‫رفتار حرفه‌ای‌م توی پرونده زیر سؤال بره.
‫حتی اگه صرفاً برای رفع سوءتفاهم باشه.
‫موفق باشی. ‫دکتر جولیانو مینینی.
‫- وای، کریس! ‫- چی شده؟
‫نوشته درباره‌ی پرونده حرفی نمی‌زنه
‫ولی این فیلم رو داده که تماشا کنم.
‫ماگرت توی فیلم عذاب‌وجدان داره ‫چون یه بی‌گناه رو انداخته زندان.
‫گوش کن چی می‌گه.
‫مینینی گفته این رو تماشا کنم.
‫«وقتی متوجه می‌شی که
‫نمی‌تونی به جواب معما برسی
‫وسوسه می‌شی که عامدانه
‫یه‌نفر رو گناهکار اعلام کنی.»
‫«و وقتی دوباره حقایق رو بررسی می‌کنی
‫می‌فهمی اشتباه کردی.»
‫پشمام.
‫[ روایت پیچیده‌ی آماندا ناکس ] ‫(قسمت هشتم: «آزادی»)
‫قاتل هم‌خونه‌ی آماندا ناکس
‫امروز از زندان آزاد شد.
‫این متهم سوم به جُرم...
‫تیتر اخبار جهانی...
‫گیده به وکلای خود گفته ‫که می‌خواهد فراموش بشود.
‫به ۳۰ سال حبس برای قتل درجه‌یک...
‫گیده ۴۵ روز زودتر از ‫زمان حبس آزاد شد...
‫همچنان می‌گوید بی‌گناه است ‫و آماندا ناکس...
‫- آماندا ناکس... ‫- آماندا ناکس...
‫- آماندا ناکس. ‫- آماندا ناکس. ‫آماندا ناکس.
‫- قراره چیزی بگی؟ ‫- چی؟
‫[ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۱ - ۵:۰۲ عصر ]
‫آخه مامان‌بابا رو دعوت کردی.
‫پس یه خبریـه.
‫- دوباره حامله شدی. ‫- چی؟ واقعاً؟
‫- نه، من... ‫- عزیزم.
‫نه بابا.
‫عع...
‫عع... می‌خوام برگردم ایتالیا.
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫منظورت چیـه؟
‫چند وقتـه با جولیانو ‫نامه ردوبدل می‌کنم.
‫- جولیانو؟ ‫- مرتیکه خوک‌صفت.
‫- از کِی؟ ‫- چند وقتی می‌شه.
‫کسخل شدی، آماندا؟
‫- آخه چرا... ‫- این چه حرفیـه، کریس؟
‫آخه... بگو چرا؟
‫چون با تنفر از اون، ‫به هیچ درکی نمی‌رسم.
‫- چی رو می‌خوای درک کنی؟ ‫- خودش رو.
‫چرا افتاد دنبال من؟ ‫چرا ازم متنفر بود؟
‫چرا شواهد رو در نظر نگرفت؟
‫- خب... ‫- چون شیطان‌صفتـه.
‫- چون لاشیـه. ‫- دقیقاً.
‫حالا چی بهت می‌گفته؟
‫خیلی حرف زدیم. ‫درباره‌ی خونواده‌مون حرف زدیم.
‫درباره‌ی ما به اون گفتی؟
‫- قراره همدیگه رو ببینیم. ‫- ای خدا.
‫- چی؟ ‫- قراره ببینت؟
‫کجا قراره ببینیش؟ پروجا؟
‫- نمی‌تونی برگردی اونجا، آماندا. ‫- می‌دونم.
‫مردم اونجا هنوز به خونت تشنه‌ان.
‫یواشکی می‌رم. ‫کسی پیدام نمی‌کنه.
‫ولی اون پیدات می‌کنه!
‫همون آدمی که بدون ‫مدرک انداختت زندان.
‫حداقل دَه سالـه که آزاد شدی.
‫چرا باهاش کنار نمی‌آی؟
‫گفتنش برای تو راحتـه، کریس.
‫روی پیشونی تو ننوشتن «قاتل».
‫تبرئه شدی، عزیزم. ‫دیگه تموم شد.
‫- آره. ‫- تموم نشده.
‫خبر دارین امروز صبح ‫رودی گیده آزاد شده؟
‫چی؟ چرا بهمون نگفتی؟
‫می‌دونین اولین خبری ‫که خوندیم، چی بود؟
‫«قاتل هم‌خونه‌ی آماندا ناکس آزاد شد».
‫ننوشتن «قاتل مِردیت کِرچر آزاد شد» ‫یا «رودی گیده آزاد شد».
‫قتل مِردیت همیشه ‫یه‌جوری به آماندا وصلـه.
‫مردم روی آماندا قفلی زدن
‫و شخصیت‌های دیگه براشون مهم نیستن.
‫البته آماندا هم توی اینترنت ‫حسابی عصبانی‌شون می‌کنه.
‫ثابت شد که بی‌گناهـه.
‫ولی مردم فکرِ دیگه‌ای می‌کنن، اِدا.
‫باور نمی‌کنین چند ساعت
‫باهاشون آنلاین حرف زدم...
‫عع؟ باهاشون آنلاین حرف زدی؟
‫قراره به حرف یه‌مُشت احمق ‫توی اینترنت گوش بدیم؟
‫اگه میلیون‌ها آدم بهت ‫می‌گفتن «قاتل»، برات مهم نبود؟
‫نظرشون رو عوض نمی‌کردی؟
‫- از کِی تا حالا متخصص این چیزها شدی؟ ‫- کریس.
‫- تو که اون زمان نبودی. ‫- بس کن لطفاً.
‫آره، ولی الان در خدمتـم، داداش. ‫عجب.
‫براش خوبـه که بره.
‫ناراحت نشی، پسرم...
‫ولی از کجا می‌دونی براش خوبـه؟
‫طرف خطرناکـه و کینه‌ی شتری داره.
‫- لطفاً. ‫- آماندا... تو که زندگی‌ت خوبـه...
‫- همه‌چی داری. ‫- الان مادر شدی.
‫یه دختر خوشگل داری.
‫نمی‌شه روی اون تمرکز کنی؟
‫می‌خوام همین کار رو بکنم.
‫وقتی یوریکا به دنیا اومد، ‫می‌دونین بهش چی گفتم؟
‫گفتم «من رو ببخش».
‫«ببخش که مادرت منـم».
‫عزیزم.
‫از ۲۰سالگی دارم ‫توی تاریکی زندگی می‌کنم.
‫نمی‌خوام دخترم هم ‫همین زندگی رو داشته باشه.
‫نمی‌خوام وقتی بزرگ شد، ‫اون اخبار رو درباره‌ی من بخونه.
‫اون‌همه بَدگویی‌ای که ‫درباره‌ی من کردن.
‫یه‌روز که داره توی پارک بازی می‌کنه
‫یه مامان خاله‌زنک پیدا می‌شه ‫که به بچه‌ش درباره‌ی من می‌گه
‫و اون‌وقت برای دخترم ‫یه‌عالمه سؤال پیش می‌آد
‫که هیچ جوابی براشون ندارم.
‫شاید مینینی بتونه بهم جوابی بده.
‫و اگه فرصتی برای ملاقات‌مون باشه
‫تا بتونم بی‌گناهی‌م رو ثابت کنم
‫قطعاً ارزش داره.
‫می‌شه باهات حرف بزنم؟
‫ما رو مسخره کردی؟
‫توقع ندارم درک کنین...
‫چرا این کار رو با ما می‌کنی؟
‫بعداز این‌همه بدبختی، دلت می‌آد ‫با مامان این کار رو بکنی؟
‫می‌فهمی چقدر بهش سخت گذشت؟
‫برای آزادی‌ت نزدیک بود حتی کُشته بشه.
‫فکر کنم واقعاً توان فهمیدن نداری
‫که تا یک‌سال بعداز آزادی‌ت
‫مامان و کریس توی یه تخت نخوابیدن.
‫چی؟ ‫من نمی‌دونستم.
‫به عقلت نرسید چرا اون‌طوری‌ان؟
‫یعنی ۱۵ ماه فقط خسته‌ی پرواز بوده؟
‫کریس تقریباً سه سال ‫توی ایتالیا دورکار شده بود
‫تا بتونه کنارت باشه ‫و از تنهایی دربیای.
‫بعدش نمی‌دونستن چجوری ‫دوباره با هم زندگی کنن.
‫این تقصیر من نیست، دیانا.
‫نه، اصلاً هیچی تقصیر تو نیست.
‫همه‌چی تقصیر بنده‌هاتـه.
‫خیلی نامردی. ‫بی‌انصاف نباش.
‫بی‌انصافی اینـه که مجبور شدم ‫مدرسه رو بذارم کنار...
‫اَشلی به‌خاطرت با ‫هم‌کلاسی‌هاش دعوا می‌کرد...
‫دِلینی همه‌ش حمله‌ی عصبی داشت.
‫رفتنِ تو به ایتالیا ‫همه رو دگرگون کرد.
‫ببین، من معذرت می‌خوام ‫که بهتون سخت گذشت.
‫ولی من بودم که رفتم زندان.
‫و هنوز هم توی زندانـم. ‫برو بابا.
‫درهرصورت می‌خوای ‫کار خودت رو بکنی، نه؟
‫نه، پلیس به کسی تلقین نمی‌کنه.
‫یه‌لحظه اجازه بدین.
‫داره گریه می‌کنه؟
‫می‌شه لطفاً...
‫می‌شه حرف بزنم؟
‫یه‌لحظه من رو نگاه کنین.
‫عع، هنوز اینجایـی.
‫آره، داشتم توی تمیزکاری ‫به مامانت کمک می‌کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫کریس داره بازی کامپیوتری می‌کنه.
‫- می‌خوای بعداً حرف بزنیم؟ ‫- نه، نه.
‫دیگه خوابید.
‫این‌روزها خوب می‌خوابی؟
‫- یاد اون سال‌ها می‌افتم. ‫- آره.
‫خیلی سخت گذشت.
‫تو به کسی عذرخواهی بدهکار نیستی.
‫ولی حرفی که به یوریکا زدی، ‫دلم رو شکست.
‫تو یه مادر فوق‌العاده‌ای.
‫بااراده‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫- بابا. ‫- و به همه‌مون نشون دادی
‫که از پس خودت برمی‌آی.
‫ولی حالا که تصمیم گرفتی بری ایتالیا
‫باید بگم قضاوت درستی نکردی...
‫آخه من به مینینی اعتماد ندارم.
‫مینینی رو ول کن. ‫به من اعتماد کن.
‫آخرین باری که ‫به یه کشور دیگه فرستادمت
‫نتیجه‌ش خوب نشد.
‫باید برم.
‫پس من هم باهات می‌آم.
‫عمراً نمی‌ذارم بدون من ‫پات رو بذاری توی اون کشور.
‫[ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ - ۶:۵۱ صبح ] ‫این وضع رو دوست ندارم، آماندا.
‫دیگه برنامه همینـه. ‫پس لطفاً...
‫به خدا اگه بگی «آروم باش»...
‫باشه. نمی‌گم.
‫کاش آروم می‌شدی، ولی نمی‌گم.
‫خب دیگه.
‫برنامه رو یادت نره.
‫نه تکون می‌خوری و نه صدا می‌دی.
‫اگه ببیننت، سریع زنگ می‌زنن.
‫و تا دَه دقیقه بعدش می‌افتن دنبالت.
‫اون همین‌الان دنبالشـه.
‫هیچ‌وقت بیخیالش نشده بود و نمی‌شه.
‫حالا هم اومدیم توی دهن شیر.
‫- مامان، می‌شه بس کنی؟ ‫- مطمئنـم تله گذاشته.
‫- نه‌خیر. ‫- اون هیولا واسه‌ت تله گذاشته
‫و داری راحت واردش می‌شی.
‫بیا برگردیم، آماندا.
‫عمراً برنمی‌گردیم.
‫[ رُم - پروجا ]
‫- چی شده؟ ‫- ناکس!
‫یعنی چی؟ نه! نه!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- نه، کریس!
‫- نه، نبرینش... ‫- کریس، تو رو خدا!
‫- آماندا! ‫- مامان؟
‫- عزیزم؟ عزیزم. ‫- چه خبره؟
‫- چیزی نیست. ‫- من کجائـم؟ الان کجایـیم؟
‫جامون امنه. ‫توی ایتالیایـیم.
‫ببخشین، عزیزم.
‫- نه، عذرخواهی نکن. ‫- ببخشین.
‫چیزی نمی‌شه.
‫فردا حسابی می‌ترکونی.
‫من اینجا چی‌کار می‌کنم؟
‫نکنه زیادی مثبت فکر کردم؟
‫نکنه برگشتنم بَدتر از اومدنم باشه؟
‫- این حرف رو نزن، عزیزم. ‫- من چی...
‫چرا نزنم؟ ‫می‌خوام جولیانو مینینی
‫ازم عذرخواهی کنه.
‫می‌خوام اعتراف کنه ‫که باهام چی‌کار کرده...
‫اگه توقع داری فردا برات کاری بکنه
‫موفق نمی‌شی.
‫می‌دونم... ‫باید موفق بشم.
‫- آماندا. ‫- دون سائولو.
‫بالاخره اومدی!
‫نگاهش کن! ‫دنبالت نیومدن؟
‫نه، فکر نکنم. ‫به‌به، کوچولو رو ببین.
‫جونم.
‫سلام، خانم مِلاس.
‫خوش اومدین.
‫باید بریم. ‫وقت زیادی نداریم.
‫- اومده؟ ‫- نه هنوز.
‫من همین‌جا می‌مونم... ‫روی نیمکت می‌شینم...
‫نمی‌خوام دوباره قیافه‌ش رو ببینم.
‫کریستوفر، تو اینجا منتظر باش.
‫من همین‌جائـم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- آره. ‫- دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫دوستت دارم، عشقم.
‫خب. ‫از این‌طرف.
‫باشه.
‫می‌خوام اول اون حرف‌هاش رو بزنه.
‫می‌خوام هر حرفی داره، بزنه
‫و بعدش من حرف می‌زنم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫وای، خیلی استرس دارم.
‫سلام، آماندا.
‫بازرس من.
‫واقعاً اومدین.
‫تو هم به‌خاطر من ‫از اون‌ور دنیا اومدی.
‫الان چطوری؟
‫بله؟
‫الان خوش‌حالـی؟
‫بله... فکر کنم خوش‌حالـم.
‫عع.
‫کوچولو رو هم آوردی.
‫دوست ندارم ازش دور باشم.
‫آره. متوجهـم.
‫بیاین بشینیم.
‫بیا، آماندا.
‫عع...
‫چیزه...
‫اگه می‌خواین، شما شروع کنین...
‫هر حرفی دارین، بزنین...
‫خانم‌ها مقدم‌ترن.
‫آخ، ببخشید. ‫حواسم نبود.
‫یه‌سری چیزها نوشتم...
‫شما اشتباه بزرگی کردین.
‫و به‌خاطرش، من و خیلی‌های دیگه ‫بی‌جهت عذاب کشیدیم.
‫نذاشتین خونواده‌ی مِردیت ‫به قاتل واقعی برسه.
‫آدم‌های بی‌گناه رو ‫به زندان انداختین.
‫و جلوم مردم، من رو یه مریض جنسی
‫و قاتل نشون دادین.
‫گریه نکن، آماندا. ‫چیزی نیست.
‫ولی از اون ماجرا یه درس مهم گرفتم.
‫فهمیدم آدم چقدر راحت ‫تسلیم تعصبات خودش می‌شه
‫و دیگران رو طبق میل ‫خودش قضاوت می‌کنه...
‫یکی‌شون رو شیطان می‌دونه...
‫و یکی رو فرشته.
‫من هم توی این قضیه مقصرم.
‫توی دوران دادگاه...
‫شما برام یه مَرد ترسناک بودین
‫که تنها هدف‌تون
‫نابودیِ زندگی‌م بود.
‫ولی می‌دونم اشتباه قضاوت کردم.
‫درست مثل قضاوتی که مردم ‫از «ناکسی‌شیطونه» داشتن.
‫این‌ها رو که گفتی.
‫بله؟
‫این‌ها رو توی نامه‌ی اولت بهم گفتی.
‫دوست داری دوباره بگی؟
‫من نیومدم که بگم اشتباه می‌کردین.
‫اتفاقاً به نظرم نیت‌تون خیر بوده...
‫بااین‌که خیلی بهم آسیب زدین.
‫به نظرم می‌خواستین عدالت رو ‫برای یه خونواده‌ی داغ‌دیده رعایت کنین.
‫و می‌خوام بدونین ‫که ازتون متنفر نیستم.
‫جرئت به خرج دادی که اومدی.
‫- من هم همین‌طور. ‫- جداً؟
‫فکر کردی عاقلانه‌ست که ‫بیام باهات ارتباط برقرار کنم؟
‫مخصوصاً وقتی گروه پشتیبانی ناکس
‫همه‌جوره بهم حمله کردن؟
‫توی ۴۱ سال خدمتم ‫به کشور، یه‌بار نشده
‫که همچین حرف‌های زشتی درباره‌م بزنن.
‫می‌دونم که رسانه‌های آمریکا ‫شما رو آدم بَدی نشون دادن.
‫من شدم یه بازجوی بی‌رحم و فاسد.
‫همه‌چی رو انداختن گردن من.
‫تا حالا اون‌قدر توی زندگی‌م ‫عصبانی نشده بودم.
‫داشتن از تخریب ‫اسم من پول درمی‌آوردن.
‫متوجهـم چقدر براتون سخت بوده.
‫و بعدش تو بهم نامه می‌دی
‫و خیلی بااحساس ‫می‌نویسی «بازرس من»...
‫عع...
‫حقیقتاً اون حرفت روم تأثیر گذاشت.
‫اون یه برداشت اشتباه بود.
‫بله؟
‫یه‌جور نقطه‌ضعف زبانیـه.
‫توی زبان انگلیسی...
‫می‌گیم «بازرس من»، ‫ولی منظورمون احساسی نیست.
‫معناش می‌شه همون ‫«بازرس پرونده‌ی من».
‫و خودتون می‌دونین جملاتی ‫توی زبان انگلیسی هست
‫که توی زبان ایتالیایی ‫معادل دقیقی ندارن.
‫مثل «بعداً می‌بینمت». ‫(اشاره به پرونده‌ی خودش و ماجرای دستگیری لومومبا)
‫واقعاً جرئت داری.
‫یه‌لحظه اجازه بدین.
‫چی شده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- به کی زنگ زد؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی می‌ترسم...
‫- نگران نباش. ‫- مطمئنـین؟
‫هروقت ناراحت بودی، آزادی که بری.
‫- باشه. ‫- آروم باش، آماندا.
‫- باشه؟ ‫- سعی می‌کنم آروم باشم.
‫عذر می‌خوام.
‫عع...
‫باید سروقت به زنم یادآوری کنم
‫که قرص‌هاش رو بخوره.
‫لطفاً راستش رو بگین. ‫پلیس داره می‌آد؟
‫چی؟
‫فکر کردی اینجا چه خبره؟
‫خودت خواستی همدیگه رو ببینیم، دخترم.
‫فکر کردی از فرصت استفاده می‌کنم
‫- که گیرت بندازم؟ ‫- نه، این‌طور نیست.
‫ولی خونوداه‌م... ‫همه‌شون فکر می‌کنن...
‫دیدی؟ ‫من هم همین رو می‌گم.
‫ما کسی رو بی‌دلیل دستگیر نمی‌کنیم.
‫- بیاین بشینیم. ‫- این پرونده بهم نشون داد
‫آمریکا چقدر پلیده...
‫و چقدر نادون و ازخودراضیـه.
‫این رو بدون، آماندا.
‫من باهات خصومتی نداشتم.
‫وقتی درخواست حبس ابد دادین
‫به نظرم خصومت داشتین.
‫اون درخواستم
‫نشون‌دهنده‌ی ذات متهم نیست.
‫شدت جُرم همچین حکمی ایجاب می‌کرد.
‫قتل مِردیت جُرم سنگینی بود.
‫- ولی من نکُشتمش. ‫- ببین، آماندا.
‫من با وجدان کاری‌م مشکلی ندارم
‫چون با شواهد و مدارک پیش رفتم.
‫و حالا هم...
‫دیگه آزادی.
‫- تموم شد و رفت. ‫- چرا اومدین اینجا، دکتر مینینی؟
‫- منظورت چیـه؟ ‫- چرا امروز اومدین اینجا؟
‫چون این ملاقات جالبیـه. ‫تا حالا سابقه نداشته.
‫یعنی فقط کنجکاو شدین؟ ‫می‌خواستین ببینین به کجا رسیدم؟
‫نامه‌هات باعث شدن درکت کنم.
‫چرا فیلم ماگرت رو فرستادین؟
‫که تو هم من رو درک کنی.
‫برای اعتراف به اشتباه‌تون نبود؟
‫ای بابا.
‫آماندا، قبل‌از این‌که ‫اقدام به دستگیری‌ت کنم
‫پلیس به یه‌سری نتایج قطعی رسیده بود.
‫منظورتون نتایج اشتباهـه دیگه؟
‫اون‌ها به همچین پرونده‌ی ‫بزرگی عادت نداشتن.
‫- فشار رسانه و مردم... ‫- من هم عادت نداشتم.
‫می‌دونم که بهت سخت گذشت.
‫مردم فکر می‌کنن یه هیولائـم.
‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- ناکسی‌شیطونه....
‫زن اغواگر... زناکار... شیطان‌سفت...
‫هیچ‌وقت بهت نگفتم «شیطان‌صفت».
‫- پاچلی گفت. ‫- لازم نبود حتماً بگین.
‫به‌جاش من رو گذاشتین وسط صحنه‌ی جُرم
‫و توضیح دادین که ‫چجوری مِردیت رو کُشتم.
‫آماندا، اون برداشت من از جُرم بود.
‫یه بازرس مجبوره وقایع ‫دردناک گذشته رو تصور کنه
‫چون خودش اونجا حضور نداشته.
‫بله، ولی با مدرک.
‫خب همین رو متوجه نیستی دیگه.
‫یه بازرس با منطق خودش پیش می‌ره
‫ولی همچنین باید طبق ‫چیزی که می‌بینه، فرضیه‌سازی کنه.
‫و اگه حدس‌وگمانش اشتباهـه
‫مجبوره اون فرضیه رو دنبال کنه
‫تا به یه نتیجه‌ی ساختگی نرسه.
‫خب فرضیه‌تون هم ساختگی بود.
‫- من طبق مدارک پیش رفتم. ‫- کدوم مدارک؟
‫مدارک زیادی وجود داشت، آماندا.
‫قلاب سینه‌بند... ‫صحنه‌سازیِ دزدی...
‫من صحنه‌سازی نکردم.
‫- لطفاً آروم باش و گوش کن... ‫- نه...
‫همین ماجرای صحنه‌سازی بود
‫که باعث شد اون داستان‌های ‫عجیب رو درباره‌ی من تعریف کنین.
‫- شما تعصب داشتین. ‫- ای بابا.
‫دی‌اِن‌اِی من توی صحنه‌ی جُرم نبود.
‫گفتین من رد دی‌اِن‌اِی خودم ‫که وجود نداشته رو پاک کردم...
‫ولی دی‌اِن‌اِی گیده دست نخورده بود؟
‫این غیرممکنـه. ‫این یعنی تعصب.
‫نبودِ اون مدرک ‫دلیل بر این نمی‌شه که اونجا نبودی.
‫بدون هیچ مدرکی گفتین ‫من توی یه مثلث عشقی با رودی بودم.
‫شماره‌تلفنش رو هم نداشتم. ‫حتی اسمش رو نمی‌دونستم.
‫توی مصاحبه‌هاش، رودی گفته بود ‫که ازت خوشش می‌اومده.
‫و گفتین من مِردیت سر چی کُشتم؟
‫حسادت؟ رعایت بهداشت؟
‫مِردیت توی جشن هالووین
‫تو رو دعوت نکرد که ‫با دوست‌های انگلیسی‌ش برین.
‫یعنی من دوستم رو کُشتم
‫چون به جشن دعوتم نکرد؟
‫با دخترهای انگلیسی حرف زدم.
‫همه‌شون باهات خصومت داشتن.
‫ولی آره... دادگاه ‫گفت این انگیزه‌ی قتل
‫توی پرونده چندان معتبر نیست.
‫تنها چیزی که می‌تونستین اثبات کنین
‫این بود که من هم‌خونه‌ی مِردیت بودم
‫- ولی اون‌شب اونجا نبودم. ‫- این جای بحث نداره.
‫حکم نهایی می‌گه اونجا بودی.
‫خب من بهتون می‌گم اونجا نبودم.
‫حکم دادگاه جای بحث نداره.
‫قطعیـه.
‫حکم می‌گه که تو بی‌گناهـی، آماندا.
‫حکم دادگاه برام مهم نیست. ‫حقیقت برام مهمـه.
‫دارم... دارم حقیقت رو می‌گم!
‫حالا می‌خوای چی‌کار کنم؟
‫برم همه‌ی حرف‌هام رو پس بگیرم؟
‫اومدم دیدنت. ‫دیگه ازم چی می‌خوای؟
‫چرا وقتی به دخترهاتون ‫نگاه می‌کردین، من رو ندیدین؟
‫چندبار بهم گفتین وقتی ‫دخترهاتون رو می‌دیدین
‫مِردیت بیچاره می‌اومد جلوی چشم‌تون.
‫دخترهاتون رو می‌ذاشتین جای اون. ‫خب من هم یه دختر معمولی بودم.
‫یه دختر جَوون بودم.
‫آخه...
‫من ازت متنفر نبودم، آماندا.
‫پس چرا من رو متهم کردین؟
‫چون اون‌موقع مثل الان نمی‌شناختمت.
‫یعنی منِ الان رو دستگیر نمی‌کردین؟
‫اگه الان ازم می‌خواستن بازرس ‫این پرونده بشم، قبول نمی‌کردم
‫چون دیگه می‌شناسمت.
‫پس متوجهـین که بی‌گناهـم؟
‫جولیانو.
‫می‌دونی که من بی‌گناهـم.
‫نقشی که به‌عنوان بازرس ‫پرونده داشتم رو قبول می‌کنم.
‫من طبق شواهد تصمیم گرفتم.
‫ببین، آماندا.
‫هر آدمی توی زندگی‌ش اشتباه می‌کنه.
‫و ممکنـه درباره‌ی بعضی ‫چیزها اشتباه کرده باشم.
‫و قبول دارم که گاهی حقیقت دادگاه
‫با حقیقت واقعی فرق می‌کنه.
‫وظیفه‌ی ما اینـه که...
‫کاری کنیم این دو حقیقت به هم برسن.
‫دو حقیقت؟
‫فقط یکی هست: من بی‌گناهـم.
‫امروز سالگرد فوت پدرمـه.
‫اون عاشق اجرای اُپرا بود.
‫نمایش موردعلاقه‌ش ‫«دختری از باختر» بود.
‫قرار بود توی فلورانس اجرا بشه.
‫ماشین رفیقش رو قرض گرفت ‫که بره اجرا رو ببینه.
‫دوتا موتورسوار داشتن خلاف جاده ‫مسابقه می‌دادن و اون از جاده خارج شد.
‫به‌خاطر بی‌قانونی مُرد.
‫و من بدون پدر بزرگ شدم.
‫این بزرگ‌ترین زخم زندگی‌مـه.
‫و حالا من و تو...
‫با این پرونده به هم گره خوردیم.
‫من محکومت می‌کنم ‫و بعدش درخواست ملاقات می‌دی.
‫واقعاً خارق‌العاده‌ست.
‫شبیه داستان‌های فانتزیـه.
‫به نظرم تصادفی نیست ‫که توی همچین روزی
‫«دختری از باخترِ» من هم پیداش شده...
‫خدا می‌دونه که... هر دو در عذابـیم.
‫می‌فهمم چه دردی دارین.
‫شما هم به دو شخصیت تبدیل شدین.
‫حقیقت واقعی...
‫یا حقیقت دادگاه.
‫بازرس پرونده... یا یه مَرد؟
‫این‌که با خودتون در تناقض باشین
‫و دنیا رو دوجور ببینین
‫عذاب سختیـه.
‫من توی همچین دنیایی دَووم نمی‌آرم.
‫اون‌وقت روحم متلاشی می‌شه.
‫دوستان...
‫ببخشین مزاحم می‌شم.
‫شیر تموم کردیم.
‫باشه... الان می‌آم.
‫ببخشین.
‫باید بهش غذا بدم.
‫حتماً.
‫مادربودن مقدس‌ترین وظیفه‌ست.
‫عع... ‫من هم باید برم.
‫برنامه دارم.
‫خب.
‫یوریکا خیلی خوشگلـه.
‫هدیه‌ای از بهشتـه.
‫دخترت تو رو عوض کرده.
‫مادربودن با آدم همچین کاری می‌کنه.
‫نه.
‫من رو عوض نکرده.
‫من همونی‌ام که قبلاً بودم.
‫همم.
‫باهات تا بیرون می‌آم.
‫وای، خدا رو شکر.
‫آماندا؟ حالت خوبـه؟
‫- چیزی شده؟ ‫- نه، داره فکر می‌کنه.
‫خب... چی گفت؟
‫خیلی چیزها.
‫دستم رو گرفت، مامان.
‫- خدا مرگم. ‫- آره.
‫عذرخواهی هم کرد؟
‫نه... هنوز سر حرفش هست.
‫پس همون هیولای سابقـه.
‫- نه، حرفم رو باور کرد. ‫- دقیقاً چی رو باور کرد؟
‫به زبون آورد که تو بی‌گناهـی؟
‫مستقیماً نگفت...
‫- ولی مهم نیست. ‫- پس جرئتش رو نداره.
‫گفت منِ الان رو باور می‌کنه.
‫گفت اون کار ‫از کسی مثل من برنمی‌اومد.
‫خب... قراره این رو ‫به مردم بگه یا نه؟
‫خودش یه‌عالمه درگیری داره. ‫داره تلاش می‌کنه.
‫- تلاش می‌کنه؟ ‫- بله.
‫آخه...
‫توی این سال‌ها که گذشت...
‫همه‌ش دوست داشتم جای تو باشم
‫تا بفهمم چی کشیدی.
‫ولی این کار خطرناکی که کردیم... ‫نی‌تونست به ضرر تو، بچه‌ت...
‫کریس و البته من بشه. ‫اون‌وقت واسه چی؟
‫تهش چی شد؟ ‫هیچی.
‫- مامان. ‫- توی ماشین منتظرم.
‫نگفت کِی می‌رسه؟
‫پنج دقیقه پیش پیامک داد. ‫داره پارک می‌کنه.
‫آها.
‫فکر کنم خودشـه.
‫رافا.
‫چاو.
‫- چاو. ‫- آماندا.
‫آره، من هم خوبـم.
‫- سلام، اِدا. ‫- رافا.
‫نگاهش کن. ‫خوش‌تیپ شدی.
‫نه بابا. ‫این‌ها لباس کارمـه.
‫ای بابا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبـم.
‫سلام. من...
‫- وای، ببخشین، عزیزم. ‫- من کریس‌ـم.
‫ایشون کریس‌ـه.
‫همسرم.
‫- خوش‌حالـم بالاخره می‌بینمت. ‫- من هم همین‌طور.
‫و ایشون هم یوریکاست.
‫بچه‌م.
‫- خیلی خوشگلـه. ‫- فدات.
‫یه‌کم قدم بزنیم؟
‫آره. حتماً. ‫- آره؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫بریم.
‫- ما برمی‌گردیم. ‫- چاو.
‫چیـه؟
‫هیچی... هیچی.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی. ‫مَردونه شدی.
‫تو هم همین‌طور. ‫(منظور اصلی: «تو تغییر نکردی»)
‫من هم مَردونه شدم؟
‫نه، منظورم...
‫دروغ نگو. ‫خیلی پیر شدم.
‫اینجاهام چروک افتاده. ‫وقتی می‌خندم، دیده می‌شه.
‫- مثل پای مرغ. ‫- نزدیک گفتی.
‫- پای کلاغ. ‫- آها. ‫(اصطلاح انگلیسی «پای کلاغ» برای اشاره به ‫چین‌وچروک اطراف چشم استفاده می‌شه.)
‫این نشون می‌ده توی سال‌های ‫گذشته همه‌ش خندیدی و شاد بودی.
‫چی بگم...
‫- حالا تو چیـه؟ ‫- هیچی...
‫- بگو دیگه؟ ‫- هیچی.
‫چیزه...
‫بالاخره اومدیم گوبیو.
‫بالاخره رسیدیم.
‫آره.
‫رسیدیم گوبیو.
‫دیگه وقتش رسیده بود.
‫آره.
‫به‌به.
‫حالا به چیزی که می‌خواستی، رسیدی؟
‫منظورم مینینی‌ـه.
‫- نمی‌دونم. ‫- همم.
‫شاید.
‫شاید هم من دیوونه شدم.
‫نه، دیوونه نیستی.
‫وقتی کسی تو رو ‫اون‌طور که باید، نمی‌بینه...
‫وقتی بهت رحم نمی‌کنه...
‫نمی‌ذاری چیزی مانعت بشه ‫و دنبالش رو می‌گیری.
‫پس...
‫عجب.
‫نه، اتفاقاً رفتارت طبیعیـه. ‫خیلی‌ها هستن...
‫که می‌خوان با کسی که ‫بهشون آسیب زده، آشتی کنن.
‫زندگی تو چطوره، رافائله؟
‫چه خبرها؟
‫- دوست‌دختر پیدا نمی‌شه. ‫- آره. درک می‌کنم.
‫وقتی زن‌ها می‌فهمن کی‌ام، ‫دیگه ادامه نمی‌دن.
‫یا بَدتر از اون، به دلایل ناجوری ‫رابطه رو ادامه می‌دن.
‫آره، متوجهـم.
‫شغل پیداکردن هم...
‫یه فرصت کاری ‫بیرون از ایتالیا گیر آوردم
‫که توی یه شرکت فناوری کار کنم.
‫- جداً؟ ‫- هیجان‌زده بودم و رفتم پاریس.
‫- بعدش چی شد؟ ‫- رئیسم اسمم رو توی گوگل زد
‫و گفت «شرمنده، پسر. تو اخراجـی».
‫«برو خونه‌تون».
‫- می‌دونی بعضی‌وقت‌ها به چی فکر می‌کنم؟ ‫- به چی؟
‫یه شب مِردیت رو به‌زور بردم کنسرت.
‫- از اون کنسرت‌ها که هیشکی نمی‌ره. ‫- آها، اون کنسرت.
‫داشت آهنگ «گران تانگو» ‫از آستور پیازولا اجرا می‌شد.
‫ما جَوون‌ترین عضو جمع بودیم.
‫حداقل ۳۰ سال جَوون‌تر.
‫یادمـه یه‌جوری کله می‌زدم ‫انگار کنسرت راک بود
‫و مِردیت داشت از بی‌حوصلگی می‌مُرد.
‫وقتی اجرا تموم شد، ‫سریع از کنسرت رفت.
‫من روم رو برگردوندم
‫و یه بچه‌درس‌خون با عینک دیدم
‫که این‌طوری بهم خیره شده بود.
‫بچه‌درس‌خون؟ ‫نه، واسه خودم مَردی بودم.
‫- بر منکرش لعنت. ‫- بله.
‫مَردونه، خوش‌تیپ...
‫- آره. ‫- آره
‫و بچه‌درس‌خون.
‫بعدش این مَرد درس‌خون و خوش‌تیپ
‫به اون دختر خوشگل ‫چشم‌آبی نزدیک شد...
‫وای، مرسی.
‫و بهش گفت «ببخشین، ‫می‌شه کنارتون بشینم؟»
‫دختره هم خندید و گفت «بله». ‫انگلیسی مَرده افتضاح بود.
‫- افتضاح. ‫- ایتالیایی دختره هم افتضاح بود.
‫- افتضاح. ‫- آره.
‫ولی باز هم درباره‌ی موسیقی حرف زدن.
‫و درباره‌ی سیاتل.
‫و حسابی از هم خوششون اومد.
‫پشیمونـی که باهام آشنا شدی؟
‫از رابطه‌مون پشیمونـی، رافا؟
‫می‌خوام راستش رو بهت بگم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫بعضی‌وقت‌ها حس پشیمونی داشتم.
‫آره.
‫ولی الان نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫تو هم حسش می‌کنی، مگه نه؟
‫اون دردی که قلبت تحمل می‌کنه.
‫- آره. ‫- فکر می‌کنی قراره نابودت کنه
‫ولی باز هم...
‫تحملش می‌کنی، چون بخشی از وجودتـه.
‫- آخ، رافا. ‫- این مهم‌ترین قسمتشـه...
‫چیزی که هنوز ازش پشیمونـم...
‫اینـه که اون‌روز ‫برگشتی خونه که بری حموم.
‫وای نگو.
‫آره، من هم پشیمونـم.
‫وای، اگه نرفته بودم... ‫آره... «اگه»...
‫اگه... اگه...
‫می‌دونی چرا رفتم؟
‫چرا اون‌روز صبح رفتم خونه؟
‫می‌خواستم دامن بپوشم.
‫آخه برامون یه برنامه‌ی عاشقانه ‫توی گوبیو چیده بودی.
‫فکر می‌کردم توی این ‫فیلم‌های عاشقانه‌ام.
‫می‌خواستم لباس مناسب بپوشم.
‫پس بریم برات قارچ بگیرم.
‫یه‌کم دیگه اینجا بمونیم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام.
‫موقعی که می‌اومدم زندان ملاقاتت
‫و توی پروجا موندگار می‌شدم...
‫فاصله‌ی بین ملاقات‌هامون زیاد بود.
‫هر سه‌شنبه فقط یک ساعت
‫- می‌دیدمت. ‫- سه‌شنبه‌ها یک ساعت.
‫همه‌ش دنبال راهی بودم ‫که بتونم بهت کمک کنم...
‫ولی گاهی پیش می‌اومد...
‫که مثلاً دوستم ‫ازم می‌خواست بریم ناهار
‫یا بریم یه دوری بزنیم.
‫می‌تونستم برم شراب بخورم
‫و به همچین منظره‌ای خیره بشم.
‫و مثلاً یکی یه جوکی می‌گفت...
‫و من... می‌زدم زیر خنده.
‫الهی بمیرم، مامان.
‫ولی اون طوری عذاب‌وجدان می‌گرفتم.
‫- عیب نداره. ‫- آخه...
‫آخه یه مادر چطور خوش‌حال باشه، ‫وقتی دخترش...
‫می‌دونم اوضاع تو از من بَدتر بود. ‫می‌دونم.
‫ولی...
‫نمی‌دونم چطوری طاقت آوردی.
‫الان که یوریکا رو دارم...
‫اگه کوچیک‌ترین بلایی سرش بیاد
‫من که از غصه دق می‌کنم.
‫دیگه خوش‌حالـی که اومدی اینجا؟
‫توی این ۱۵ سال...
‫به گناهِ نکرده محکوم شدم.
‫و از ۲۰سالگی‌م تا الان...
‫تازه احساس می‌کنم یه کار مفید کردم
‫و زندگی‌م رو پس گرفتم.
‫می‌خواستم ازم عذرخواهی کنه.
‫واقعاً می‌خواستم.
‫ولی بعدش فهمیدم...
‫فقط می‌خواستم من رو درک کنه
‫تا بتونم به حال سابق برگردم، ‫ولی همین‌طوریش هم حالم خوبـه.
‫من خیلی خوبـم.
‫باهاش رفتار درستی داشتم.
‫به خودم افتخار می‌کنم ‫که همچین آدمی‌ام.
‫البته از این بیشتر هم ازم برنمی‌آد.
‫فکر کردم بعدش تو هم ‫بهم افتخار می‌کنی.
‫ببین.
‫من خیلی‌خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫حالا می‌شه گورمون رو از اینجا گم کنیم؟
‫آره.
‫فقط یه کار مونده.
‫- عزیزم، خوبـی؟ ‫- آره.
‫می‌شه تنها برم؟
‫- آخه... ‫- برو برو.
‫ممنون.
‫سرنوشت این‌طور بود که اون‌شب ‫به‌جای من، مِردیت خونه باشه.
‫من شانس آوردم.
‫بعضی‌ها تا ابد ما دوتا رو ‫با هم مقایسه می‌کنن.
‫ولی حقیقت اینـه که ما ‫فقط دوتا دختر معمولی بودیم
‫که تازه زندگی‌مون شروع شده بود.
‫با هم می‌رفتیم حراجی‌ها، ‫کیک درست می‌کردیم، پیتزا می‌خوردیم...
‫همین کارهای معمولی.
‫متنفرم از این‌که برای ‫به یاد آوردن خاطراتش
‫باید اول از دَه سال آسیب روحی بگذرم.
‫مِردیت زیبا و باهوش.
‫مِردیت جدی و سرخوش.
‫مِردیت مهربون و باشعور.
‫هیچ‌وقت فرصت نشد ‫براش درست سوگواری کنم.
‫ولی با برگشتنم به اونجا...
‫بالاخره برای هر دومون سوگواری کردم.
‫می‌تونستیم چه زندگی‌ای داشته باشیم.
‫فکر نمی‌کردم روایت من ‫این‌قدر پیچیده بشه.
‫بعضی‌هاتون باور دارین من بی‌گناهـم.
‫بعضی‌هاتون هم ‫هنوز فکر می‌کنین گناهکارم.
‫درهرصورت اِشکال نداره.
‫آدم هیچ‌وقت ‫از قضاوت بقیه در امان نیست.
‫آدم نظر خودش رو به‌سختی عوض می‌کنه...
‫چه برسه به نظر دیگران.
‫تغییر حتمی نیست، ولی قطعاً ممکنـه.
‫من هم همینی‌ام که هستم.
‫و همچنان امیدوار می‌مونم.
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.